چپتر 396: نه! این یه سفره!
چپتر 396: نه! این یه سفره!
لحظهای که کلمات «قصر یخی دریای شمال» رو شنیدم، فکری به ذهنم خطور کرد.
«لی آن، حتماً تقدیره که داره بهم میگه بیام ببینمت.»
اونجا جایی بود که حتی بهش فکر هم نکرده بودم، با این حال توی یه روز دو بار اسمش رو شنیده بودم.
علاوه بر این، فقط چیزی نبود که گذری شنیده باشم.
مگه لی آن و اهریمن مست هر دو افرادی نبودن که عمیقاً با من پیوند داشتن؟
«چرا اینقدر تعجب کردی؟»
«فقط داشتم فکر میکردم که برادرم از اون آدمهاییه که هر سال از قصر یخی شراب هدیه میگیره.»
«شاید تو منو نادیده بگیری، ولی وقتی میرم بیرون، واسه خودم آدم سرشناسیام.»
چطور میتونستم ندونم؟ من بهتر از هر کسی میدونستم.
میدونستم اهریمن مست وقتی واقعاً مست میکنه و به سیم آخر میزنه، چقدر میتونه ترسناک باشه.
فقط اهریمن تیغه آسمان خونین میتونست اون رو یه دائمالخمر صدا کنه.
«اما اینکه قصر یخی شراب نمیفرسته، موضوعیه که باید با فرمانروای شمشیر در میون بذاری؟»
برای لحظهای، برقی از سردرگمی در چشمهای اهریمن مست درخشید.
«دلیلش اینه که نمیدونی شراب یخی اونها چقدر خوشمزهست.»
«در این صورت، حالا که حرفش شد، چطوره با هم به قصر یخی دریای شمال بریم؟»
«دوتایی؟»
«اگه شراب رو نمیفرستن، میتونیم خودمون بریم اونجا و بنوشیمش. مطمئناً اگه حضوری بریم، یه جام شراب یخی رو ازمون دریغ نمیکنن، مگه نه؟ بیا توی قله کوهستان برفی یه جام شراب یخی بزنیم.»
دروغ بود اگه میگفتم برام مهم نیست که اهریمن مست همیشه گله میکرد که نفر آخره.
میخواستم از این فرصت استفاده کنم تا باهاش وقت بگذرونم.
نوشیدن شراب یخی با اهریمن مست میون بارش برف در قله یه کوهستان برفی؟
آه، فقط فکر کردن بهش هم هیجانانگیز بود.
واقعاً لحظه فراموشنشدنیای میشد.
علاوه بر این، مگه همین دیروز توی یه چشمه آب گرم وسط دشت برفی حمام نکرده بودم؟ آره، این تقدیر بود که بهم میگفت به دریای شمال برم.
«بیا با هم بریم.»
فکر میکردم طبیعتاً قبول میکنه، اما برخلاف انتظار، اهریمن مست رد کرد.
«من نمیام.»
«چی؟ تو که همیشه میگی میخوای با من وقت بگذرونی. همهاش حرف بود؟ مگه نمیخواستی بری سفر؟»
«یه کاری دارم.»
از حالتش معلوم بود که دلیلی داره.
ممکن بود موقعیتی مربوط به قصر یخی باشه که نمیتونست دربارهاش حرف بزنه؟ کنجکاو بودم، اما بهش اصرار نکردم.
اهریمن مست، شهریار اهریمنیای بود که باهاش از همه راحتتر بودم.
به همین خاطر، میتونستم بابتش پیلهاش بشم، یا به شوخی بگم که نمیخواد از یو بین دور بشه.
اما این کار رو نکردم.
وقتی کسی نشون میده که حد و مرز تا همینجاست، آدم باید عقبنشینی کنه.
ما همیشه با کسایی که باهاشون راحتیم اشتباه میکنیم و اغلب نسبت بهشون بیادب میشیم.
هرچی با کسی راحتتر باشی، باید بیشتر ملاحظهاش رو بکنی و مراقبش باشی، مخصوصاً وقتی به تلاشی فکر میکنی که اونها برای ایجاد اون راحتی به خرج دادن.
بنابراین، من بودم که موضوع رو عوض کردم.
«برادر، نظرت درباره جلسه دیروز چی بود؟»
«میدونی چرا بهخصوص از این جلسه خوشم اومد؟»
«چرا؟»
«اینکه جلسه توی یه میخانه برگزار شد. و اینکه طریقت اهریمنی من توی یه میخانهست رو حتی بیشتر دوست دارم.»
