چپتر 38: خوشبختی و بهای قدرت
چپتر 38: خوشبختی و بهای قدرت
تا دیروقت توی میدون تمرین مشغول تمرین هنرهای رزمی بودم.
در حال حاضر، تمرین کردن مهمترین چیز برای منه.
لحظهای که به هوا موگی ببازم، تمام این مسیری که دارم میسازم، هر چقدر هم ارزشمند و فوقالعاده باشه، همهش نقش بر آب میشه.
وقتی تمرین خیلی سخت میشه، این صحنه رو تصور میکنم:
فکرِ مرگ به دست هوا موگی، فقط به خاطر اینکه یه لحظه از تمرین کردن غافل شدم.
البته که در واقعیت چنین اتفاقی نمیافتاد، اما داشتن چنین افکار ناامیدکنندهای برای غلبه بر تنبلی خیلی مفیده.
خوشبختانه، تمرین امروز رضایتبخشترین تمرینم از زمان بازگشتم بود.
یه نیروی درونی خالص و در عین حال قدرتمند توی مرکز انرژیم میچرخید.
قدرت فرمهام بیشتر شده بود و سرعتشون هم بالاتر رفته بود.
حالا نیروی درونیم به سطحی رسیده بود که میتونستم یه نبرد مرگ و زندگی با شهریاران اهریمنی داشته باشم.
برای سن و سال من، این حجم از نیروی درونی چیزی بود که هیچکس باورش نمیکرد.
«هنوز کافی نیست.»
باید بیشتر جمع میکردم.
وقتی نوبت به نیروی درونی میرسید، هر چی بیشتر، بهتر.
با تمرین مداوم، تکنیک چهار گام باد الهیم پیشرفت قابلتوجهی کرده بود.
زمانی میرسه که به بنبست بخورم، اما فعلاً در مراحل اولیه تمرین، حس میکردم هر بار که اجراش میکنم، مهارتهام بهتر میشه.
هر چی بیشتر چهار گام باد الهی رو اجرا میکردم، بیشتر غرق در میل به مبارزه میشدم.
چهار گام باد الهی مدام روحیه جنگندگیم رو تحریک میکرد.
— تحمل کن.
لحظهای میرسه که بتونی همونطور که دلت میخواد، خودت رو به دنیا نشون بدی.
درست وقتی یه دور از چهار گام باد الهی رو تموم کردم، کسی از پشت سرم صحبت کرد.
«نیروی درونیت دوباره رشد کرده.»
یکه خوردم و برگشتم و دیدم پدرم اونجا ایستاده.
«شما واقعاً مثل یه شبح هستین.»
هم به خاطر اینکه بدون هیچ صدایی پشت سرم ظاهر شدین و هم به خاطر اینکه فقط با دیدن فرمهام فهمیدین نیروی درونیم زیاد شده.
با صداقت صحبت کردم.
«قرص الهی آسمانی رو از اهریمن تیغه آسمان خونین گرفتم.»
این یه اتفاق بزرگ بود، اما پدرم تعجب خاصی نشون نداد.
«چرا تعجب نمیکنین؟»
«مگه نگفتی یه چیزی هست که باید ازش بگیری؟»
«دارم میگم اون چیز قرص الهی آسمانی بوده، بین اون همه چیز.»
«میدونستم که اهریمن تیغه یه قرص الهی آسمانی داره.»
شوکه شدم.
اهریمن تیغه آسمان خونین محال بود این رو به کسی گفته باشه.
«از کجا میدونستین؟»
بعد، حقیقتی فاش شد که از دونستن اون موضوع هم شوکهکنندهتر بود.
«چون خیلی وقت پیش خودم اون رو بهش دادم.»
«خدای من! شما اون رو بهش دادین؟»
یهو یادم افتاد که اهریمن تیغه آسمان خونین روی زمین خط کشیده بود و ادعا میکرد که از من به پدرم نزدیکتره.
