چپتر 395: اون فقط با ما مهربونه.
چپتر 395: اون فقط با ما مهربونه.
صبح روز بعد، در میدان تمرین شخصیام بودم.
برای اولین بار پس از مدتها، عمیق خوابیده بودم و موقع بیدار شدن، بیش از هر زمان دیگری احساس شادابی میکردم.
از آنجا که خیلی خوب بیدار شده بودم و پس از به سرانجام رساندن یک مسئله بزرگ احساس آسودگی میکردم، تصمیم گرفتم کاری را امتحان کنم که مدتی بود پشت گوش میانداختم.
در مرکز میدان تمرین، جایی که هیچکس بدون اجازه من نمیتوانست وارد شود، «هنر جابهجایی فضا-زمان» و «هنر مخفی زمان آسمانی» را پشت سر هم فعال کردم.
سپس، زمان در محدوده هنر جابهجایی فضا-زمان شروع به حرکت آهسته کرد.
حالا با هنر مخفی زمان آسمانی، میتوانستم سه برابر بیشتر از زمان واقعی از وقتم استفاده کنم.
اینکه بتوانم سه برابر بیشتر از دیگران زمان داشته باشم، مزیتی فوقالعاده بود، اما هنوز برای هدفم یعنی رسیدن به «استادی بزرگ ۱۲ ستاره» در «هنر اهریمنی نه مصیبت» کافی نبود.
باید زمان بیشتری به دست میآوردم.
با این حال، نیمی از زمان تمرینم را صرف هنر اهریمنی نه مصیبت کردم.
دلیل اینکه تمام تمرینم را وقف هنر مخفی زمان آسمانی نکردم این بود که هیچوقت نمیدانستم در هر لحظه ممکن است چه اتفاقی بیفتد.
در دنیای هنر جابهجایی فضا-زمان، هنر اهریمنی نه مصیبت را آزاد کردم.
فرم اول: فرم نابودی.
شووووو!
توهمات هولناک چهار روح پلید که تماشایشان لرزه بر اندام میانداخت، همزمان در شرق، غرب، جنوب و شمال ظاهر شدند و شمشیرهایشان را چرخاندند.
شیک! شیک! شیک! شیک!
یکی ترسناک، یکی خوشسیما، یکی با رازی عجیب در چهرهاش و دیگری که باهوشتر از هر کسی به نظر میرسید.
آنها همیشه منظرهای اطمینانبخش بودند و آنقدر زیاد دیده بودمشان که حالا دیگر مثل دوست بودند.
تغییراتی هم ایجاد شده بود.
چهار روح پلید شرق، غرب، جنوب و شمال سریعتر و قویتر از قبل بودند.
از موقعیت و جهت حملهشان گرفته تا زمان ناپدید شدنشان، حالا میتوانستم با آزادی بیشتری کنترلشان کنم.
اگر میتوانستم به استادی بزرگ در هنر اهریمنی نه مصیبت برسم و «روح اهریمن آسمانی» را احضار کنم، آیا میتوانستم با آنها هم پیوند عاطفی برقرار کنم؟ آیا روح اهریمن آسمانی و آن روحهای پلید کوچک در رابطهای شبیه به رابطهای که با «شهریاران اهریمنی» داشتم، در برابرم میایستادند؟ چنین امید بیهودهای در دلم جوانه زد.
سپس، فرم دوم را اجرا کردم: فرم نابودی بزرگ.
سسسسسسسس.
در اصل، آن روح پلید ترسناک که از یکی از چهار جهت میآمد به شش قسمت تقسیم میشد، اما حالا تعدادشان دو تا بیشتر شده و به هشت قسمت تقسیم شده بود.
کواکواکواکواکواکواکواکوا!
هشت روح پلید هر چه را که در مقابلشان بود در هم نوردیدند و رو به جلو تاختند.
هر زمان که از فرم نابودی بزرگ استفاده میکردم، واقعاً احساس سرزندگی به من دست میداد.
فرم سوم: دیوار بزرگ اهریمنی.
دیواری عظیم از نیرو در برابر چشمانم برافراشته شد.
