چپتر 385: امروز، اربابان لشکر جوانترینها هستند
چپتر 385: امروز، اربابان لشکر جوانترینها هستند
بالاخره روز موعد فرا رسید.
جو چون-به که زودتر از همیشه آمادهسازی برای کاسبی رو شروع کرده بود، روی تکه کاغذی متنی نوشت و اون رو در جایی که کاملاً توی چشم باشه، دمِ در ورودی چسبوند.
«امروز تعطیل است.»
جو چون-به در حالی که به تابلویی که نصب کرده بود نگاه میکرد، نفس عمیقی کشید.
«امروز همون روزه! میتونی از پسش بربیای، چون-به.»
«اتفاق خاصی افتاده؟»
آقای یانگ از پارچهفروشی با نگرانی این سؤال رو پرسید.
«امروز قراره جلسهی فرقه الهی توی میخانه برگزار بشه.»
او تا امروز این موضوع رو مثل یه راز نگه داشته بود، اما حالا بالاخره میتونست فاشش کنه.
طبیعتاً، آقای یانگ جا خورد.
«جلسهی فرقه الهی توی میخانهی تو برگزار میشه؟»
«درسته.»
«تبریک میگم، واقعاً تبریک میگم.»
همه میدونستن که جو چون-به با رهبر جوان فرقه صمیمیه و نه تنها شهریاران اهریمنیِ فرقه الهی، بلکه حتی خودِ اهریمن آسمانی هم به این میخانه سر زده بودن؛ پس برگزاری یه جلسه در اونجا چندان هم غافلگیرکننده نبود.
«میتونم بعداً بیام تماشا کنم؟»
«اگه اونقدر شجاعت داشتی، الان داشتی همون لباسهای رزمیای رو میپوشیدی که خودت میفروشی.»
آقای یانگ در حالی که حرف او رو تأیید میکرد، قاهقاه خندید.
«موفق باشی.»
«ممنونم.»
سونگ-ای که در آشپزخانه به او کمک میکرد هم زودتر از همیشه اومده بود.
در واقع، چیز زیادی برای آمادهسازی باقی نمونده بود.
چون جو چون-به از قبل همهچیز رو مهیا کرده بود.
همهچیز آماده بود تا به محض ثبت سفارش، غذا سرو بشه.
«استاد، نمیترسید؟»
سونگ-ای از جلسهای که قرار بود امروز برگزار بشه، وحشتزده بود.
«ترس برای چی؟»
«مگه امروز یه مشت پیرو اهریمنی نمیآن اینجا؟»
«نترس. ما رهبر جوان فرقه رو داریم. قابلاعتمادترین آدم دنیا طرف ماست، پس از چی باید بترسیم؟ در ضمن، فقط آدمهای بیسر و پا برای بقیه مزاحمت ایجاد میکنن. استادهای واقعی، نجیبزاده هستن.»
جو چون-به بعد از آروم کردنِ سونگ-ای، از در پشتی آشپزخانه بیرون رفت.
در حقیقت، خودِ جو چون-به هم به همون اندازه عصبی بود.
فشارِ پذیرایی از کسی که سرزده به اینجا میاومد، با پذیرایی از مهمانهایی که اینطور براشون تدارک دیده بود، زمین تا آسمون فرق داشت.
در همین لحظه، پیرمردی از در پشتی وارد شد.
«ارشد، ما امروز کاسبی نمیکنیم. در ضمن، نمیتونید از این طرف وارد بشید.»
«تو صاحب اینجایی؟»
«بله، اما...»
«یه چیزی میخوام بپرسم. پاهام درد میکنه، بذار یه لحظه استراحت کنم.»
پیرمرد روی نیمکت چوبی کوچکی در حیاط پشتی نشست.
با توجه به چین و چروکهای صورتش، پیرمردِ نسبتاً سالخوردهای به نظر میرسید، اما هیکل بسیار تنومندی داشت.
دو چشمِ نافذ و ببرمانندش نشون میداد که احتمالاً در جوانی آدمِ تندمزاجی بوده.
به جز اینها، ظاهرش معمولی بود.
