چپتر 389: راه اهریمنی رهبر جوان فرقه کجاست؟

این لحظهای بود که اتحاد طریقت راستین و اهریمنی از هم پاشید.

منظورش از این حرف چی بود؟ اینکه این روزها زیاد با هم حرف میزنن؟ واقعاً فکر کرده بود من برای شنیدن چنین جوابی بهش نگاه کردم؟ چطور جرئت میکرد زل بزنه توی چشمهای من و اینطوری فریبم بده؟

چهرهی بک جا-گانگ از خوشحالی باز شد و با نگاهش انگار منوری شلیک کرد که خبر از شکلگیری اتحاد جدیدی بین جناح نامتعارف و فرقه اهریمنی میداد.

«این مرتدای طریقت نامتعارف!»

با این حال، گئوم ووجین دوباره طوری صحبت کرد که انگار میخواست ثابت کنه حرفهاش از صمیم قلبه.

«ما با هم شکار میریم، با هم ماهیگیری میکنیم و حتی بازی گو انجام میدیم.»

گئوم موگوک جا خورد.

«ها؟ ما که هیچوقت ماهیگیری نرفتیم، رفتیم؟»

برای لحظهای، چشمهای جین پهچئون با سردی درخشید.

واقعاً داشت داستان سر هم میکرد؟ اون هم وقتی که حتی با بچههای خودش هم حرف نمیزنه؟ با وجود نگاههای مشکوکی که به سمتش روانه شده بود، گئوم ووجین خونسرد باقی موند.

«مگه تو تنها پسر منی؟»

البته، گئوم موگوک این سؤال رو با این شک پرسیده بود که شاید پدرش با برادر بزرگترش به ماهیگیری رفته باشه.

پدرش اهل دروغ گفتن نبود.

او میخواست به همهی حاضرین نشون بده که پدرش هوای برادرش رو هم داره.

«این دیگه خیلی بیانصافیه! لطفاً من رو هم با خودتون به ماهیگیری ببرید!»

گئوم ووجین وانمود کرد که نشنیده و در حالی که صحبت میکرد، به جین پهچئون خیره شد.

«وقت گذروندن با پسرم خوب بود، اما این زمانی بود که خودم هم بهش نیاز داشتم.»

نگاه دو مرد در میان زمین و آسمان به هم گره خورد.

اون نگاه متکبرانه و مغروری که فقط با دیدنش میشد حس ناخوشایندی پیدا کرد.

از همینجا بود که فهمید.

دروغ نبود.

صاحب چنین نگاهی نیازی به دروغ گفتن حس نمیکرد.

«بله، بچهها خوبن و وقت گذاشتن برای خود آدم هم خوبه.»

نگاه جین پهچئون سرد شد.

«پس بقیه چی؟»

جوِ پرهیجانِ محیط بلافاصله سرد شد.

این سؤالی نبود که پدربزرگی برای پز دادن به بچههاش بپرسه؛ این سؤالِ جین پهچئون، رهبر اتحاد رزمی بود.

بک جا-گانگ هم در سکوت تماشا میکرد و منتظر بود ببینه گئوم ووجین چطور جواب میده.

گئوم ووجین به بطری شرابِ روبهروش خیره شد.

بسته به جوابش، شاید حتی اولین جام هم از اون بطری ریخته نمیشد.

«فکر میکنی فقط با ذخیره کردنِ چنین زمانی، میتونی جلوی ما رو بگیری؟»

به محض اینکه حرفش تموم شد، هوا فوراً تغییر کرد.

سرد و سنگین شد.

بی سا-این به گئوم موگوک نگاه کرد.

جین ها-گون و جین هاریونگ هم به گئوم موگوک نگاه کردن.

اما گئوم موگوک به جای نگاه کردن به اونها، به پشتِ پدرش خیره شد.

هم پدرش و هم روح اهریمن آسمانی که بر پشتش نقش بسته بود، موجوداتی بودن که هیچوقت به عقب نگاه نمیکردن.

اونها موجوداتی بودن که فقط رو به جلو حرکت میکردن.

پدرش که برای لحظهای کوتاه به خاطر پسرش به عقب نگاه کرده بود، حالا دوباره داشت به جلو نگاه میکرد.

او داشت به کل دنیای رزمی نگاه میکرد.

او همین الان از رهبر اتحاد رزمی پرسیده بود که آیا میتونه جلوشون رو بگیره یا نه.

اولین کسانی که واکنش نشون دادن، استادان طریقت راستین در طبقهی اول بودن.