این حرف ثابت میکرد که اون دو نفر زمانی رابطهی خیلی خوبی با هم داشتن.
«توی شرطبندیتون با اون، چی وسط گذاشتین؟»
«خودم رو وسط گذاشتم.»
«اهریمن تیغه واقعاً معاملهی دو سر باختی کرده.»
«کار من تازه شروع شده. قصد دارم بهای سنگینی از هشت فرمانروای اهریمنی بگیرم.»
پدرم که در گذشته چنین حرفهایی رو مزخرف میدونست، چیزی نگفت.
«چرا فقط دارین گوش میدین؟»
«چون فکر کردم شاید واقعاً بتونی از پسش بربیای.»
«بالاخره ارزش واقعی من رو درک کردین.»
«چرا اینقدر از شهریاران اهریمنی متنفری؟»
«وقتی بهشون نگاه میکنم، یه صدایی توی سرم میشنوم که میگه: "هی، مگه نمیخوای اهریمن آسمانی بشی؟ اما چیکار میشه کرد؟ تو فقط در صورتی میتونی اهریمن آسمانی بشی که ما حمایتت کنیم. میخوای پشتوانهت باشم؟ این رو میخوای؟ پس سعی کن نظرم رو جلب کنی."»
«شاید یه جور توهم توطئهست؟»
«شاید. در هر صورت، ازش خوشم نمیاد.»
قصد ندارم این نبرد رو تنهایی پیش ببرم.
از اونجایی که این جنگیه که قراره در کنار پدرم انجامش بدم، احساسات واقعیم رو، حداقل در مورد هشت فرمانروای اهریمنی، باهاش در میون گذاشتم.
نمیخواستم رابطهم با پدرم، صرفنظر از رابطهم با بقیه، پیچیده و خراب بشه.
«تمرین کن.»
همین که پدرم برگشت تا بره، ازش تشکر کردم.
«ممنونم که جان هو رو به عنوان فرمانده سپاه اهریمنی منصوب کردین.»
«به خاطر تو نبود، به خاطر این بود که دو تا از شهریاران اهریمنی اون رو پیشنهاد دادن.»
یه بار دیگه پدرم رو صدا زدم.
«پدر.»
پدرم بدون اینکه برگرده، جواب داد.
«چیه؟»
«من قراره خوشبخت بشم.»
برای یه لحظه، حس کردم شونههای پدرم کمی لرزید.
حتماً حرف غیرمنتظرهای برای شنیدن بود.
«باور دارم فقط وقتی خودم خوشبخت باشم، آدمهای اطرافم میتونن خوشبخت باشن و فرقه هم میتونه خوشبخت باشه.»
قبل از اینکه پدرم بتونه چیزی بگه، پیشدستی کردم.
«این همون مدل احساساتگراییِ ارزونیه که باعث مرگ آدم میشه، درسته؟»
«خوبه که خودت میدونی.»
وقتی خواست در رو باز کنه و بره، پدرم یه چیز دیگه هم اضافه کرد.
«اگه قراره توی این مسیر قدم برداری، حتی به خوشبختی فکر هم نکن.»
قبل از اینکه پدرم در رو ببنده، با صدای بلند گفتم:
«قبول نمیکنم. من توی این مسیر قدم برمیدارم و خوشبخت هم میشم.»
در با صدای تقی بسته شد، انگار که میخواست بگه این یه رویای غیرممکنه.
نفرت پدرم از کلمه «خوشبختی» رو درک میکنم. هم اون و هم من زندگیهایی داشتیم که فرسنگها باهاش فاصله داشته.
ما خوشبختی رو به عنوان پناهگاهی برای بازندهها میدیدیم.
اما پدر، همونطور که زندگی کردم، فهمیدم که حس کردن خوشبختی درست به اندازه تلاش برای رسیدن به یه هدف سخته.
...نه، شاید حتی سختتر از زندگیای باشه که فقط صرفِ دویدن به سمت موفقیت شده.
شاید این ما بودیم که به سمت موفقیت فرار کردیم، پدر.
