چپتر 39: در چنین موقعیتهایی، اینطوری رفتار میکنن
چپتر 39: در چنین موقعیتهایی، اینطوری رفتار میکنن
در راه بازگشت از ملاقات با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، اهریمن تیغه آسمان خونین مثل همیشه در کوچه منتظرم بود.
«اون روباه چی گفت؟»
بهخاطر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو حسابی کلافه و عصبی بود.
«بهم گفت رابطهم رو با شما قطع کنم، ارشد.»
«همونی که فکر میکردم! مگه بهت نگفتم؟ میدونستم این رو میگه، مگه نه؟ دلیلی هم آورد؟»
«گفت که آرمانهای من و شما با هم فرق داره، اهریمن تیغه. گفت که شما زیادی بیقید و بند هستید...»
«چه اراجیف محضی.»
انرژی اهریمنی سردی از بدنش بیرون زد و به چرخش درآمد.
«خب، حالا میخوای چیکار کنی؟»
«طبیعتاً باید طرف کسی رو بگیرم که شرایط بهتری پیشنهاد میده.»
«چی؟»
عمداً اهریمن تیغه آسمان خونین رو تحریک کردم.
«آدم وقتی میتونه، باید گزینههاش رو بسنجه. شما هم اگه بودید همین کار رو نمیکردید، ارشد؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین نمیتونست عصبانی بشه.
چون خودش هم دقیقاً همین کار رو میکرد.
«فعلاً شما جلو هستید، ارشد. بعید میدونم اون بتونه چیزی بهتر از قرص الهی آسمان بیرونی پیشنهاد بده، مگه نه؟»
«ممکنه بده. اون از اون آدمهاییه که برای نابود کردن من دست به هر کاری میزنه.»
«راستی، اصلاً چرا شما و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با هم به مشکل خوردید؟»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن تیغه آسمان خونین لب به سخن باز کرد.
«مگه برای متنفر بودن از یه نفر، حتماً باید دلیلی وجود داشته باشه؟»
من دلیلش رو میدونم.
اونها دو نفر هستن که دلیلی دارن تا به هیچکس در این دنیا اعتماد نکنن.
اگه بخوایم اسمشون رو بذاریم، اونها شرور هستن و عطششون برای قدرت لنگه نداره.
«میخواید یه نوشیدنی بخوریم؟ اگه اینطوری برگردید، ذهنتون فقط آشفته و تلخ میشه، مگه نه؟»
«من رو چی فرض کردی؟»
«خونسردی؟ فکر نمیکنم این یه فضیلت باشه. وقتی ناراحتی، باید ناراحت باشی. وقتی حالت بده، باید حرف بزنی و خالیش کنی. بیا بریم. امروز من مهمونت میکنم.»
انگار لحظهای فکر کرد، بعد خودش رو به هوا پرتاب کرد و گفت:
«توی روستای خاندان اهریمنی منتظرتم.»
در یک چشمبههمزدن، در دوردستها ناپدید شد.
عجب پیرمرد بدقلق و غُریه.
اما نسبت به اولین باری که اومده بود و مدام بهم پیله میکرد، بهوضوح تغییر کرده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین جلوی میخانه می روان، که توسط جو چون-به اداره میشد، منتظرم بود.
«فکر میکردم بری به یه فاحشهخونه.»
«از جاهایی که زن توش باشه متنفرم.»
«غیرمنتظره بود.»
«غیرمنتظره؟ چرا؟ مگه من شبیه کسیام که دنبال زنها میدوئه؟»
«نه، منظورم اون نبود. فقط آخه برادرِ خدابیامرزتون خیلی به فاحشهخونهها علاقه داشت.»
«داری طعم شراب رو زهرمارم میکنی. حرف زدن درباره اون رو تموم کن.»
«چشم.»
در واقع، عمداً اون موضوع رو وسط کشیدم.
برای اینکه نذارم زخمِ توی قلبش عفونت کنه.
هرچند بهنظر نمیرسید برای اهریمن تیغه آسمان خونین چندان ضروری باشه.
وقتی توی میخانه می روان نشستیم، پرسیدم:
«چرا بین اینهمه جا، این میخانه رو انتخاب کردید؟»
«اون طرف خیابون یه شعبه از عمارت دنیای زیرین باز کردن.»
