چپتر 4: نودل مرغ ریشریش بعد از چندین دهه؟
چپتر 4: نودل مرغ ریشریش بعد از چندین دهه؟
به اقامتگاهم برگشتم و جلوی یه آینه برنزی ایستادم.
نسخه جوونترم شاداب و پر از زندگی بود.
احساس میکردم میتونم تمام روز رو همونجا بایستم و فقط به آینه زل بزنم.
بعد از اینکه مدتی طولانی از ظاهر جوونم لذت بردم، ناگهان به فکر هوا موگی افتادم.
اون عوضی الان داشت چیکار میکرد؟
آیا یه جایی مشغول گذروندن تمرینات جهنمی بود تا قویتر بشه؟
اگه فقط میتونستم قبل از اینکه قویتر بشه پیداش کنم و بکشمش، مشکل به سادگی حل میشد.
مسئله این بود که پیدا کردن هوا موگی کار راحتی نبود.
اون طوری در دنیای رزمی ظاهر شد که انگار از آسمون افتاده، و بعد از دستیابی به سه مهر، دنیا رو ترک کرد و به گوشهنشینی رفت.
مطلقاً هیچ اطلاعاتی دربارهش وجود نداشت.
فرستادن آدم به سرتاسر سرزمینهای مرکزی برای جستجوی کسی به اسم هوا موگی هم اقدام خطرناکی بود که میتونست باعث واکنش غیرمنتظرهای از طرف اون بشه.
در نهایت، قویتر شدن از هوا موگی بهترین گزینه بود.
خوشبختانه، آسمون به اندازه کافی بهم زمان برای آمادهسازی داده بود.
من زمان رو متحد خودم میکردم و قویتر میشدم.
آیا به خاطر این بود که به هوا موگی فکر کردم؟ نیروی درونی در مرکز انرژیم به جنبوجوش افتاد و واکنش نشون داد.
سم پراکندهکننده انرژی طوری ناپدید شده بود که انگار از اول هم به بدنم تزریق نشده بود.
باقی نموندن هیچ اثری از مسمومیت بعد از دوئل، به این معنی بود که گو پیونگ-هو یه سم درستوحسابی گیر آورده بود.
گمان کنم به همین خاطر بود که جرئت کرده بود به فکر استفاده از سم پراکندهکننده انرژی روی کسی از خون اهریمن آسمانی بیفته.
لحظهای در فکر فرو رفتم و بعد اسم سپاسگزارترین فرد زندگیم رو صدا زدم.
«لی آن.»
با فراخوانی من، صدای دلنشینی از پشت در به گوش رسید.
«بله، ارباب جوان.»
«بیا تو.»
سپس در باز شد و زن جوانی وارد شد.
رداهای رزمیش طوری به نظر میرسید که انگار دارن از هم میپاشن؛ کلمه «چاق مفرط» بیشتر از «تپل» بهش میومد.
محافظ شخصی من، لی آن.
اون زمان نمیدونستم.
که جثه عظیمش به خاطر هنر رزمیایه که تمرین میکنه.
نه، که اون وضعیتش به خاطر منه.
هنر سنگشدگی کامل بدن.
این یه تکنیک مخفی بود که به طور موقت گوشت تن آدم رو مثل سنگ سخت میکرد، یه هنر پنهان که مخفیانه فقط به اون منتقل شده بود.
افزایش شدید حجم بدن، عارضه جانبی مرگبار این هنر بود.
از توی آینه بهش نگاه کردم و پرسیدم: «چطور به نظر میرسم؟»
از درون آینه، با خوشرویی جواب داد.
«شما خوشقیافهترین مرد دنیای رزمی هستید.»
صدای لی آن همینقدر دلنشین بود.
میتونستم تضمین بدم اگه در مسابقهای در سرزمینهای مرکزی برای زیباترین صدا شرکت میکرد، برنده میشد.
«اینطوری که کیفی نداره.»
«جواب همیشه برای کسی که حقوق ماهانه رو میده، از قبل مشخصه.»
نه تنها صداش دلنشین بود، بلکه شخصیت خیلی شادی هم داشت.
چشمهامون از توی آینه با هم تلاقی کرد و لی آن ازم پرسید: «چرا اینطوری بهم نگاه میکنید؟»
دلیلی که اون روز زنده موندم، به خاطر لی آن بود.
اون بدنش رو جلوی چی شمشیر هوا موگی که برای کشتن من فرستاده شده بود، سپر کرده بود.
چی شمشیر هوا موگی از هنر سنگشدگی کامل بدن اون عبور کرد، اما در این فرایند، مسیرش کمی منحرف شد.