***
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو قطعاً با اهریمن تیغه آسمان خونین فرق داشت.
با توجه به اینکه کمک کرده بود جان هو فرمانده سپاه اهریمنی بشه، آدم انتظار داشت که سریع بیاد و منت بذاره، اما هیچ خبری از فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نبود.
«منظورش اینه که من باید برم پیشش.»
همین یه مورد نشون میداد که اون چقدر برای وجهه و شرف خودش ارزش قائله.
از طرف دیگه، اهریمن تیغه آسمان خونین کسی بود که احساسات خودش رو در اولویت قرار میداد.
اگه عصبانی میشد، باید میدوید و داد و بیداد میکرد تا دلش خنک بشه.
یه بطری شراب خوب خریدم و به دیدن فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رفتم.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو توی حیاطِ کلبهش مشغول رسیدگی به باغچه گلش بود.
«گلها خیلی زیبا هستن.»
«میگن هر چی سن بالاتر میره، گلها زیباتر به نظر میان. برای شما، ارباب جوان دوم، این یه داستان دور و درازه.»
اون احتمالاً نمیدونست که وقتی آدم حتی پیرتر هم میشه، حتی همین کار هم براش دردسر میشه.
«بابت کمکتون در این مدت خیلی ممنونم. به عنوان نشونهای از قدردانیم، کمی شراب آوردم.»
«ممنون بابت هدیه، اما من به شراب لب نمیزنم. خیلی وقت پیش ترکش کردم.»
«آه، واقعاً؟ معذرت میخوام.»
«مشکلی نیست.»
در حقیقت، من این رو میدونستم اما عمداً شراب رو آورده بودم.
برای این بود که این تصور رو ایجاد نکنم که رقیبم رو بیش از حد خوب میشناسم.
شاید زیادهروی به نظر برسه، اما باید هر کاری از دستم برمیاومد انجام میدادم.
رابطهها از همین چیزهای کوچیک ساخته میشن.
«به من یاد دادن وقتی کمکی دریافت میکنی، باید جبرانش کنی. چیزی هست که بخواین؟»
اون همونطور که به گلهاش رسیدگی میکرد، با لحنی ملایم گفت.
«بهتره رابطهت رو با اهریمن تیغه قطع کنی.»
همانطور که اهریمن تیغه آسمان خونین پیشبینی کرده بود، او این را به عنوان بهای کمکش پیشنهاد داد.
«میتونم بپرسم چرا؟»
«چون اهریمن تیغه مردیه که با آرمانهایی که دنبال میکنی خیلی فاصله داره، ارباب جوان دوم.»
«جسارت من رو برای این سؤال ببخشید، اما مگه شما میدونید آرمانهای من چی هستن؟»
«مگه نگفتی که میخوای فرقه اصلی رو به جایی با نظم و انضباط سختگیرانه تبدیل کنی؟ اهریمن تیغه مردیه که بیش از هر کسی از بندِ قوانین بیزاره. تو با اون به مشکلات زیادی برمیخوری.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو احتمالا فکر میکرد که نصیحتش کارساز خواهد بود.
هر چه باشد، او غرور بیپایانی داشت.
او بهخصوص خودش را فردی بسیار بهتر از اهریمن تیغه میدانست، طوری که اصلا قابل مقایسه نبودند.
«متأسفم، اما فکر نمیکنم بتونم از حرفتون اطاعت کنم، ارشد.»
پیکرش برای لحظهای لرزید.
«چرا که نه؟»
«چون ارشد اهریمن تیغه هدیهای به من داده که بیش از حد بزرگه.»
در حالت عادی، زحمت اشاره کردن به آن هدیه را به خودم نمیدادم.
اما قصد داشتم به او بفهمانم که قرص الهی آسمانی را دریافت کردهام.
من نقشه دارم که هم فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و هم اهریمن تیغه آسمان خونین را از آدمهای خودم کنم.
