چپتر 387: ما در موقعیتی نیستیم که به روی هم لبخند بزنیم
چپتر 387: ما در موقعیتی نیستیم که به روی هم لبخند بزنیم
همانطور که از پلهها بالا میرفت، اهریمن آسمانی، گئوم ووجین را پیش روی خود دید.
جین پهچئون برای اولین بار پس از مدتها، تپش قلبش را حس کرد.
«چقدر وقت بود که چنین هیجانی رو حس نکرده بودم؟»
گئوم ووجین از صندلیاش بلند شده و منتظر او بود.
اهریمن و راستین، راستین و اهریمن.
رهبران دو جناحی که برای قرنها بیپایان با هم جنگیده بودند.
آن دو مرد در سکوت به یکدیگر خیره شدند.
این اولین دیدار دوبارهی آنها پس از بیش از یک دهه بود.
در حالت عادی، آنها باید با رعایت آداب کامل به هم درود میفرستادند، اما هیچکدام چیزی نگفتند.
هیچ کلام خوشآمدگویی از دهانشان خارج نشد.
اولین کلمات از جانب جین پهچئون سکوت را شکست.
«اون نگاه توی چشمات تغییری نکرده.»
با دیدن دوبارهی گئوم ووجین به این شکل، جین پهچئون بالاخره متوجه شد.
او فهمید که چقدر از این مرد متنفر است.
فهمید که چقدر از فرقه اهریمنی بیزار است.
گئوم ووجین در تصورات او، نسخهای آرمانی بود؛ اما حالا موجی از خصومت عظیم وجودش را فرا گرفت، آنقدر زیاد که جای تعجب داشت اینهمه نفرت کجا پنهان شده بود.
خویشتنداریای که او طی سالیان طولانی با ملاقات با افراد بیشمار به دست آورده بود، در یک لحظه با دیدن نگاه سرد و متکبرانهی گئوم ووجین فرو ریخت.
نگاه این مرد همان بود.
جاهطلبیاش برای بلعیدن دنیای رزمی هم همان بود.
قلب جین پهچئون سرد شد.
این بار، گئوم ووجین با آرامش لب به سخن گشود.
«تو هم تغییری نکردی.»
کلمهی «تو» گوشخراش بود و عبارت «تغییری نکردی» هم به همان اندازه آزاردهنده.
او میتوانست این حرف را از جنبهی مثبتش برداشت کند، مثلاً به معنای «اصلاً پیر نشدی»، اما این کار را نکرد.
جین پهچئون دوباره متوجه شد.
او با آن طبیعت مستبدش، این اواخر خیلی چیزها را تحمل کرده بود.
در حالی که چنین احساساتی در وجودشان موج میزد، هوای اطرافشان به طور طبیعی شروع به سرد شدن کرد.
تنش شدید فقط بین آن دو جریان نداشت.
در طبقه اول هم اوضاع به همین منوال بود.
نبردی پرتنش از ارادهها بین استادان طریقت راستین و شهریاران اهریمنی در جریان بود.
گئوم موگوک جلوی صف شهریاران اهریمنی ایستاده بود.
جین ها-گون هم جلوی صف استادان طریقت راستین قرار داشت.
در کنار آنها جو چون-به ایستاده بود که هنوز موفق نشده بود خودش را به آشپزخانه برساند.
در حالی که رفتن رهبر اتحاد رزمی به طبقه دوم را تماشا میکرد، نبرد ارادهها در طبقه اول پیش از آنکه او بتواند وارد آشپزخانه شود، شروع شده بود.
هیچکس تکان نمیخورد و همهجا ساکت بود؛ او جرئت نداشت به تنهایی حرکت کند و وارد آشپزخانه شود.
خوششانسی اینجا بود که هیچکس هالهای ساطع نمیکرد که مستقیماً بر بدن فرد تأثیر بگذارد.
آنها به معنای واقعی کلمه، فقط در حال مسابقهی خیره شدن بودند.