به همین خاطر بود که با فاصله کمی از کنار قلبم رد شده بود.
هوا موگی مرگ من رو تایید نکرد.
اون حتی فکرش رو هم نمیکرد که حملهش ممکنه خطا بره.
فداکاری لی آن و تکبر اون عوضی من رو نجات داد.
«ممنونم، لی آن.»
اون آماده بود تا جونش رو فدای من کنه، اما اون زمان، من اون رو فقط به چشم یه محافظ دیگه میدیدم.
حضورش رو بدیهی میدونستم، درست مثل کسی که بدون درک اینکه چقدر باید بابت هوایی که تنفس میکنه شکرگزار باشه، زندگی میکنه.
«امروز توی دوئل عالی عمل کردید. واقعاً شگفتانگیز بود.»
سمتش چرخیدم.
آروم به سمت خودش راه رفتم، نه اون تصویری که توی آینه بود.
بین اون لی آن که توی خاطراتم بود و این لی آن واقعی، تفاوت وجود داشت.
«از چیزی که فکر میکردم بزرگتر بود.»
همونجا ایستادم و بهش زل زدم، و ظاهرش رو در دوران کودکی به یاد آوردم.
با چشمهایی مهربون و بینی قلمی، شبیه عروسکی بود که وقتی لبخند میزد خیلی خوشگل میشد.
همه اتفاق نظر داشتن که اگه اونطوری بزرگ بشه، تبدیل به زیباترین بانوی زیر آسمان میشه.
اون دختر خوشگل یه روز با اضافه وزن ظاهر شد.
اونقدر وزن اضافه کرده بود که نمیتونستم بفهمم چقدر گریه کرده، یا چشمهاش چقدر پف کرده بودن.
حتی اون موقع هم، اون دختر کوچولو با همون نگاهی که امروز داشت، بهم گفته بود.
«من ازتون محافظت میکنم، ارباب جوان.»
اون دختر کوچولو چه حسی میتونست داشته باشه؟
تنها جرمش این بود که در فرقه اهریمنی به دنیا اومده و به عنوان یه محافظ بزرگ شده بود.
بهایی که باید میپرداخت خیلی سنگین بود.
اون از ظاهری که میتونست اون رو به زیباترین بانوی زیر آسمان تبدیل کنه گذشت، اما آیا من هیچوقت به قلبش تسلی دادم؟ شاید بعد از اینکه وزن اضافه کرد، کمکم باهاش سرد برخورد کردم؟ خاطرات زیادی رو باهاش به یاد نمیارم.
از طرف دیگه، اون به قولش عمل کرد.
بدن بزرگش رو سپر کرد تا جلوی چی شمشیر رو بگیره و به لطف اون، من زنده موندم.
فکر میکنم این بازگشت فقط برای اینکه بتونم لی آن رو نجات بدم، ارزشش رو داره.
«لی آن، منم یه قولی میدم. حتماً عوارض جانبی هنر سنگشدگی کامل بدن رو از بین میبرم.»
ناگهان باهاش صحبت کردم.
«ما نباید بهم نزدیک بشیم.»
با نگاهی سردرگم پرسید: «بله؟ چرا این رو میگید؟»
«تو فقط یه رزمیکار ساده نیستی، تو یه محافظی. صمیمی شدن با یه محافظ مثل این میمونه که دارم امتیاز جمع میکنم تا ازش بخوام برام بمیره، مگه نه؟ این کار پستییه.»
«درباره چی حرف میزنید؟ این فقط طبیعییه که من از شما محافظت کنم، ارباب جوان.»
«فداکاری کجاش طبیعییه؟ همیشه اول خودت، بعد خانوادهت، و بعد کسی که ازش محافظت میکنی. ترجیح میدم یه آدم منطقی مثل اون ازم محافظت کنه.»
لی آن حتی لحظهای تردید نکرد.
«من نمیتونم این کار رو بکنم. برای من، شماره یک شمایید، و شماره دو هم شمایید، ارباب جوان. در ضمن من هیچ خانوادهای ندارم.»
جرئت نمیکردم عمق وفاداری این زن لجباز رو نسبت به خودم بسنجم.
«امروز دارید عجیب رفتار میکنید.»
«میخوای یه چیز عجیبتر ببینی؟ بیا بریم.»
«کجا؟»
قدمزنان بیرون رفتم و گفتم: «برای چپه کردن یه میز غذا.»
مستقیم به سمت آشپزخانه رفتم.
بعد تمام کارکنان آشپزخانه، از جمله سرآشپز، آشپز ایم رو صدا زدم و به خطشون کردم.
