چپتر 388: مگه همین الان یه جبهه متحد تشکیل ندادیم؟

این یه عملیات مشترک غیرمنتظره بین طریقت راستین و فرقه اهریمنی بود.

بک جا-گانگ به جین پهچئون مغرور نگاه کرد و بعد نگاهش رو دوباره به سمت گئوم ووجین برگردوند.

کسی که اول از همه شمشیرش رو از رو بسته بود، همون گئوم ووجین بود.

هر چی نباشه، اون کسی بود که گئوم مویانگ رو صدا کرده بود.

اهریمن آسمانی داشت به پسرش افتخار میکرد؟

«انگار فقط ظاهرش نیست که عوض شده.»

اون با خودش فکر کرد که شاید همین تغییر بوده که باعث پرورش گئوم موگوک شده.

در واقع، کسی که در اون لحظه بیشتر از بک جا-گانگ دستپاچه شده بود، بی سا-این بود.

همه یه جفت همراه داشتن، اما اون تنها بود؛ همین باعث میشد احساس کنه انگار کار اشتباهی انجام داده.

اون برای استادش متأسف بود.

دلش میخواست از طرف استادش فریاد بزنه.

«شما دوتا! خیلی دارین بچهگونه رفتار میکنین!»

تو هم همینطور فکر میکنی، مگه نه؟ اون با چنین حالتی به گئوم موگوک نگاه کرد.

بعد، انگار که گئوم موگوک منتظر همین لحظه بوده باشه، یه پیام تلهپاتیک از طرفش رسید.

— تو هم باید بعداً کلی بچه داشته باشی! حدود هفتتا بیار و ردیفشون کن! اونموقع انتقامت رو بگیر.

— چطور میتونی همچین حرفی بزنی!

اون از اینکه بهش نگاه کرده بود پشیمون شد.

گئوم موگوک حتماً منتظر فرصتی بود تا دستش بندازه.

در حقیقت، بین تمام کسایی که اونجا حضور داشتن، فقط گئوم موگوک میتونست نیت پنهان پدرش رو از صدا کردن برادرش حدس بزنه.

پدرش میخواست اونها رو به رخ بکشه.

دو پسرش که بدون ریختن خون، به جنگ جانشینی پایان داده بودن.

برای همین بود که میخواست به پسرهاش که با افتخار در سمت چپ و راستش ایستاده بودن، بباله.

این هم یه جور فخرفروشی بود و هم یه جور تعریف.

«مگه نه؟ لذتِ اجازه دادن به کسی برای زندگی کردن، بیشتر از لذتِ کشتنشه، مگه نه؟ بقیه شاید ندونن، اما تو میدونی، پدر.

تو میدونی که این کار خیلی سختتریه.

چون تو کسی هستی که اگه اراده کنی، میتونی هر کسی رو بکشی.»

در هر صورت، گئوم موگوک میتونست حسش کنه.

این لحظه، که برادرش و اون شونهبهشونه هم ایستاده بودن، اولین و آخرین باری بود که پدرش در تمام طول عمرش داشت به بچههاش افتخار میکرد.

پدر، من کاری میکنم که این آخرین باری نباشه که به ما افتخار میکنی.

کاری میکنم که مدام بهمون ببالی.

در این بین، پاتکِ بک جا-گانگ شروع شد.

«درختی که شاخههای زیادی داره، هیچوقت از دست باد رنگ آرامش رو نمیبینه.»

آیا سالهای زندگیِ تنهای اون فقط با تنهایی پر شده بود؟ اون زندگیای با آزادی مطلق بود.

با این حال، چطور اونها جرئت میکردن جلوی این زندگیِ عالیِ اون، به اون مسیرِ پرمشقت ببالن؟

سایه کمرنگی روی چهره جین پهچئونِ مغرور نشست.

جین پهچئون که پسرش رو زودتر از خودش از دست داده بود، مستقیماً از اون باد ضربه خورده بود.

چون شاخهاش شکسته بود.

برای همین بود که اینقدر تلاش کرده بود تا جین ها-گون و جین هاریونگ رو با دقت زیاد بزرگ کنه.