نگاههایی که میتوانستند قلب حریف را سوراخ کنند و گردنش را بزنند، بینشان رد و بدل میشد.
ممکن بود کسی حرفی بزند که بذر یک دعوا شود، اما خوشبختانه هنوز هیچکس دهانش را باز نکرده بود.
جین هاریونگ این صحنه را دید.
حتی در این وضعیت حساس و لبهی تیغ، گئوم موگوک کاملاً راحت و آسوده بود.
—نمیخوای جلوشون رو بگیری؟
—چطوری قراره جلوی این آدمها رو بگیرم؟
در واقع، با توجه به مرتبهی افرادی که این بار آمده بودند، مضحک بود اگر کسی باور میکرد شخصی مثل گئوم موگوک بتواند تحت هر شرایطی جلوی آنها را بگیرد.
چون تکتک آنها استادانی بودند که توانایی تبدیل شدن به حاکم یک منطقه را داشتند.
—چیزی نمیشه.
فکر نمیکنم پدربزرگت کسی رو آورده باشه که اونقدر بیملاحظه یا احمق باشه که توی چنین جایی دعوا راه بندازه.
جین هاریونگ نگاهی به استادانی که کنارش ایستاده بودند انداخت.
او همهی آنها را میشناخت، اما نه از نزدیک.
بله، پدربزرگش حتماً حواسش بوده که آنها را مهار کند.
«اگه چیزی باشه، من بیشتر نگران اتفاقات اون بالا هستم.»
نگاهش دوباره به طبقه دوم چرخید.
هنوز هیچ گفتگویی شنیده نمیشد.
«دارن با انتقال پیام ذهنی با هم حرف میزنن؟ حتی اگه اینطور باشه، نباید حداقل تعارفات معمولی مثل "خوش اومدین"، "حالتون چطور بوده"، "ممنون که اومدین" رو بگن؟ "اوضاع اتحاد این روزها چطوره"، "فرقه خوب اداره میشه؟" هر چقدر هم که از طرف مقابل ناراضی باشی، نباید حداقل این احوالپرسیهای اولیه رو انجام بدی؟»
طبقه دوم ساکت بود و طبقه اول هم ساکت.
تنشی که انگار هر لحظه ممکن بود منفجر شود، فضا را پر کرده بود.
درست در همان لحظه بود.
جو چون-به که به طبقه دوم نگاه میکرد، لرزهای را در ستون فقراتش حس کرد.
وقتی برگشت، دید که نگاه تمام افراد داخل میخانه به ورودی دوخته شده است.
مردی آنجا ایستاده بود.
او مردی بود که رداهای رزمی مشکی و مرتبی به تن داشت.
او با خونسردی نگاهش را از روی استادان فرقه اهریمنی و طریقت راستین گذراند.
چشمانش کوچک بودند، اما نگاهش شدت عجیبی داشت.
همان یک نگاه کافی بود.
حضور آن مرد تمام تنش شدید موجود در تالار را به خود جذب کرد.
درست پشت سر آن مرد، جوانی با چهرهای به طرز ترسناکی زشت ایستاده بود و پشت سر او، نه رزمیکار به صف شده بودند.
با در نظر گرفتن هشت فرمانروای اهریمنی به عنوان معیار، اتحاد رزمی یک نفر کمتر آورده بود، در حالی که اتحاد نامتعارف یک نفر بیشتر همراه داشت.
بک جا-گانگ، که یک واقعگرای تمامعیار بود، از آن تیپ آدمهایی نبود که به خاطر غرور، افراد کمتری بیاورد؛ او ترجیح میداد بیشتر بیاورد.
جو چون-به میتوانست آن را حس کند.
آنها هم حضوری مشابه استادان اتحاد رزمی داشتند که زودتر وارد شده بودند.
چه به شهریاران اهریمنی نگاه میکردند و چه به استادان اتحاد رزمی، هیچ نشانی از ترس در آنها دیده نمیشد.
نگاه جو چون-به به مردی که ردای رزمی مشکی داشت برگشت.
