چپتر 400: اگه همدیگه رو می‌دیدیم، تو فقط یه دائمالخمر می‌شدی.
چپتر 400: اگه همدیگه رو می‌دیدیم، تو فقط یه دائمالخمر می‌شدی.
تالار ارباب قصر یخی در قصر یخی دریای شمال، در بالای یک برج قرار داشت.
برجی که شبیه به یک قندیل یخ بود که به سمت آسمان اوج گرفته بود و تماشایش حس رمزآلودی داشت.
در ورودی آنجا، هان سول ناگهان حرفهای گئوم موگوک را به یاد آورد.
«من مردیم که دلایل زیردستش رو مهمتر از سازمان میدونه.»
او ناگهان از چان، زیردستش که تا دم ورودی همراهیاش کرده بود، پرسید:
«تو هم دلیلی داری؟»
چان با حالتی که انگار منظورش را نمیفهمید، پرسید:
«منظورتون چه جور دلیلیه؟»
«دلیلی که من باید درکش کنم.»
اول از همه، او حتی نمیتوانست سوال را درک کند.
چان کوتاه جواب داد: «نه، ندارم.» و هان سول او را پشت سر گذاشت و وارد برج شد.
چان با حالتی عجیب به قامت او که در حال دور شدن بود خیره شد.
سوالی که او هرگز قبلاً نپرسیده بود، در عوض فکری را به ذهن چان آورد.
«بانوی جوان قصر، مگه چیزی پیش اومده که من باید درکش کنم؟»
هان سول از پلههای یخی بالا رفت.
هر چه به چشم میآمد شبیه یخ بود.
این سازهای بود که با معماری منحصربهفرد قصر یخی دریای شمال ساخته شده بود؛ شبیه یخ به نظر میرسید اما یخ نبود.
نوری که از پنجرهها به داخل میتابید در رنگهای مختلف منعکس میشد و به رمزوراز فضا میافزود.
اگرچه او در حال بالا رفتن از آن فضای خیالی بود، اما افکار هان سول بهشدت واقعبینانه بودند.
«این عادیه. اصلاً چرا کلمهی "درک کردن" باید بین یه رهبر و زیردستش لازم باشه؟ حتی والدین و بچهها هم همدیگه رو درک نمیکنن.»
در بالای برج، مادرش منتظر بود.
ارباب قصر یخی، هان سوگیونگ.
زن آهنین، کسی که میگفتند قلبی از یخ دارد.
او همچنین به عنوان زنی با بیشترین استعداد رزمی در میان نسلهای اخیر اربابان قصر یخی شناخته میشد.
البته، از آنجایی که او هرگز هنرهای رزمیاش را به دنیای بیرون نشان نداده بود، هیچکس از میزان دقیق مهارتش خبر نداشت.
بنابراین، قدرت قصر یخی در پنهانکاری و رمزوراز نیروی فاشنشدهاش نهفته بود.
«ارباب قصر.»
برای هان سول، او «مامان» نبود، بلکه «مادر» بود، و نه حتی «مادر»، بلکه ارباب قصر یخی بود.
از دوران کودکی همینطور بود.
او هرگز او را در آغوشی گرم نفشرده بود.
اگر هان سول یک قدم نزدیکتر میشد، مادرش دو قدم عقب میرفت.
او بهسختی به عنوان بانوی جوان قصر بزرگ شده بود و برای هان سول، مادرش یک ارباب قصر یخی سختگیر بود.
اگر چهرههایشان آنقدر به هم شباهت نداشت که هر کسی بفهمد مادر و دختر هستند، هان سول شاید شک میکرد که او مادر واقعیاش نیست.
فاصلهی بین آنها در حال حاضر کمتر از ۵ قدم بود، اما غیرممکن بود بشود فهمید آن درهای که بینشان است چقدر عمیق است.
آنها از لبههای آن دره به یکدیگر نگاه میکردند.
«کسی که پسر دوم فرقه خون شمال رو دزدیده بود، همونطور که انتظار میرفت، یه جنگجو از فرقه اهریمنی بود.»