اون دو نفر تنها طمعِ شخصیِ مجاز برای اون بودن؛ مردی که تمام زندگیاش رو وقف اتحاد رزمی و دنیای رزمی کرده بود.

درست زمانی که جو داشت سنگین میشد، گئوم ووجین لب به سخن گشود.

«اما از همون شاخههاست که گلها میشکفن و پرندهها آواز میخونن.»

گئوم موگوک فرصت رو از دست نداد و قدمی به جلو گذاشت.

«برادر بزرگم گله و منم اون پرنده آوازخوان.»

با این حرف، گئوم ووجین به گئوم مویانگ نگاه کرد و گفت:

«گلها که میشکفن.»

و بعد، در حالی که به گئوم موگوک نگاه میکرد:

«و باد هم میوزه.»

اون دقیقاً همینطوری حرفش رو اصلاح کرد.

گئوم موگوک قیافهای به خودش گرفت که یعنی «خیلی دارین سخت میگیرین.»

جین هاریونگ با دیدن این صحنه لبخند زد.

او فکر کرد که از یه جهت دیگه، گئوم موگوک مثل باد بود.

کسی که ناگهان میوزید و گردبادی به پا میکرد، و بعد مثل باد غیب میشد.

برای همین بود که خودش به اینجا اومده بود، تا اون باد رو پیدا کنه.

درست همونطور که انتظار داشت، در جلسه امروز هم باد در حال وزیدن بود.

«واقعاً اتفاقاتی داره میافته که هیچوقت نمیتونستم تصورشون رو بکنم.»

اون هرگز خوابش رو هم نمیدید که به جایی دعوت بشه که این سه مرد در اون جمع شده باشن.

قطعاً هرگز تصور نمیکرد که یخِ گفتگو با فخرفروشی اونها درباره بچههاشون شکسته بشه.

اون برای اولین بار اهریمن آسمانی رو از نزدیک میدید.

و در کمال تعجب، قبل از اینکه فکر کنه «اون اهریمن آسمانیه»، این فکر به ذهنش خطور کرد:

«اون پدرشه.»

اونها شبیه هم بودن، و در عین حال شبیه نبودن.

گئوم ووجین هالهای مرعوبکننده از خودش ساطع میکرد که حتی گفتن یه کلمه رو هم بهش سخت میکرد.

حتی اگه نمیدونست اون اهریمن آسمانیه، باز هم همین حس رو داشت.

این وقار ناشی از جایگاهش نبود.

این ترسی نبود که آدم از کسی با چهرهای ترسناک مثل اهریمن مشت یا بی سا-این حس میکرد، بلکه حضور شدیدی بود که خودِ گئوم ووجین ساطع میکرد.

بهطور معمول، اون باید احساس ترس و طردشدگی میکرد.

اما اونقدرها هم از این حس بدش نمیومد.

برعکس، دلش میخواست سر صحبت رو باهاش باز کنه.

دلم میخواست حداقل یه بار ببینمتون.

آیا به خاطر این بود که اون پدرِ گئوم موگوک بود؟ با اینکه اولین بار بود همدیگه رو میدیدن، اما انگار بارها دیده بودش و حس نزدیکی عجیبی داشت.

نگاهش این بار به سمت گئوم مویانگ چرخید.

باز هم همون حس بود.

نه به عنوان ارباب جوان بزرگ فرقه الهی اهریمن آسمانی، بلکه...

«اون برادر بزرگشه.»

اون حس کاملاً متفاوتی نسبت به گئوم موگوک داشت.

آرام و خویشتندار بود و به نظر میرسید کسی باشه که به راحتی احساساتش رو بروز نمیده.

اگه به کسی رفته بود، اون برادرِ خودش بود، نه گئوم موگوک.

چشمهاش با چشمهای گئوم مویانگ تلاقی کرد و اون به نشونه احترام کمی سرش رو خم کرد.

گئوم مویانگ هم با تکون دادن سرش جوابش رو داد.

«من و اون آدم یه وجه اشتراک داریم.»

این حقیقت که هر دو خویشاوندان خونیای بودن که از صف جانشینی کنار زده شده بودن.