جو چون-به با شهود و چشمِ تیزی که از تجربهی طولانیمدتش در کاسبی به دست آورده بود، پیرمرد رو برانداز کرد؛ اما او شبیه به یه رزمیکار به نظر نمیرسید.
آدم بدی هم به نظر نمیاومد.
«تا حالا شما رو این طرفها ندیده بودم.»
«از هوبی اومدم.»
«اوه، از راه دوری اومدید. چی شما رو تا اینجا کشونده؟»
«اومدم کسی رو ببینم.»
«توی این سن و سال حتماً سفر سختی داشتید. براتون یه لیوان آب بیارم؟»
«لازم نیست.»
«چه کسی رو میخواید ببینید که این همه راه اومدید؟»
«یه دشمن، اگه بشه اینطوری صداش کرد. و اگه با هم صمیمی باشیم، خب صمیمی هستیم.»
با شنیدن این حرف، جو چون-به با احتیاط پرسید:
«نکنه اومدید فرزندتون رو ببینید؟»
برای لحظهای، چهرهی پیرمرد در هم رفت و سایهای انکارناپذیر بر اون نشست.
جو چون-به فکر کرد که حدسش درست بوده.
اینجور موارد زیاد پیش میاومد.
پیرمردهایی که دور از فرزندانشون زندگی کرده بودن و راه درازی رو سفر میکردن، به این امید که قبل از مرگ، روی فرزند و نوهشون رو ببینن.
«چند وقت میشه که ندیدینش؟»
«باید بیشتر از ده سال شده باشه.»
جو چون-به دلش برای او سوخت.
مگه خودش همین اواخر یه بحران خانوادگی بزرگ رو پشت سر نگذاشته بود؟
«کجا قرار گذاشتید همدیگه رو ببینید؟»
«قرار گذاشتیم توی همین میخانه همدیگه رو ببینیم.»
«ای وای! از بین این همه روز، امروز رو انتخاب کردید؟ میخانه امروز تعطیله. چه ساعتی قرار داشتید؟»
«هنوز وقت دارم، اما زود اومدم. کنجکاو بودم ببینم چه نقشهای کشیده که اینجا رو برای ملاقاتمون انتخاب کرده.»
فقط از کلمهی «نقشه» میشد فهمید.
رابطهی بین این پیرمردِ آتشینمزاج و فرزندش اصلاً خوب نبود.
«باید آشتی کنید، حتی اگه دیر شده باشه.»
«باید این کار رو بکنم؟»
«من که اینجا کاسبی میکنم، همه جور آدمی رو میبینم. اونها تا سرحد مرگ از هم متنفرن و با هم میجنگن. اما بعداً، همهشون پشیمون میشن. با خودشون میگن چرا اینقدر مغرور بودن، در حالی که تمام کاری که باید میکردن این بود که یه لحظه تحمل کنن و کمی بخشنده باشن. مگه من و شما از سنی که بخوایم اینقدر تند و تیز باشیم نگذشتیم؟ نه، الان سنیه که باید تیغههامون رو دور بندازیم.»
پیرمرد بدون کلامی، خیره به جو چون-به نگاه کرد.
«اگه هی پشت گوش بندازید، خیلی دیر میشه. وقتی دیدینش، باید اولین کسی باشید که میگه اشتباه کرده. مگه بزرگترها این کار رو نمیکنن؟ سعی کنید اخلاقتون رو آروم کنید.»
«چرا فکر میکنی من تندمزاج هستم؟»
«آدمهایی مثل ما فقط با نگاه کردن به صورت طرف میتونن بفهمن. توی جوونیهاتون خیلی بدخلق بودید، مگه نه؟»
پیرمرد لبخند عجیبی زد.
«همینطور بود.»
«من که توی شناخت شخصیت آدمها حرف ندارم.»
فکرِ سرآشپز وانگ که در موردش کاملاً اشتباه کرده بود، از ذهنش گذشت، اما سریع اون رو دور ریخت.
«به هر حال، ما امروز تعطیلیم، پس لطفاً توی مسافرخونهی پایین خیابون منتظر بمونید. اگه کسی سراغتون رو گرفت، حتماً بهش میگم که بره اونجا.»
با توجه به جوِ امروز، رسوندنِ اون پیغام کار راحتی نبود.