با وجود اینکه این گزارش مهمی بود که نشان میداد فرقه اهریمنی در امور دریای شمال مداخله کرده است، ارباب قصر یخی آشفتگی چندانی از خود نشان نداد.
«این کاری بود که یه زیردست به تنهایی انجام داده بود و به نظر میرسید رهبر جوان فرقه داره ازش حمایت میکنه.»
ارباب قصر یخی با چشمانش دلیل این کار را پرسید، اما هان سول نمیتوانست پاسخی بدهد.
این چیزی بود که خودش هم نمیتوانست درکش کند.
«به نظر میرسید زیردست عزیزی براش باشه.»
سپس، ارباب قصر یخی با لحنی آرام صحبت کرد:
«با این حال، نمیتونیم اجازه بدیم خون فرقه خون شمال به دست اونا ریخته بشه.»
فرقه خون شمال درخواست کمک کرده بود و مادرش سعی داشت درخواست آنها را اجابت کند.
هان سول نمیدانست چه نوع معاملهای بین مادرش و رهبر فرقه خون شمال صورت گرفته است.
«در حال حاضر، به رهبر جوان فرقه گفتم که محل اختفای زیردستش رو لو بده.»
«اگه همونطور که میگی، اون یه زیردست عزیز باشه، به همین راحتی تحویلش میده؟»
«گمان نمیکنم.»
نگاهی که به او میگفت پاسخی را که در ذهن دارد بگوید، دوباره به سمت هان سول روانه شد.
آیا مادرم، نه، آیا ارباب قصر میدونه در مواقعی مثل این چقدر فضا خفقانآوره؟
از زمانی که کوچک بود همینطور بود.
مادرش معتقد بود که او باید خودش پاسخها را پیدا کند.
اینکه اینطوری قوی میشه.
انگار معتقد بود این تنها پاسخ درست است.
«مادر، اون پاسخ اشتباهه.»
من آرزوی آغوش مادری رو داشتم که بتونم توش برای لحظهای از نگاه دنیا که وادارم میکرد پاسخها رو پیدا کنم، استراحت کنم.
امیدوار بودم مادرم در انتهای این مسیر با آغوش باز منتظرم باشه.
و حالا، حتی آن حسرتی که زمانی داشت هم از وجود هان سول رخت بربسته بود.
«یه راهی پیدا میکنم.»
همین که خواست بعد از یک تعظیم مودبانه رویش را برگرداند، طوری صحبت کرد که انگار تازه چیزی به یاد آورده است.
«اوه، دلیل اینکه رهبر جوان فرقه همراه با اهریمن مست اومده بود، به خاطر صاحب فوتشدهی حیاط برفی صد شراب بود.»
«واکنش اهریمن مست به مرگ اون چی بود؟»
«به نظر میرسید نمیتونه باور کنه که اون خودش به زندگیش پایان داده.»
«پس اهریمن مست به این راحتی اینجا رو ترک نمیکنه.»
ارباب قصر یخی میدانست که اهریمن مست و صاحب حیاط برفی صد شراب چه رابطهای با هم داشتند.
«پس من دیگه مرخص میشم.»
یک بار دیگر، هان سول مودبانه تعظیم کرد و رویش را برگرداند.
اگرچه او دخترش بود، اما گزارشش تفاوتی با گزارش هر زیردست دیگری نداشت.
شاید انتظار میرفت که آنها بابت این موضوع احساس تاسف کنند، اما هیچکدام نشانی از آن بروز ندادند.
از پشت سر، ارباب قصر یخی صدایش زد:
«بانوی جوان قصر.»
هان سول دوباره به عقب برگشت.
«رهبر جوان فرقه کسیه که نشست سهجانبه رو به سرانجام رسوند. دستکم نگیرش.»
وقتی مادرش اینقدر مودبانه صحبت میکرد، برای این بود که تاکید کند چیزی واقعاً مهم است.