اگر فقط از روی لباسش قضاوت میکردی، شبیه یک رزمیکار معمولی به نظر میرسید، اما حضورش بر تمام کسانی که پشت سرش ایستاده بودند چیره میشد.
لحظهای بود که رداهای مشکی سادهی او، تمام لباسهای مجلل دیگر را در خود بلعید.
گئوم موگوک با صدای بلند فریاد زد:
«رهبر اتحاد نامتعارف تشریف آوردن!»
با شنیدن عبارت «رهبر اتحاد نامتعارف»، جو چون-به نالهای شبیه فریاد از گلو خارج کرد: «اوه-هوک!» و سریع با دستش دهانش را پوشاند.
او با خودش فکر کرده بود که آیا امروز غافلگیری دیگری هم باقی مانده، و معلوم شد که بله، مانده است.
«سفر طولانیای داشتید.»
بک جا-گانگ برای لحظهای به گئوم موگوک نگاه کرد.
این گئوم موگوک نیمی از دلیلی بود که او به اینجا آمده بود.
او همانقدر که کنجکاو بود بداند گئوم ووجین چطور چنین پسری بزرگ کرده، میخواست بداند آیا او واقعاً از جاهطلبیاش برای متحد کردن دنیای رزمی دست کشیده است یا نه.
و این مسئله فراتر از برد یا باخت در تربیت فرزند بود؛ این موضوع به آیندهی اتحاد نامتعارف ربط داشت.
مرد جوانی که روبروی او بود، هنوز به ثمر ننشسته بود.
او حتی نمیتوانست حدس بزند وقتی این جوان به کمال برسد، چه شکلی به خود خواهد گرفت.
بک جا-گانگ با گامهای تند به سمت پلههایی که به طبقه دوم میرفت حرکت کرد.
اهریمن مشت سعی کرد او را راهنمایی کند، اما او دوباره امتناع کرد.
همانطور که میخواست به طبقه دوم برود، بک جا-گانگ جلوی جو چون-به که با سر خمیده نزدیک پلهها ایستاده بود، ایستاد.
«سمت من نیا! لطفاً فقط برو بالا!»
جو چون-به در حال تجربهی لحظات باورنکردنیای بود.
بعد از اهریمن آسمانی و رهبر اتحاد رزمی، حالا لحظهای بود که او در مقابل رهبر اتحاد نامتعارف ایستاده بود.
«تو صاحب اینجایی؟»
با شنیدن آن صدای عمیق و طنینانداز، جو چون-به سرش را بلند کرد.
صدا واقعاً دلنشین بود.
«بله، خودم هستم.»
همانطور که با صدایی لرزان پاسخ میداد، نگاه بک جا-گانگ از او به سمت گئوم موگوک چرخید.
«رهبر جوان فرقه خیلی ازت تعریف کرده.»
گئوم موگوک که میدانست بک جا-گانگ این حرف را برای ملاحظهی او زده است، به او لبخند زد.
بک جا-گانگ هم در حالی که به طبقه دوم میرفت، با چشمانش لبخند کوتاهی زد.
به نظر میرسید واقعاً باید آدمها را زیاد میدیدی.
هر چه بیشتر به آن چشمهای کوچک نگاه میکرد، بیشتر فکر میکرد که آنها جذاب هستند.
گئوم موگوک به سمت جو چون-به که مبهوت مانده بود، رفت.
«درسته. نشست امروز، اولین نشست سهجانبهی این دوران بین رهبر فرقه، رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارفه.»
این لحظهای بود که جو چون-به بالاخره از ماهیت واقعی نشست امروز باخبر شد.
همچنین لحظهای بود که اشغالکنندهی آخرین صندلی مشخص شد.
«نشست جناحهای اهریمنی، راستین و نامتعارف؟ اون نشست داشت توی میخانهی من برگزار میشد؟ رهبر فرقه، رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف قراره روی صندلیهای میخانهی من بشینن؟ روی صندلیهای ما!»