از آنجایی که این دو رابطه بسیار بدی با هم داشتند، مدیریت کردنشان حتی ممکن بود آسانتر هم باشد.
مهمتر از همه، چون احساسات آنها به شکلی فوران میکرد، میتوانستم سریعتر و واضحتر بفهمم که چه جور آدمهایی هستند.
اهریمن تیغه آسمان خونین به عنوان رایزن چپ، و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به عنوان رایزن راست.
آنها به قدرتمندترین رایزنان چپ و راست در تاریخ دنیای رزمی تبدیل میشدند؛ تیغهای در چپ و شمشیری در راست.
با داشتن این دو نفر در کنارم، قصد دارم یقه بقیه هشت فرمانروای اهریمنی را بگیرم و تکانشان بدهم.
«چه جور هدیهای؟»
«این یه هدیه شخصیه، برای همین گفتنش برام سخته.»
«فکر میکردم رابطهمون به جایی رسیده که بتونیم چنین صحبتهایی با هم داشته باشیم. اشتباه میکردم؟»
«آه، این کار رو سخت میکنه.»
بعد از اینکه لحظهای تظاهر به فکر کردن کردم، با لحنی که انگار چاره دیگری ندارم، به او گفتم:
«از اونجایی که این بار لطف بزرگی در حق من کردید، فرمانروای شمشیر، بهتون میگم. ارشد به من قرص الهی آسمانی رو داد.»
«چی گفتی؟»
او دست از رسیدگی به گلها کشید و به سمت من برگشت.
آن آرامش و وقاری که تا لحظاتی پیش داشت، در یک آن در هم شکست.
«داری میگی اون واقعاً قرص الهی آسمانی رو به ارباب جوان دوم داده؟»
به نظر میرسید برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کاملاً غیرقابلباور است که اهریمن تیغه آسمان خونین قرص الهی آسمانی را به من داده باشد.
او حتی بیش از آنچه انتظار داشتم، غافلگیر شده بود.
«اون قرص الان کجاست؟»
«قبلاً مصرفش کردم. اما چرا اینقدر تعجب کردید؟»
«اهریمن تیغه ذاتا مرد طماعیه. چطور میتونم تعجب نکنم که اون چنین چیز باارزشی رو به تو داده، ارباب جوان دوم؟»
«ظاهراً اون تشخیص داده که من از اون قرص باارزشتر هستم.»
هرچند این حرف را شبیه به یک شوخی زدم، اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نخندید.
او حتماً فکر میکرد که این واقعیت دارد.
«ممنون برای کمکتون در این مدت. اگه زمانی به کمک من نیاز داشتید، خبرم کنید. دفعه بعد میبینمتون.»
تعظیم مؤدبانهای کردم و در حال ترک آنجا بودم که فرمانروای شمشیر با صدایی آرام صدایم زد.
«ارباب جوان دوم.»
به سمتش برگشتم و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لب به سخن گشود.
«از نظر تو، اهریمن تیغه چه جور آدمیه؟»
«اون عجیبوغریب، خشن و خودرایه. اولش ازش خوشم نمیومد، اما هر چی بیشتر دیدمش، بیشتر به دلم نشست.»
«و این به خاطر این نیست که اون قرص الهی آسمانی رو بهت داده؟»
«نمیتونم منکرش بشم. کیه که خوشحال نشه؟ اون قرص الهی آسمانیه.»
«اون صرفاً یه اکسیره.»
«همون صرفاً اکسیر، چیزی بود که من شدیداً بهش نیاز داشتم.»
او تمام تلاشش را میکرد تا رابطه بین اهریمن تیغه و مرا قطع کند.
«اگه میخوای همچنان از کمک من بهرهمند بشی، رابطهت رو با اهریمن تیغه قطع کن. اهریمن تیغه اون آدمِ مدنظر تو نیست.»
«پس ثابتش کنید.»
«چی رو ثابت کنم؟»
قبل از صحبت کردن، لحظهای به او خیره شدم.