همهی اونها هالهی رزمیشون رو آزاد کردن و آماده شدن تا هر لحظه ضربه بزنن.

حرفی که رهبر فرقه اهریمنی همین الان زده بود، یک تحریکِ آشکار بود.

استادان جناح نامتعارف هم کاملاً آماده شدن.

اونها پیامهای تلهپاتیک رد و بدل میکردن و برای حرکات بعدیشون در صورتی که جنگی بین فرقه اهریمنی و طریقت راستین در بگیره، نقشه میکشیدن.

اهریمن تیغه آسمان خونین با دستهای ضربدری ایستاده بود و به استادان طریقت راستینِ روبهرویش نگاه میکرد.

چهرهای جدی به خود گرفته بود، انگار داشت فکر میکرد اول کی رو از دم تیغ بگذرونه.

اما در حقیقت، داشت به چیز دیگهای فکر میکرد.

او ایمان داشت تا زمانی که گئوم ووجین و گئوم موگوک اون بالا هستن، جنگی در نمیگیره.

او حالا داشت به سو دهریونگ فکر میکرد.

با گوش دادن به گفتوگوی طبقهی دوم، متوجه شده بود که خودش هیچوقت گفتوگوی عمیقی با شاگردش نداشته.

«باید به زودی قراری بذارم تا جداگانه ببینمش.»

از خودش تعجب کرد.

و از این حس بدش نمیاومد.

در گذشته، از چنین چیزی متنفر میشد.

او باور داشت چنین احساسات نرمی فقط پایانش رو نزدیکتر میکنه.

ناگهان یاد حرفهایی افتاد که گئوم موگوک زمانی از رهبر فرقه شنیده بود.

چه احساساتِ ارزونقیمتی، دقیقاً مناسبِ مردن.

آره، حتماً قبلاً اینطوری فکر میکرد.

او هم تمام عمرش رو دقیقاً مثل رهبر فرقه زندگی کرده بود.

اما این روزها، اغلب فکر میکرد که در بین تمام احساساتش، شاید این یکی از همه باارزشتر باشه.

اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو به سمت گرمایی که در کنارش حس میکرد چرخوند.

فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از قبل حریفش رو انتخاب کرده بود.

اگه یه درگیریِ همهجانبه شروع میشد، قصد داشت شمشیر الهی تاییی رو بکشه.

شمشیر الهی تاییی که نیت کشتارِ او رو خونده بود، مخفیانه آرزو میکرد که مبارزه شروع بشه.

«تکتکِ این عوضیای فرقه اهریمنی باید ریشهکن بشن.»

این همیشه باورِ تغییرناپذیرِ او بود.

همانطور که فضا مرگبارتر میشد، اهریمن مست درِ یه بطری شراب رو باز کرد و جرعهی بلندی نوشید.

عطر ملایم شراب، تنش رو در تالار بیشتر کرد.

البته، حتی در این وضعیت هم یک نفر بود که خیالش راحت بود.

پادشاه سم پنجرهای رو باز کرده بود و با تکیه دادن چونهاش به لبهی پنجره، به بیرون خیره شده بود.

شاید کسی به خاطر این گستاخی نگاه سردی بهش میانداخت، اما هیچکس جرئت نمیکرد با پادشاه سم دربیفته.

میشد او رو کشت، اما اونوقت همه باید با هم میمردن.

پادشاه سم همیشه چنین موجودی بود.

درست زمانی که تنشِ شدیدی حکمفرما بود.

گئوم موگوک پیامی تلهپاتیک برای بک جا-گانگ فرستاد.

— لطفاً جلوشون رو بگیرید.

— من؟

غیرمنتظره بود که او درخواست کمک کنه، اما در عین حال، حس بدی هم نداشت.

— پس کی؟

— ما از جنگ بین طریقت راستین و فرقه اهریمنی استقبال میکنیم.

— اگه موقع جنگیدن از هم خوششون بیاد چی؟

— اونوقت دردسرساز میشه.

در بین سه مردی که اینجا بودن، بک جا-گانگ از همه منعطفتر بود.

«سا-این، برام یه جام شراب بریز.»

«چشم، استاد.»

بی سا-این جام بک جا-گانگ رو پر کرد.

هم گئوم ووجین و هم جین پهچئون نیت او رو به خوبی درک کردن.

اگه واقعاً قرار نبود اینجا وارد یه نبرد مرگ و زندگی بشن.

«موگوک، برام یه جام شراب بریز.»

«چشم، پدر.»

