چپتر 392: آهنگی هیجانانگیزتر!
چپتر 392: آهنگی هیجانانگیزتر!
«بالاخره وقتش رسید.»
با این حرفِ گئوم موگوک، دلِ بی سا-این ریخت.
چطور میتونست نفهمه اون نگاهِ شیطنتآمیز چه درخواستی داره؟ حس میکرد چیزی که قرار بود اتفاق بیفته، بالاخره از راه رسیده.
«نمیدونم داری درباره چی حرف میزنی.»
خودش رو به کوچه علیچپ زد.
کی جرئت میکرد وقتی اون با چنین چهره ترسناکی میگفت چیزی نمیدونه، بازخواستش کنه؟ متأسفانه، حریفش گئوم موگوک بود.
«منظورم اینه که وقتشه به قولت عمل کنی.»
گئوم مویانگ، جین ها-گون و جین هاریونگ که همراهشون بودن، با کنجکاوی به این قول علاقهمند شدن.
در عین حال، با خودشون فکر کردن: «بیچاره، اینبار دیگه چه آتویی ازش گرفته!»
اما فعلاً، کنجکاویشون بر دلسوزیشون میچربید.
همین موضوع برای گئوم ووجین، جین پهچئون و بک جا-گانگ هم که با کمی فاصله ایستاده بودن، صدق میکرد.
چشمهای بی سا-این التماس میکردن: «یعنی واقعاً؟ همینجا؟ لطفاً بگو که نه.»
اگه قرار بود اینطور نباشه، گئوم موگوک اصلاً بحثش رو پیش نمیکشید.
«به نظر میرسه هیچ زمان یا مکانی بهتر از الان برای وفای به اون عهد وجود نداشته باشه، مگه نه؟»
گئوم موگوک از کلمه «عهد» استفاده کرد و کنجکاوی اطرافیان رو بیشتر برانگیخت.
قلب بی سا-این شروع به تپیدن کرد.
حتی وقتی پایینِ میدان تمرین منتظر اولین مسابقهش بود، قلبش اینقدر تند نمیزد.
گئوم مویانگ با کنایه گفت: «نمیدونم چه خبره، ولی بیدلیل رهبر جوان اتحاد رو خجالتزده نکن.»
«کسی که اون قول رو داد خودش بود.»
بی سا-این با چهرهای مضطرب، جامش رو سر کشید.
«قصد نداری بیخیال بشی، نه؟»
«اگه جای من بودی چیکار میکردی؟»
بی سا-این از این موضوع متنفر بود، اما باید اعتراف میکرد.
اگه جای اونا عوض میشد و اون فرصت پیدا میکرد اینطوری گئوم موگوک رو اذیت کنه...؟
«نمیتونستم بیخیال بشم.»
«اگه این فرصت رو از دست بدم، احتمالاً تا آخر عمرم بابت امروز حسرت میخورم.»
بی سا-این باهاش موافق بود.
آدمهایی که امروز دور هم جمع شده بودن، گروهی بودن که جمع کردن دوبارهشون در تمام طول عمر کار سختی بود.
اما دقیقاً به همین دلیل بود که نمیتونست خودش رو راضی کنه که بگه انجامش میده.
بی سا-این دلیل دیگهای آورد.
«اون عوضیهایی که پشت این نشست سهجانبه هستن ممکنه داشته باشن تماشا میکنن.»
«ممکنه.»
«و تو از من میخوای توی چنین موقعیتی انجامش بدم؟»
داشت میپرسید که آیا درسته توی چنین زمانی در حال رقصیدن دیده بشه.
«برعکس، امیدوارم ببینن.»
«چی؟»
«میخوام بهشون نشون بدم که حتی با وجود اونا، ما داریم خوب زندگی میکنیم. داریم با تمام وجود زندگی میکنیم.»
بی سا-این میتونست بفهمه که اون شوخی نمیکنه و کاملاً جدیه.
«اگه نتونیم زندگیمون رو درست پیش ببریم، اونوقت حتی اگه بعداً اونا رو از بین ببریم، باز هم یه پیروزی واقعی نخواهد بود. بیا به اونا هیچ اهمیتی ندیم.»
مثل همیشه، این چیزی بود که گئوم موگوک میخواست.
«آه، من الان برمیگردم.»
«کجا رفتی؟ اوه، چیز مهمی نبود، لطفاً به حرفت ادامه بده.»
بی سا-این دوباره نوشید.
معلوم بود داره به این فکر میکنه که کلاً خودش رو مست کنه.