از بین کسایی که به خط شده بودن، شخصی رو که صدا زدم، یه کمکآشپز بود که سه سال اینجا کار کرده بود.
«چرا این کارو کردی؟»
«بله؟ منظورتون چیه؟»
«دارم میپرسم چرا توی غذای من سم پراکندهکننده نیرو ریختی.»
با این حرف، همه جا خوردند.
«نه، کار من نبود!»
خوبیِ بازگشت به گذشته اینه که دیگه نیازی نیست توی دلِ آدما رو جستوجو کنم. از قبل میدونستم چرا این یارو سم رو ریخته.
اون به قمار اعتیاد داشت و بدهی سنگینی بالا آورده بود. بعد از اینکه پول پدر و مادرش و حتی تمام پول دوستاش رو به باد داد، مرتکب این عمل جسورانه شد و توی غذای کسی که از خون و ریشه اهریمن آسمانی بود، سم پراکندهکننده نیرو ریخت.
قمار اینقدر ترسناکه.
«دوباره با اون سه هزار نیانگی که گرفتی، رفتی قماربازی؟»
مرد برای لحظهای از جا پرید و بعد بلافاصله همونجا به خاک افتاد.
«خواهش میکنم منو ببخشید. اشتباه کردم. پول چشمامو کور کرده بود و مرتکب گناه بزرگی شدم.»
«گو پیونگ-هو خودش مستقیماً اومد پیشت و پولو بهت داد؟»
«بله.»
لحظهای که اعتراف کرد، با یه ضربه سرش رو از تنش جدا کردم.
شترق!
این اولین قتلم بعد از بازگشت بود، اما حس خاصی نداشتم. این زندگیای بود که با کشتن بیرحمانه کسایی که شرور میدونستمشون، سپری کرده بودم. کشتنش بدون درد، آخرین رحم و مروتی بود که بهش نشون دادم.
توی زندگی قبلیم هم اون امروز مُرد. شبِ دوئل، توی یه قمارخونه با ضربات چاقو کشته شد. حتماً تیغه یه آدمکش بوده که گو پیونگ-هو برای ساکت کردنش فرستاده بود.
در هر صورت، ریختن سم توی غذا عمل نابخشودنیای بود. یه بار بخشش فقط باعث میشد یه تلاش دیگه انجام بشه.
«از بین اینهمه آدم، یه آشپز توی غذا سم میریزه!»
با حرف من، سرآشپز ایم با چهرهای درهمشکسته زانو زد.
«متأسفم، ارباب جوان.»
«این چه کاریه؟ با اون زانوهای داغونت؟»
«همه چیز مسئولیت منه.»
«چرا باید تقصیر شما باشه، سرآشپز ایم؟ تقصیر اونیه که سم رو ریخته.»
«چون هر اتفاقی که توی آشپزخونه بیفته، مسئولیتش با منه.»
کمکش کردم بلند شه.
«سرآشپز ایم. اگه یه اتفاق ناعادلانه توی فرقه اصلی بیفته، تقصیر پدرمونه؟»
«بله؟ نه، اصلاً.»
«پس چرا میگی تقصیر شماست، سرآشپز ایم؟ این اراجیف رو تموم کن و لطفاً برای شام برام نودل مرغ ریشریش شده درست کن! خیلی وقته دلم میخواد بخورم.»
چند دهه از آخرین باری که خورده بودم میگذشت؟
«اما شما که همین پریروز خوردید؟»
«سرآشپز ایم، من هنوز یه تیغه توی دستمه. که داره ازش خون میچکه.»
«خیلی خوشمزه براتون آمادهش میکنم.»
وقتی آشپزخونه رو ترک کردم، لی آن که بیرون منتظر بود، با عجله پرسید:
«عذر میخوام. این تقصیر منه که مسئول محافظت از شما هستم.»
«چرا همه اینقدر مشتاقن مسئولیت قبول کنن؟ همهتون مرض مسئولیتپذیری گرفتید؟»
«تضمین میکنم دیگه همچین اتفاقی نیفته.»
«بسه دیگه. فقط خبر این اتفاق رو توی کل فرقه پخش کن. بگو که گو پیونگ-هو تحریکش کرده و منم آشپزی رو که سم ریخته بود، از دم تیغ گذروندم.»
«طرفِ اهریمن تیغه آسمان خونین انکارش میکنن.»
«مهم نیست. چشم و گوشهای زیادی هستن که اتفاقات اینجا رو دیدن و شنیدن.»
همه خدمه آشپزخونه دیدنش، پس انکار کردنش فایدهای نداره.