جین پهچئون هم که نمیخواست عقب بمونه، لب به سخن باز کرد.

«ها-گون، برام یه جام شراب بریز.»

«چشم، پدربزرگ.»

و به این ترتیب، هر سه مرد یک جام نوشیدن.

جین پهچئون در حالی که جامش رو زمین میگذاشت، از گئوم موگوک پرسید.

«گفتی راه اهریمنیِ تو اینجاست؟»

«درسته.»

«این راه اهریمنی کجاست؟»

با سؤال جین پهچئون، نگاه همه به سمت گئوم موگوک چرخید.

نه فقط جین پهچئون، بلکه بک جا-گانگ هم کنجکاو بود.

کجای این میخانه ممکنه راه اهریمنیِ او باشه؟

جوابی غیرمنتظره از لبهای گئوم موگوک خارج شد.

«همین الان دارید بهش نگاه میکنید.»

«منظورت چیه؟»

گئوم موگوک به جو چون-به نگاه کرد که با دستپاچگی اونجا ایستاده بود و هنوز نتونسته بود بره.

تازه اون موقع بود که جین پهچئون متوجه شد راه اهریمنیِ گئوم موگوک، جو چون-به است.

«اون صاحبِ میخانه راه اهریمنیِ توئه؟»

«درسته.»

خودِ شخصِ مورد نظر، یعنی جو چون-به، از همه بیشتر تعجب کرد.

او این اواخر به غافلگیر شدن عادت کرده بود، اما این یکی رکورد جدیدی ثبت کرد.

تا حالا شده راه اهریمنیِ رهبر جوان فرقه باشی؟ این مرد حتماً مسته.

اون هم جلوی رهبر فرقه اهریمنی، رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف.

هه هه، خیلی مسته.

این بار، جین پهچئون از جو چون-به پرسید.

«تو راه اهریمنیِ رهبر جوان فرقهای؟»

«من چطور جرئت کنم چنین چیزی باشم.»

جو چون-به اونقدر دستپاچه شده بود که نمیدونست چی بگه.

«بگو چی فکر میکنی. میخوام نظرِ خودِ شخصِ درگیر رو بشنوم. تهدیدت نمیکنم، پس راحت جواب بده.»

آخه چطور ممکنه این فضا راحت باشه؟

جو چون-به که هول شده بود، نگاهی به گئوم موگوک انداخت.

گئوم موگوک داشت بهش لبخند میزد.

مثل همیشه، نگاه گئوم موگوک میگفت: «من اینجام، پس نترس.»

جو چون-به چطور میتونست لطف این آدم رو جبران کنه؟ کسی که به وجود حقیرش چنین معنای بزرگی بخشیده بود. جبران کردن با جونش هم خیلی خیلی کم بود.

«من...»

تا شروع به حرف زدن کرد، محیط چنان ساکت شد که حتی صدای نفس کشیدن کسی هم شنیده نمیشد. سنگینی نگاه همه رو روی خودش حس میکرد.

«ای قلب من! انقدر تند نزن!»

جین پهچئون لبخندی زد و گفت: «طوری حرف بزن انگار همون آدمی هستم که امروز صبح دیدی. اون موقع که خوب بلبلزبونی میکردی، مگه نه؟»

او فقط خوب حرف نزده بود؛ حتی رهبر اتحاد رو هم سرزنش کرده بود.

جو چون-به نفس عمیقی کشید و شروع به صحبت کرد. در حقیقت، اینها حرفهایی بود که همیشه میخواست به گئوم ووجین، یعنی همون اهریمن آسمانی بگه. این تنها فرصتش برای صحبت با اون بود، برای همین جو چون-به شجاعتش رو جمع کرد.

«رهبر جوان فرقه یه شعبه از عمارت دنیای زیرین رو روبروی میخونهمون باز کرد. بهمون گفت هر بیعدالتیای دیدیم اونجا گزارش بدیم. ما که تمام عمرمون تحت سلطه رزمیکارها بودیم، حالا بازرسهای عمارت دنیای زیرین رو با چشمهای خودمون میدیدیم و حتی اونجا گزارش رد میکردیم. این روزها باهاشون دوست شدیم. وقتی غذای خوشمزهای داریم، حتی برای اونهایی که توی شعبه هستن هم میبریم.»

صداش میلرزید و همین باعث میشد حرفهاش صادقانهتر به نظر برسه.

«رهبر جوان فرقه اغلب برای نوشیدن به میخونه من میاومد و این رو بهم میگفت: طریقت اهریمنی من میزها رو نمیشکنه.»