هان سول هنوز حس نکرده بود که گئوم موگوک چنین شخصی باشد، اما سرش را مودبانه خم کرد.
«به خاطر میسپارم.»
ارباب قصر یخی از میان کف یخی شفاف، سایهی محوی از هان سول را که در حال پایین رفتن از پلههای برج بود، تماشا کرد.
***
گئوم موگوک و اهریمن مست در دشتی پوشیده از برف ایستاده بودند.
بعد از اینکه مدت طولانی ایستادند، اهریمن مست ناگهان لب به سخن گشود:
«همینجاست. همون جایی که اولین بار بهم گفت ازم خوشش میاد.»
آن زمان او هنوز جوان بود، قبل از اینکه به یک فرمانروای اهریمنی تبدیل شود.
«چرا احساسش رو قبول نکردی؟»
اهریمن مست سرش را چرخاند تا به گئوم موگوک نگاه کند.
«اون زمان، زندگیم فقط با شراب هم بیش از حد سنگین بود.»
«منظورت چیه؟»
«رقبای من برای تبدیل شدن به اهریمن مست، همهشون دیوونهی شراب بودن. از طرف دیگه، من...»
«تو به اندازهی اونا شراب رو دوست نداشتی.»
اهریمن مست با مطیع بودن سر تکان داد.
این اولین بار بود که گئوم موگوک این را میشنید.
او فکر میکرد اهریمن مست از همان ابتدا شراب را بیشتر از هر کسی دوست داشته است.
بله، گاهی اوقات زندگی ما را به سمت مکانهای غیرمنتظرهای سوق میدهد.
شخصی که نمیتوانست حتی یک مورچه را بکشد، تبدیل به یک آدمکش میشود و شخصی که فقط با نگاه کردن به یک تیغه بدنش مورمور میشد، به یک شمشیرزن مشهور بدل میگردد.
و بعد، انگار که همیشه همینطور بوده، آنها بهخوبی با شرایط وفق پیدا میکنند.
«الان شراب رو دوست داری، مگه نه؟»
با این حرف، اهریمن مست خندهی کوتاهی سر داد.
«دوستش دارم؟ شراب تمام زندگی منه.»
گئوم موگوک هم همراه با او خندید.
«کمک اون بخش بزرگی از دلیلی بود که باعث شد اینطوری عاشق شراب بشم. اولش با هم غریبه بودیم، اما کمکم، از طریق نامهها داستانهای زیادی دربارهی شراب با هم رد و بدل کردیم. دربارهی داستانهایی که اون دربارهی شراب میفرستاد و انواع شرابهای سرزمینهای مرکزی حرف میزدیم.»
گئوم موگوک میتوانست آن را حس کند.
او همزاد روح اهریمن مست بود که از طریق شراب به هم پیوند خورده بودند.
«وقتی بهش فکر میکنی، کمک اون بخش بزرگی از این بود که چطور به این جایگاه رسیدم و در هنرهای رزمیم به تبحر پیدا کردم. با وجود اینکه میدونستم اون چنین آدمیه که باید ازش ممنون باشم، تازه الان اومدم ببینمش. من آدم خیلی خودخواهیم.»
به همین دلیل بود که اهریمن مست عصبانی بود.
غم از دست دادن یک همزاد روح و خشم از واقعیتی که دیگر نمیشد آن را تغییر داد.
زندگی همین است.
گئوم موگوک میخواست این را بگوید اما منصرف شد.
این چیزی نبود که اهریمن مست در حال حاضر بخواهد بشنود.
«تو آدم بدی هستی!»
اهریمن مست سر تکان داد.
«آره، من آدم بدیم.»
انگار که برف منتظر همین اعتراف بود، شروع به باریدن کرد.
در سرزمینهای مرکزی، گلبرگها مثل بارون میبارن، اما اینجا برف میباره.
اهریمن مست به آسمون خیره شد.
اهریمن مست فریاد زد: «من آدم بدیام!» و صداش در کوهستان پیچید.
گئوم موگوک هم همراه او به آسمون برفی نگاه کرد.
