چپتر 390: چیزی که صلح دنیای رزمی همین حالا بهش نیاز داره
چپتر 390: چیزی که صلح دنیای رزمی همین حالا بهش نیاز داره
بک جا-گانگ ظرف قارچ رو صرفاً برای خودنمایی جلوی جین پهچئون برای بی سا-این فرستاده بود.
«من حتی غذای موردعلاقه شاگردم رو هم میدونم.»
اما جین پهچئون از قبل غذای موردعلاقه نوهاش رو میدونست.
«خب، اون نوهاشه. حتماً بارها با هم غذا خوردن.»
در حقیقت، بک جا-گانگ داشت از این موقعیت لذت میبرد. او واقعاً انتظار نداشت ملاقات امروز اینطور پیش بره.
به رخ کشیدن نوهاش توسط جین پهچئون، اون هم طوری که انگار داره تمام احساسات سرکوبشدهاش رو بیرون میریزه، غیرمنتظره بود؛ و جنبه جدید گئوم ووجین که انتظار میرفت فقط سردی و بیرحمی از خودش نشون بده هم جالب بود.
آیا واقعاً حقیقت داشت که نمیشه خون رو انکار کرد؟ کارهای غیرمنتظره گئوم ووجین جنبهای داشت که به غرابت رفتارهای گئوم موگوک شباهت داشت. از طرف دیگه، این یعنی در خون گئوم موگوک هم ممکنه طبیعت سرد و بدبینانه گئوم ووجین نهفته باشه.
در هر صورت، او امروز بهوضوح دیده بود که طریقت اهریمنی گئوم موگوک به کدوم سمت میره.
طریقت اهریمنی او پاسخی نبود که وقتی ازش بپرسن «طریقت اهریمنی تو چیه؟» سرهم کرده باشه تا معقول به نظر برسه. رهبر جوان فرقه اهریمنی داشت در مسیری استوار قدم برمیداشت. شاید حتی استوارتر از بزرگانش.
نگاه بک جا-گانگ به سمت گئوم ووجین چرخید.
«طریقت اهریمنی پسرت، طریقت اهریمنی تو نیست.»
مسیر این دو مرد فقط کمی متفاوت نبود؛ آنها در دو جهت کاملاً مخالف بودند.
«از حالا به بعد قصد داری چیکار کنی؟»
او هیچ پاسخی در چشمان سرد گئوم ووجین پیدا نکرد. در هر صورت، جین پهچئون هم حتماً همین نگرانی رو داشت.
«تو چی فکر میکنی؟ درباره این پدر و پسر.»
اما در حال حاضر، جین پهچئون روی چیز دیگهای تمرکز کرده بود.
«رهبر فرقه گئوم.»
جین پهچئون برای لحظهای به گئوم ووجین نگاه کرد.
«یه جام شراب از من قبول میکنی؟»
جین پهچئون با شنیدن حرفهای جو چون-به عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفته بود. گئوم موگوک کاری رو انجام داده بود که حتی یه جنگجوی عدالتخواه از طریقت راستین هم نمیتونست بهراحتی انجام بده. این اتفاقی بود که باید در میخانهای مقابل اتحاد رزمی میافتاد، نه فرقه اهریمنی.
از دیدگاه رهبر اتحاد رزمی، چطور میتونست از اینکه رهبر بعدی فرقه چنین شخصی باشه خوشحال نشه؟ به همین دلیل بود که میخواست به مردی که گئوم موگوک رو پرورش داده بود، یه جام شراب تعارف کنه.
معنای دیگهای در کار نبود. او هنوز هم از فرقه اهریمنی بیزار بود و از رهبر فرقه اهریمنی هم خوشش نمیاومد. او این حرف رو بعد از ملاحظات زیاد زده بود، اما به نظر میرسید گئوم ووجین هم از این ایده خوشش نمیاد.
«رد میکنم.»
گئوم ووجین دلیلی برای رد کردنش بیان نکرد.
«شراب صاحب میخانه رو قبول میکنی، اما مال من رو نه؟»
گئوم ووجین باز هم پاسخی نداد و خودش جامش رو پر کرد. جین پهچئون میتونست دلیلش رو حدس بزنه.