او با چهرهای درخشان سرش را بلند کرد، اما ناگهان وحشتزده شد و دوباره سرش را پایین انداخت.
همه در طبقه اول داشتند به این سمت نگاه میکردند.
افرادی که او در تمام عمرش هرگز نمیتوانست با آنها چشم در چشم شود، داشتند به او، که فقط یک صاحب میخانه بود، خیره میشدند.
ترسی ناگهانی وجودش را فرا گرفت و تمام بدنش شروع به لرزیدن کرد.
«من معتقدم اینجا مکانی باشکوهتر از هر جای دیگهای برای برگزاری یه نشست سهجانبهست.»
با شنیدن صدای آرام گئوم موگوک و دیدن نگاه مهربانش، لرزش بدنش فروکش کرد.
«درسته، اگه به خاطر رهبر جوان فرقه نبود، من تا الان مرده بودم. از چی باید بترسم؟»
گئوم موگوک گفته بود که هم پیش رهبر اتحاد رزمی و هم پیش رهبر اتحاد نامتعارف از او تعریف کرده است.
جو چون-به قدرتش را بازیافت.
«من تمام تلاشم رو برای آشپزی میکنم.»
جو چون-به با اطمینان به سمت آشپزخانه قدم برداشت.
درست همان موقع، صدای بلند گئوم موگوک از پشت سرش آمد:
«برای امروز، صاحب این میخانه پادشاه تمام میخانههای این دنیاست!»
برای لحظهای، پاهای جو چون-به سست شد و تلوتلو خورد، طوری که نزدیک بود زمین بخورد.
با شنیدن حرف گئوم موگوک، جین هاریونگ با صدای بلند خندید.
او غافلگیر شده بود و خندهاش بیاختیار رها شد.
استاد پیری از اتحاد رزمی که کنارش ایستاده بود، سرش رو چرخوند تا نگاهی بندازه و جین هاریونگ سریع خندهاش رو فرو خورد.
«این رهبر جوان فرقه واقعاً یه دیوونهست. و من هم که این همه راه رو فقط برای دیدن اون دیوونه اومدم، یه زنِ دیوونهام.»
از طرف دیگه، کسایی که فقط شایعاتی درباره گئوم موگوک شنیده بودن، با نگاهی که میگفت «این دیگه داره چه غلطی میکنه؟» بهش زل زدن. دارین مسخرهمون میکنین؟
—مراقب اون مرد باشین، همون صاحب میخانه.
آنها حتی چنین پیامهای تلهپاتیکی هم رد و بدل میکردن.
آنها دچار سوءتفاهم شده بودن و فکر میکردن جو چون-به ممکنه یه برگ برنده پنهان باشه که توسط فرقه اهریمنی آماده شده.
بی سا-این، جین ها-گون و جین هاریونگ حقیقت رو میدونستن.
اون صاحب میخانه یه آدم فوقالعاده معمولی بود.
و راه اهریمنیِ گئوم موگوک در محافظت از این آدم معمولی نهفته بود.
مهم نبود چند نفر توی این میخانه کوچک باشن، او هرگز اجازه نمیداد اون میز بشکنه.
—واقعاً از پسش براومدی.
گئوم موگوک به پیام تلهپاتیک جین ها-گون پاسخ داد.
—ما از پسش براومدیم.
هرچند اعتراف میکنم، انتظار نداشتم اینقدر از همدیگه متنفر باشن.
حقیقت داشت؛ این صحنه هیچ فرقی با ملاقات دشمنانی که بعد از ده سال برای اولین بار همدیگه رو میدیدن، نداشت.
—فکر میکنی بتونی اوضاع رو درست کنی؟
—باید تلاشم رو بکنم.
حالا، مسابقه خیره شدن در طبقه اول، به جای دو طرفه، به یه نبرد سهجانبه تبدیل شده بود.
با حضور جانشینهای هر طرف در صف اول، آنها در صفوفی ایستاده بودن و به هم چشمغره میرفتن.