«کجای دنیا یه فرمانروای اهریمنیِ خوب پیدا میشه؟ همهشون آدمبدن. اونم درکت میکرد، برادر. حتماً از اینکه برات شراب میفرستاد خوشحال بود. شاید بهتر بود که بدون دیدن همدیگه با هم در ارتباط بودین. اگه همدیگه رو میدیدین، فقط یه آدم دائمالخمر از آب درمیاومدی. کار درستی کردی. احتمالاً اینطوری برای اونم بهتر بود.»
اهریمن مست به گئوم موگوک نگاه کرد.
اون پسر احتمالاً نمیدونست این حرفها چقدر تسکیندهنده بودن.
گئوم موگوک با دیدن نگاه لرزان او، بیصدا سری تکون داد و سراغ قدم بعدی رفت.
«با این حال، باید کسی که این کار رو کرده بگیریم، مگه نه؟»
از اونجایی که اهریمن مست مطمئن بود این یه خودکشی نبوده، پس حتماً کسی اون زن رو به کام مرگ کشونده بود.
«برای تحقیق درباره این پرونده، باید وارد قصر یخی بشیم.»
گئوم موگوک در پاسخ به نگرانی اهریمن مست، از قبل نقشهای کشیده بود.
«این واقعیت که قصر یخی دریای شمال توی کارهای فرقه خون شمال دخالت کرده، یعنی دلیلی برای قبول درخواست اونها داشتن.»
«احتمالاً همینطوره.»
«پس اگه ما اون مشکل رو براشون حل کنیم، بهمون اجازه میدن درباره این موضوع تحقیق کنیم.»
اهریمن مست متوجه نیت گئوم موگوک شد.
او قصد داشت معامله کنه: بازگردوندن پسر دوم رهبر فرقه خون شمال در ازای اجازه برای تحقیق درباره این حادثه.
«اگه اون دختر تا الان پسره رو کشته باشه چی؟»
«اگه میخواست بکشتش، همون اول میکشتش نه اینکه بدزدتش. اینکه دزدیدتش یعنی میخواد کسی رو نجات بده.»
«اصلاً میدونی الان کجاست؟»
همونطور که انتظار میرفت، پاسخ بدون درنگ اومد.
«اگه دست به چنین کار مهمی زده باشه، حداقل موقعیتش رو از طریق ماه نقرهای به گو وول خبر داده، حتی اگه به هیچکس دیگهای نگفته باشه. از اینکه توی جستوجوی فرقه خون شمال و قصر یخی پیدا نشده، میشه فهمید کجاست. احتمالاً الان توی مخفیگاه دریای شمالِ ماه نقرهای هست.»
گئوم موگوک بهتر از هر کسی میدونست کارهای گو وول چقدر دقیق و حسابشدهست.
مخفیگاههای گو وول، مخفیگاههای واقعی بودن.
«زیردستت رو زیادی خوب نمیشناسی؟»
«فکر میکنی قلب برای چیه؟ بیا بریم.»
گئوم موگوک و اهریمن مست در حالی که بارش برف شدت میگرفت، شروع به قدم زدن کردن.
* * *
تا زمان تعیینشده، هیچ خبری از فرقه خون شمال نشد.
لی آن انتظار نداشت رهبر فرقه خون شمال واقعاً از پسر خودش بگذره.
«میگن دنیای رزمی بیرحمه، اما این دیگه خیلی زیادهرویست.»
اگه او بود، جونش رو برای فرزندش میداد.
واقعاً میخوای اینطوری رفتار کنی؟
یانگ جونگ با اینکه انتظارش رو داشت، اما وقتی این موضوع به واقعیت تبدیل شد، قلبش فرو ریخت.
پدرش زندگی پسرش رو با افتخار فرقه خون شمال معامله کرده بود.
«بکشیدم!»
میخواست با غرور این رو فریاد بزنه، اما کلمات از دهنش بیرون نمیومدن.
او میخواست زنده بمونه.
«اگه من رو بکشی، فرقه اصلی حتماً انتقام میگیره.»