باید از یکی از پیروان اهریمنی که دمِ در نگهبانی میدادن خواهش میکرد؟ نگران بود که نکنه اونها همدیگه رو گم کنن و دیگه هرگز موفق به دیدن هم نشن.
در همین لحظه، پیرمرد ناگهان پرسید:
«شنیدم مقر فرقه اهریمنی همین نزدیکیهاست. تا حالا اهریمن آسمانی رو دیدی؟»
«این پیرمرد دیوونه شده؟»
«اسم کی رو جرئت میکنی به زبون بیاری؟ اگه توی روستای خاندان اهریمنی از این حرفها بزنی، مرگ راحتی نصیبت نمیشه.»
«عذر میخوام.»
جو چون-به فکر کرد که همون لحظه بیرونش کنه، اما بعد دلش برای پیرمردی که از اون راه دور برای دیدن پسرش اومده بود سوخت، پس جواب داد:
«دیدمش. رهبر فرقه به میخانهی ما اومده.»
«چه جور آدمیه؟ اونقدر که شایعات دنیای رزمی میگن ترسناکه؟»
«اون فقط برای طریقت راستین و نامتعارف ترسناکه؛ برای ما، اون مردِ بخشندهایه. و اون کسیه که من بیشترین احترام رو براش قائلم.»
«چون از شما در برابر آدمهای طریقت راستین و نامتعارف محافظت میکنه؟»
«البته، این هم بخشی از دلیلشه، اما...»
جو چون-به دلیل غافلگیرکنندهای آورد:
«من ازش خوشم میآد چون اون پدرِ رهبر جوان فرقهست.»
این اولین باری بود که جو چون-به چنین کلماتی رو به زبون میآورد.
اولین باری بود که خودش متوجه شد اینطور فکر میکنه.
«اما چرا این پیرمرد طوری نگام میکنه که انگار چیزی میدونه؟ تو مگه چی از رهبر جوان فرقه میدونی؟»
در همین لحظه، صدای سونگ-ای از داخل بلند شد.
«استاد، یه مهمون اومده!»
«اومدم.»
جو چون-به بلند شد.
«شما دیگه باید برید. اگه امروز اینجا پرسه بزنید، ممکنه به دردسر بزرگی بیفتید، پس توی مسافرخونه منتظر بمونید. متوجه شدید؟»
«ممنونم. بعداً میبینمت.»
«بهت که گفتم، امروز نمیتونی من رو ببینی!»
جو چون-به با عجله به داخل ساختمان برگشت.
مهمانی که به میخانه اومده بود، شخص غیرمنتظرهای بود.
«اوه؟ ارباب.»
او کسی نبود جز فرمانده سپاه اهریمنی، جانگ هو.
برخلاف همیشه که با یه لباس رزمی ساده برای نوشیدن میاومد، امروز لباس رسمیِ سپاه اهریمنی رو به تن داشت.
با دیدن نشانِ روح پلید و ترسناکی که روی سینهاش بود، حسی از ترس به وجود میاومد و به آدم یادآوری میکرد که آه، این شخص فرماندهی همون سپاه اهریمنیِ وحشتناکه.
«ارباب جانگ، چی شما رو به اینجا کشونده؟»
«اومدم چیدمان صندلیهای جلسهی امروز رو ردیف کنم.»
«فقط لب تر کنید، خودم انجامش میدم.»
«نه، خودم شخصاً بهش رسیدگی میکنم.»
جانگ هو به طبقهی دوم رفت.
در اونجا، میزها و صندلیها رو طوری چید که سه نفر بتونن در یک آرایش مثلثی روبروی هم قرار بگیرن.
جو چون-به در دلش گیج شده بود.
«یعنی امروز فقط سه نفر به جلسه میآن؟»
او فکر کرده بود که این جلسهای برای افراد زیادیه، اما ظاهراً اینطور نبود.
اما برای جلسهی فقط سه نفر، سرآشپز وانگ برای چک کردنِ غذا اومده بود و خودِ فرمانده سپاه اهریمنی برای چیدن صندلیها؟
«نفس در سینه حبس! نکنه... رهبر فرقه داره میآد؟»
اما بلافاصله سرش رو به نشونهی نفی تکون داد.