انگار موقع رد شدن دیده بودش و تصمیم گرفته بود اینجا توقف کنه.
«مراقب باشید. اگه همینطوری بیدلیل توی خیابون مردم رو بزنید، من مجبور میشم شما رو هم بازداشت کنم، ارشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با قیافهای که انگار باورش نمیشد دارم شوخی میکنم، نگام کرد.
جو چون-به با گرمی از ما استقبال کرد.
«خوش اومدید، ارباب عمارت.»
«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
«باعث افتخاره که دوباره به ما سر زدید.»
«میام چون شراب و غذاهات خوبه.»
وقتی جو چون-به بعد از گرفتن سفارش به سمت آشپزخونه رفت، اهریمن تیغه آسمان خونین دهان باز کرد.
«زیادی مهربونی.»
«مگه مهربون بودن ایرادی داره؟»
«تحتتأثیر احساسات قرار گرفتن همیشه باعث اشتباه میشه. بیا همین صاحبخونه رو مثال بزنیم. فکر میکنی وقتی اینقدر باهاش مهربونی غذاش بهتر میشه؟ یا وقتی بهش بگی اگه بدمزه باشه میکشیش؟ از این نظر، ارباب جوان اول نسبت به تو برتری داره.»
«قطعاً برای آدمهای بیرحم زندگی توی این دنیا راحتتره.»
«هنوز دیر نشده.»
«با این حال، من سوار اون ارابه بیرحمی نمیشم.»
«چرا؟»
«چون معتقدم غذایی که الان داره میاد، اگه با خوشحالی و سوتزنان درست شده باشه، خوشمزهتر از غذاییه که با ترس و لرز پخته شده.»
«یه روزی، اون مرد از مهربونی تو سوءاستفاده میکنه تا چیزهای بزرگتری بخواد و مطالبه کنه. اگه خواستهش رو برآورده نکنی، ازت انتقاد میکنه و بهت فحش میده. ذات انسان اینطوریه.»
«یه روزی، اون مرد بهخاطر همین مهربونی کوچیکی که بهش کردم، چیزی بزرگتر رو جبران میکنه. شاید اصلاً جونم بهخاطر همین کار نجات پیدا کنه. ذات انسان این هم هست.»
«خواهیم دید.»
با هم شراب خوردیم.
«راستش، فکر میکنم شما آدم احساساتیتری نسبت به من باشید، ارشد.»
«تو چطوری با اون چشمهات جلوی تیغه من رو گرفتی؟ من رو اشتباه قضاوت کردی، اون هم خیلی زیاد.»
فکر میکنم درست دیدمش.
در تمام این مدت که با من درگیر شده بود، احساسات زیادی خرج کرده بود.
حتی همین الان، در همین لحظه، داشت توی گفتگویی که هیچوقت در زندگیاش نداشت، احساساتش رو بیرون میریخت.
«حالا که حرفش شد، باید بهتون بگم که از این به بعد باید ارواح تیغبهدست و شاگردهاتون رو مدیریت کنید. وگرنه مدام با عمارت دنیای زیرین به مشکل میخورید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین بهآرامی سرش رو بلند کرد و با سردی به من خیره شد.
«داری روزبهروز گستاختر میشی.»
«این شمایید که گستاخ هستید، ارشد.»
«چی؟»
«مگه شما به فرقه اصلی و پدرم بیاحترامی نمیکنید؟ با خودتون میگید: "من اهریمن تیغه آسمان خونین هستم. چه اهمیتی داره شاگردم چیکار میکنه؟" مگه غیر از اینه؟»
تلق!
میز خرد شد و بطری شراب و کاسههای پر از غذا روی زمین افتادن و شکستن.
«تو خیلی متکبری. بعضی وقتها واقعاً دلم میخواد تا حد مرگ کتکت بزنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین که داشت با غیظ نگام میکرد، سر جو چون-بهِ بیگناه فریاد زد:
«واسه چی اونجا ایستادی و بروبر نگاه میکنی؟ یه میز دیگه بیار اینجا با شراب و غذای تازه!»
«در چنین موقعیتهایی، اینطوری رفتار نمیکنن. اینطوری رفتار میکنن.»
از سر جام بلند شدم و رفتم سر میز بغلی.