«اینکه شما، ارشد، نسبت به ارشد اهریمن تیغه فرد مفیدتری برای من هستید.»
چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کمی در هم رفت.
«تمام اون حرفها درباره برقراری نظم و عدالت در فرقه اصلی فقط اراجیف بود؟»
«ارشد اهریمن تیغه به من قرص الهی آسمانی رو داد. برای قطع رابطه، من باید یه توجیه هم داشته باشم.»
«مگه آرمانِ خدمت به فرقه اصلی توجیه کافی نیست؟»
پوزخند عمدیای زدم.
«رویاها، آرمانها، وفاداری... من از کسایی که سعی میکنن با چنین چیزهایی، قلب زیردستها و کوچکترهاشون رو مجانی به دست بیارن، بیزارم.»
در آن لحظه، فرمانروای شمشیر خشمگین شد و من توانستم چهره واقعیاش را ببینم.
با سرد شدن حالتش، نگاهی ویرانگر آشکار شد.
چشمانش شبیه به یک کویر بایر بود.
اگر در چشمان اهریمن تیغه آسمان خونین شعلههای آتش را میدیدم، از فرمانروای شمشیر شکوفه آلو تشنگی وحشتناکی را حس میکردم.
تغییر از آن رفتار ملایم، باعث میشد این ویرانی شدیدتر به نظر برسد.
حالا که به گذشته نگاه میکنم... احساس میکنم به یقین فهمیدهام.
چرا او اولین کسی بود که بعد از مهر و موم شدن توسط هوا موگی، دست به کار شد.
چرا جاهطلبی او عجولانهتر از دیگر هشت فرمانروای اهریمنی بود.
او حتماً نیاز داشته که آن ویرانی درونی را با چیزی پر کند.
در حالت عادی، باید تازیانهای را که تازه زده بودم کنار میگذاشتم و شروع به دادن پاداش میکردم، اما این کار را نکردم.
«نمیدونم شما چه فکری درباره من میکنید، ارشد، اما من دارم برای یه کار بزرگ آماده میشم. من باید با آدمهای زیادی ملاقات کنم و تصمیمات زیادی بگیرم. اطمینان ندارم که هر بار بتونم به درستی قضاوت کنم که چی درسته و چی غلط. پس لطفاً، چیزی به من نشون بدید که بتونم راحت دربارش قضاوت کنم.»
با این حرف، دستم را به سمتش دراز کردم.
«چیزی در این دستم بذارید که از قرص الهی آسمانی که ارشد اهریمن تیغه بهم داد، باارزشتر باشه.»
اهریمن تیغه آن آدم مدنظر نیست؟ ابداً.
حتماً باید اهریمن تیغه آسمان خونین باشد.
برای همین است که اینقدر متزلزل شدهای.
برای همین است که چنین سؤالی میپرسی.
«ارباب جوان دوم، چیزی که میخوای چیه؟»
دستی را که به سمتش دراز کرده بودم، بستم.
من از او درخواستی نکردم.
هنوز زمانش نرسیده است.
«نه، فعلاً چیزی نیست.»
برای او، این حرف چنین معنایی داشت:
«من همین الان هم اهریمن تیغه رو دارم، پس حالم خوبه.»
چون گفتم چیزی نمیخواهم، او حتی مضطربتر هم میشد.
اگر در عوض چیزی مطالبه میکردم، او منطقی پاسخ میداد.
«پس دفعه بعد دوباره میبینمتون. لطفی رو که این بار در حقم کردید فراموش نمیکنم.»
بعد از یک تعظیم مؤدبانه، کلبه کاهی را ترک کردم.
بعد از مدتی پیادهروی، به عقب نگاه کردم و او را دیدم که در همان نقطه ایستاده و به من خیره شده است.
رو به آن نگاه خیره و سوزان، یک بار دیگر سرم را خم کردم و به راه خود ادامه دادم.
بله، بذار همینطوری بجوشه.
آب باید بجوشه تا بتونی آشپزی رو شروع کنی.