او هنوز هم داشت به روش غلطی برای زندگیش التماس میکرد.
از طرف دیگه، جو گیو و هوانگ چو هیچ غرور بیهودهای از خودشون نشون نمیدادن.
«خواهش میکنم، بهمون رحم کن!»
اون دو نفر هنوز چشماشون رو محکم بسته بودن.
اشتیاقشون برای زندگی شدید بود.
«حالا شما دوتا چشماتون رو باز کنین. وقتشه همهمون با هم درباره این موضوع فکر کنیم.»
در نهایت، جو گیو و هوانگ چو هم چشماشون رو باز کردن.
از اونجایی که لی آن توی اون اتاق تاریک فانوسی روشن کرده بود، اونها میتونستن صورتش رو ببینن.
هر دو غافلگیر شدن.
اونها حتی توی خواب هم نمیدیدن زنی که اونها رو اسیر کرده، اینقدر زیبا باشه.
«زنیکه دیوونه! تو دیگه کی هستی؟»
کلمات نزدیک بود از دهان جو گیو خارج بشن؛ او واقعاً نمیتونست درک کنه.
با چنین چهره زیبایی، او میتونست زندگی واقعاً هیجانانگیزی داشته باشه، نه اینکه عضوی از فرقه خون شمال رو بدزده.
«تهدید جواب نداد. حالا چیکار کنیم؟»
لی آن به اونها نزدیکتر شد.
او از نزدیک حتی زیباتر هم بود.
«باید یه دستت رو قطع کنم و براشون بفرستم؟»
جو گیو که با بهت به او خیره شده بود، ناخودآگاه سرش رو تکون داد و بعد از شدت غافلگیری جا خورد.
«داری درباره دستِ کی حرف میزنی؟»
با این حرف، یانگ جونگ به او خیره شد.
دستِ کی میتونست باشه؟ معلومه که دست خودش.
اینکه بپرسی وقتی اینقدر واضحه!
«فایدهای نداره! اون همین الانشم از زندگی من گذشته، پس فرستادن یه دستِ قطعشده فایدهای داره؟»
یانگ جونگ در یک لحظه هر دو دستش رو پشت کمرش قایم کرد.
لی آن او رو تهدید کرد.
«شاید داره بلوف میزنه، نه؟ با خودش فکر میکنه "اون که واقعاً نمیکشتش، مگه نه؟"»
لی آن با لحنی وسوسهانگیز در گوش یانگ جونگ زمزمه کرد.
«دست چپت رو قطع میکنم، همونی که باهاش شمشیر نمیگیری.»
وقتی او قبضه شمشیرش رو گرفت تا بلافاصله دستش رو قطع کنه، یانگ جونگ از ترس فریاد زد.
«بهت گفتم که، فایدهای نداره!»
لی آن دستش رو از روی شمشیر برداشت.
«درسته؟ پس چیکار کنیم؟ واقعاً باید سرت رو قطع کنم و براشون بفرستم؟»
کلماتی که از اون صدای دلنشین و نرم بیرون میومدن، همهشون لرزه به تن آدم مینداختن.
«خب که چی؟ این کار چه سودی برای تو داره؟»
«حداقلش اینه که یه ذره حالم بهتر میشه.»
در حالی که یانگ جونگ از ترس میلرزید و نمیتونست حرف بزنه، جو گیو دخالت کرد.
«اونوقت اونها هم تمام کسایی که سعی داری نجاتشون بدی میکشن.»
لی آن خیره به او نگاه کرد و گفت:
«چارهای نیست، مگه نه؟ چی؟ واقعاً فکر میکنی من برای چنین دلیلی احساس گناه میکنم؟ حتی بدون من هم شما قرار بود اون آدمها رو به طرز فجیعی بکشین، مگه نه؟ نه؟ واقعاً اونها رو آورده بودین اینجا که بهشون کمک کنین پول دربیارن؟»
طبیعتاً اونها نمیتونستن چیزی بگن.