درست همانطور که پدرم گفته بود با افزایش سطح استادیام اندازهاش کوچکتر میشود، دیوار بزرگ اهریمنی نسبت به اولین باری که از آن استفاده کرده بودم، کوچکتر شده بود.
وقتی به آخرین سطح استادی میرسیدم، به اندازه یک سپر که از یک نفر محافظت میکند، کوچک میشد.
اما من نقشه بزرگی برای این دیوار بزرگ اهریمنی داشتم.
میخواستم دیوار بزرگ اهریمنیِ کامل شده و به اندازه سپر را بسازم، اما با همین اندازه فعلیاش و در حالی که تمام قدرتش حفظ شده باشد.
این کاری بود که با استادی بزرگ ۱۰ ستاره نمیشد انجام داد.
اما اگر میتوانستم به استادی بزرگ ۱۲ ستاره برسم، شاید ممکن میشد؟
تا به حال، بارها و بارها تا فرم سوم تمرین کرده بودم.
و امروز، قصد داشتم برای اولین بار از فرم چهارم استفاده کنم.
پس از رویارویی اخیر با «دوازده پادشاه زودیاک»، دیدگاهم نسبت به هنرهای رزمی تغییر کرده و سطح استادیام بالاتر رفته بود.
احساس میکردم بالاخره زمان آن رسیده که به طور جدی روی فرم چهارم تمرین کنم.
هنر اهریمنی نه مصیبت، فرم چهارم.
برش خورشید تاریک.
لحظهای که فرم را آزاد کردم، محیط اطرافم لرزید.
انگار که چشمهایم را بسته و دوباره باز کرده باشم.
هرچند شکست خوردم، اما شروع بدی نبود.
دوباره ورد را زمزمه کردم و فرم چهارم را امتحان کردم.
این بار هم محیط اطرافم تاریک و سپس روشن شد.
مدت زمان تاریکی طولانیتر از قبل بود.
انگار دستی روی فانوس را گرفته و بعد دوباره آن را کنار زده باشد.
بارها و بارها آن را تکرار کردم.
مانند اکثر هنرهای رزمی، فرمهای بعدی هنر اهریمنی نه مصیبت به مقدار بیشتری از نیروی درونی نیاز داشتند.
این فرم چهارم هم مقدار عظیمی از نیروی درونی را میطلبید و همین باعث میشد تکنیکی باشد که نمیشد بیپروا از آن استفاده کرد.
به همین دلیل حتی من با وجود نیروی درونی وسیعم، مجبور بودم در فواصل بین تلاشهایم، با گردش انرژی آن را بازیابی کنم.
تلاشها ادامه یافت.
بالاخره!
وووووش!
تاریکی مطلق در اطرافم فرود آمد.
جهان تیره و تار شد، انگار که خورشید ناپدید شده باشد.
خودِ تاریکی بود، مغاکی که در آن حتی یک وجب جلوتر هم دیده نمیشد، انگار که از همان ابتدا نوری وجود نداشته است.
سیاهیِ غلیظی بود که حتی «تکنیک چشم الهی» هم نمیتوانست در آن نفوذ کند.
شویییییینگ.
تنها یک رشته نور از میان تاریکی گذشت.
یک رشته نور که میتوانست هر چیزی را بشکافد.
پس از عبور نور، محیط اطراف روشن شد.
در حال حاضر، با یک حریف خیالی روبرو بودم، اما اگر آن را علیه یک فرد واقعی به کار میبردم، آنها با بدنی شکافته در برابرم روی زمین افتاده بودند.
«انجامش دادم!»
یک بار دیگر برش خورشید تاریک را اجرا کردم.
تاریکی از همه سو فرو ریخت.
شویییییینگ.
این بار، نور به صورت مورب شکافت.
کاربر میتوانست جهت برش را طبق اراده خودش تعیین کند.
در حالی که از اجرای موفقیتآمیز فرم چهارم غرق در حس موفقیت بودم، در فضای هنر جابهجایی فضا-زمان تنها ایستادم و بلند خندیدم.
هنرهای رزمی برتری مانند هنر اهریمنی نه مصیبت، اگر همه چیز خوب پیش میرفت، میشد در یک روز در آنها استاد شد، اما یادگیریشان میتوانست ماهها یا حتی سالها هم طول بکشد.