گئوم موگوک تاکتیکش رو عوض کرد.
«رهبر جوان اتحاد.»
وقتی بی سا-این سرش رو بالا آورد، گئوم موگوک با چهرهای مهربون صحبت کرد.
«اشکالی نداره. فقط داشتم اذیتت میکردم.»
«واقعاً؟»
«حتی اگه یه قول هم باشه، عمل کردن بهش توی چنین موقعیتی سخت خواهد بود. حیف شد، ولی باید بیخیالش بشم. حالا، حالا، بیا دیگه بهش فکر نکنیم و فقط بنوشیم.»
بی سا-این باید از اینکه مجبور نیست برقصه خوشحال میشد، اما به دلیلی، نبود.
جین هاریونگ که دیگه نمیتونست جلوی خودش رو بگیره، پرسید: «آخه چه خبره؟»
«لازم نیست بدونی.»
درست همون موقع، بی سا-این یهو پروند: «قول دادم جلوی بقیه برقصم.»
جین هاریونگ با تعجب خشکش زد.
نه فقط جین ها-گون، بلکه حتی گئوم مویانگ هم شوکه شد.
وقتی همه نگاهها به سمت گئوم موگوک چرخید، اون دستهاش رو به نشانه انکار تکون داد.
«چرا به من نگاه میکنید! رهبر جوان اتحاد خودش این قول رو داد.»
البته که جین هاریونگ حرفش رو باور نکرد.
«امکان نداره! حتماً وسوسه اهریمن بوده.»
گئوم مویانگ و جین ها-گون همزمان سر تکون دادن.
«حتماً از پشت هلش دادی توی تله!»
«کسی که همیشه سعی میکنه من رو از پشت هل بده، همین رهبر جوان اتحاده!»
«امکان نداره! اون هیچوقت چنین کاری نمیکنه.»
«از کی تا حالا اینقدر خوب میشناسیش؟»
اینبار گئوم مویانگ وارد عمل شد.
«من از طرف برادرم عذرخواهی میکنم.»
از قضا، کارهای اون دو نفر در نهایت به گئوم موگوک کمک کرد.
با توجه به شخصیت بی سا-این، وقتی اونا اینطوری حرف میزدن، اون نمیتونست حقیقت رو پنهان کنه.
«نه، درسته که خودم گفتم میرقصم.»
بی سا-این سه جام شراب رو پشت سر هم بالا رفت.
«میرقصم.»
همه سعی کردن جلوی بی سا-این رو بگیرن.
«نکن!»
اول از همه جین هاریونگ.
«گرفتار نقشههای برادرم نشو.»
گئوم مویانگ هم سعی کرد جلوش رو بگیره.
«به خودت فشار نیار.»
جین ها-گون هم تلاشش رو کرد.
اگه اون جای بی سا-این بود؟ آه، اتفاق وحشتناکی میشد.
«نمیتونم آدم پستی باشم که به قولهاش عمل نمیکنه.»
«فکر کنم پست بودن بهتر باشه.»
جین هاریونگ با دلسوزی این رو گفت و بعد به گئوم موگوک نگاه کرد.
«اون قیافه راضی رو نگاه کن.»
اونوقت بود که گئوم موگوک ضربه نهایی رو بهش زد.
«خب؟ یعنی نمیخوای تماشا کنی؟»
«...»
بی سا-این از جاش پرید.
جوِ موجود و مستی، اون رو با خودش برده بود.
«اگه قراره یه روزی انجامش بدم، پس باشه، بذار همین امروز انجامش بدم!» چنین روحیه جوانی هم به ماجرا اضافه شد.
همچنین بخشی از وجودش میخواست به گئوم موگوک نشون بده که سر قولش میمونه.
در نهایت، اون به سمت طوفان، سونامی و گدازه یورش برد.
بی سا-این با قدمهایی استوار به سمت بک جا-گانگ رفت.
بک جا-گانگ که تمام مکالمه رو از همونجایی که بود شنیده بود، چهرهای داشت که میگفت: «واقعاً میخوای انجامش بدی؟»
«در گذشته، با خودم عهدی بستم. اینکه اگه از یه بحران خاص جون سالم به در بردم، جلوی بقیه برقصم. امروز، قصد دارم به اون عهد عمل کنم.»
به نظر میرسید همه فهمیدن چه اتفاقی افتاده.
حرفهای اون معنای دیگهای هم داشت.