حرفهای اهریمن مست باعث شد بخندم.
لحظهای بود که لایه دیگهای از معنا رو به میخانه می روان اضافه کرد.
جایی که طریقت اهریمنی من و راه شرابِ اهریمن مست به هم میرسیدن.
بعد از گپ زدن درباره این و اون، از هم جدا شدیم.
هیچکدوممون دیگه حرف رفتن به دریای شمال رو پیش نکشیدیم.
***
گئوم موگوک بعد از جدا شدن از اهریمن مست، به اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین برگشت.
او امروز آمده بود تا اهریمن تیغه را ببیند و بابت کمکش برای به سرانجام رسیدن موفقیتآمیز جلسه، از او تشکر کند.
اما حالا، هدف دیدارش به خداحافظی پیش از عزیمت به دریای شمال تغییر کرده بود.
اهریمن تیغه و فرمانروای شمشیر در حیاط بودند و در حالی که به گلهایی که کاشته بودند نگاه میکردند، با هم حرف میزدند.
گئوم موگوک بیصدا کنارشان ایستاد و گفت: «گلها واقعاً قشنگن.»
فقط نگاه کردن به آنها حالش را خوب میکرد.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حالی که گئوم موگوک به گلها نگاه میکرد، او را زیر نظر داشت.
میتوانست حس کند که او فقط برای خوشایند او تظاهر به دوست داشتن آنها نمیکند، بلکه واقعاً عاشق گلهاست.
«میخوای توی حیاط تو هم چندتا گل بکارم، رهبر جوان فرقه؟»
«نه، من اونقدر اینور و اونور میرم که زود خشک میشن. این دفعه هم باید دوباره برم.»
«کجا؟»
«یه کاری پیش اومده، واسه همین باید برم به دریای شمال.»
با شنیدن نام دریای شمال، اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای متعجب پرسید: «چرا اونجا؟»
«طبق گفته دست راستم، قلبم اونجا داره یخ میزنه.»
اهریمن تیغه آسمان خونین متوجه شوخی گئوم موگوک نشد.
«این بار قصد داری چیکار کنی؟»
«مگه چیزی غافلگیرکنندهتر از جلسه فرقههای طریقت راستین، اهریمنی و نامتعارف هم وجود داره؟»
«اگه بحث تو باشه، آره.»
اهریمن تیغه آسمان خونین آهی کشید و سرش را تکان داد.
«تا اومدم فکر کنم بهار اومده، دوباره یه طوفان برف شروع به وزیدن کرد!»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اضافه کرد: «خون روی دشتهای برف سپید جاری میشه.»
با توجه به سابقهاش، او سزاوار چنین سوءتفاهمی بود، اما باز هم...
«نه، لطفاً سوءتفاهم نشه! فقط میرم که یه نفرو ببینم! میرم لی آن رو ببینم. که بخندیم، حرف بزنیم و گشتوگذار کنیم. میخوام توی دریای شمال دنبال یه میخانه بگردم که یه سرآشپز ماهر داشته باشه.»
آن دو به هم نگاه کردند و آهی کشیدند و خودشان را به نشنیدن زدند.
«موندم این بار قراره چند نفر کشته بشن.»
نه! این یه سفر به دریای شماله!
***
قبل از رفتن به دریای شمال، با پشتکار به همه سر زدم تا خداحافظی کنم.
دفعه قبل، وقتی برای نجات خانواده جو چون-به رفتم، با عجله و طوری که انگار دارم از خونه فرار میکنم رفته بودم، اما این بار، با همه خداحافظی کردم.
قصد داشتم بعد از رفتن از اینجا، با لی آن در سرزمین میانه سفر کنم.
پدرم فقط یک چیز گفت.
«دردسر درست نکن!»
استادم، اهریمن مشت، یک چیز به جمله «دردسر درست نکن» اضافه کرد.
«ارباب قصر یخی آدم سردیه.»
میدونم.
میدونم اون آدم چقدر سرده.
و به همین خاطره که اون فردیه که خلقوخوش کاملاً با نام ارباب قصر یخی سازگاره.
حتی نتونستم پادشاه سم و بودای اهریمنی رو ببینم.
اون دو نفر دوباره برای جمعآوری گیاهان سمی به اعماق جنگل هزار سم رفته بودن.