«نمیخواد نزدیک بشه. چون یه روز، من مردی میشم که اون باید بکشه.»
جاهطلبی برای اتحاد جهان رزمی که در چشمان گئوم ووجین دیده میشد، تغییری نکرده بود. حتی اگه روبروی هم مینشستند و لبخند میزدند، حتی اگه با هم مینوشیدند، حتی اگه غرق در رقابت داغِ به رخ کشیدن فرزندانشون میشدند، حتی اگه در نمایشی خیرهکننده ده تا ظرف غذا رو به پرواز درمیآوردند.
این حقیقت که آنها لحظه خروج از میخانه دشمن هم میشدند، تغییر نمیکرد. این لحظه فراغت چیزی جز یک توهم نبود.
جین پهچئون هم جام خودش رو پر کرد و بهتنهایی نوشید.
«پس چیکار میکنی؟ توی اون مسیر قدم برمیداری، حتی اگه به معنی سد کردن راه پسر خودت باشه؟»
این بار، جین پهچئون به بک جا-گانگ نگاه کرد. بک جا-گانگ در فکر فرو رفته بود و با جام شرابش ور میرفت. دشمن فقط یک نفر نبود.
نباید اون چشمهای ریز رو دستکم گرفت. در حالی که حواس آدم به اهریمن آسمانی پرت بود، سرش میتونست به دست بک جا-گانگ بیفته. او مردی با اون همه مهارت و جاهطلبی بود. فقط با نگاه کردن به رداهای رزمی سیاهش میشد این رو فهمید. وقتی زمانش برسه، او چقدر سریع و قاطعانه حرکت میکنه.
یه شوخی رایج وجود داشت که اگه سه رهبر این عصر در زمانهای متفاوتی به دنیا اومده بودند، سه جنگ بزرگ راه میافتاد. استادان مشهور دنیای رزمی همیشه وقتی درباره طبیعت مستبدانه خودِ او شوخی میکردند، این موضوع رو پیش میکشیدند.
«و من قراره شما دوتا رو رها کنم و با نوههام برم ماهیگیری و شکار؟»
ناگهان تصویری در ذهن جین پهچئون جرقه زد: خودش، در حالی که قلاب ماهیگیری به دست داره، مات و مبهوت ایستاده و با وحشت به اتحاد رزمی در حال سوختن نگاه میکنه.
«اینها مردانی هستن که نمیشه بهشون اعتماد کرد.»
جین پهچئون سرش رو چرخوند و به شخصی نگاه کرد که با وجود تمام اینها، محفل امروز رو به وجود آورده بود.
«آیا میتونی بدون اینکه توسط پدرت بلعیده بشی، در مسیر خودت قدم برداری؟»
برخلاف جو سنگین بین بزرگترها، فضای بین جوانترها در اینجا روشن و شاد بود. البته کسی که فضا رو هدایت میکرد گئوم موگوک بود.
«خیلهخب، بذارید اول چهره جدید رو معرفی کنم. ایشون برادر بزرگترمه، کسی که نبرد جانشینی رو باخت و حالا با طمع به جایگاه من چشم دوخته.»
در گذشته، او تند و تیز جواب میداد، اما حالا گئوم Muyang فقط تونست خنده کوتاهی سر بده.
«من گئوم مویانگ هستم.»
او با صراحت به آنها سلام کرد. گئوم موگوک میدونست. با توجه به شخصیت برادرش، همین که اینجا در کنار هم بودند یعنی او تمام تلاشش رو کرده بود.
جین هاریونگ چیزهای زیادی درباره گئوم مویانگ از برادر بزرگترش شنیده بود. بالاخره زمانی بود که همه در دنیای رزمی باور داشتند او جانشین خواهد بود. بعد، خبر رو شنید که مبارزه جانشینی فرقه اهریمنی بدون ریخته شدن حتی یک قطره خون به پایان رسیده.
در ابتدا، باورش واقعاً سخت بود. فقط بعد از شناختن درست گئوم موگوک بود که فکر کرد ممکنه چنین چیزی ممکن باشه، اما مگه چنین کاری فقط با تلاش یک نفر انجام میشد؟ این گئوم مویانگ هم حتماً باید آدم فوقالعادهای باشه که چنین چیزی ممکن شده.