اون یه بحران بزرگ بود و در نهایت، اون به همراه گئوم موگوک بر اون غلبه کرده بود.
این فقط یه قول ساده نبود، و این هم فقط یه رقص معمولی نبود.
بک جا-گانگ در سکوت به چشمهای شاگردش خیره شد.
«تو چنین جنبهای هم داشتی؟»
صورت بی سا-این سرخ شده بود.
نمیشد تشخیص داد که از شراب بود یا از هیجان.
«اگه قولی دادی، باید بهش عمل کنی.»
اجازه بک جا-گانگ صادر شد.
همونطور که از شخصیت رک و راستش انتظار میرفت.
بی سا-این برگشت و از گئوم موگوک پرسید: «لطفاً مقدمات رو فراهم کن.»
«واقعاً میخوای انجامش بدی؟»
بی سا-این به جای کینه، چشمهای مردی رو نشون داد که تصمیمش رو گرفته بود.
«دوباره دارم یه حالت جدید رو توی چهرهت میبینم.»
«من با فریب خوردن از حرفهای تو تا اینجا اومدم.»
«هنوز راه زیادی مونده. قراره تمام حالتهای چهرهت رو ببینم.»
چشمهای بی سا-این لرزید.
در کمال تعجب، اون حالا میدونست که اون حرفها از صمیم قلبه.
گئوم موگوک از لبه نرده، جو چون-به رو که در طبقه پایین بود صدا زد.
«صاحب مسافرخانه، برو و نوازندهها رو بیار.»
«اطاعت میشه.»
همین که جو چون-به خواست بدود، اهریمن مشت جلوش رو گرفت و پیامی ذهنی برای اربابان لشکر فرستاد.
اربابان لشکر مثل تیر از جا جستن و نوازندهها رو از یه عشرتکده نزدیک آوردن.
وقتی نوازندهها رسیدن، بی سا-این به طبقه اول رفت.
گئوم ووجین، جین پهچئون و بک جا-گانگ که در طبقه دوم بودن، کنار نرده ایستادن و تماشا کردن.
اون چهار نفری هم که همراه بی سا-این بودن، دنبالش پایین رفتن.
تمام استادانی که در طبقه اول مشغول نوشیدن بودن، به بی سا-این نگاه کردن.
بعضیها از قبل مست بودن.
بی سا-این به اونا گفت: «برای بزرگداشت نشست سهجانبه تاریخیِ امروز، میخوام برای همهتون یه رقص اجرا کنم.»
همه مبهوت شدن.
وقتی نوازندهها رسیدن و جلوی میخانه مستقر شدن، اونا فکر کرده بودن فقط برای گرم کردن مجلسه.
اما رهبر جوان اتحادِ اتحاد نامتعارف میخواست برقصه؟
استادان اتحاد نامتعارف به طبقه دوم نگاه کردن.
بک جا-گانگ کنار نرده ایستاده بود و در سکوت تماشا میکرد، انگار که از قبل اجازهش رو داده بود.
اگه اینطور بود، پس اونا در جایگاهی نبودن که اعتراض کنن.
استاد پیری از جناح نامتعارف پرسید: «قصد داری رقص کشتار هزار دگرگونی رو اجرا کنی؟»
رقص کشتار هزار دگرگونی، هنر الهی بیهمتای جناح نامتعارف بود که میگفتن هیچ شاهدی رو زنده نمیذاره.
«نه.»
«پس، قصد داری رقص آشوب رباینده روح رو اجرا کنی؟»
اون رقصِ مرگ بود و معروف بود که اگه کسانی که نیروی درونی ضعیفی دارن تماشاش کنن، دیوانه میشن.
«نه.»
«پس یه رقص شمشیر معمولی اجرا میکنی؟»
برای اکثر رزمیکارها، «رقص» به معنای رقص شمشیری بود که با تیغه اجرا میشد.
«نه. فقط میخوام یه رقص معمولی اجرا کنم که مردم عادی انجام میدن. از اون رقصهایی که توی جشنوارهها میبینید.»
استاد پیری که سوال پرسیده بود، و بقیه هم، در ابتدا حرفش رو نفهمیدن.
منظورش چی بود که فقط میخواد برقصه؟ رقص مردم عادی رو اجرا کنه؟ تو؟ اینجا؟ چرا؟
«رهبر جوان ما مسته.»
با این حرفِ استاد پیر، استادان اطراف دوباره به بک جا-گانگ نگاه کردن.
