چپتر 405: مدرکی بر اینکه خودکشی نبود
چپتر 405: مدرکی بر اینکه خودکشی نبود
«یهو منظورت از این حرف چیه؟»
گئوم موگوک طوری حرف زد که انگار ذهن او را خوانده و میگوید باید به مادرش کمک کند؛ هان سول در دلش غافلگیر شد.
دلیل اینکه گئوم موگوک چنین حرفی زد، این بود که به نیروهای پنهان پشت این ماجرا فکر میکرد.
اگر پادشاه خون قصر یخی را هدف قرار داده بود، آنها باید برای متوقف کردنش با هم متحد میشدند.
البته، او نمیتوانست این موضوع را به هان سول بگوید.
«ارباب قصر یخی احتمالاً به این خاطر شرطم رو قبول کرد که با فرقه خون شمال معاملهای کرده. اون حتماً فرزند دومِ رهبر فرقه خون شمال رو نجات داده و در ازای اون پاداشی دریافت کرده.»
هان سول نمیتوانست این موضوع را انکار کند.
«با توجه به این شرایط، ما وارد قصر یخی شدیم. مادرت درگیر امور فرقه خون شمال میشه، برای همین داشتم میگفتم که تو باید به کارهای ما رسیدگی کنی.»
آیا واقعاً به همین خاطر این حرف را زده بود؟ به نظر میرسید موضوع کمی مهمتر از اینها باشد.
«رهبر جوان فرقه، نیازی نیست خودت رو درگیر امور این قصر کنی.»
«اما من این رو به خاطر خودت گفتم.»
هان سول هیچوقت با کسی جز مادرش صحبتهای طولانی نداشت.
او همیشه کوتاه و مختصر حرف میزد؛ و اصلاً چه کسی جرئت داشت صحبت با بانوی جوان قصر را کش بدهد؟
اما این رهبر جوان فرقه مدام او را وادار به حرف زدن میکرد.
نه، او شرایط را طوری پیش میبرد که حرف نزدن غیرممکن میشد.
«چرا باید به خاطر من کاری انجام بدی؟»
«فقط میخوام کمک کنم.»
«در این دنیا هیچ لطفی بیدلیل نیست.»
او این را با قاطعیت گفت و شروع به راه رفتن کرد.
او از دریافت لطف بیزار بود، اما از اینکه مجبور باشد آن را جبران کند، حتی بیشتر متنفر بود.
از نظر او، تبادل عواطف بین آدمها مثل این بود که سلاحهای پنهانِ زهرآلود را مدام به سمت هم پرتاب کنند.
گئوم موگوک پشت سر او راه افتاد.
«چرا داری دنبالم میای؟»
«این حرفی نیست که کسی که قایم شده بود و داشت به حرفهای من گوش میایستاد، باید بزنه.»
برای لحظهای، خشم در وجود هان سول شعلهور شد.
«گوش میایستادم؟ من فقط...»
«فقط؟»
«فقط فرصتی پیش نیومد که بیام جلو.»
«همونطور که هیچ لطفی بیدلیل نیست، هیچ گناهی هم بیبهونه نیست.»
هان سول نگاهی ناباورانه به او انداخت و دوباره به راهش ادامه داد.
سپس متوجه شد که بعد از مدتها، برای اولین بار از کوره در رفته است.
او واقعاً از آدمهایی مثل او، که دیگران را دست میانداختند و احساساتشان را بازیچه قرار میدادند، متنفر بود.
«دچار این توهم نشو که همه مردم دنیا عاشقت میشن. اونا فقط... تظاهر میکنن که ازت خوششون میاد چون رهبر جوان فرقهای. اگه یه رزمیکار سطح پایین بودی، فکر میکنی باز هم دوستت داشتن؟»
«احتمالاً به خاطر اینکه برای یه رزمیکار سطح پایین زیادی حرف میزنم، حسابی کتکم میزدن.»
هان سول میخواست با تندی به او بگوید که شوخی نمیکند، اما جلوی خودش را گرفت.
او حتماً با یک حرف مزخرف دیگر جوابش را میداد.
دیگر چیزی نگفت و به راهش ادامه داد.
رزمیکارهایی که از کنارشان رد میشدند، با احترام به او سلام میکردند.
هان سول با چهرهای که همیشه بیحس بود، سلام آنها را میپذیرفت.
آنوقت، گئوم موگوک در همه چیز دخالت کرد.
«همیشه با زیردستهات اینقدر خشک برخورد میکنی؟»
«ما رزمیکاریم. چرا باید انتظار مهربونی داشته باشی؟»
در نهایت، او دوباره از حرکت ایستاد.
ارزشهای او با این مرد بیش از حد متفاوت بود.
«اون آدما برای بازی کردن اومدن اینجا؟ مگه میتونم باهاشون بخندم و شوخی کنم و بعد بهشون دستور بدم که به یه مأموریت خطرناک و مرگبار برن؟ اگه من دستور بدم، اونا با میل خودشون میرن؟»
گئوم موگوک چیزی نگفت.
«چرا ساکتی؟»
«حق با توئه. چی میتونم بگم؟»
هان سول که در سکوت به گئوم موگوک خیره شده بود، حرف آخرش را زد و رویش را برگرداند.