«این دیگه خیلی زیاده! شما دوتا چطور میتونین همیشه بدون من بازی کنین؟»
حرفهایی که پیش سانگسئون گذاشتم تا به اونها برسونه، فقط توی جنگل هزار سم طنینانداز شد.
البته، این رو گفتم، اما میتونستم حس کنم که همزمان با وقت گذروندن اون دو نفر با هم، این موضوع تأثیر مثبتی روی هر دوی اونها میذاره.
فرمانروای اهریمنی روحخوار برخلاف انتظار، افکار درونیاش رو با آرامش فاش کرد.
«امیدوارم دفعه بعد روزی برسه که بتونم با تو بیام بیرون.»
به نظر میرسید که به تعامل من با بقیه شهریاران اهریمنی حسادت میکنه.
امیدوارکنندهترین حرفهایی رو که میتونستم بهش زدم.
«تو اولین شهریار اهریمنیِ نسل بعدی هستی. وقتی زمانش برسه، فرصتهای زیادی برای این کار وجود خواهد داشت.»
فرمانروای اهریمنی روحخوار، فراموش نکن که الان وقتشه که زندگیت رو وقف تلاش کنی.
فقط با گذروندن این دوره میتونی به اون شهریار اهریمنیای تبدیل بشی که آرزوش رو داری.
فکر میکنی مشتهای بزرگ اهریمن مشت و نقاب درخشان اهریمن خندان پلیددل همینطوری ساخته شدن؟
فقط میتونستم امیدوار باشم که اون بزرگ بشه و به یه شهریار اهریمنی فوقالعاده تبدیل بشه.
و کسی که بیشتر از هر کس دیگهای منو تحت تأثیر قرار داد، اهریمن خندان پلیددل بود.
وقتی وارد اقامتگاه اهریمن خندان پلیددل شدم، جا خوردم.
اتاق تغییر کرده بود.
یه تخت جدید روی دیوار مقابل تختی که من آورده بودم، قرار داده شده بود.
و در کمال تعجب، اهریمن خندان پلیددل روی اون تخت نشسته بود.
او که همیشه وسط اتاق خالی میایستاد، حالا روی تخت نشسته بود.
«فرمانروای اهریمنی خندان!»
«اومدی؟»
«بالاخره فرمانروای خندان هم برای خودش یه تخت داره.»
«از این فرصت استفاده کردم و یکی گرفتم.»
واقعاً خوشحال بودم.
او قلبم رو درک کرده بود؛ همون قلبی که باعث شده بود تختم رو به اتاق اون بیارم.
آرزوم این بود که اون حالا دیگه بتونه راحت روی تخت بخوابه.
«خوابیدن روی تخت راحتتر و بهتر از اون چیزیه که فکر میکردم.»
روی تختم نشستم و به اهریمن خندان پلیددل که روی تخت خودش در طرف مقابل نشسته بود، نگاه کردم.
چون موقعیتش تغییر کرده بود، دیدگاهش هم تغییر میکرد.
این تغییر، خودش رو هم تغییر میداد.
درست مثل من، فرمانروای خندان هم داشت قویتر میشد.
«قصد دارم به دریای شمال برم.»
«به چه دلیلی؟»
«میرم تا یه قلب زیبا رو ببینم.»
اولین باری که از اصطلاح «قلب زیبا» استفاده کردم، اهریمن خندان پلیددل کنارم بود.
پس میدونست منظورم کیه.
«فکر میکردم اگه ازش مراقبت نکنم و به حال خودش رهاش کنم، قویتر میشه، اما انگار به حد نصابم رسیدم. باید برم ببینمش.»
دو چشمی که از پشت نقاب سپید پیدا بود، با جذابیت خندیدند.
او شوخیای رو که زمانی برای اذیت کردن لی آن کرده بود، به یاد آورد و گفت: «اگه اون قلبی که ازش حرف میزنی، همون قلب زشتی باشه که من میشناسم، حتی توی اون سرما هم داره خوب میتپه.»
* * *
اون شب، اهریمن مست به سراغم اومد.
«پایه یه نوشیدنی هستی؟»
«عالیه.»
من همیشه با اهریمن مست توی عمارت رویای مستی مینوشیدم، اما امروز، توی حیاط جلویی اقامتگاهم روبروی هم نشستیم.