اگه اینطور بود، صندلیها رو اینطوری نمیچیدن.
صندلیِ رهبر فرقه باید در جایگاه ویژه قرار میگرفت.
در حالی که الان، هر سه صندلی در موقعیتی برابر و روبروی هم قرار داده شده بودن.
«اما چرا خودتون این کار رو انجام میدید، ارباب؟ چرا نمیذارید زیردستهاتون انجامش بدن؟»
«زیردستهای من امروز به اینجا نمیان.»
جو چون-به نمیدونست. امروز هیچ رزمیکاری پایینتر از رتبه ارباب لشکر اجازه نداشت به میخانه می روان بیاد. امروز، در اینجا، اربابهای لشکر جوانترینها بودن. اربابهای لشکرِ هر سازمان مثل رزمیکارهای معمولی در تمام خیابانها مستقر شده بودن.
«به هیچکس دیگهای اجازه ورود به میخانه داده نمیشه.»
جو چون-به میخواست به اون پیرمرد اشاره کنه اما پشیمون شد. به هر حال اون دیگه رفته بود. اگه چیزی میگفت و پیرمرد رو برای بازجویی پیش پیروان اهریمنی میبردن، دیگه نمیتونست پسرش رو ببینه.
درست همون موقع، شخصی وارد میخانه شد. در کمال تعجب، اون اهریمن مشت بود. با دیدن اون چهره ترسناک، قلب جو چون-به به تپش افتاد.
«انگار اهریمن مشت هم توی این جلسه شرکت میکنه.»
اهریمن مشت و جانگ هو با هم سلام و احوالپرسی کردن. ایستادن اون دو نفر در کنار هم طوری بود که انگار تمام فضای مسافرخانه رو پر کرده بودن. مگه اونا ترسناکترین مردهای فرقه الهی اهریمن آسمانی نبودن؟ با دیدن این دو شخصیت باهبت، جو چون-به حتی جرئت نمیکرد بهشون نگاه کنه.
اهریمن مشت بعد از گفتگوی کوتاهی با جانگ هو، به سمت جو چون-به اومد.
«آه، باید زودتر میرفتم توی آشپزخونه.»
اهریمن مشت درست تا مقابلش اومد و سوال غیرمنتظرهای پرسید.
«آمادهسازی غذا بدون مشکل پیش میره؟»
اهریمن مشت داشت درباره آمادهسازی غذا ازش سوال میکرد؟ جو چون-به با چهرهای وحشتزده به اهریمن مشت نگاه کرد و بعد سریع سرش رو خم کرد. چهره اون طوری بود که آدم از ترس نمیتونست مستقیم بهش نگاه کنه.
«نیازی به تعجب نیست. من مسئول امنیت جلسه امروز هستم.»
اهریمن مشت مسئول امنیت بود؟ اون به عنوان یکی از شرکتکنندههای اصلی توی جلسه حضور نداشت؟ چرا؟
«آمادهسازی غذا هیچ مشکلی نداره. هر وقت دستور بدید، میشه سروش کرد.»
«قبل از اینکه غذا سرو بشه، یه رزمیکار از فرقه اصلی میاد تا اون رو برای سم آزمایش کنه. به خاطر این نیست که بهت شک داریم، بلکه فقط یه روال اداریه، پس لطفاً درک کن.»
«البته.»
جو چون-به به آشپزخونه رفت. همین حالا هم حس میکرد پاهاش دارن سست میشن. چه دلیلی داشت که یه فرمانروای اهریمنی، اون هم یکی به این ترسناکی، مسائل رو با این جزئیات برای یه صاحب میخانه ساده توضیح بده؟ در حالت عادی، اون هرگز این کار رو نمیکرد. اگه به خاطر رهبر جوان فرقه نبود، محال بود چنین اتفاقی بیفته.
درست وقتی جو چون-به داشت به آبگوشت در حال جوشیدن نگاه میکرد، یه فرمانروای اهریمنی دیگه وارد میخانه شد. اون اهریمن تیغه آسمان خونین بود که یه تیغه بزرگ به پشتش بسته بود. لباسش هم با همیشه فرق داشت. اون یه ردای سرخ به تن داشت که نمادی از آسمان خونین بود.