البته، درست همانطور که فرمهای دیگر به تکامل خود ادامه میدادند، این پایانِ کار برای فرم چهارم نبود.
هر چه بیشتر تمرین میکردم، تاریکی عمیقتر و قدرتمندتر میشد.
گفته میشد که برش خورشید تاریک در سطح استادی بزرگ، توسط هیچ انرژی محافظی قابل مسدود کردن نیست.
وقتی تاریکی فرود بیاید، حریف قطعاً خواهد مرد.
این فرم چهارم هنر اهریمنی نه مصیبت، برش خورشید تاریک بود.
***
وقتی بعد از تمرینم بیرون آمدم، یک مهمان عزیز از راه رسیده بود.
«رهبر جوان فرقه!»
او «سو دهریونگ» بود که حالا با آن تیغه بزرگی که حمل میکرد کاملاً برازنده به نظر میرسید و ابهت «ارباب عمارت دنیای زیرین» از او ساطع میشد.
«غذا خوردی؟»
«نه.»
«من گشنمه. بیا موقع ناهار حرف بزنیم.»
از خدمتکاری خواستم برای من و سو دهریونگ ناهار بیاورد.
خیلی گرسنه بودم، چون زمان بسیار طولانیتری نسبت به آنچه در واقعیت گذشته بود، تمرین کرده بودم.
«تبریک میگم که جلسه دیروز رو به سلامتی تموم کردین.»
«ممنون.»
«الان توی فرقه همه دارن دربارهش حرف میزنن.»
«فقط دارن درباره رقصیدن حرف میزنن، نه؟»
سو دهریونگ لبخند خجولانهای زد و نتوانست آن را انکار کند.
اتفاق رقصیدنِ «رهبر جوان اتحادِ» اتحاد نامتعارف، که «رهبر جوان فرقهِ» فرقه الهی و نوه «رهبر اتحاد رزمی» هم به او پیوسته بودند، واقعه بزرگی بود.
این خبری بود که نه تنها در کل «فرقه الهی اهریمن آسمانی» پخش میشد، بلکه به زودی در تمام «سرزمینهای مرکزی» میپیچید.
«کاش منم اونجا بودم.»
بله، سو دهریونگ هم حتماً به آنها ملحق میشد.
او حتماً کلی سر و صدا راه میانداخت که چقدر این کار خجالتآور است، اما حتی قبل از «جین هاریونگ» وسط میپرید.
«فکر این بودم که مخفیانه بیام تماشا کنم، اما نشد.»
از آنجا که فقط «اربابان لشکر» برای امنیت بسیج شده بودند، او که یک «ارباب عمارت» بود، نتوانست حضور پیدا کند.
«بقیه برام مهم نبودن، اما واقعاً دلم میخواست دوباره دوشیزه جین رو ببینم.»
«باید میاومدی. میتونستی درِ میخانه رو با لگد باز کنی و داد بزنی: من همون قهرمانیام که دوشیزه جین رو توی فینال مسابقه اژدهای جوان شکست داد!»
«اگه این کار رو میکردم، استادهای طریقت راستین منو سیاه و کبود میکردن. نه، اصلاً قبل از اونا، استادِ خودم منو میزد.»
«گئوم موگوک» به شوخی سو دهریونگ خندید.
«نتیجه جلسه چی شد؟ خوب پیش رفت؟»
«طریقتهای اهریمنی، راستین و نامتعارف توافق کردن که متحد شدن و نابود کردن اونا رو اولویت اولشون قرار بدن.»
«واقعاً کار شگفتانگیزی انجام دادین.»
گئوم موگوک در پاسخ به تحسین سو دهریونگ، متواضعانه گفت:
«این کاری بود که پدرم به سرانجام رسوند.»
سو دهریونگ بیصدا به چهره گئوم موگوک خیره شد.
«چرا اینطوری نگام میکنی؟»
«فقط داشتم فکر میکردم که میتونی بعضی وقتا مثل الان یه کم پز بدی. شما به دستاورد بزرگی رسیدین که دیگه هیچوقت توی این دنیا تکرار نمیشه، مگه نه؟»
دلیل اینکه او امروز آمده بود، گفتن همین حرف بود.