بعد مقداری پول روی میز گذاشتم.
«عذر میخوام. این پول باید برای چیزهایی که شکسته و ضرر فروش امروز کافی باشه.»
جو چون-به دستهاش رو تکون داد و از گرفتن پول امتناع کرد.
«مشکلی نیست. واقعاً مشکلی نیست.»
«ولی برای من مشکله. لطفاً قبولش کنید و یه میز جدید اینجا برای ما بچینید. یه میزی که از سنگینی غذاها بشکنه.»
«چشم!»
جو چون-به پول رو گرفت و با عجله به سمت آشپزخونه رفت.
اهریمن تیغه آسمان خونین اخم غلیظی کرد.
«میخوای من هم از این کارها بکنم؟»
«اگه نمیخواید از این کارها بکنید، نباید چیزی رو بشکنید.»
«داری سعی میکنی به یه فرمانروای اهریمنی درسِ کارهای نیک بدی؟»
«طریقت اهریمنی که من قصد دارم بنا کنم، فقط چون حالش بده میخانهها رو داغون نمیکنه.»
«تو، چطور جرئت میکنی!»
«داد نزنید و بیاید اینجا بشینید.»
در نهایت، اهریمن تیغه آسمان خونین سر میزی که من رفته بودم نشست.
«تولهسگ متکبر. تو واقعاً یه دیوونهای!»
بهم خیره شد و بعد با سردی گفت:
«اگه بهم خیانت کنی، میکشمت.»
جو چون-به که داشت شراب تازه میآورد، شونههاش پرید، بعد وانمود کرد که چیزی نشنیده، شراب و جامها رو گذاشت و به آشپزخونه برگشت.
جام جدیدی رو لبالب پر کردم و دادم دست اهریمن تیغه آسمان خونین.
«حرفی که زدید از ته دل بود؟»
«آره، جدی گفتم.»
«پس با صداقت بهم وفادار بشید. اون تهدیدی که الان کردید، از اون تهدیدهایی هستش که آدم میتونه توی چنین موقعیتی زبون بیاره. وقتی بعد از وفاداریِ صادقانه، بهتون خیانت بشه و رها بشید، اون وقته که میتونید شمشیر رو توی قلب اربابتون فرو کنید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین نتوانست حرفی در رد آن بزند.
جام خودم را پر کردم و برای سلامتی جلو بردم.
اهریمن تیغه آسمان خونین پوزخندی زد و تنهایی نوشید.
با اینکه جامهایمان به هم نخورد، اما در قلبم صدای برخورد آنها را شنیدم.
* * *
مردی وارد کلبه کاهی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو شد.
او دست راستش، سا یو-جونگ بود.
«ارباب جوان دوم در حال حاضر داره با اهریمن تیغه آسمان خونین مینوشه.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو که پشتش به او بود، چیزی نگفت.
«اون یه تولهسگ متکبره.»
تنها در آن زمان بود که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چرخید و با نگاهی یخزده به سا یو-جونگ خیره شد.
سا یو-جونگ سرش را خم کرد.
«عذر میخوام.»
«مراقب حرف زدنت باش. هیچچیز پستتر از این نیست که پشت سر کسی بیپروا حرف بزنی.»
«از این به بعد به خاطر میسپارم.»
سا یو-جونگ میدانست که فرمانروای شمشیر عصبانی میشود، اما عمداً به گئوم موگوک توهین کرد.
او باور داشت که دارد احساساتی را که بانو نمیتواند نشان دهد، از زبان او بیان میکند.
سا یو-جونگ معتقد بود که برای فرمانروای شمشیر موجودی خاص است.
با اینکه او حتی با نگهبان دروازه هم رسمی حرف میزد، اما فقط با او خودمانی سخن میگفت.
او خاص بود.
«اون اون ارباب جوان دومی نیست که من میشناختم.»
در عرض همین چند ماه کوتاه پس از مسابقه، طوفانی که گئوم موگوک به پا کرده بود، بزرگ و بزرگتر میشد.
«با این حال، فقط طوفانی در یه فنجان چایه.»
سا یو-جونگ گئوم موگوک را دستکم میگرفت، اما فرمانروای شمشیر شکوفه آلو طور دیگری فکر میکرد.