«حالا من جوابم رو دادم، پس شما هم جواب بدین. وگرنه همهتون رو میکشم، جنازههاتون رو برای فرقه خون شمال میفرستم و مثل دود غیب میشم.»
لی آن دلیلی برای تهدید کردن اونها داشت.
او فکر میکرد اگه اونها چندتا جواب سرسری بدن، شاید بتونه راه حلی پیدا کنه.
حتی یه سرنخ هم خوب بود.
«ارباب جوان اگه بود چیکار میکرد؟»
او به این موضوع فکر کرد، اما فقط به این نتیجه رسید که هنوز راه زیادی در پیش داره.
حتماً راه حلی برای این مشکل وجود داشت.
یه جواب روشن که وقتی سالها بعد به این لحظه فکر میکنه، از شدت خجالت و حرص پتو رو لگد بزنه و با خودش بگه: «باید اون کار رو میکردم.»
اما در حال حاضر، نمیدونست چیکار کنه.
انگار پتو رو روی صورتش کشیده باشن، احساس خفگی میکرد.
«خواهش میکنم من رو آزاد کن! من میرم و رهبر فرقه رو متقاعد میکنم.»
جو گیو ناامیدانه سعی داشت حداقل خودش رو نجات بده.
این چیزی بود که حتی اگه با هم هم متقاعدش میکردن جواب نمیداد، اما یانگ جونگ راهش رو سد کرد.
«فکر میکنی این کار جواب میده؟»
او نظر جو گیو رو نادیده گرفت و نقشه جدیدی رو مطرح کرد.
«برادر بزرگترم رو بدزد. اونوقت پدرم تسلیم میشه.»
لی آن مات و مبهوت موند.
پسر کو ندارد نشان از پدر، اینها واقعاً عجیب بودن! اون حرف احتمالاً نیمهصادقانه بود.
نیمه دیگه هم احتمالاً به این دلیل بود.
«برادرت احتمالاً الان محاصره شده توسط استادهای رزمیه. داری بهم میگی برم که گیر بیفتم؟»
یانگ جونگ که تیرش به هدف خورده بود، جا خورد.
«من فقط فکرم رو گفتم.»
«جواب غلط. حالا، جواب درستِ بعدی؟»
هر سه اسیر مغزشون رو به کار انداختن.
در حقیقت، کاری که لی آن میخواست امتحان کنه از قبل مشخص شده بود.
«باید یه پیشنهاد دیگه بهشون بدم و با خودم همراهشون کنم.»
چون آدمهایی بودن که باید نجاتشون میداد.
اما لحظهای که پیشنهاد جدیدی میداد، برتریش رو نسبت به اونها از دست میداد.
اینها آدمهایی بودن که حتی با تهدید به مرگ فرزندشون هم پلک نمیزدن.
«اون موقع که فقط کنار ارباب جوان نگهبانی میدادم و مجبور نبودم فکر کنم، خیلی خوب بود.»
همون موقع بود که در حالی که دنبال جواب میگشت، کسی از بیرون در زد.
لی آن و همچنین اون سه مرد، همهشون جا خوردن.
یانگ جونگ به اون دو نفر دیگه نگاه کرد و پیروزمندانه لبخند زد.
چهره جو گیو و هوانگ چو هم از خوشحالی باز شد.
«آره! اومدن نجاتمون بدن!»
«حالا دیگه کارت تمومه!»
اونها سرد لبخند زدن.
جو گیو با چشماش اشاره کرد که دهنشون رو بسته نگه دارن و عجولانه عمل نکنن.
او میتونست قبل از اینکه با گروه نجاتِ بیرون درگیر بشه، همهشون رو بکشه.
اما این یه هشدار غیرضروری بود.
یانگ جونگ هم به اندازه جو گیو میخواست زنده بمونه.
یانگ جونگ حتی نفس هم نمیکشید.
لی آن شمشیرش رو کشید و آروم پرسید:
«کیه؟»
بعد، از پشت در، صدایی بسیار دلنشین شنیده شد.
«جواب درست.»