نگاه جین هاریونگ که روی گئوم مویانگ بود، به سمت گئوم موگوک که کنارش نشسته بود حرکت کرد.
«اونها برادرن، اما چطور میتونن اینقدر متفاوت باشن؟»
به نظر میرسید افکارش به گئوم موگوک منتقل شده.
«با دیدن برادرم چه فکری میکنی؟»
این سوالی بود که برای دستپاچه کردن او پرسیده شد، اما جین هاریونگ با آرامش اون رو پذیرفت.
«حس نزدیکی میکنم.»
«چه جور نزدیکیای؟»
«مگه وضعیت اون شبیه من نیست؟ دارم درباره سرنوشت غمانگیزِ حذف شدن توسط جانشین صحبت میکنم.»
او شوخیاش رو با خطاب قرار دادن گئوم مویانگ تموم کرد.
«زندگی من هم به مویی بنده، میدونید که.»
او با خودش فکر کرد که آیا درسته با اولین پسر ارباب جوان فرقه اهریمنی که برای اولین بار ملاقاتش میکنه اینطور حرف بزنه، اما حضور گئوم موگوک واقعاً قدرتمند بود. با وجود او در کنارش، چنین شوخیهایی بهطور طبیعی بیرون میاومد.
خوشبختانه، به نظر نمیرسید گئوم مویانگ ناراحت شده باشه. گئوم مویانگ گذشته رو به یاد آورد. لحظهای که گئوم موگوک جانشین شد، وقتی که ازش پرسیده بود: «کی میخوای من رو بکشی؟»
به همین دلیل، شوخی او براش ملموس بود. قلب کسی که در کنار جانشین قدم برمیداره، چیزی بود که فقط کسانی که تجربهاش کرده بودند درک میکردند.
«یه جام قبول میکنی؟»
غیرمنتظره بود. اینکه او بهش شراب تعارف کنه. او با کمال میل قبول کرد.
«خیلهخب. بیاید بنوشیم، همدردهای عزیز.»
گئوم مویانگ جام او رو لبالب از شراب کرد. جین ها-گون که تماشا میکرد، لب به سخن باز کرد.
«مگه نشنیدی پدربزرگ قبلتر چی گفت؟ کی جرئت میکنه به زیباترین بانوی زیر آسمان، نور چشمش، دست بزنه؟»
جین هاریونگ بعد از دریافت شراب، جامی برای گئوم مویانگ ریخت و پرسید: «نظرت چیه؟ اگه رهبر فرقه بهت دستور بده من رو بکشی؟»
گئوم مویانگ بدون پاسخ دادن، شرابش رو نوشید. جین هاریونگ با حالتی که انگار میگه «دیدی؟» به جین ها-گون نگاه کرد.
«حداقل، این چیزی نبود که بتونی با اطمینان توی این جمع بگی.»
جین هاریونگ هم جامش رو خالی کرد. او این دورهمی رو بسیار باطراوت میدید. فکرش رو بکن، داشت با دو نفر شوخی میکرد و شراب مینوشید که اگه گئوم موگوک نبود، در تمام زندگیاش هرگز ملاقاتشون نمیکرد.
جین ها-گون بدون هیچ حالتی به گئوم مویانگ خیره شد. راستش رو بخواید، بهش بر خورده بود. او باید حداقل چیزی مثل این میگفت: «چطور میتونم چنین شخص ارزشمندی رو بکشم؟» چون شوخی درباره خواهرش بود، اون هم درباره زندگیاش، بیدلیل اعصابش خرد شده بود.
در همین لحظه، گئوم موگوک برای جین ها-گون شراب ریخت و گفت: «لطفاً درک کن. برادرم همیشه آدم رک و بیپردهای بوده. اون خیلی شبیه توئه.»
شبیه من؟ از چه نظر؟
اما بعد بهش فکر کرد و دید احتمالاً خودش هم در موقعیت مشابه چیزی نمیگفت.
این بار، گئوم موگوک جام بی سا-این رو پر کرد. دستها و دهان گئوم موگوک مشغول رسیدگی به همه بود.
«خوبه که تو رک و بیپرده نیستی.»
«این اولین باره که از زبون تو میشنوم که رک و بیپرده نیستم.»