چشمهاشون میپرسید: «نمیخوای جلوش رو بگیری؟» اما بک جا-گانگ فقط در سکوت به پایین خیره شده بود.
نه تنها اساتید طریقت نامتعارف، بلکه اساتید طریقت راستین هم گیج شده بودن.
اما همه یه جامی زده بودن و کنجکاو بودن ببینن رهبر جوان اتحادِ طریقت نامتعارف چه رقصی قراره اجرا کنه.
شهریاران اهریمنی نه به بی سا-این، بلکه به گئوم موگوک نگاه کردن.
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش رو تکون داد و با چشماش سرزنشش کرد: «آی، توئه وروجک!» گئوم موگوک هم خودش رو به مظلومنمایی زد.
البته، حتی یه شهریار اهریمنی هم بازیش رو باور نکرد. نگاه پادشاه سم بهخصوص دور و خیره بود. «آه، یادمه بعد از اینکه فریب حقه اون شریر رو خوردم، توی زمین تمرین واقواق میکردم.»
پنجرههای میخانه کاملاً باز شده بودن.
بعضیها نشسته تماشا میکردن، بعضیها ایستاده، و بعضیها حتی برای دیدن بیرون اومده بودن.
بی سا-این وسط جاده بیرونِ میخانه ایستاد.
«اوه، چیکار کنم.» قبل از اینکه حتی شروع بشه، صورت جین هاریونگ سرخ شد.
اون بیشتر از خودِ بی سا-این خجالت میکشید.
«احتمالاً بعد از این دیگه نتونیم رهبر جوان اتحاد، بی رو ببینیم، نه؟ ممکنه بره به یه تمرین انزوای صدساله.» گئوم مویانگ و جین ها-گون هم علیه گئوم موگوک متحد شدن.
«ای پلید!»
«این دفعه دیگه خیلی زیادهروی کردی.»
«بهتون که گفتم، خودش اون قول رو داد.» اعتراضهای گئوم موگوک بیفایده بود.
«با این حال، حتماً باید همین الان اون قول رو پیش میکشیدی؟» گئوم مویانگ درست زده بود وسط هدف، اما گئوم موگوک یه پاتک قاطع داشت.
«خب که چی؟ یعنی نمیخواید تماشا کنید؟»
«...» گئوم مویانگ، جین ها-گون و جین هاریونگ همگی خودشون رو به نشنیدن زدن و به جهتهای مختلف نگاه کردن.
«رهبر جوان اتحاد، بی! تو فوقالعادهای!» همونطور که گئوم موگوک تشویق میکرد و دست میزد، سه نفر کنارش هم براش دست زدن.
اساتید پیر جناحهای راستین و نامتعارف با دیدن این صحنه کمی نارضایتی نشون دادن. اونا از اولش هم خوششون نمیاومد ببینن جانشینها اینقدر با هم خوب کنار میان.
اما جرئت نمیکردن جلوی گئوم ووجین، جین پهچئون و بک جا-گانگ علناً سرزنشون کنن.
بی سا-این چشماش رو بست. این حسِ تنها بودن، حسِ اینکه به تنهایی به دلِ دنیا پرتاب شده.
بالاخره صدای موسیقی بلند شد. بدنش از شدت اضطراب تکون نمیخورد. «آه، اگه این یه مبارزه بود، تا الان مرده بودم.»
جین هاریونگ با دیدن اون، چشماش رو پوشوند. «آه، طاقت دیدنش رو ندارم.»
«منم همینطور.» وقتی گئوم موگوک هم چشماش رو پوشوند، جین هاریونگ اعتراض کرد: «تو چرا چشمات رو میپوشونی؟»
«حالا که واقعاً داره اتفاق میفته، منم دلم نمیاد نگاه کنم.»
«پس یعنی آدم میکشی و بعد از خون میترسی؟»
نوازندهها دوباره موسیقی رو نواختن. اونا چقدر باید شوکه شده باشن؟ یهو بهشون گفته بودن بیان و بنوازن، و اینجا رهبران فرقه اهریمنی، اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف، به همراه شهریاران اهریمنی و بزرگترین اساتید جناحهای راستین و نامتعارف حضور داشتن.
و بالاتر از همه، رهبر جوان اتحادِ طریقت نامتعارف قرار بود با موسیقی اونا برقصه. نوازندهها هم درست مثل بی سا-این عقلشون رو از دست داده بودن. آره، این حتماً یه رویای دستهجمعی بود.
موسیقی دوباره شروع شد و این بار، بی سا-این شروع به رقصیدن کرد.