البته، اون از همون اول هم هیچ جاهطلبیای برای جانشین شدن نداشت.

«نمیدونم کی با شما دوتا ازدواج میکنه، اما ترسناکترین پدرشوهر دنیا منتظرشه.»

پدرشوهر آینده میپرسید:

«پدرت چیکارهست؟»

«اون اهریمن آسمانیه.»

فکر کردن به چنین موقعیتی حتی تصورش هم خندهدار بود.

در هر صورت، مسائل مربوط به گئوم موگوک همیشه باعث میشد اون مضطرب و هیجانزده بشه و لبخند بزنه.

نگاهش این بار به سمت بی سا-این چرخید.

بهطور معمول، نگاه کردن به چهره اون کار آسونی نبود، اما به طرز عجیبی، اونقدرها هم زشت به نظر نمیرسید.

حتماً به خاطر این بود که در همراهی برادرش و گئوم موگوک بود.

جین هاریونگ بعد با دقت به بک جا-گانگ نگاه کرد.

اون حس کاملاً متفاوتی نسبت به اهریمن آسمانی داشت.

اون با پدربزرگش هم متفاوت بود.

در واقع، بین اون سه نفر، تشخیص اینکه اون چه جور آدمیه فقط از روی ظاهرش، از همه سختتر بود.

با این حال، رداهای رزمی سیاهش گویای چند نکته بود.

اینکه با چنین لباسی در جایی مثل اینجا ظاهر بشه؟ معمولاً چنین برداشتی میشد:

«من کسی نیستم که به مسائل ظاهری اهمیت بدم.»

اما اون اصلاً چنین نیتی رو حس نکرد.

در عوض، این رو حس کرد:

ارادهای برای مبارزه با راحتترین لباس ممکن برای جنگیدن، اگه اتفاقی اینجا بیفته.

به نظر میرسید اون اراده تمام نیتها رو میبلعه و خیلی طبیعی به نظر میرسید.

آدمی که به جای توجیه و آبرو، فقط روی خودش تمرکز کرده بود.

به همین دلیل، اون هم بهشدت قدرتمند به نظر میرسید.

بعد از نگاه کردن به افراد حاضر در این طبقه، ناخودآگاه آه سبکی کشید.

بودن در چنین جایی حیرتانگیز بود.

شاید جین پهچئون که اون نزدیکی بود، صدای آهش رو شنیده بود؟

«میدونستی که نوه من زیباترین بانوی هوبیه؟»

یا شاید به خاطر این بود که یاد پسر و عروس فوتشدهاش افتاده بود؟

جین پهچئون هرگز جلوی جنگجوهای اتحاد رزمی یا مردم طریقت راستین، از نوههاش تعریف نکرده بود.

اینکه رهبر اتحاد مثل یه پیرمردِ شیفته رفتار کنه و از نوه پسری و دختریش تعریف کنه، چیزی بود که جین پهچئونِ مغرور و پایبند به اصول هرگز نمیتونست به خودش اجازه بده.

بنابراین، فخرفروشیِ امروز چیزی بود که برای مدت خیلی طولانی نگه داشته شده بود.

این فخرفروشی خطاب به اون دو مردِ مقابلش بود، و همچنین برای استادان طریقت راستین در طبقه اول که خودشون رو به نشنیدن میزدن.

جین پهچئون دوباره به جین هاریونگ نگاه کرد.

«این پدربزرگ فکر میکنه تو زیباترین بانوی زیر آسمانی.»

وقتی اون این حرف رو جلوی همه زد، صورت جین هاریونگ از خجالت سرخ شد.

«نه! پدربزرگ! خواهش میکنم!»

اون تمام تلاشش رو کرد تا با آرامش جواب بده.

«آدمهای زیبای زیادی در دنیا هستن. بقیه مسخرهم میکنن.»

«کی جرئت میکنه نوه من رو مسخره کنه؟»

با این حرف، نگاه بی سا-این و جین ها-گون انگار که از قبل هماهنگ شده باشه، به سمت یک نفر چرخید.