اهریمن تیغه آسمان خونینِ امروز، همون کسی نبود که با گئوم موگوک شعر میخوند و شوخی میکرد. سرمای گزندهای، مثل یخبندان، از چشمهای سختش بیرون میزد. جو چون-به حس کرد راه نفسش بند اومده و سریع سرش رو برگردوند و وانمود کرد داره سبزیهایی رو خرد میکنه که اصلاً نیازی به خرد کردن نداشتن.
سونگ-ای با چشمهاش پرسید: «هنوزم میگی نمیترسی؟»
میترسم. وحشتزدهام. اما به خاطر غرورش نمیتونست این رو بلند بگه.
اهریمن تیغه آسمان خونین از اهریمن مشت پرسید: «رهبر جوان فرقه رو دیدی؟»
«شنیدم توی تالار رهبر فرقهست.»
«که اینطور.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به آرامی دوباره به بیرون قدم گذاشت. تیغه بهشتکش روی پشتش سردتر از همیشه میدرخشید. جو چون-به بعد از دیدن اهریمن مشت و حالا اهریمن تیغه آسمان خونین، فشار عظیمی رو حس میکرد. هاله فرمانروایان اهریمنی امروز با همیشه فرق داشت. با اینکه داشتن با آرامش صحبت میکردن و فقط ساکت ایستاده بودن، اما یه چیزی متفاوت بود.
«هوو، به خودت بیا. باید حواسم رو جمع کنم، اگه شده فقط به خاطر رهبر جوان فرقه.»
اون پنجره کوچیک آشپزخونه رو که رو به خیابون اصلی بود باز کرد و نفس عمیقی کشید. همونطور که داشت با نگاه کردن به آسمون قلبش رو آروم میکرد، شخصی رو دید. کسی روی پشتبوم ساختمون روبهرویی ایستاده بود و دستبهسینه بود. اون شخصی بود که نمیشد با کس دیگهای اشتباهش گرفت؛ چون نقاب سفیدش زیر نور خورشید میدرخشید.
آیا به خاطر این بود که پیکرش، در حالی که تنها ایستاده بود و فقط به یه نقاب تکیه کرده بود، تنها به نظر میرسید؟ یا به خاطر این بود که گلبرگهای شکوفه گیلاس که با نسیم بهاری میرقصیدن و از کنار اهریمن خندان پلیددل رد میشدن، زیبا بودن؟ جو چون-به طوری بهش خیره شده بود که انگار مسحور شده.
درست همون موقع، نگاه اهریمن خندان پلیددل به آرامی به سمت جو چون-به چرخید.
«آخ!»
جو چون-به که جا خورده بود، سریع زیر پنجره قایم شد. چشمهامون با هم تلاقی کرد؟ وقتی دوباره با احتیاط سرک کشید، اهریمن خندان پلیددل دیگه اونجا نبود. آهی کشید و گفت:
«هوو. اهریمن خندان بعد از پادشاه سم ترسناکترین آدمه.»
وقتی سونگ-ای جوابی نداد، جو چون-به بیهوا چرخید.
«وای!»
این بار حتی بیشتر از قبل جا خورد. پادشاه سم که بدون اینکه اون متوجه بشه وارد شده بود، کنار سونگ-ای چمباتمه زده بود و داشت به حشرهای شبیه حلزون نگاه میکرد که بین سبزیهایی که دخترک آماده میکرد، میخزید. سونگ-ای خشکش زده بود و دستهاش رو جلوی دهنش گرفته بود.
پادشاه سم هم با لباس رسمیاش اومده بود. با پوشیدن یه ردای سبز و سفید که با سلیقه ترکیب شده بود، به ارباب جوان خوشسیمایی تبدیل شده بود که در اولین نگاه چشمها رو به خودش خیره میکرد. سونگ-ای حتی در اون وضعیت شوکهکننده هم فکر میکرد نقاشیهای دوازده زودیاک روی کیسه سمِ کمر پادشاه سم خیلی بامزه هستن. اگه میدونست داخلش چیه، تصور میکرد چشمهای این حیوونهای بامزه خونآلود میشه و مثل هیولا بیرون میپرن.
