چپتر 383: وقتی با سبزی‌های بهاری نوشیدنی می‌نوشی
چپتر 383: وقتی با سبزی‌های بهاری نوشیدنی می‌نوشی
سو دهریونگ در حالی که از ساختمان خارج میشد، نفسی را که در سینه حبس کرده بود، بیرون داد.
فکرش را هم نمیکرد که در اتاق اهریمن خندان پلیددل خوابش برده باشد.
هنوز هم برایش غیرواقعی بود، درست مثل یک رویا.
حتی یادش نمیآمد چطور از آن اتاق به اینجا رسیده است.
در هر صورت.
«زنده موندم!»
سو دهریونگ به نور خورشیدی که میتابید، خیره شد.
احساس میکرد انگار به سختی توانسته از یک میدان نبرد جان سالم به در ببرد.
«با این حال، چطور تونست من رو اونطوری به حال خودم رها کنه.»
در همان لحظه، یکی از افراد بیچهره که نگهبان ورودی ساختمان بود، با او صحبت کرد.
«رهبر جوان فرقه پیامی براتون گذاشتن که قبل از رفتن، سری به اقامتگاهشون بزنید.»
«ممنونم.»
سو دهریونگ قدمهایش را به سمت اقامتگاه گئوم موگوک تندتر کرد.
«حتی اگه بهم نمیگفتی هم میرفتم.
به مبارزه دعوتت میکنم.
انگار استادم به پیشبینی همین موقع بود که گذرگاههای درونیم رو باز کرد!»
سو دهریونگ مثل باد به داخل اقامتگاه گئوم موگوک هجوم برد و فریاد زد:
«بیا یه مبارزه داشته باشیم!»
در آن لحظه، سو دهریونگ جا خورد و ساکت شد.
با دیدن شخصی که از داخل حیاط برگشته بود تا به او نگاه کند، ناخودآگاه فریاد زد:
«ای وای!»
کسی که رویش را برگردانده بود، کسی نبود جز فرمانروای شمشیر شکوفه آلو.
او همین الان سر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو فریاد زده بود تا با او مبارزه کند.
«ارباب عمارت سو؟»
«فرمانروای شمشیر!»
سو دهریونگ با احترام دستهایش را به هم کوبید و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم با ادبی که شایسته یک ارباب عمارت بود، به او سلام کرد.
«مبارزه با من؟ مشکلی ندارم.»
او که عمیقاً غرق در تمرینات هنرهای رزمیاش بود، از آن تیپ آدمهایی بود که برای یک مبارزه تمرینی حاضر بود ده هزار لی راه برود.
«نه، نه. منظورم شما نبودید، فرمانروای شمشیر.»
«پس منظورت رهبر جوان فرقه بود؟»
خیلی خجالتآور بود که اعتراف کند منظورش رهبر جوان فرقه بوده است.
فکر میکرد از یک میدان نبرد فرار کرده، اما اینجا یک میدان نبرد دیگر بود.
«آه! توی یه تله دوجانبه افتادم!»
با چنین افکاری، او متوجه نگاه تحسینآمیزی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به او میانداخت، نشد.
هالهای که سو دهریونگ اکنون داشت، با زمانی که برای اولین بار او را دیده بود، قابل مقایسه نبود.
«تا حالا یه رزمیکار اهریمنی بوده که به این سرعت رشد کرده باشه؟»
علاوه بر این، نگاه او که تا حدی سرکش اما پر از زندگی بود، ناخودآگاه او را به یاد کسی میانداخت.
اهریمن تیغه آسمان خونین در جوانیاش دقیقاً همین حس را داشت.
بهخصوص که او یک تیغه بزرگ هم با خود حمل میکرد.
در همان لحظه، گئوم موگوک در حالی که کاسهای آب در دست داشت، از داخل بیرون آمد.
«ارباب عمارت سوی ما خیلی بزرگ شده، مگه نه؟ دیگه وقتشه که یه مبارزه با فرمانروای شمشیر داشته باشه.»