حتی گئوم مویانگ هم که تازه امروز جین پهچئون رو دیده بود، با حالتی که میگفت «مگه جز این یارو کسی دیگه هم هست که مسخرهش کنه؟» به گئوم موگوک که کنارش ایستاده بود نگاه کرد.

جین پهچئون از کسی که نگاهها به سمتش بود پرسید: «تو چی فکر میکنی؟»

جین هاریونگ از ته دل نگران بود که چه حرفی از دهان گئوم موگوک خارج میشه. معلوم بود که با یه شوخیِ هوشمندانه اذیتش میکنه.

«منم همین فکر رو میکنم. اگه مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان برگزار بشه، دوشیزه جین قطعا برنده میشه. حتی اگه رهبر اتحاد جزو داورها نباشه هم برنده میشه!»

جین پهچئون با رضایت لبخند زد. جانشینها هم از جواب گئوم موگوک لبخند محوی زدن.

اون میتونست فقط بگه «اون زیباترینه»، اما باید به مسابقه زیباترین بانوی زیر آسمان و حتی داوری هم اشاره میکرد. احتمالا هیچکس دیگهای تو این دنیا نبود که به سوال رهبر اتحاد رزمی اینطوری جواب بده.

جین هاریونگ جواب گئوم موگوک رو خندهدار دید، اما در عین حال حس خوبی بهش دست داد. با اینکه لی آنِ زیباتر هم اونجا بود، از گئوم موگوک ممنون بود که جلوی پدربزرگش این حرف رو زد.

«ممنونم که نظر لطفتون رو بهم میگید.»

البته، افکار درونیش متفاوت بود.

— با اینکه فکر میکنی لی آن زیباترین بانوی زیر آسمانه.

وقتی این پیام تلهپاتیک رو برای گئوم موگوک فرستاد، یه جواب برگشت.

— حتی اگه پدربزرگت داور بود، باز هم لی آن اول میشد.

«پدربزرگ، این آدم داره اذیتم میکنه!»؛ دلش میخواست پیش پدربزرگش چغلیش رو بکنه.

جین پهچئون امروز سرش شلوغ بود. تصمیمش رو گرفته بود. این بار شروع کرد به تعریف کردن از جین ها-گون.

«میگن بزرگ کردن پسر بیفایدهست، اما خب به پسرش هم بستگی داره، مگه نه؟»

بعد به جین ها-گون که پشت سرش ایستاده بود نگاه کرد.

«سرشار از عدالتخواهی و حس مسئولیتپذیری. کجا میشه چنین پسر ممتازی پیدا کرد؟ بهت افتخار میکنم.»

البته اون نوهش بود، اما از کلمه «پسر» استفاده کرد تا اون رو با بقیه جانشینها مقایسه کنه.

جین ها-گون دستپاچه شد. جین پهچئون معمولا کسی نبود که اینطوری ازش مراقبت کنه. برعکس، باهاش با سختگیری و ترس بیشتری رفتار کرده بود، مبادا با سوءاستفاده از اینکه نوهش هست، دست به کار احمقانهای بزنه.

خیلی وقت بود که جمله «بهت افتخار میکنم» رو نشنیده بود و عمیقا تحت تاثیر قرار گرفت.

اهداف مقایسهایِ امروز گئوم موگوک و بی سا-این بودن؛ چطور میتونست بگه از اون دو نفر بهتره؟ اما برای این لحظه، تواضع رو کنار گذاشت.

«همهش به لطف آموزشها و راهنماییهای عالی پدربزرگه.»

بعد از گفتن این حرف، با خودش فکر کرد آخرین باری که چنین حرفهایی به پدربزرگش زده بود کی بود. اصلا چنین زمانی وجود داشت؟ در کمال تعجب، حتی یادش نمیاومد.

خیلی وقت بود که نشنیده بود مایه افتخاره، اما خودش هم هیچوقت به درستی قدردانیش رو ابراز نکرده بود.

جین ها-گون یه پیام تلهپاتیک برای گئوم موگوک فرستاد.

— میدونی؟ حتی یادم نمیاد آخرین باری که از پدربزرگم تشکر کردم کی بود.