به هر حال، این همون کاری بود که گئوم موگوک همیشه براش انجام میداد.
اون هیچوقت حتی یه نکته کوچیک رو هم برای تحسین کردنش از قلم نمیانداخت و بارها و بارها تشویقش میکرد.
یه بازرس که زمانی غمگین و بدبین بود، با قدرت گرفتن از همین ابراز محبتها بود که تا اینجا پیش اومده بود.
«این فروتنی، خودش یه جور فخرفروشی حسابشدهست.»
«موفق شدی. حتی وقتی فروتنی میکنی هم جذاب به نظر میرسی.»
سو دهریونگ سوالات مختلفی درباره جلسه پرسید.
اینکه رهبر اتحاد رزمی چطور آدمی بود، رهبر اتحاد نامتعارف چطور، و کدوم استادها همراهیشون میکردن.
اون حتی پرسید که آیا جو چون-به عصبی بوده یا نه؛ خلاصه درباره هر کنجکاوی کوچیکی سوال میکرد.
«ناامید شدی؟ از اینکه نتونستی اونجا باشی؟»
«یه کم.»
«باید درخواست میکردی. اگه میخواستی، اجازه میدادم بیای.»
اگه سو دهریونگ میخواست، میشد اون رو بهطور ویژه کنار جانگ هو قرار داد.
«همه دیگه میدونن که من با شما صمیمیم، رهبر جوان فرقه.»
اون نمیخواست درگیر شایعاتی بشه که میگفتن داره از پارتیبازی استفاده میکنه.
بیشتر از اینکه نگران انتقاد از خودش باشه، نمیخواست به اعتبار گئوم موگوک لطمهای بزنه.
«مگه چه اشکالی داره؟ آدم باید همین موقعها نشونش بده. باید بفهمن که من چقدر برای ارباب عمارت سو ارزش قائلم، تا هیچکس جز من جرئت نکنه اذیتش کنه!»
«منظورت چیه که هیچکس جز تو نباید اذیتم کنه؟ این که تعریف نبود!»
حتی اگه شوخی هم بود، سو دهریونگ حس خوبی پیدا کرد.
اون دو نفر غذاشون رو تموم کردن و به حیاط رفتن.
«چون تنها زندگی میکنی، هر چیزی دم دستت اومد نخور. حواست باشه خوب غذا بخوری.»
«حتماً.»
سو دهریونگ که میخواست خداحافظی کنه و بره، یهو ایستاد.
«راستی، خبری از رزمیکار لی شنیدی؟»
«نه.»
«تو هم نمیدونی کجاست؟»
«احتمالاً حالش خوبه.»
با این جواب بیخیال، سو دهریونگ با نگاهی که میگفت «چطور میتونی اینقدر بیتفاوت باشی!» سرش رو تکون داد.
«شاید یادت نیاد، ولی یه نفر زیردستت هست به اسم لی آن. همون زنی که بهش میگفتن "قلب زیبا".»
گئوم موگوک با شوخی سو دهریونگ همراهی کرد.
«فکر کنم یه چیزایی یادم بیاد.»
«خیلی بیانصافی! حداقل باید بدونی رزمیکار لی کجاست و چیکار میکنه!»
«تو میدونی؟»
«البته که میدونم. در حال حاضر، رزمیکار لی تو دریای شماله. قلبش تو اون جای سرد داره منجمد میشه!»
«تو دریای شمال؟ اونجا چیکار میکنه؟»
«خب، اونش رو دیگه نمیدونم.»
هدف لی آن از ترک فرقه، استخدام سو جین، برادر کوچیکتر استاد روح شبح، به عنوان فرمانده جوخه دوم شاخه سایه شبح بود.
از اونجایی که این اولین ماموریت انفرادی اون تو دنیای رزمی بود، بهش گفته بودم که عجله نکنه و به جاهای مختلف سفر کنه و دنیا رو ببینه.
ظاهراً تا خود دریای شمال پیش رفته بود.
«نگران نیستی؟»
«نگران چی باشم؟ این یه فرصته تا سفر کنه و دنیای رزمی رو تجربه کنه. با آدمهای شرور و هوسباز روبهرو میشه.»