«قصد دارم به دریای شمال برم، حتی اگه شده تنهایی. لی آن، محافظ سابقم رو میشناسی؟ اون الان اونجاست. اما چون تو اتفاقی به قصر یخی اشاره کردی، باعث شد بخوام برم ببینمش.»
«دلیلی که گفتم باهات نمیام این بود که...»
به نظر میرسید این موضوع ذهنش رو درگیر کرده بود.
اون مدام غر میزد که من هیچوقت باهاش وقت نمیگذرونم، اما وقتی بالاخره پیشنهاد دادم که بریم، عقب کشید.
«توی قصر یخی جایی هست که اونجا شراب درست میکنن. اسمش حیاط برفی صد شراب هست. من سرپرست شرابسازهای اونجا رو میشناسم.»
محض احتیاط پرسیدم: «اون سرپرست شرابسازها یه زنه؟»
اهریمن مست جا خورد و سر تکون داد.
برادر، هنوز غافلگیر نشو.
از همین الان میتونم حدس بزنم قضیه چیه.
«اون ازت خوشش میاد، مگه نه؟»
اهریمن مست جوابی نداد و فقط شرابش رو نوشید.
یه تایید خاموش.
یه رابطه عاشقانه بین اهریمن مست و یه شرابساز از قصر یخی دریای شمال.
اهریمن مست حتماً برای مدت طولانی احساسات اون زن رو نپذیرفته بود.
اما از قضا، درست زمانی که قلبش رو به روی یو بین باز کرد، ارسال شراب متوقف شد، برای همین حتماً فکر میکنه که اون زن دلشکسته شده.
«فکر میکنی چون شنیده با یو بین هستی، دیگه شراب نفرستاده، درسته؟»
اما این بار، او با قاطعیت سرش رو تکون داد.
«نه. اگه اون شراب رو با چنین احساسات شخصیای میفرستاد، من اصلاً شرابش رو قبول نمیکردم.»
میتونستم صداقت رو در کلام اهریمن مست حس کنم.
«شرابی که اون سرپرست میفرسته واقعاً عالیه. ما به عنوان کسی که شراب میسازه و کسی که اون رو مینوشه، با هم در ارتباط بودیم.»
یه استاد شرابساز و بزرگترین نوشنده.
رابطهشون این بود.
«پس چرا گفتی نمیای؟»
با این حرف، اهریمن مست چیزی گفت که انتظارش رو نداشتم.
«جوهره شراب دوباره خراب شده.»
زمانی بود که من و اهریمن مست با هم جوهره شرابِ خرابشده رو پاکسازی کردیم.
اون گفته بود این یه نشونه شومه، چون از وقتی که فرمانروای اهریمنی شده بود، هرگز چنین اتفاقی نیفتاده بود.
اون جوهره شراب دوباره خراب شده بود.
«برای همین دارم دوباره شراب میسازم و زیر نظرش دارم. گفتم نمیام چون نمیتونستم توی چنین زمانی اونجا رو ترک کنم. میخواستم زودتر بهت بگم اما نگفتم چون فکر کردم نگران میشی.»
میتونستم بفهمم.
چیزهای زیادی از زمان بازگشتم تغییر کرده بود، اما هوا موگی هنوز سرنوشت پیشِ رو رو تغییر نداده بود.
«مثل دفعه قبل بود؟»
«منظورت چیه؟»
«بوی گندش به اندازه اون موقع بود؟»
خوشبختانه، اهریمن مست سرش رو تکون داد.
«کمتر از قبل خراب شده بود. اون موقع خیلی وحشتناک بود، مگه نه؟»
چنین تفاوتی چه معنایی میتونست داشته باشه؟ اما اگه قرار بود از همون اول معنایی براش در نظر بگیرم، بهتر بود به همین تفاوت معنا بدم.
باور میکردم که اوضاع بهتر شده.
شرابی که این بار ساخته میشه، حتماً کمتر خراب میشه.
چون این ملاقات حتماً سرنوشت ما رو تغییر داده، حتی اگه فقط یه ذره باشه.
«برادر، زیاد نگران نباش. اگه خراب شد، دوباره میسازیمش، و اگه باز هم خراب شد، باز هم میسازیمش.»
بساز و دوباره بساز.
این موضع من در برابر هوا موگی و پلیدی بود.
معنای زیادی بهش نمیدادم.
هوا موگی، من نمیذارم تو تبدیل به همه چیزِ من بشی.
تو کسی هستی که باید بیقرار و وسواسیِ من باشی.