پادشاه سم حشره رو روی یه برگ گذاشت و اون رو بیرون برد. وقتی رفت، جو چون-به نفسی رو که حبس کرده بود بیرون داد.
«اعتراف میکنم. منم میترسم.»
بعد سونگ-ای در حالی که به جایی که پادشاه سم رفته بود خیره شده بود، گفت: «نه، اون ترسناک نیست.»
«چی؟»
«اون جذابه.»
جو چون-به سرش رو به طرفین تکون داد. درست همون موقع، حس کرد کسی وارد میخانه شد. جو چون-به از پنجره کوچیک آشپزخونه به بیرون سرک کشید تا ببینه کیه.
کسی که وارد شد فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود که یه ردای رزمی سفید خالص به تن داشت. در روزی مثل امروز، شاید بعد از مدتها آرایش کرده بود، اما با چهرهای بدون آرایش اومده بود. ردهای زمان به طور طبیعی روی صورتش پیدا بود. علاوه بر این، چهرهاش از تمرینات سخت آفتابسوخته شده بود و تضاد شدیدی با ردای سفیدش داشت.
با این حال، جو چون-به حس میکرد ظاهر فعلیش از زمانی که آرایشهای غلیظ میکرد، زیباتره. دلش میخواست بره و این رو بهش بگه؛ که الان خیلی فوقالعادهتر و باوقارتر شده. البته که جرئتش رو نداشت. اما کسی بود که این رو به جای اون بگه.
«تو زیباترین فرمانروای شمشیری هستی که تا حالا دیدم.»
زن چرخید و اهریمن مست وارد شد. اون هم امروز لباس مناسبی پوشیده بود. روی لباسی که به تن داشت، تصویری از یه خدای شراب مست در حال خندیدن نقش بسته بود. بین لباسهای زیادی که با طرح خدای شراب داشت، در روزی مثل امروز، شاید لباسی پوشیده بود که یه خدای شراب ترسناک و خروشان رو نشون میداد.
«شنیدم این روزها توی عمارت رویای مستی باد بهاری میوزه.»
«برای کسی که یه روز رهبر فرقه میشه، خیلی دهنلقی.»
اهریمن مست لبخند محوی زد، درِ قمقمه شرابش رو باز کرد، بوی عمیقی کشید و دوباره اون رو بست.
«مگه امروز چقدر مهمه که اهریمن مست داره از نوشیدن خودداری میکنه؟»
درست وقتی جو چون-به داشت به این فکر میکرد، نور طلایی از بیرون میخانه به داخل سرازیر شد. غول کوچک، بودای اهریمنی، از راه رسید و حضور انکارناپذیرش رو نشون داد. روی ردایی که پوشیده بود، تصویر انسانها و ارواح پلیدی بود که در شعلههای جهنم رنج میکشیدن و طوری به نظر میرسید که انگار درخشش طلایی که از خودش ساطع میکرد، همون آتیشیه که داره اونا رو میسوزونه.
علاوه بر این، فرمانروای اهریمنی روحخوار طوری ظاهر شد که انگار از قبل اونجا بوده و کمکم جلوی چشمها شکل گرفت. در دو چشمش که از آخرین باری که دیده بودنش پختهتر شده بودن، انرژی شبحوار و ترسناکی جریان داشت. اون داشت در مسیر باریک بین انسانها و اشباح قدم برمیداشت.
این اولین بار برای جو چون-به بود که هر هشت فرمانروای اهریمنی رو در یک جا میدید. وقتی اونا با لباسهای رسمی در یک مکان جمع میشدن، واقعاً منظره باشکوهی بود. جمع شدنشون به این شکل در یه خیابون معمولی که اصلاً بهشون نمیخورد، اون صحنه رو فراموشنشدنیتر میکرد. اگه اون یه نقاش بود، حتماً این صحنه رو به تصویر میکشید.
«پس واقعاً جلسه هشت فرمانروای اهریمنی بود!»
بعد، یه سوال به طور طبیعی براش پیش اومد. نگاه جو چون-به به طبقه دوم چرخید. تمام فرمانروایان اهریمنی اینطوری جمع شدن، پس چرا فقط سه تا صندلی اونجاست؟
«و چرا هیچکس اونجا نمیشینه؟»