ای احمق، تو نگران کی هستی؟
لی آن نه تا دم داره.
و تکنیک شمشیر آسمان پرنده اون تو ستاره نهم قرار داره.
اون فقط جلوی ما همون لی آنِ مهربونه.
اگه کسی باید نگران باشه، اون دشمنهایین که مقابلش میایستن.
گئوم موگوک به لی آن اعتماد داشت.
اون به مهارتها و هوش لی آن اعتماد داشت، ولی به چیزی فراتر از اینها ایمان داشت.
اون کسی بود که من رو نجات داد و اینطوری برگردوند.
من به پیوندمون و به سرنوشتش ایمان دارم.
ولی به نظر میرسید سو دهریونگ اینطور فکر نمیکنه.
«آه، رزمیکار لیِ ما خیلی سادهست، نگرانم یه جا سرش کلاه بذارن.»
«مثل خودت تو مسابقات؟»
اون موقع، سو دهریونگ نزدیک بود کاملاً فریب یه زن رو بخوره.
«چرا هی اون داستان قدیمی رو پیش میکشی؟ دیگه اون اتفاق نمیافته. من الان دیگه مثل یه زنجبیل پیر و تندم.»
«از نظر من، هنوزم مثل یه سیب سبز و نوبریانهای.»
سو دهریونگ خودش رو به نشنیدن زد و دوباره بحث رو به نگرانیش برای لی آن برگردوند.
«اون باید هر بار قبل غذا خوردن، با سوزن نقره چکش کنه. نمیدونم سلاحهای مخفیش رو همراهش برده یا نه. اگه بدون روبنده اینطرف و اونطرف بره، کلی مرد دنبالش راه میافتن.»
«اصلاً تو از کجا فهمیدی لی آن تو دریای شماله؟»
«رفتم و از فرمانده جوخه اول شاخه سایه شبح پرسیدم. گفت آخرین تماسی که باهاشون داشته از دریای شمال بوده.»
ظاهراً رفته بود از نقاب آبی بپرسه.
«تو تا حالا دریای شمال رفتی؟»
«البته.»
«من هیچوقت نرفتم. پس حتماً قصر یخی رو هم دیدی؟»
«طبیعتاً.»
«نگو که با ارباب قصر یخی هم ملاقات کردی؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
البته، این مال قبل از بازگشتش بود.
اون زمان با قصر یخی ارتباط داشت.
«اگه بری دم ورودی قصر یخی، یه عده آدم رو میبینی که منجمد شدن و پشت سر هم چیده شدن.»
«هی، امکان نداره.»
«راست میگم. اونا هر کسی رو که با قصر یخی مخالفت کرده منجمد کردن و گذاشتن جلوی چشم همه. این یه هشدار جدیه: اگه جلوی ما بایستید، عاقبتتون این میشه.»
«پس حتماً همه اون آدمها مردن؟»
«کی میدونه. شاید وقتی یخها آب بشن، مثل جسدها شروع کنن به حرکت کردن.»
سو دهریونگ انگار که حتی فکر کردن بهش هم ترسناک باشه، از جا پرید.
«تازه این همهش نیست. اگه بری به کوهستان برفی پشت قصر یخی، اونجا آدمبرفیها زندگی میکنن. اون آدمبرفیها یه گیاه دارویی به اسم گیاه برفی یخی پرورش میدن و اگه میوهش رو بخوری، نیروی درونی عظیمی به دست میاری.»
«واقعاً؟ چون من تا حالا اونجا نرفتم، نباید همینطوری از خودت داستان دربیاری.»
«اگه نمیخوای باور نکن.»
سو دهریونگ همین الانشم کنجکاو شده بود.
ای احمق، کسی که اینقدر راحت گول میخوره، نگران بقیهست.
داستانهای منجمد کردن آدمها برای نمایش، یا آدمبرفیها و گیاه برفی یخی، همگی افسانههایی بودن که دهانبهدهان میچرخیدن.
«اگه اینقدر نگران لی آن هستی، برو دنبالش.»
«پس تکلیف عمارت دنیای زیرین چی میشه؟»
«مرخصی بگیر و برو. یه کاری میکنم بتونی پستت رو ترک کنی.»