«ها؟» جین هاریونگ دستهایی که چشماش رو پوشونده بود برداشت.
بی سا-این بهتر از چیزی که فکر میکرد میرقصید. گئوم موگوک هم که داشت از لای انگشتاش نگاه میکرد، چشماش رو کاملاً باز کرد. خودش اون رو مجبور به این کار کرده بود، اما خودش هم به همون اندازه خجالتزده و مضطرب بود.
«کارش خوبه؟» داشت کاملاً معقول میرقصید. فقط دستوپازدنِ الکی نبود. دستها و پاهاش ریتم رو خیلی خوب دنبال میکردن.
در حقیقت، بی سا-این رقصیدن رو از گرگ هشتمِ سیزده گرگِ طریقت نامتعارف یاد گرفته بود. گرگ هشتم که گفته میشد زمانی بر کوچهپسکوچههای هانگژو فرمانروایی میکرده، رقص مخفی خودش رو به اون یاد داده بود.
بی سا-این هر وقت زمان پیدا میکرد، اون رقص رو با پشتکار تمرین کرده بود. پیشبینی میکرد روزی مثل امروز برسه. فقط انتظار نداشت اون روز، امروز باشه.
گئوم موگوک میتونست بفهمه. اون تمرین کرده بود و تمرین کرده بود. بی سا-این چنین شخصی بود. کسی که همیشه سعی میکرد به قولهاش عمل کنه، و اگه قرار بود کاری انجام بده، تلاش میکرد اون رو به بهترین شکل انجام بده.
با این حال، رقص بی سا-این بهزودی به حد نهایی خودش رسید. اون یه رقصنده مادرزاد نبود و این رقصی بود که با عجله یاد گرفته بود. به اندازه کافی تمرین نکرده بود.
همونطور که حرکات تکرار میشدن، فکرِ خجالتش باعث شد دستوپاش ناشیانه حرکت کنن. در چنین مواقعی باید بیخیال و بیشرم میبود، اما نمیتونست.
بدنش منقبض شد و سطح مهارت واقعیش شروع به خودنمایی کرد. حرکات رقتانگیزش که اعتمادبهنفسشون رو از دست داده بودن، به همه منتقل شد.
گئوم ووجین سرش رو کمی کج کرد تا به آسمون نگاه کنه. جین پهچئون گلوش رو صاف کرد. بک جا-گانگ به آرومی چشمای کوچیکش رو بست. «باید تنها میآمدم؟»
درست در همون لحظه، وقتی همه از جناحهای راستین، نامتعارف و اهریمنی براش دل میسوزوندن، یه نفر به وسط زمین رقص پرید.
«بیا با هم برقصیم!» کسی که پرید وسط، گئوم موگوک بود. اون شروع کرد به تقلید از رقص بی سا-این. هیچ راهی نداشت که بتونه رقصی رو که برای اولین بار میدید درست انجام بده، اما گئوم موگوک با پشتکار حرکات رو دنبال میکرد.
اون عمداً به شکلی مبالغهآمیز و خندهدار میرقصید و باعث شد صدای خنده از همه جا بلند بشه.
«چه رقص سرگرمکنندهای!» بعد، انگار که بیشتر جوگیر شده باشه، گئوم موگوک فریاد زد: «یه آهنگ تندتر، لطفاً.»
نوازندهها آهنگ تندتری نواختن. مفاصل گئوم موگوک به این طرف و اون طرف خم میشدن. رقص چنان عجیبی بود که آدم با خودش فکر میکرد: «آخه این رقص رو کجا یاد گرفته؟»
دوباره صدای خنده بلند شد و این بار، بی سا-این از رقص اون تقلید کرد. صورت کریه بی سا-این حتی سرختر شد.
هیچکس هیچوقت نمیفهمید. چقدر خوشحال شده بود وقتی گئوم موگوک به وسط زمین رقص پرید. حتی اگه توسط دشمنا محاصره شده بود و در آستانه مرگ بود، اگه کسی برای نجاتش میپرید وسط، باز هم اینقدر خوشحال نمیشد.
«برادر، بیا با هم برقصیم!» گئوم موگوک دوید و سعی کرد گئوم مویانگ رو به زور بیرون بکشه. *شینگ.* شمشیر گئوم مویانگ تا نیمه بیرون اومد.
گئوم موگوک جهتش رو عوض کرد و سعی کرد جین ها-گون رو ببره، اما *ش-شینگ.* شمشیر حتی بیشتر بیرون کشیده شد.