سو دهریونگ از جا پرید و دستهایش را چنان سریع تکان داد که تار به نظر میرسیدند.
«نه، اشتباه متوجه شدی، این چه حرفیه که میزنی!»
سو دهریونگ به گئوم موگوک خیره شد و در دلش با نگاهش او را نفرین کرد.
«واقعاً میخوای این کار رو با من بکنی!»
گئوم موگوک آبی را که آورده بود به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داد.
«من و ارباب عمارت سو با هم صمیمی هستیم، برای همین زیاد با هم شوخی میکنیم.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لبخند زد.
البته که او به خوبی از رابطه آنها آگاه بود.
برای همین میدانست کسی که سو دهریونگ میخواست با او بجنگد، گئوم موگوک بود.
اصلاً هم عجیب نبود.
هر چه باشد، این گئوم موگوک که مقابلش بود، کسی بود که حتی با صاحب میخانه روستای خاندان اهریمنی هم رابطه نزدیکی داشت.
سپس، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با گئوم موگوک خداحافظی کرد.
«ممنون بابت مبارزه تمرینی امروز.»
«حرفش رو هم نزنید. من چیزهای زیادی یاد گرفتم.»
چقدر خوب میشد اگر این حرف واقعیت داشت.
گئوم موگوک حتی سریعتر از او رشد کرده بود.
او هر بار که با هم مبارزه میکردند، همان حسی را داشت که اهریمن مشت هنگام نگاه کردن به یک صخره بلند تجربه میکرد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با سو دهریونگ هم خداحافظی کرد.
«تا دفعه بعد میبینمتون، ارباب عمارت سو.»
«لطفاً تا اون موقع مراقب خودتون باشید، فرمانروای شمشیر.»
در حالی که میخواست برود، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو انگار که چیزی ناگهان به یادش آمده باشد، اضافه کرد:
«اوه، شنیدم که شما، ارباب عمارت سو، مراقب اون گلدونی هستید که مدتی پیش به رهبر جوان فرقه هدیه دادم.»
سو دهریونگ با شنیدن نام ناگهانی گلدان، جا خورد.
«هنوز زندهست؟»
«البته. خیلی خوب داره رشد میکنه.»
توی دفتر کارم، رتبهش از من هم بالاتره.
اون چیز نفر اوله!
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو این موضوع را به عنوان شوخی مطرح نکرده بود.
نگاهش عمیقتر شد.
«درست همونطور که یه گل از اون غنچه شکوفا میشه، شما هم، ارباب عمارت سو، به زودی به شکوفایی کامل میرسید.»
این یک کلام محبتآمیز بود که نشاندهنده انتظار او بود که سو دهریونگ که به طرز چشمگیری پیشرفت کرده بود، اکنون به عنوان یک رزمیکار نامی برای خود دست و پا کند.
او موضوع گلدان را پیش کشیده بود تا این حرف را بزند.
بعد از رفتن فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، سو دهریونگ در حالی که گیج شده بود، از گئوم موگوک پرسید:
«اون الان ازم تعریف کرد و رفت، مگه نه؟»
«بیشتر شبیه یه هشدار بود که گل رو خشک نکنی.»
«رهبر جوان فرقه!»
فقط در آن زمان بود که گئوم موگوک لبخند زد و سر تکان داد.
«فرمانروای شمشیر واقعاً تو رو تایید کرده.»
لحظه کوتاهی که احساسات از چشمانش گذشت، زودگذر بود چون سو دهریونگ شروع به شکایت کرد.
«این چه فایدهای داره؟ زندگیم دیگه نابود شده. میدونی چه حسی داره که چشمات رو باز کنی و ببینی اهریمن خندان پلیددل داره بهت زل میزنه؟ اصلاً تا حالا توی عمرت چنین چیزی شنیدی؟»
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
«درباره این جمله که: "دقیقاً کی قراره بری؟"»
«من هیچوقت اینقدر بیادب نبودم.»