در واقع، مگه این تنها چیزی بود که برای اولین بار میشنید؟
— کسی که بلد باشه صورت یه آدم رو ببینه، میفهمه صورتِ زیر اون زخم چقدر خوشتیپه.
حتی بهش گفته شده بود که خوشتیپه.
«رهبر جوان فرقه.»
«چی شده؟»
بی سا-این با نگاهی جدی پرسید:
«چرا همهمون رو یه جا جمع کردی؟»
نگاه هر چهار نفر به سمت گئوم موگوک چرخید.
«این نگاهها چیه؟ دارین با خودتون فکر میکنین «آدمی مثل تو حتماً یه هدف یا نقشه بزرگ و پنهانی داره»؟ هیچ خبری از این چیزها نیست. فقط چون همه خیلی منقبض و عصبی به نظر میرسیدن این کار رو شروع کردم؛ میخواستم دور هم جمع بشیم و یه کم خستگی در کنیم. قضیه همینطوری بزرگ شد.»
«خب، چطوری میخوای این جلسه رو تموم کنی؟»
«نمیشه فقط تا جایی که میتونیم خوش بگذرونیم و بعد برگردیم؟ با توجه به اخلاق اون سه نفر اونجا، به محض اینکه یکیشون یهو بلند شه و بگه «دیگه وقت رفتنه»، همهچی تموم میشه.»
گئوم موگوک رو به گروهِ سردرگم گفت: «به نظرم پرمعناترین کار توی این جمع اینه که اون سه نفر فقط برای امروز استراحت کنن و چند تا شوخی با هم رد و بدل کنن. اونا آدمهایی هستن که کل عمرشون رو حتی یه لحظه هم واقعاً آرامش نداشتن. احتمالاً اصلاً بلد نیستن چطوری استراحت کنن.»
در حقیقت، این موضوع در مورد خودِ گئوم موگوک هم صدق میکرد.
اون زندگیای رو میشناخت که در اون فقط به سمت یک هدف میدوید، اما آیا واقعاً میدونست رسیدگی به خودش و لذت بردن به خاطر خودش یعنی چی؟
جین هاریونگ نگاهی به سمتی که رهبر فرقه و رهبرهای اتحاد نشسته بودن انداخت.
اونها در حالی که هر کدوم غرق در افکار خودشون بودن، بدون اینکه حتی کلمهای با هم رد و بدل کنن، مشغول نوشیدن بودن.
مهم نبود اینجا چقدر آروم پچپچ کنن، اون سه نفر قطعاً هر چی میگفتن رو میشنیدن.
و فکری به سرش زد.
شاید، همونطور که گئوم موگوک گفت، برای اون سه نفر استراحت کردن و راحت بودن، حتی برای یک لحظه، کار خیلی سختتری بود تا طراحی نقشهای برای صلح دنیای رزمی.
و شاید، این کار میتونست نتیجه بهتری از هر نقشه بزرگی داشته باشه.
درست در همون لحظه بود.
شینگ.
صدای نیمهبیرون کشیده شدنِ یه شمشیر از طبقه پایین اومد.
با اون صدا، سکوت فوراً بر فضا حاکم شد.
گئوم ووجین در سکوت شرابش رو مینوشید، جین پهچئون نگاهی کمی نگران داشت و بک جا-گانگ، برعکس، لبخند کمرنگی زد.
گئوم موگوک میخواست بلند شه تا قبل از بالا گرفتنِ دعوا، جلوی اون رو بگیره.
اما بعد، گئوم مویانگ با گذاشتنِ دستش روی شونه اون، متوقفش کرد و خودش زودتر بلند شد.
این نشونهای بود که خودش قضیه رو حل میکنه.
گئوم موگوک از این حرکت غیرمنتظره، با چهرهای متعجب به برادرش نگاه کرد.
نه تنها بقیه افرادِ دور میز، بلکه گئوم ووجین و دو رهبر اتحاد هم به گئوم مویانگ نگاه کردن.
گئوم مویانگ تا لبه نردهها رفت، به پایین نگاه کرد و با ادب خودش رو معرفی کرد.
«من گئوم مویانگ هستم، ارباب جوان اول فرقه الهی اهریمن آسمانی.»