درست همون موقع، یه نفر خودش پرید وسط. اون جین هاریونگ بود. «نه! هاریونگ!»
قبل از اینکه جین پهچئون بتونه جلوش رو بگیره، جین هاریونگ داشت با ریتم حرکت میکرد. به خاطر این نبود که رقصنده خوبی بود. اون هم کسی بود که در چنین موقعیتهایی برای جلو اومدن خیلی خجالتی بود.
اما با دیدن اینکه گئوم موگوک اینطور برای دوستش قدم پیش گذاشته، اون هم میخواست قدم پیش بذاره و کمک کنه. میخواست توی اون خجالت شریک بشه. این فکر باعث شد بدنش ناخودآگاه به وسط بپره.
با پیوستن اون، فضا روشنتر شد. اون با ظرافت میرقصید و گئوم موگوک با هیجان. بی سا-این هم در حالی که گیج شده بود، به این طرف و اون طرف میرقصید.
نوازندهها با شور و اشتیاق بیشتری شروع به نواختن کردن. نشستِ سه جانبه برای اولین بار بود، اما اینکه رزمیکارانی از جناحهای راستین، نامتعارف و اهریمنی دور هم جمع بشن و با هم برقصن هم احتمالاً از زمان پیدایش دنیای رزمی برای اولین بار بود.
درخشش بدن بودای اهریمنی حتی بیشتر شد. بودای اهریمنی که تمام سرزمین میانه رو زیر پا گذاشته بود، پاش رو به زمین میکوبید، انگار که میخواست بگه «منم قدیما برای خودم برو و بیایی داشتم»، و بدنش با ریتم تاب میخورد.
اگه اینهمه چشم تماشاش نمیکردن، شاید اونم میپرید وسط. اساتید جناحهای راستین و نامتعارف که در ابتدا با نارضایتی تماشا میکردن، حالا اخمهاشون رو باز کرده بودن، انگار که دارن شیطنتهای بچهها رو تماشا میکنن.
بک جا-گانگ داشت به بی سا-این نگاه میکرد که با تمام وجود میرقصید. جین پهچئون قبلاً بارها چنین چهرهای رو دیده بود. چهرهای که میگفت: «مهم نیست بچههای بقیه چقدر عالی باشن، بچه من بهترینه.»
این بار، جین پهچئون به گئوم ووجین که در طرف مقابل ایستاده بود نگاه کرد. اون در سکوت داشت رقص گئوم موگوک رو تماشا میکرد.
«امیدوارم به پسرت ببازی. اگه اولین شکستت به دست پسرت باشه... مگه قابلقبول نیست؟»
نگاه جین پهچئون به بچههایی که میرقصیدن برگشت. «حتی وقتی جناحهای راستین، نامتعارف و اهریمنی دور هم جمع میشن، باز هم اینقدر لذتبخشه.»
جوونی واقعاً چیز فوقالعادهایه. چرا من وقتی جوون بودم نتونستم اینطوری خوش بگذرونم؟ همش جنگ و باز هم جنگ. این بار اینهمه رو کشتن و دفعه بعد اون آدم رو کشتن.
یعنی تمام جوونیم رو اونطوری گذروندم؟ بدون اینکه حتی یک بار اینقدر آزادانه بخندم، بدون اینکه اینقدر با هیجان بازی کنم.
بعد، بک جا-گانگ گفت: «شاید دقیقاً به خاطر اینه که ما از جناحهای راستین، نامتعارف و اهریمنی هستیم که اینقدر لذتبخشه.» جین پهچئون سر تکون داد.
جین هاریونگ دستها و کمرش رو با نمک تکون میداد و با ایما و اشاره از اونا میخواست دنبالش کنن. گئوم موگوک و بی سا-این از رقص اون تقلید کردن.
وقتی هر سه نفر حرکاتشون رو هماهنگ کردن، مثل یه رقص گروهی زیبا به نظر میرسید. بی سا-این متوجه نبود.
اینکه اون، که هیچوقت درست نخندیده بود چون از نشون دادن چهره کریهش متنفر بود، حالا درخشانتر از تمام عمرش لبخند میزد.
گئوم موگوک که غرق در رقص شده بود، فریاد زد: «یه آهنگ هیجانانگیزتر!»
آیا به خاطر این بود که بادی که تمام گرمای بهار رو با خودش داشت، عرقشون رو خنک میکرد؟ اون سه رقصنده خسته نمیشدن.