«به لطف یه نفر، من این حرفها رو از زبون اهریمن خندان پلیددل شنیدم. حرفهایی که حتی از زبون یه آدم معمولی هم استرسزا و سنگینن. آه! زندگیم دیگه نابود شده. چطور تونستی این کار رو با من بکنی! من رو اونجا رها کردی؟»
«قصدم این نبود.»
«چرا بود. داشتی برای اون لحظهای که صبح بیدار میشم و چشمامون به هم میفته، لحظهشماری میکردی، مگه نه!»
«اگه اینطور بود، بیرون پنجره قایم میشدم تا تماشا کنم.»
«ها؟ راست میگی.»
سو دهریونگ پلک زد.
رهبر جوان فرقهای که او میشناخت، قطعاً همانجا او را مسخره میکرد.
«امروز صبح خبر رسید که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو قراره بیاد.»
«پس باید بیدارم میکردی و با خودت میآوردی.»
سپس داستانی حیرتانگیز شنید.
«اهریمن خندان پلیددل جلوم رو گرفت.»
«چی؟»
«دید که خیلی عمیق خوابیدی و بهم گفت بذارم همونطور بمونی.»
سو دهریونگ شوکه شد.
«واقعاً؟ امکان نداره!»
سو دهریونگ نمیتوانست باور کند، اما با دیدن چهره گئوم موگوک، به نظر نمیرسید که دروغ باشد.
«چرا اهریمن خندان پلیددل باید چنین کاری بکنه؟»
«نمیدونم. شاید ازت خوشش اومده؟»
«اما آخه چرا؟»
«گفتم که، نمیدونم.»
هرچند این را گفت، اما گئوم موگوک میتوانست حدس بزند.
زندگی سو دهریونگ، یک بازرس معمولی که ارباب عمارت دنیای زیرین و شاگرد ارشد اهریمن تیغه آسمان خونین شده بود، حتماً برای اهریمن خندان پلیددل جذاب بوده است.
البته، احتمالاً به این دلیل هم بود که میدانست سو دهریونگ کسی است که او برایش ارزش زیادی قائل است.
سو دهریونگ به نقاب سفیدی که در دست داشت، نگاه کرد.
«پس این هدیه هم از روی خیرخواهی داده شده؟»
«دفعه بعد خودت ازش بپرس.»
«دفعه بعد؟»
خواست دستهایش را تکان دهد و بگوید دفعه بعدی در کار نخواهد بود، اما متوقف شد.
آیا به خاطر این بود که یک روز را با هم گذرانده بودند؟ یا به خاطر حرفهای گئوم موگوک بود؟ اهریمن خندان پلیددل دیگر به اندازه دیروز ترسناک به نظر نمیرسید.
«بعید میدونم... من چی هستم که بخواد ازم خوشش بیاد.»
در حالی که سرش را پایین انداخته بود، گئوم موگوک با لحنی آرام صحبت کرد.
«اون مردی تشنه قدرت و بیرحمه که فقط عاشق یه زنه؛ یه آدم هنجارشکنی که وقتی بقیه ساکت بودن، تنهایی دستش رو بالا برد؛ صلحطلبی که سر یه نوشیدنی توی میخانه، تصمیمی گرفت که زندگیش رو عوض کرد؛ برنده یه تورنمنت رزمی و دست راست تیزبین منه.»
عبارت آخر، «تیزبین»، شوخیای بود که او و سو دهریونگ در گذشته، زمانی که سو دهریونگ قرص الهی غایی دههزار سم مخفی شده را پیدا کرده بود، با هم داشتند.
«هنوز همه اینها رو یادت هست.»
«این همونطوریه که تو رو معرفی میکنم. معلومه که یادمه.»
سینه سو دهریونگ گرم شد.
این شخصی که مقابلش بود، هیچ استراحتی به او نمیداد.
انگار میخواست بگوید: «رابطه ما هنوز تموم نشده، مگه نه؟ اگه یه کم جلوتر بریم، یه چیز دیگه منتظرمون نیست؟» او از پشت هل میداد و به قلب ضربه میزد.