«اگه اون فنجان چای اونقدر بزرگ باشه که کل دنیای رزمی رو تو خودش جا بده چی؟ اون پیرمرد طماع قرص الهی آسمان بیرونی رو بهش پیشکش کرده. این یعنی تمام دار و ندارش رو داده. اهریمن تیغه حتماً پتانسیلی در ارباب جوان دوم دیده که میتونه جانشین بشه.»
«شما هم پتانسیلی در ارباب جوان دوم دیدید، فرمانروای شمشیر؟»
گئوم موگوک قطعاً جنبهای غیرمنتظره از خودش نشان داده بود.
اما نه در حدی که به او اکسیر ارزشمندی مثل قرص الهی آسمان بیرونی بدهند.
همین موضوع بود که آزارش میداد.
آیا ممکن بود اهریمن تیغه آسمان خونین چیزی را دیده باشد که او ندیده؟ یعنی او نمیتوانست چیزی را که آن پیرمرد لعنتی دیده بود، ببیند؟ غرورش جریحهدار شده بود و کلافه بود.
«برای امروز دیگه استراحت کن. یه نفر جدید رو آماده کردم.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با سردی به سا یو-جونگ نگاه کرد و خواست چیزی بگوید.
اما لبهایی که میخواستند به حرکت درآیند، در نهایت سخنی نگفتند.
او چرخید و وارد کلبه کاهی شد.
چهره سا یو-جونگ در حالی که به پشت او نگاه میکرد، بینهایت پیچیده بود، اما نگاهش شعلهور بود.
بانو به محض ورود به کلبه، سازوکاری مخفی را به کار انداخت و کف زمین باز شد تا راهرویی مخفی نمایان شود.
او به داخل راهرو پایین رفت.
هرچه پایینتر میرفت، فضا تاریکتر میشد، اما او با آشنایی کامل قدم برمیداشت، انگار که بار اول یا دومش نبود.
در انتهای مسیر، راهرویی طولانی قرار داشت.
تا انتهای راهرو رفت، دری را باز کرد و وارد شد.
داخل، اتاق خوابی بود که با تجملات فراوان تزئین شده بود.
مرد جوانی که روی تختی بزرگ نشسته بود، به سرعت از جا پرید.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به آرامی جلو رفت و پشت میز آرایشی که آینه برنزی بزرگی داشت، نشست.
ترس چشمان مرد جوان را که تصویرش در آینه افتاده بود، پر کرد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با ملایمت به مرد جوان در آینه گفت:
«اشکالی نداره، اول لباسهات رو دربیار.»
* * *
بعد از اینکه بساط نوشیدنیام با اهریمن تیغه آسمان خونین تمام شد، در راه بازگشت سری به محل تمرین لی آن زدم.
فقط از حرارتی که از داخل حس میکردم، میشد فهمید که چقدر با جدیت تمرین میکند.
او با جثه عظیمش در میدان تمرین حرکت میکرد و خیس عرق بود.
تمرین طاقتفرسایی بود که او را به مرز تواناییهایش میرساند، اما حتی یک حرکتش هم هدر نمیرفت.
با تماشای او، حس کردم زمان آن رسیده که هنر رزمی جدیدی را به او یاد بدهم.
«آه! اومدید، ارباب جوان؟»
«به نظر میرسه این اواخر خیلی سخت تمرین میکنی.»
«از کجا فهمیدید؟»
«به نظر میرسه یه کم وزن کم کردی.»
«واقعاً؟»
با اینکه لی آن میدانست حقیقت ندارد، اما لبخند درخشانی زد.
شاید چون بحث وزن پیش آمده بود، سوالی را که مدتها در دل نگه داشته بود، پرسید.
«ارباب جوان. اون چیزی که قبلاً گفتید حقیقت داره؟ اینکه میتونید عوارض جانبی من رو درمان کنید.»
لی آن چقدر باید برای پرسیدن این سوال کلنجار رفته باشد؟ حتماً بارها و بارها با خودش فکر کرده بود که اگر جواب میدادم «اون فقط یه شوخی بود»، چه واکنشی نشان میداد.
حتی اگر کسی که هنر سنگشدگی کامل بدن را به او یاد داده بود، گفته بود که عوارض جانبی هرگز از بین نمیروند، او باز هم مجبور بود این سوال را بپرسد.