«اگه کار کثیفی انجام میدی، باید بدنام هم بشی. خبر رو پخش کن! کاری کن سگهای توی فرقه مدام واقواق کنن: "پراکندهکننده نیرو، پراکندهکننده نیرو!"»
«متوجه شدم.»
«بیا بریم.»
لی آن که دنبالم میاومد، با احتیاط گفت:
«آه... امروز واقعاً متفاوت به نظر میرسید.»
بهعنوان کسی که از همه نزدیکتر به من خدمت میکرد، اون اولین کسی بود که متوجه تغییرم شد.
«شوخیهایی میکنید که قبلاً هرگز نمیکردید. رفتار و حرفاتون هم متفاوت شده.»
«تصمیم گرفتم از امروز یه جور دیگه زندگی کنم.»
«یهو؟»
«آره، یهو. فکر نمیکنم آدما هر روز ذرهذره تغییر کنن. وقتی یه محرک وجود داشته باشه، بهشدت تغییر میکنن. سخته و زیاد اتفاق نمیافته، واسه همینه که همه میگن آدما تغییر نمیکنن، مگه نه؟ بیا بریم.»
دوباره به راه افتادم و بهش فرصت ندادم بپرسه اون محرک چی بوده.
***
«واقعاً همه اینا لازمه؟»
لی آن با تعجب به چیزهایی که برای شکار با پدرم آماده کرده بودم، نگاه میکرد. در حالی که وسایل آمادهشده رو مرتب توی یه کیسه چرمی بزرگ میچپوندم، سر تکون دادم.
«لازمه.»
«نمیدونستم توی کمپ زدن مهارت دارید، ارباب جوان.»
لی آن، هیچکس توی این فرقه اصلی به اندازه من کمپ نزده.
«باید کلی وسیله آماده کنم چون قراره با پدر باشم.»
«امیدوارم بهتون خوش بگذره.»
«یعنی میشه؟»
این یه شکایت توخالی نبود. توی چیزای دیگه اعتمادبهنفس داشتم، اما در مورد رابطهم با پدرم نه. با اینکه حتی بیشتر از سن پدرم زندگی کرده بودم... باز هم اعتمادبهنفسم کمتر بود.
«باید بشه. درست میشه.»
لی آن لبخندی زد و باهام خداحافظی کرد.
«امشب خوابهای شیرین ببینید.»
اما اون شب خوب نخوابیدم. یه کابوس وحشتناک دیدم.
توی خوابم، هنوز داشتم دنبال مواد لازم برای هنر بزرگ بازگشت میگشتم. خوابی بود که در اون به هر دری میزدم چون مواد اونجایی که باید باشن، نبودن.
بعد صدای لی آن رو شنیدم.
«ارباب جوان، حالتون خوبه؟»
حتماً توی خواب فریاد زده بودم.
«خوب نیستم. یه خواب کثیف بود.»
«چه خوابی دیدید؟»
«اگه بخوام با وضعیت تو مثال بزنم، خوابی که در اون مجبور بودم دوباره از یه رزمیکار سطح پایین شروع کنم؟»
«آه! ترجیح میدم همونجا منو بکشید.»
روی تخت نشستم و به آینه برنزی که به دیوار تکیه داده شده بود، نگاه کردم. انگار برای اینکه بگه خواب فقط یه خوابه، میتونستم چهره جوون خودم رو ببینم. با دیدن جوونیِ خودم، دوباره حالم بهتر شد.
آره، اگه بتونم صبحِ جوونیم رو دوباره اینطوری حس کنم، برام مهم نیست که هر شب کابوس ببینم.
«عصبی به نظر میرسید.»
«این یه سفر با کسیه که از ببر هم ترسناکتره.»
«اگه من بودم، حتی نمیتونستم درست نفس بکشم.»
«میرم دستوروم رو بشورم. یه دست ردای رزمی نو برام آماده کن.»
«چشم.»
توی زندگی قبلیم، هر وقت اوضاع سخت میشد، تصور میکردم اگه به گذشته برگردم چیکار میکنم. فقط تصورش حالم رو بهتر میکرد و کمکم میکرد دردا رو تحمل کنم.
اما توی اونهمه تصورات، شکار با پدرم در دومین روزِ بازگشتم، هرگز وجود نداشت. اینکه انتخاب غریزیم درست بوده یا نه، لحظهای که شکار تموم بشه، میفهمم.
بعد از تموم کردن تمام آمادهسازیها، کیسه چرمی بزرگ رو روی شونهم انداختم و بهآرومی به سمت تالار اهریمن آسمانی، جایی که پدرم منتظر بود، قدم برداشتم.