از این رابطه خسته نشو.
بیا توی باتلاق کسالت غرق نشیم.
او همیشه کسی بود که شوخی میکرد و او را دست میانداخت، اما حرفها و کارهایش همیشه معنای عمیقی داشتند.
فقط کافی بود به اتفاقات دیروز و امروز نگاه کرد.
او ظرف یک شب، پیوندی عمیق بین او و دو فرمانروای اهریمنی ایجاد کرده بود.
اگر گئوم موگوک نبود، او چطور میتوانست به این طبیعی با آنها رابطه برقرار کند؟ آیا اصلاً فرصتی پیدا میکرد که با آن دو فرمانروای اهریمنی همکلام شود؟
اگر گئوم موگوک کوچکترین نشانهای از منت گذاشتن نشان میداد، او هم با شوخی جوابش را میداد، اما در عوض، گئوم موگوک در حال شستوشو و عوض کردن لباسهایش بود تا با عجله دوباره بیرون برود.
«الان کجا میری؟»
«اگه فرقه اصلی حدود سه تا فرمانروای اهریمنی داشت، اینقدر سرم شلوغ نمیشد.»
ملاقات با شهریاران اهریمنی هم برای آمادهسازی نشست سهجانبه بود و هم نوعی تمرین هنرهای رزمی.
در سطح فعلیاش، او میتوانست حتی از یک شوخی ساده با یک فرمانروای اهریمنی، بینشهای جدیدی در هنرهای رزمی به دست آورد.
«همه اتفاقاتی که موقع دوری از فرقه افتاده بود رو به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو گفتی؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
«واقعاً سختکوشی.»
باید باشم.
مگر بارها تجربهاش نکردهام؟ کسی که در موضع دفاعی است، همیشه در ضرر است.
کسانی که نقشه میکشند، به دنبال نقاط ضعف حریف میگردند و بیرحمانه از آنها سوءاستفاده میکنند.
«تو باید شلوغترین رهبر جوان فرقه در طول تاریخ باشی.»
«تو هم کارهای زیادی برای انجام دادن داری، مگه نه؟»
«من؟»
«وقتی اونا برسن، باید بهشون نشون بدیم که فرقه اصلی نظم و انضباط خوبی داره. تو کسی هستی که بیشترین مسئولیت رو در این مورد داری.»
در حالی که سو دهریونگ با چهرهای جدی سر تکان میداد، شاهینهای نامهبر یکی پس از دیگری از بالای سرشان پرواز میکردند.
او همچنین میتوانست شاهینهایی را ببیند که در جهت مخالف پرواز میکردند.
قطعاً بالهای بیشتری نسبت به همیشه در آسمان دیده میشد.
«شروع شده، مگه نه؟»
گئوم موگوک در پاسخ به سؤال سو دهریونگ سر تکان داد.
در حالی که آن دو روی زمین صحبت میکردند، گفتگوهای استراتژیستها برای نشست سهجانبه با جدیت در پهنه آسمان در جریان بود.
* * *
واکنش اهریمن مست با چیزی که انتظار میرفت متفاوت بود.
بهطور معمول، واکنش او چیزی شبیه به این بود:
—بازم که آخر از همه اومدی.
درسته، من فقط یه ماهی هستم که از قبل توی قلاب گیر افتاده.
نه، من حتی ماهی هم حساب نمیشم.
من فقط یه سنگ تزئینی توی تنگ ماهی هستم، مگه نه؟
اما امروز، واکنشش فرق میکرد.
«اومدی؟»
این واکنش آرام برای چه بود؟ نکند تصادفاً هوشیار بود؟ هرچند که بوی تند الکل میداد.
«این چیه؟ برادر، برای استفاده از آخرین تکنیک مخفی هنر رزمی مخصوصت، باید اینطوری بخندی؟»
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
«چرا از اینکه دیر اومدم عصبانی نیستی؟»
«وقتی عزیزترین برادر کوچیکترم اومده، چرا باید عصبانی باشم؟»
یک قدم به عقب برداشتم.