«حقوقم چی میشه؟»
«معلومه که بهت تعلق نمیگیره. این یه مسئله شخصیه. باید حاضر باشی برای لی آن اینقدر فداکاری کنی.»
سو دهریونگ بعد از چند بار پلک زدن و فکر کردن، یه قدم عقب رفت.
«اونقدرها هم با هم صمیمی نیستیم. تازه، من زود سرمام میشه.»
گئوم موگوک به شوخی سو دهریونگ خندید.
«خب، من دیگه میرم.»
بعد از رفتن سو دهریونگ، گئوم موگوک به آسمون نگاه کرد.
متوجه شد با اینکه امروز صبح با روحیه خیلی خوبی بیدار شده بود، ولی تا الان حتی یه بار هم به آسمون نگاه نکرده بود.
لی آن، آسمون دریای شمال چطوره؟
* * *
بعد از بدرقه کردن سو دهریونگ، گئوم موگوک به سمت اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین رفت.
گئوم موگوک که میخواست با انرژی وارد بشه و ارشد رو صدا بزنه، یهو ایستاد.
اهریمن تیغه آسمان خونین تو باغچه گل گوشه حیاط بود.
این همون باغچهای بود که یه زمانی با تیغه بهشتکش شاخههای درخت گلش رو هرس کرده بود.
اونجا، اهریمن تیغه آسمان خونین داشت همراه با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو گل میکاشت.
مردی که دیروز با غرور مقابل استادهای طریقت راستین و نامتعارف ایستاده بود و مردی که الان داشت گل میکاشت، انگار دو نفر کاملاً متفاوت بودن.
درست همون لحظه، کسی کنار گوش گئوم موگوک پچپچ کرد.
«میگن شکوفایی دیرهنگام چیز ترسناکیه.»
برگشت و اهریمن مست رو دید.
با توجه به جو خوبی که این اواخر بین اون و یو بین بود، این حرفی نبود که اون بخواد بزنه.
«تمام صبح همینطوری بوده.»
«تو اینجا چیکار میکنی، برادر؟»
«با فرمانروای شمشیر کاری داشتم.»
«خب برو و بهش بگو.»
نگاه اهریمن مست به سمت اون دو نفر چرخید.
«چرا باید یه جو خوب و کمیاب رو خراب کنم؟»
واقعاً هم جای تردید داشت.
اهریمن تیغه آسمان خونین احتمالاً خودش هم نمیدونست موقع گل کاشتن با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، چقدر لبخندش عمیقه.
به نظر میرسید بهار به قلب اهریمن تیغه آسمان خونین هم رسیده.
درست همون موقع، اهریمن تیغه آسمان خونین از داخل حیاط فریاد زد:
«شما دو تا اونجا مثل موش دارید چی پچپچ میکنید؟»
گئوم موگوک در جواب اهریمن تیغه آسمان خونین داد زد:
«به ما توجه نکنید! ما فقط رهگذریم! فقط دو تا موشِ در حال عبور!»
اون همراه با اهریمن مست از اونجا دور شد.
«چرا میخواستی فرمانروای شمشیر رو ببینی؟»
«چیزی ذهنم رو درگیر کرده بود که میخواستم باهاش مشورت کنم.»
«چی هست؟»
«بیخیال. چیزی نیست.»
ولی گئوم موگوک به همین راحتی رهاش نکرد.
«برادر، خیلی از مشکلاتی که بعداً پیش میان، به خاطر اینه که الان اونا رو با گفتنِ "چیزی نیست" نادیده میگیریم، مگه نه؟ چیه؟ بهم بگو!»
وقتی گئوم موگوک پافشاری کرد، اهریمن مست چیزی رو که نگرانش کرده بود فاش کرد.
«یه جایی هست که هر سال برام شراب میفرسته. هر سال، بدون استثنا، وقتی مارس از راه میرسه شراب میفرستن. ولی امسال، شراب نرسیده.»
اگه یه فرقه معمولی بود، اون رو اینطوری مطرح نمیکرد.
«اینجا کجاست؟»
نامی غیرمنتظره از لبهای اهریمن مست جاری شد.
«قصر یخی دریای شمال.»