نگاههای متعجبی به سمتش روانه شد که چرا اون قدم جلو گذاشته و نه گئوم موگوک.
کسی که شمشیرش رو نیمهبیرون کشیده بود، شمشیر الهی تاییی بود.
اون در حال نبرد ارادهها با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود و نگاه نترسِ اون زن کلافهاش میکرد.
با این حال، برگردوندنِ نگاهش ضربهای به غرورش محسوب میشد.
اون از قبل نبردِ خویشتنداری رو باخته بود و این حرکتش هشداری بود که اگه اون زن چشم ازش برنداره، ممکنه شمشیرش رو بیرون بکشه.
گئوم مویانگ فقط شمشیر الهی تاییی رو مخاطب قرار نداد، بلکه رو به همه صحبت کرد.
«من خیلی خوب میدونم شماهایی که اینجا جمع شدین کی هستین. این رو هم میدونم که اگه به خاطر رهبر فرقه و رهبرهای اتحاد نبود، شما آدمهایی نبودین که همینطوری اونجا بایستین.»
اون با لحنی آشتیجویانه شروع کرد.
«به عنوان چنین آدمهایی، حتماً این رو هم میدونین که راه انداختنِ جلسه امروز چقدر کار سختی بود. کسی که اون کار غیرممکن رو انجام داد، برادر کوچیکتر منه. پس فقط برای امروز، میخوام بذارم برادرم استراحت کنه. نمیخوام مجبور بشه بیاد وسط و جلوی شروع یه دعوا رو بگیره. امروز، میذارم اون استراحت کنه.»
گئوم ووجین در سکوت به حرفهای پسرش گوش داد و جام شرابش رو کج کرد.
جین پهچئون و بک جا-گانگ هم در سکوت به حرفهای گئوم مویانگ گوش میدادن.
شمشیر الهی تاییی که تیغهاش رو نیمهبیرون کشیده بود، با نگاهی سرد به گئوم مویانگ چشم دوخت.
گئوم مویانگ هم در حالی که به اون نگاه میکرد، به حرف زدن ادامه داد.
لحنِ بسیار مؤدبانهاش تغییر کرد و تحریکآمیز و شدید شد.
«تا کجا حاضرین پیش برین؟»
اون گفت «شماها»، نه «تو». اون فقط شمشیر الهی تاییی رو هدف قرار نداد.
اگه جلوی همه تحریکش میکرد، شمشیر الهی تاییی برای حفظ غرورش چارهای جز بالا بردنِ تنش نداشت.
«من میتونم تا خیلی دور پیش برم. شاید براتون سوال بشه که منی که جانشین نیستم منظورم چیه، اما دقیقاً چون جانشین نیستم... میتونم تا تهش برم.»
این اراده گئوم مویانگ بود، مثل یه تهدید، که اگه سر به سرش بذارن، کار رو تا انتها پیش میبره.
«پس شما هم بهتره امروز استراحت کنین. مگه کل عمرتون رو بیوقفه نجنگیدین تا به این جایگاه برسین؟»
همینطور که برمیگشت تا بره، یه چیز دیگه هم اضافه کرد.
«حتماً برادر کوچیکترم رو دیدین که صاحب میخانه رو طریقت اهریمنی خودش صدا میکنه. درسته. همونطور که میبینین، اون یه دیوونهست. و منم برادر اون دیوونهام. پس اگه قصد ندارین کار رو با آدمهای دیوونه به جاهای باریک بکشونین، امروز سر به سر ما نذارین.»
میخانه در سکوت فرو رفت.
نور درخشانتری از بدن بودای اهریمنی ساطع شد.
بودای اهریمنی با افتخار لبخند میزد.
اون حس میکرد زمانی که برای ارباب جوان اول صرف کرده، بیهوده نبوده.
اهریمن تیغه آسمان خونین قدم جلو گذاشت، پشت یه میز نشست و گفت: «صاحبخونه، شراب بیار.»
اون در حالی نشست که پشتش به استادانِ جناحهای راستین و نامتعارف بود.
این نمایشی از اعتمادبهنفس بود، انگار که میخواست بگه «اگه جرئت دارین بهم حمله کنین»، و همچنین اعلام ارادهاش برای اینکه نمیخواد موقع نوشیدن به صورتِ اون عوضیهای راستین و نامتعارف نگاه کنه.