«تو کی هستی؟ اونا فقط فرمانروای اهریمنی روحخوار رو هدف قرار نداده بودن.»
«بشین. خوشحالم که بعد از اینهمه مدت میبینمت. بیا امروز رو تا صبح بنوشیم.»
«این عجیبه. واقعاً عجیبه.»
در همان لحظه، یو بین، یکی از سه میگسار بزرگ، مقداری غذا آورد.
در آن لحظه، گئوم موگوک آن را دید.
او در همان لحظهای که اهریمن مست به او نگاه کرد، فهمید که تغییر او از کجا نشأت گرفته است.
جریانی عجیب بین آن دو برقرار بود.
«یه اتفاقی بینشون افتاده!»
به محض اینکه یو بین رفت، او مستقیماً از اهریمن مست پرسید.
«اتفاقی بین تو و رزمیکار یو افتاده؟»
«نه.»
«تو که در هر صورت قراره بهم بگی، مگه نه؟ پس با چیزی که میخوای بگی شروع کن! هر چی دلت میخواد بگو.»
«اما اگه به محض اینکه رسیدی بگم، خیلی سبکسر به نظر نمیرسم؟»
«نگران نباش. پرحرفترین مرد دنیا روبروت نشسته. چی شده؟»
سپس اهریمن مست برایش تعریف کرد که چه اتفاقی افتاده است.
«داشتم تنهایی روی یه قایق توی دریاچه مینوشیدم که اون پرید توی قایق. و بعدش درخواست نوشیدنی کرد.»
«بعدش چی؟»
«اون منو به یه مسابقه میگساری دعوت کرد.»
این چیزی بود که هرگز انتظارش را نداشت.
«اوه! چه باحال. زنی که اهریمن مست رو به مسابقه میگساری دعوت میکنه.»
داستان جالب ادامه یافت.
«بهش گفتم: "اصلاً میدونی داری کی رو به مسابقه میگساری دعوت میکنی؟" گفت که میدونه. "پس شرط چیه؟" "بیا آرزوی برنده رو برآورده کنیم." "مگه بچهای؟ چرا چنین شرط بچگانهای؟" "نکنه اعتمادبهنفس نداری؟" "البته که دارم! باشه." اینطوری شد که اون اتفاق افتاد.»
جام خالی اهریمن مست را پر کرد.
اهریمن مست با نگاهی عمیق، انگار که آن روز را به یاد میآورد، جام را خالی کرد.
«اون واقعاً میتونست بنوشه. خب، اون یکی از سه میگسار برتره، پس معلومه که میتونه. اما وقتی با اراده مینوشید، حتی از چیزی که فکر میکردم هم بهتر بود. ما دوتا تمام شرابهای این ساختمون رو نوشیدیم. وقتی تموم شد، در انبار رو باز کردیم و همونجا نوشیدیم.»
با تصور آن صحنه، باید منظره جالبی بوده باشد.
«نتیجه؟»
«منظورت چیه؟ من بردم.»
با نگاهی ناباورانه سرم را تکان دادم.
«تو بردی؟ تو مرد بیرحمی هستی. باورم نمیشه.»
«توی هر مسابقه دیگهای شاید، اما چطور ممکنه اهریمن مست توی مسابقه میگساری ببازه؟»
«خب؟ آرزو کردی؟»
«کردم.»
«چی بود؟»
اهریمن مست در سکوت به فنجان خالیاش خیره شد.
او میدانست که این مرد کسی نیست که به راحتی دلش را به زنی بدهد.
لطفاً، نگذار آرزویش چیزی مثل این باشد که: «دیگه هیچوقت این کار رو با من نکن!»
«بهش گفتم برای نوشیدنی بعدیمون، یه ظرف سبزیجات بهاری که خودش درست کرده باشه بیاره.»
«!»