«واقعاً میتونید درستش کنید؟»
این اولین بار بود که او را تا این حد مضطرب میدیدم.
«میتونم درستش کنم.»
«واقعاً؟»
زمان آن رسیده بود که حقیقت را به او بگویم.
«من روشی رو میشناسم که میتونه عوارض جانبی هنر سنگشدگی کامل بدن رو از بین ببرد.»
این روشی بود که در زندگی قبلیام، زمانی که برای پیدا کردن مواد اولیه هنر برتر در سرتاسر سرزمینهای مرکزی پرسه میزدم، پیدا کرده بودم.
تنها با این نیت که اگر بازگشتی در کار باشد، او را به بدن اصلیاش برگردانم.
وقتی به آن فکر میکردم، زندگی گذشتهام فقط مسیری خشک و خالی برای انتقام نبود.
«چه جور روشیه؟»
«یه هنر بزرگ به اسم هنر تصفیه سموم بدن.»
«...هنر تصفیه سموم بدن؟»
او کلمات را چندین بار زیر لب تکرار کرد و دوباره پرسید:
«این رو چطور یاد گرفتید؟»
«اون یه رازه. خودت که میدونی، در مورد هنرهای رزمی رازهای زیادی هست که باید حفظ بشن.»
«بله. میدونم. میدونم.»
صدایش در طول تمام صحبتمان میلرزید.
«پس میتونید همین الان اون روش رو انجام بدید.»
«میتونم.»
«پس چرا انجامش ندادید؟»
«این یه روش خیلی خطرناک و دشواره. همچنین نمیدونیم چه متغیرهایی ممکنه حین کار پیش بیاد. برای همین وقتی انجامش میدم که مهارت رزمیم خیلی بیشتر از الان شده باشه.»
«آه! پس واقعاً یه راه درمانی وجود داشت!»
چهرهاش از شادی پر شد.
«باید جونت رو به خطر بندازی. نمیدونم موقع انجام کار چه اتفاقاتی ممکنه بیفته. بازم میتونی انجامش بدی؟»
«بله!»
حتی ذرهای تردید در جوابش نبود.
«این ناامیدکننده است.»
«چی؟ اشتباهی کردم؟»
«فکر میکردم این رو میگی: اگه بمیرم، دیگه نمیتونم از شما محافظت کنم ارباب جوان، پس این کار رو انجام نمیدم.»
این شوخی من برای پیشدستی کردن از آن احتمال بود.
«مگه خودتون بهم نگفتید که زندگی خودم رو داشته باشم؟ مگه منظورتون همین نبود؟»
سپس، طوری لبخند زد که انگار تمامش یک شوخی بوده است.
حالا دیگر میدانم.
آن حالتی که الان داشت، خودِ واقعیاش است.
میخواستم به او کمک کنم تا آن قلب طبیعیای را که یک انسان باید داشته باشد، پیدا کند؛ قلب اصلیاش که زیر بار وفاداری و مسئولیت خرد شده و به خواب رفته بود.
«لی آن.»
«بله، ارباب جوان.»
«جایی در سرزمینهای مرکزی هست که دلت بخواد ببینی؟»
«نه، نیست.»
او که تمام عمرش فقط به من چشم دوخته بود، احتمالاً هیچکدام از جاهایی را که رفته بودیم، درست و حسابی ندیده بود.
«بعداً بیا با هم بریم به یه سفر دور سرزمینهای مرکزی.»
«واقعاً؟»
«آره. بیا به تمام جاهای معروف بریم و تمام مناظر زیبا رو ببینیم. میذارم تمام غذاهای مشهور رو امتحان کنی. من جاهای زیادی رو میشناسم.»
«این یه قوله؟»
«تو هم باید قول بدی.»
«چی رو؟»
«اون موقع نباید من رو ترک کنی.»
«من، شما رو ترک کنم ارباب جوان؟ چنین چیزی هرگز اتفاق نمیفته، حتی اگه آسمان و زمین زیر و رو بشن.»
باید دید وقتی زیباترین بانوی زیر آسمان شدی و تمام مردهای دنیا ستایشت کردند، باز هم همین حرف را میزنی یا نه.
«حالا میبینیم.»