استادانی که توی طبقه اول بودن، با شنیدن این حرف برای اولین بار، نگاهی به هم انداختن. یعنی اشتباه شنیده بودن؟ چی رو نمیشکنه؟

«بعد از اون، اراذل و اوباشی که مست میکردن و مردم رو کتک میزدن، کمکم ناپدید شدن. رزمیکارهایی که با بازرگانهای اینجا مثل خدمتکار رفتار میکردن هم غیبشون زد. تعداد افرادی که توی حوادث میمردن کم شد و همینطور آمار مفقودیها. من نمیدونم طریقت اهریمنی چیه، طریقت راستین چیه، یا طریقت نامتعارف چیه.»

جو چون-به حالا در حالی که چشمهاش رو محکم بسته بود حرف میزد. تنها چیزی که بهش قدرت میداد تا بر ترسش غلبه کنه، قلبی بود که برای گئوم موگوک میتپید.

«اما اگه حق انتخاب داشتم و مجبور بودم از بین تمام «طریقتهای» دنیا فقط یکی رو انتخاب کنم، بدون تردید طریقت اهریمنی رهبر جوان فرقه رو انتخاب میکردم. حتی اگه ندونم چیه، باز هم انتخابش میکردم. میتونم تضمین کنم که نه فقط من، بلکه همه کسایی که توی روستای خاندان اهریمنی زندگی میکنن هم همین کار رو میکنن. چون وقتی بقیه دور بودن، فقط رهبر جوان فرقه کنار ما بود.»

حالا که شروع کرده بود، جو چون-به حقیقتی رو فاش کرد که تا به حال حتی یک بار هم به زبون نیاورده بود.

«از این به بعد، امیدوارم رهبر جوان فرقه کارهای بزرگ رو به عهده نگیره. چون اون مطمئناً ملاحظه مردمی رو که میبینه میکنه و برای خیر همه عمل میکنه. نگرانم اون کارها براش خیلی سخت باشن. نگرانم که خسته بشه.»

جو چون-به انگار که توی خلسه باشه، حرفش رو تموم کرد و سرش رو عمیقاً خم کرد.

«منِ حقیر از حد خودم فراتر رفتم. لطفاً من رو ببخشید.»

بدنش به شدت میلرزید. حالا که حرفش تموم شده بود، موجی از ترس وجودش رو فرا گرفت. یادش نمیاومد همین الان چی گفته. آیا مرتکب بیادبی نابخشودنیای شده بود؟

گئوم موگوک بهش نزدیک شد و با ملایمت گفت: «ممنونم صاحب میخونه. کدوم صاحب میخونهای توی دنیا پیدا میشه که توی چنین جایی از من دفاع کنه؟»

«برعکس گفتید. کدوم رهبر جوان فرقهای توی دنیا پیدا میشه که از یه صاحب میخونه دفاع کنه؟ برای رهبر جوان فرقه، حتی اگه همینجا بمیرم هم پشیمون نمیشم.»

گئوم ووجین، جین پهچئون و بک جا-گانگ در سکوت به نگاه پرشور جو چون-به خیره شده بودن. گئوم مویانگ، بی سا-این، جین ها-گون و جین هاریونگ و همینطور شهریاران اهریمنی و استادان جناحهای راستین و نامتعارف توی طبقه اول هم همینطور.

بعضیها رابطه بین اون دو نفر رو عمیقاً درک میکردن، در حالی که بقیه اصلاً نمیفهمیدن. کسایی بودن که فکر میکردن این یه حقه یا یه نمایشه، و کسایی هم بودن که این صحنه رو رقتانگیز میدیدن.

در همون لحظه بود.

چیک، چیک، چیک.

با صدایی شفاف، گئوم ووجین شراب رو توی جامی که جلوش بود ریخت.

«صاحب میخونه، بیا و یه جام شراب از من بگیر.»

«!»

با حرف گئوم ووجین، صورت جو چون-به رنگپریده شد.

«من چطور جرئت کنم!»

میلرزید، اما مگه میشد دستور چه کسی رو نادیده گرفت؟ جو چون-به با عجله جلو رفت و با احترام شراب رو گرفت.

«بنوشش و بعد برای من یه جام بریز.»

جو چون-به بعد از نوشیدن شراب، یه جام برای گئوم ووجین ریخت. دستش اونقدر میلرزید که شراب از لبه جام بیرون ریخت. اما شراب، انگار که با جادو باشه، دوباره به داخل جام برگشت. گئوم ووجین از سطح والایی از مهارت استفاده کرده بود تا شراب سرریز شده رو به داخل جام برگردونه. حتی یه قطره هم روی زمین نریخت.