اهریمن تیغه آسمان خونین همیشه چنین آدمی بود.
با نشستنِ اهریمن تیغه آسمان خونین، شهریاران اهریمنی هم دور میز اون و میز کناریش نشستن.
کلینک.
تیغه شمشیر الهی تاییی که نیمهبیرون بود، به داخل غلافش برگشت.
اون به هر حال قصد نداشت شمشیر رو کاملاً بیرون بکشه، اما حالا که فرقه اهریمنی اینطور رفتار میکرد، چطور میتونست این کار رو بکنه؟
استادان جناحهای راستین و نامتعارف هم که نمیخواستن کم بیارن، دور میزهایی که نزدیکشون بود نشستن.
بعضیها با اطمینان پشتشون رو به بقیه کردن، در حالی که بقیه ایستاده موندن و به حریفهاشون خیره شدن.
«چیزی که صلح دنیای رزمی الان بهش نیاز داره، شراب و غذای خوشمزهست!»
جو چون-به با این فکر، با پشتکار شراب و پیشغذاهایی رو که آماده کرده بود، برای بقیه برد.
درسته، اونا توی یه میخانه بودن و به جای نوشیدن فقط اونجا ایستاده بودن، پس معلومه که دعوا راه میافتاد.
وقتی گئوم مویانگ به صندلیش برگشت، پیشدستی کرد و به گئوم موگوک گفت:
«هیچی نگو!»
«از کجا میدونی میخواستم چی بگم؟»
«هر چی که هست، نگو!»
بی سا-این با خودش فکر کرد «مگه چقدر عذاب کشیده که اینطوری شده؟»، اون حس رو خیلی خوب درک میکرد، پس سری تکون داد و جام شرابش رو بالا برد.
جامهای جین ها-گون و جین هاریونگ با قدرت به جام اون خوردن.
این یه سلامتی از روی همدلی بود.
«اینطوری استراحت کردن به لطف تو خیلی خوبه، برادر. اگه من میرفتم جلوشون رو بگیرم، دردسر میشد. داغ میکردم و میگفتم «رهبر فرقه و رهبرهای اتحاد اونجا نشستن، اونوقت تو کی هستی که توی روزی مثل امروز شمشیر میکشی؟ پاشو بیا اینجا.» اونوقت نفر بغلیش هم...»
گئوم مویانگ جام شرابی رو به سمت گئوم موگوک هل داد و بهش فهموند که فقط بنوشه.
«بذار اون دهنت یه کم استراحت کنه.»
اون تند حرف میزد، اما مگه میشد گئوم موگوک ندونه؟ قلب برادرش رو که نگرانش بود.
اینکه چقدر شجاعت لازم بود تا اون همین الان قدم جلو بذاره.
گئوم موگوک بدنش رو رها کرد، با راحتی به صندلیش تکیه داد و پاهاش رو دراز کرد.
«باشه، یه کم استراحت کنیم.»
راحت بود.
در این لحظه، اون همونقدر احساس آرامش میکرد که وقتی در اون ساحلِ درون هنر جابهجایی فضا-زمان دراز کشیده بود.
نه، شاید حتی راحتتر از اون.
جین هاریونگ در حالی که به اون نگاه میکرد که با چشمهای بسته لبخند کمرنگی میزد، به دلیلی ناگهان حس کرد که اون تنها به نظر میرسه.
اما اون فکر زودگذر بود.
کاسه خوراک اردکی که جلوی جین ها-گون بود، شروع کرد به خزیدن روی میز و خودش به تنهایی حرکت کرد.
در حالی که همه تماشا میکردن، خوراک اردک جلوی گئوم مویانگ ایستاد.
«میتونستی فقط بگی که یه کم ازش میخوای.»
گئوم مویانگ از حرف جین هاریونگ دستپاچه شد.
«نه! من این کار رو نکردم.»
«معلومه که تو نکردی!»
نگاه همه همزمان به سمت گئوم موگوک چرخید.
زیر سیل نگاهها، گئوم موگوک یکی از چشمهاش رو کمی باز کرد و با لبخند گفت: «برادرم هم اردک دوست داره.»