اساتید طریقت راستین به همون اندازه که از پیروان اهریمنی متنفر بودن، از رزمیکاران جناح نامتعارف هم بیزار بودن.
قهرمان بزرگ راستین، ایم سانگ-گون، حالا به یکی از اساتید جناح نامتعارف زل زده بود.
کسی بود که او بهطور خاص ازش متنفر بود.
تیغه تندر، چئونمانگ.
او استادی بود که اخیراً در جناح نامتعارف نامی برای خودش دست و پا کرده بود و چندین استاد طریقت راستین در نبرد با او کشته شده بودن.
ایم سانگ-گون همیشه میخواست روزی با او روبرو بشه و حالا داشت او رو اینجا میدید.
همانطور که قهرمان بزرگ راستین با غضب نگاه میکرد، تیغه تندر هم پاسخ داد.
او روی برنگردوند، بلکه مستقیم به چشمهای او خیره شد.
چشمان آن دو مرد که با نگاهشون داشتن همدیگه رو نفرین میکردن، کمکم از خشم سرخ شد.
به نظر میرسید اگه به حال خودشون رها بشن، بدون ذرهای تردید به هم حملهور میشن.
درست همون موقع، کسی دستش رو روی شونه تیغه تندر گذاشت.
وقتی تیغه تندر چرخید، گوهآک، یکی از هفت استاد بزرگ اتحاد نامتعارف، سرش رو به نشونه مخالفت تکون داد و بهش فهموند که بس کنه.
او گوهآک بود که با تیغه تندر آشنایی داشت.
فقط با متوقف شدن به این شکلِ علنی بود که او دلیلی برای عقبنشینی پیدا میکرد و در واقع، تیغه تندر نگاهش رو دزدید.
بی سا-این با نگاهی که میگفت «خوب کاری کردی»، به گوهآک چشم دوخت.
وضعیت طبقه دوم هم تفاوت چندانی نداشت.
وقتی بک جا-گانگ به طبقه دوم اومد، گئوم ووجین و جین پهچئون از جا بلند شدن تا بهش خوشآمد بگن.
این لحظهای بود که بالاخره اون سه مرد در یک جا جمع شده بودن.
اهریمن، راستین، نامتعارف.
اولین ملاقاتِ دورانِ آنها.
بک جا-گانگ میتونست حس کنه.
انرژی سنگینی که اینجا جریان داشت برای حدس زدن جو کافی بود.
آره، ما در وضعیتی نیستیم که به روی هم لبخند بزنیم.
اگه به خاطر متغیر خاصی به اسم گئوم موگوک نبود، شاید تا لحظه مرگ هم همدیگه رو نمیدیدن.
یا شاید هم، در روز مرگشون همدیگه رو میدیدن.
بک جا-گانگ با دانستن اینکه اینجا فضایی برای احوالپرسی نیست، روی صندلی باقیمانده نشست.
با نشستن بک جا-گانگ، گئوم ووجین و جین پهچئون هم نشستن.
احوالپرسیها یک بار دیگر نادیده گرفته شد.
بک جا-گانگ اول به گئوم ووجین نگاه کرد.
گئوم ووجینی که بعد از مدتها میدید، حس متفاوتی نسبت به آخرین باری که او رو دیده بود داشت.
«تو هم داری پیر میشی.»
با این حال، اون نگاهش که انگار به بقیه از بالا به پایین نگاه میکرد، مثل قبل بود.
این بار، بک جا-گانگ به جین پهچئون نگاه کرد.
او داشت به بیرون پنجره نگاه میکرد و از نگاه اون دو نفر دیگه دوری میکرد.
اگه جین پهچئون که از گئوم ووجین متنفر بود اینجا حضور داشت، آیا از بک جا-گانگ خوشش میاومد؟
بک جا-گانگ میتونست تشخیص بده.
«همین الانشم حسابی داغ کرده.»
احتمالاً به خاطر اون طرز نگاه گئوم ووجین بود.