گئوم موگوک در مقطعی به شخصی تبدیل شده بود که جین ها-گون میتونست تو چنین لحظاتی به راحتی احساسات صادقانهش رو بهش منتقل کنه.

— مگه ما همون پسرهایی نیستیم که قبلتر گفت؟ همونایی که بزرگ کردنشون بیفایدهست؟

شاید به همین خاطر بود. چون اون شخصی بود که میتونست قلبش رو بخونه و بهش آرامش بده. و فراتر از اون، کسی بود که میتونست راه پیش رو رو بهش نشون بده.

— با این حال، وقتی بالاخره بالغ میشیم، درست و حسابی میشیم، مگه نه؟

جین ها-گون حس میکرد این ملاقات فقط به خاطر اینکه باعث شده بود دوباره به رابطهش با پدربزرگش پی ببره، پرمعناست.

بک جا-گانگ معتقد بود بی سا-این هنوز نسبت به گئوم موگوک کمبودهایی داره، اما حتی یک بار هم فکر نکرده بود که نسبت به اون جین ها-گون کمبودی داشته باشه. اون میتونست مقام دوم رو بپذیره، اما مقام سوم اصلا و ابدا تو کتش نمیرفت.

«هر چقدر هم که پز بدی، اون نمیتونه با سا-اینِ من مقایسه بشه.»

اون مصمم شد که قبل از تموم شدن این جلسه، این موضوع رو روشن کنه.

در هر صورت، بعد از بالا اومدن سه جانشین، جو طبقه دوم عوض شد. حداقلش این بود که یه گفتگوی زنده شروع شده بود.

شهریاران اهریمنی هم درباره گئوم موگوک فکرهای مشابهی داشتن.

«همونطور که انتظار میرفت! قضایا فقط وقتی رهبر جوان فرقه میره حل میشن.»

گئوم موگوک نذاشت این جریان خوب از دست بره. رو به طبقه پایین فریاد زد:

«صاحب میخانه، لطفا شراب و غذا بیارید.»

«همین الان.»

جو چون-به با شراب و پیشغذاها بالا رفت. اون بیشمار بار به این طبقه دوم رفت و آمد کرده بود، اما هیچوقت به اندازه این لحظه مضطرب نبود.

«اگه اینا رو بریزم، انگار خونم رو ریختم!»

دستهاش واقعا میلرزیدن، اما تمام شجاعتش رو جمع کرد. شراب و پیشغذاها رو در جای مخصوص هر نفر قرار داد. این پرتنشترین و خفقانآورترین لحظه زندگیش بود.

«لطفا از غذاتون لذت ببرید.»

همین که خواست برگرده، جین پهچئون از جو چون-به پرسید:

«میدونی؟ چرا رهبر جوان فرقه این جلسه رو تو میخانه تو برگزار کرد.»

جو چون-به انتظار نداشت چنین سوالی از طرف رهبر اتحاد رزمی ازش پرسیده بشه.

«منم مطمئن نیستم.»

جین پهچئون معتقد بود دلیل دیگهای برای میزبانی جلسه تو این میخانه خاص وجود داره. هر چقدر هم که طعم شراب خوب باشه، مگه چقدر میتونه خوب باشه؟ و هر چقدر هم که شخصیت صاحب میخانه خوب باشه، مگه چقدر میتونه خوب باشه؟ حتی اگه بهترین هم باشن، چرا اینجا؟

در اون لحظه، یه شخص غیرمنتظره به جاش جواب داد.

«طریقت اهریمنی پسرم اینجاست.»

کسی که بیشتر از همه از این حرفها تعجب کرد، گئوم موگوک بود. اون حتی تو خواب هم نمیدید که پدرش چنین حرفی بزنه.

یه عبارت واحد از دهان پدرش.

«طریقت اهریمنی پسرم.»

گئوم موگوک عمیقا تحت تاثیر قرار گرفت. اونقدر خوشحال بود که حس میکرد گیج شده.

جین پهچئون برای لحظهای در سکوت به گئوم ووجین خیره شد. اون هم انتظار نداشت گئوم ووجین به جای پسرش جواب بده.