برای اولین بار، چشمهای جو چون-به با چشمهای گئوم ووجین تلاقی کرد. لحظه خیلی کوتاهی بود، اما نگاهی بود که جو چون-به تا آخر عمرش هرگز نمیتونست فراموش کنه.

اون موقع بود که صدایی بلند شد.

«یه جام از شراب من هم بگیر.»

در کمال تعجب، کسی که حرف زد جین پهچئون بود. قلب صادق اون برای گئوم موگوک به قلب رهبر اتحاد منتقل شده بود. برای همین، حرفهاش واقعی بودن.

«من هنوز طریقت اهریمنی رهبر جوان فرقه رو درک نمیکنم، اما حداقل فکر میکنم میفهمم چرا اینجاست.»

جین پهچئون یه جام شراب به جو چون-به تعارف کرد. بک جا-گانگ هم بیحرکت نموند. اون در سکوت با اشاره به جو چون-به فهموند که نزدیکتر بیاد. بک جا-گانگ چیزی نگفت. فقط برای جو چون-به شراب ریخت و بعد جام خودش رو آروم به جام اون زد.

دینگ.

صدای شفاف برخورد جامها به آرومی توی میخونه پیچید. اون صدا مثل یه علامت بود و جو متشنج دوباره آروم شد.

گئوم موگوک با صدای بلند گفت: «پدر، رهبرهای اتحاد، ما هم یه جامی میزنیم.»

گئوم ووجین و دو رهبر اتحاد با سر تایید کردن و گئوم موگوک اون چهار نفر رو به گوشهای در طبقه دوم برد.

«صاحب میخونه، اول برای ما شراب بیار!»

«بله، الان میارم!»

جو چون-به اول شراب و جامها رو آورد. درست وقتی که همه دور میز نشسته بودن و میخواستن جامی بنوشن و با هم خوشوبش کنن، از پشت سر چیزی پرواز کرد و به آرومی به سمتی که نشسته بودن اومد.

اون یه ظرف قارچ تفتداده شده بود که با نیرویی نادیدنی توی هوا به پرواز دراومده بود و دقیقاً جلوی بی سا-این فرود اومد. و از پشت سر، یه جمله از بک جا-گانگ شنیده شد.

«اینها همون قارچهایی هستن که سا-اینِ ما دوست داره.»

چشمهای بی سا-این گرد شد. این آشفتهترین حالتی بود که از اولین دیدارشون تا حالا داشت.

بعد، ظرف اردک روی میز جین پهچئون هم نتونست خودش رو نگه داره. ظرفی که جین پهچئون فرستاده بود توی هوا پرواز کرد و جلوی جین ها-گون نشست.

«ها-گون، این همون اردکیه که دوست داری. با شکم خالی شراب نخور.»

بعد، از میزی که به نظر میرسید هیچچیز هرگز از روش بلند نمیشه، ظرفی به هوا برخاست. ظرفی از میز گئوم ووجین پرواز کرد و جلوی گئوم موگوک فرود اومد.

«اما این غذاییه که من دوست ندارم؟»

اون وقت گئوم ووجین گفت: «فرستادمش چون غذاییه که من دوست ندارم.»

از جایی که گئوم موگوک نشسته بود، فقط میتونست پشت پدرش رو ببینه. انگار که روح اهریمن آسمانی داشت لبخند میزد.

«همونطور که انتظار میرفت! خون از آب غلیظتره، برای همین سلیقههامون یکیه! با این حال، غذایی که پدرم فرستاده بهترینه.»

با فریاد گئوم موگوک، جین ها-گون داد زد: «نه! غذایی که رهبر اتحاد فرستاده بهترینه.»

بی سا-این هم که نمیخواست کم بیاره، بلندتر فریاد زد: «نه! غذایی که استادم فرستاده بهترینه.»

توی این رقابت جدید، جین هاریونگ با حالتی که انگار باورش نمیشه به اونها لبخند زد. میگن مردها هر چقدر هم سنشون بالا بره باز هم بچهان، و برای شناخت مردها باید بچهها رو مطالعه کرد. و این مردها همونهایی بودن که داشتن از دنیای رزمی محافظت میکردن.

«چرا اینطوری لبخند میزنی؟»

با سوال گئوم موگوک، اون جامش رو بالا برد و گفت: «چون خیلی خیالم راحت شده. زود باشین، بیاین همگی یه جامی بزنیم!»