حتی او هم چنین حس ناخوشایندی داشت، پس اون پیرمرد مغرور و لجباز چه حالی باید داشته باشه؟
«اصلاً این ملاقات ممکنه؟»
و بعد، یه تردید در ذهن بک جا-گانگ شکل گرفت.
«این مرد چنین پسری رو بزرگ کرده؟»
این مرد سرد و کمحرف، اون پسر پرحرف و سرزنده رو بزرگ کرده؟ دلش میخواست همین الان بپرسه.
«آخه چطوری اون پسرت رو بزرگ کردی؟»
حتی با وجود جمع شدن هر سه نفرشون، فضا ساکت بود.
لازم بود کسی پیشقدم بشه و گفتگو رو شروع کنه، اما هیچکدومشون چنین قصدی نداشتن.
سکوت طبقه دوم، تنش طبقه اول رو بیشتر میکرد.
با این وضعیت، اگه کسی در طبقه دوم کلمهای به زبون میآورد...
«همهشون رو نابود کنین!»
به محض گفتن همین یه جمله، اینجا به دریایی از خون تبدیل میشد.
و کسی که قرار بود این جو سنگین رو بشکنه، گئوم موگوک بود.
«استاد.»
نگاه همه روی گئوم موگوک متمرکز شد.
شهریاران اهریمنی که او رو میشناختن، همگی یه فکر واحد داشتن.
بسیار خب، حالا که رهبر جوان فرقه قدم پیش گذاشته، این جو عوض میشه و ملاقات بالاخره بهطور جدی شروع میشه.
همهشون فقط خوشحال بودن که خودشون اون کسی نیستن که هدف قرار گرفته.
«اون پسر باز چه آتیشی میخواد بسوزونه؟»
اهریمن مشت در دلش مضطرب بود، اما با صدایی بم و سنگین پاسخ داد.
«چیه؟»
«درباره اون رهبر جوان اتحادِ نامتعارف که اونجا نشسته.»
این بار، بی سا-این شونهاش لرزید.
چرا من؟ حس بدی داشت.
«خواهش میکنم حرف اضافهای نزن!»
سوال گئوم موگوک آرزوی قلبی بی سا-این رو در هم شکست.
«اون قیافه، از همون مدل قیافههایی نیست که شما میپسندین، استاد؟»
این سوالی بود که هر دوی آنها رو گیج کرد.
البته از اونجایی که تالار ساکت بود، حرفهای گئوم موگوک نه تنها توسط اون سه نفر در طبقه دوم، بلکه توسط جو چون-به در آشپزخانه هم شنیده شد.
نگاه همه روی اهریمن مشت متمرکز شد.
از او خواسته شده بود در یک ملاقات سهجانبه، چهره رهبر جوان اتحاد نامتعارف رو ارزیابی کنه؟
شاید صدایی شبیه تندر از مشت اهریمن مشت بلند میشد، اما تندر فقط در ذهنش غرید.
تندر با این کلمات غرید:
«بعد از این با هم حرف میزنیم.»
او نمیتونست رهبر جوان فرقه اهریمنی رو در این مکان سرزنش کنه و نادیده گرفتن او هم میتونست بیاحترامی به بی سا-این باشه.
«من از چهرههای مردونه خوشم میاد. آره، درسته. این چهرهایه که میپسندم.»
اینها کلماتی بودن که اهریمن مشت در حالت عادی هرگز به زبون نمیآورد.
اما اهریمن مشت میدونست.
گئوم موگوک به خاطر این ملاقات متزلزل و خطرناک، قدم پیش گذاشته بود.
پس او هم به خاطر شاگردش وارد عمل شد.
اگه کس دیگهای این حرف رو زده بود، بی سا-این شاید بهش برمیخورد.
این عوضی داره من رو مسخره میکنه؟
اما اینها حرفهای اهریمن مشت بود، کسی که ظاهر باابهتش میتونست با تمام کسانی که اینجا جمع شده بودن مقابله کنه.
«ممنونم که نظر لطفتون رو گفتین.»