«طریقت اهریمنی پسرش اینجاست؟»

اگه درباره چیز دیگهای بود، گفتگو رو ادامه نمیداد، اما چون مسئله فرزندانشون بود، از روی ادب پرسید:

«رهبر فرقه، میدونید پسرتون تو چه جور طریقت اهریمنیای قدم برمیداره؟»

نگاه همه روی گئوم ووجین متمرکز شده بود. کسانی که تو طبقه اول بودن هم با دقت به گفتگوی اونها گوش میدادن. مخصوصا شهریاران اهریمنی کنجکاو بودن که چه جوابی داده میشه.

بعد از مکثی کوتاه، گئوم ووجین لب باز کرد.

«دارم تلاش میکنم که درک کنم.»

کلمه «تلاش» توسط هر شخص به شکل متفاوتی شنیده شد. اکثرشون اون رو به عنوان یه راه غیرمستقیم برای گفتن اینکه تایید نمیکنه برداشت کردن، اما برای گئوم موگوک و کسانی که اون رو میشناختن، فرق داشت.

«اون داره تلاش میکنه من رو درک کنه.»

از همون ابتدا، همین که پدرش به جای اون جواب داده بود، بهش اجازه داد تا قلب پدرش رو حس کنه. اون یه جواب برای رهبر اتحاد رزمی نبود. اون جواب برای گئوم موگوک بود.

نگاه گئوم موگوک به پشت پدرش افتاد.

«ممنونم، پدر.»

آیا این یه تعارف برای سوال قبلی بود؟ گئوم ووجین از جین پهچئون پرسید:

«رهبر اتحاد، شما چقدر نوههاتون رو درک میکنید؟»

جین پهچئون انتظار چنین سوالی رو نداشت، برای همین مطمئن نبود چطور جواب بده. اون صادقانه جواب داد. شاید درباره موضوعات دیگه متفاوت بود، اما داستانهای مربوط به خویشاوندان خونیش رو جدی میگرفت.

«منم دارم تلاش میکنم.»

به نظر میرسید برای اولین بار از وقتی که تو این نقطه نشسته بودن، یه وجه مشترک داره شکل میگیره.

بک جا-گانگ ناگهان از جین پهچئون پرسید:

«پس رهبر اتحاد، میدونید نوهتون رویای چه جور طریقت راستینی رو در سر داره؟»

برای لحظهای، جین پهچئون دستپاچه شد. اون هیچوقت در این باره گفتگویی نکرده بود.

«گفتید دارید تلاش میکنید، امیدوارم فقط در حد حرف نبوده باشه.»

این ضدحمله مودبانه بک جا-گانگ بود. بعد از اینکه اونطور بهش حس پوچی و سردرگمی دست داده بود، کسی نبود که به راحتی کوتاه بیاد. پز دادن درباره بچهها؟ طرف اونها هنوز حتی شروع هم نکرده بود.

جین پهچئون خواست بهانهای بیاره اما زیرچشمی به گئوم ووجین نگاه کرد. اون بود که موضوع طریقت اهریمنی پسرش رو پیش کشیده بود، برای همین امیدوار بود که اون هم حرفی بزنه تا کمکش کنه.

بهتر بود گئوم ووجین فقط یه چیزی بگه تا اینکه خودش یه بهانه رقتانگیز بیاره.

«رهبر اتحاد، شاید شما تجربه نکرده باشید، اما اونقدرها که فکر میکنید راحت نیست که با یه بچه بزرگ شده، یه گفتگوی درست و حسابی داشته باشید.»

همین یه جمله کافی بود. اون حتی انتظار نداشت که اضافه کنه وقتی جوون هستن سخته و وقتی پیرتر میشن هم سخته.

مگه ما همین الان یه جبهه متحد راستین-اهریمنی تشکیل ندادیم؟ مگه ما همین الان سر پیوندهای خونیمون با هم متحد نشدیم؟

گئوم ووجین با دیدن نگاه منتظر جین پهچئون، با آرامش گفت:

«من این روزها زیاد باهاش گفتگو میکنم.»