چرا جواب نمیده؟ چرا اثر نمیکنه؟ تو باید کسی باشی که احساس اضطراب و نگرانی میکنه.
شاید بهترین انتقام این نباشه که بکشمش، بلکه این باشه که من شاد و خوب زندگی کنم.
هوا موگی؟ اون دیگه کی بود؟
* * *
روز بعد، وقتی میخواستم زود از فرقه اصلی خارج بشم، اهریمن مست به سراغم اومد.
«بیا با هم بریم.»
اهریمن مست از قبل برای سفر آماده شده بود.
حتی لباسش هم با همیشه فرق داشت.
همون لباسی بود که روز ملاقات پوشیده بود، اما نقاشی روش فرق میکرد.
اون زمان، نقاشیِ یه خدای شرابِ مست بود که میخندید، اما امروز، صحنهای از خدای شراب روی یه قایق در دریاچهای مهتابی بود که تنهایی مینوشید.
مثل صحنهای از یه شعر بود.
«لباسات واقعاً باحاله. اگه اضافه داری، یکی هم به من بده.»
«وقتی برگشتیم بهت میدم.»
نپرسیدم چرا نظرش عوض شده و تصمیم گرفته بیاد.
چیزهایی هست که بدون پرسیدن هم میشه فهمید.
«بیا با استفاده از هنرهای سبکخیزی تا دریای شمال بدویم. من سرعتم رو با تو تنظیم میکنم، برادر.»
اهریمن مست با ناباوری به من نگاه کرد.
«تو سرعتت رو با من تنظیم میکنی؟»
«البته. اونی که سریعتره باید خودش رو با اونی که کُندتره هماهنگ کنه.»
«تو هیچوقت درستحسابی با من ندویدی، نه؟»
«تو هم همینطور، برادر.»
«میخوای شرط ببندیم؟»
شرطبندیِ سبکخیزی با من؟ این تقریباً مثل این بود که با پدرم سر اینکه کی بهتر پوزخند میزنه شرط ببندم.
«ما آدمهایی هستیم که مینوشیم و میجنگیم. اگه بعد از نوشیدن به دردسر بیفتیم چیکار میکنیم؟ میدویم، مگه نه؟ ما توی فرار کردن استادیم.»
اهریمن مست پر از اعتمادبهنفس بود.
«اگه باختم، این رو بهت میدم.»
اهریمن مست یه بطری شراب کوچک از آستینش درآورد.
«این شراب آتش اژدهاست.»
شراب آتش اژدها جزو بهترین شرابهایی بود که اکسیر هم محسوب میشدند.
واقعاً شراب باارزشی بود.
«میخوای یه چیز به این باارزشی رو به من بدی؟»
«نیروی درونی من و ویژگیهاش با هم جور نیستن، برای همین فقط داشتم نگهش میداشتم.»
«این کار رو میکنی چون نگران بودی اگه همینطوری به عنوان هدیه بهم بدیش، احساس دین کنم، درسته؟»
«فقط سعی کن زمین نخوری و گریه نکنی!»
اهریمن مست شرط بزرگی بسته بود.
اینکه اول شراب آتش اژدها رو وسط گذاشته بود، یعنی اون هم چیزی از من میخواست.
«اگه تو بردی چی، برادر؟ چیزی هست که بخوای؟»
شرطی که اهریمن مست گذاشت، غیرمنتظره بود.
«اگه من بردم، فقط یه خواسته من رو برآورده کن.»
«چی هست؟»
«اگه بردم بهت میگم.»
«چیکار کنم؟ انگار قراره اصلاً اون خواسته رو نشنوم.»
بعد از تعیین مقصدمون، شروع به دویدن کردیم.
اهریمن مست قطعاً سریع بود.
اونقدر سریع که باعث شد از خودم بپرسم آیا اون بین فرمانروایان اهریمنی در سبکخیزی سریعترینه یا نه.
اگه اینقدر سریع بود، قصد نداشت همینطوری شراب آتش اژدها رو به من بده.
این شرطی بود که قصد داشت توش برنده بشه.
اما بدشانسیِ اون اینجا بود که به اندازه گام تندرو که من به حد استادی بزرگ رسونده بودمش، سریع نبود.
برادر، من آدم باانصافی هستم، برای همین در حالی که دارم شراب آتش اژدها رو مینوشم، به خواستهات هم گوش میدم.
سریعتر و سریعتر.
همینطور به سمت شمال تاختیم.