بی سا-این مشتش رو در دست دیگرش گذاشت و احترام گذاشت و تشکر کرد.
خوب میشد اگه همونجا تموم میشد، اما...
«نظر شما درباره چهره استاد من چیه؟»
بی سا-این جا خورد.
هرگز تصور نمیکرد که درباره چهره اهریمن مشت ازش سوال بشه.
—چرا من؟ چرا اون فرمانده شاخه، جین، رو اذیت نمیکنی!
—چون اذیت کردن تو بیشتر کیف میده.
در گذشته، او بهطور ناخودآگاه میگفت: «ایشون خیلی خوشتیپ هستن» یا «ظاهرشون خیلی مردونهست.»
اما حالا اوضاع فرق میکرد.
بی سا-این اول به اهریمن مشت نگاه کرد.
او با کنار گذاشتن پیشفرضهای ذهنیاش، با آرامش به اهریمن مشت خیره شد.
«از بین تمام آدمهایی که در دنیای رزمی دیدم، شما ترسناکترین چهره رو دارین.»
او این رو صادقانه، اما مودبانه گفت.
شاید چون رفتارش توهینآمیز نبود، اهریمن مشت اون رو به عنوان یه شوخی ملایم پذیرفت.
«خوشبختانه، این چهره توی حرفه من خیلی کمکحاله.»
اساتید طریقت راستین و جناح نامتعارف که اونجا حضور داشتن، این موضوع رو کاملاً غافلگیرکننده دیدن.
او با اون اهریمن مشتی که در شایعات شنیده بودن، خیلی فرق داشت.
در هر صورت، گفتگو با یه سوال مسخره شروع شد، اما در نهایت، جو انفجاری طبقه اول رو تلطیف کرد.
و او حتی یه کنایه نهایی هم بهش اضافه کرد.
گئوم موگوک به بی سا-این گفت:
«راستش رو بخوای، من هم از چهرههایی مثل چهره رهبر جوان اتحادمون خوشم میاد.»
بعد بی سا-این پرسید:
«اگه میتونستی قیافهت رو با من عوض کنی، این کار رو میکردی؟»
«......»
همین گفتگو کافی بود تا رابطه بین اون دو نفر رو نشون بده.
آنها دوستیشون رو جلوی اساتیدی که اینجا بودن پنهان نکردن.
درست همون موقع، صدای گئوم ووجین از طبقه دوم شنیده شد.
«موگوک، بیا بالا.»
بعد، انگار که بخواد رقابت کنه، جین پهچئون گفت:
«ها-گون، بیا بالا.»
بک جا-گانگ هم ساکت نموند.
«سا-این، بیا بالا.»
و به این ترتیب، هر سه نفرشون به طبقه دوم رفتن.
اون سه نفر در طبقه دوم میدونستن.
ملاقاتی که فقط بین خودشون باشه، آسون نخواهد بود.
آنها بیش از حد از همدیگه متنفر بودن.
چطور میتونستن حرف بزنن وقتی حتی نمیخواستن به هم نگاه کنن؟
سه جانشین در کنار رهبر فرقه و رهبران اتحاد مربوط به خودشون ایستادن.
درست همون موقع، گئوم ووجین گفت:
«مویانگ، تو هم بیا بالا.»
گئوم مویانگ که انتظار نداشت صداش کنن، غافلگیر شد و به طبقه دوم رفت.
گئوم مویانگ در طرف مقابل گئوم موگوک ایستاد، مثل بالی که گشوده شده باشه.
پس تو دو تا پسر داری، هوم؟ جالبه.
جین پهچئون، که یه پدربزرگِ نوه-دوست بود، نتونست خودش رو کنترل کنه.
«هاریونگ، بیا بالا.»
جین هاریونگ بالا اومد و در طرف مقابل جین ها-گون ایستاد.
جین پهچئون چهرهای مغرور به خودش گرفت.
بک جا-گانگ با نگاهی ناباورانه به اون دو نفر خیره شد.
«جدی میگین؟»