لبخندی درخشان بر لبانم نقش بست.
«چرا میخندی؟»
«چون برادرم خیلی باحاله.»
جام اهریمن مست را تا لبه پر کردم.
«این باحالترین حالتیه که از وقتی دیدمت داشتی. همیشه خیلی رقتانگیز و بدبخت به نظر میرسیدی. حالا بالاخره شبیه یه مرد شدی.»
«پس بالاخره اعتراف کردی که بهم به چشم حقارت نگاه میکردی.»
اهریمن مست لبخندی زد و جامش را به جام من زد.
یو بین که از مدتها پیش اهریمن مست را دوست داشت، حتماً آن روز تمام دار و ندارش را شرط بسته بود.
چقدر باید عصبی بوده باشد.
او نمیدانست رابطه آنها چگونه پیش خواهد رفت، اما اهریمن مست قلب او را به خوبی درک کرده بود.
«این روزا، فقط گاهی مثل دوتا دوست با هم مینوشیم.»
آن جلسات میگساری حتماً همان چیزی بود که به اهریمن مست آرامش بخشیده بود.
«اینا همش به خاطر توئه.»
«چرا به خاطر منه؟»
«اون گفت که به خاطر تو و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو شجاعت پیدا کرده. تو تأثیر زیادی روی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داشتی، مگه نه؟ پس در نهایت، به خاطر توئه. تو روی من هم تأثیر گذاشتی.»
بله، احتمالاً به خاطر من بود.
اعتراف میکنم.
از زمان بازگشتم، چیزهای زیادی در حال تغییر بود.
در هر صورت، در میان تمام آن تغییرات، این یکی واقعاً خوشایند بود.
«وقتی داشتی با سبزیجات بهاری مینوشیدی، من رو هم صدا کن.»
«دربارهاش فکر میکنم.»
به نگاه مغرورانه و پز دادنش لبخند زدم و جامم را خالی کردم.
برادر، فقط بعداً با گفتن «این به خاطر توئه!» در یک معنای متفاوت، من را سرزنش نکن.
* * *
در حین ملاقات با شهریاران اهریمنی، روی تمرینات هنرهای رزمیام هم تمرکز کردم.
در مرکز تلاشهایم، همیشه تمرینات خونین قرار داشت.
چه وقتی با یک فرمانروای اهریمنی ملاقات میکردم و چه وقتی نمیکردم، تمرین میکردم.
شوخیهای رد و بدل شده با یک فرمانروای اهریمنی تنها به این دلیل میتوانستند سرنخی برای درک هنرهای رزمی باشند که با تمرینات بیپایانی که انباشته کرده بودم، پشتیبانی میشدند.
لحظهای که یک کلمه منجر به بیداری بزرگی میشود، مانند گذاشتن آخرین تزئین روی برجی است که با زحمت ساخته شده.
بدون آن برج، آخرین تزئین وجود نخواهد داشت.
من به صیقل دادن هنر مخفی زمان آسمانی ادامه دادم تا زمان بیشتری به دست آورم و در آن زمان، با تمام توانم هنر اهریمنی نه مصیبت را تمرین کردم.
حدود بیست روز به همین منوال گذشت و بالاخره آن روز فرا رسید.
سربازی که از عمارت فلکسای فرستاده شده بود آمد و به من گزارش داد.
«تاریخ نشست تعیین شده.»
تاریخی نه چندان دور تعیین شد.
از آنجا که اراده سه رهبر برای ملاقات راسخ بود، کارها سریعتر از حد انتظار پیش رفته بود.
بلافاصله به سمت روستای خاندان اهریمنی حرکت کردم.
در همان لحظه، جو چون-به که در دوردست جلوی میخانه می روان در حال حرکات کششی بود، مرا دید و با خوشرویی سلام کرد.
«رهبر جوان فرقه، خوش اومدین!»
به سمت او که با لبخندی درخشان ایستاده بود و از آنچه در پیش بود خبر نداشت، قدم برداشتم.