«حتی اگه رهبر جوان فرقه باشی و نه یه رزمیکار سطح پایین، بالاخره یه روز یه نفر پیدا میشه که حسابی سیاه و کبودت کنه.»
هان سول با قدمهای بلند دور شد، انگار که میخواست به او بفهماند دنبالش نرود.
صدای گئوم موگوک از پشت سرش بلند شد.
«بیا یه وقت دیگه با هم نوشیدنی بخوریم! اهریمن مست که توبه کرده و نمینوشه! لی آن هم از روی وفاداری قبول نمیکنه.»
او تا لحظه آخر هم همینطور بود.
اهریمن مست توبه کرده؟ و چی؟ زیردستش از روی وفاداری قبول نمیکند؟ یعنی دارد از من میخواهد با او بنوشم چون به نظرش بیوفا میرسم؟ او تا کجا قصد دارد آدمها را مسخره کند؟
و به این ترتیب، او آنجا را ترک کرد.
گئوم موگوک در حالی که رفتن او را تماشا میکرد، حالت شوخطبعی از چهرهاش محو شد.
او یک دیوار نامرئی دور خودش کشیده بود و گئوم موگوک نمیتوانست با روشهای معمولی به او نزدیک شود، برای همین سعی داشت اینگونه در آن دیوار رخنه کند.
دلیل او برای این کار، شاد کردن شخصیت او یا پر کردن خلأ قلبش نبود.
این کار برای امنیت او و امنیت قصر یخی دریای شمال بود.
اگر پادشاه خون در قصر یخی نفوذ کرده بود، مطمئناً دست پلیدش را به سمت هان سول هم دراز میکرد.
یا در تلاش بود که این کار را انجام دهد.
این شیوه آنها تا به امروز بود.
گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد.
در این سرزمین بایر، ساختمانهای بلند و مجسمههای غولپیکر رزمیکاران که از یخ ساخته شده بودند، نور خورشید را منعکس کرده و به شکلی درخشان میتابیدند.
«پادشاه خون، کجایی؟»
آن خون سرخ و بیرحم را کجا پنهان کردهای؟
***
قصر یخی دریای شمال در مجموع سه اتاق در اختیار آنها قرار داد.
گئوم موگوک به لی آن گفت:
«تو اتاق وسطی رو بردار.»
«برای اینکه شما دوتا از هر دو طرف ازم محافظت کنین؟»
«اگه بخوام اون نودلهای خوشمزهت رو بخورم، باید ازت محافظت کنم.»
آنها نمیدانستند در قصر یخی دریای شمال چه میگذرد، بنابراین باید تا حد ممکن محتاط میبودند.
اهریمن مست میتوانست از خودش محافظت کند و اگر موضوع فقط اتاق بغلی بود، هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانیِ او که به تعالی رسیده بود، واکنش نشان میداد.
«قبل از اومدن به اینجا، با ماه نقرهای و عمارت فلکسای تماس گرفتم. ازشون خواستم تمام منابع اطلاعاتیشون رو روی قصر یخی دریای شمال و فرقه خون شمال متمرکز کنن.»
اگر این دو سازمان اطلاعاتی با هم متحد میشدند، نفوذ قدرتمندی پیدا میکردند.
«معتقدم کسانی که پشت این ماجرا هستن، همونهاییان که در اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف توطئه چیده بودن.»
اهریمن مست و لی آن با سر تأیید کردند.
آنها همان کسانی بودند که بهطور مخفیانه در فرقه باد آسمان در سرزمینهای بیرونی فعالیت میکردند.
اگر در قصر یخی نبودند، جای تعجب داشت.
«از اونجایی که قبلاً بهمون حمله شده، اوضاع حتی خطرناکتر هم هست. لطفاً مراقب باشین، ارباب جوان!»
«مشکلی نیست، این برادر ازم محافظت میکنه. مگه نه؟ چرا جواب نمیدی؟ من هوات رو دارم! چرا دوباره اون حرف رو نمیزنی؟»
با اصرار گئوم موگوک، اهریمن مست خودش را به کوچه علیچپ زد.
«آه! دلم نوشیدنی میخواد.»
«نمیتونی به خودِ سابقت برگردی!»
لی آن با تماشای گفتگوی آنها، لبخند کمرنگی زد.
او هرگز فکر نمیکرد اهریمن مست چنین شخصی باشد.
او کسی بود که لی آن میترسید هرگز نتواند با او ارتباط برقرار کند، چون همیشه مست بود.
فکر میکرد وقتی او عصبانی شود، غرق در احساساتش شده و دچار جنونِ مستی میشود.
بیش از هر چیز، فکر میکرد او غم و اندوهش را با الکل از بین میبرد.
اما او میدانست.
غرق کردن غم در الکل، سوگواری واقعی نبود.
در عوض، او نوشیدن را کنار گذاشته بود و با آرامش دنیا را نظاره میکرد و قلبش را تحت کنترل داشت.
او از این طریق به خودش آرامش میداد.
او میدانست که برای سوگواری واقعی، آدم باید بداند چطور به خودش تسلی بدهد.
«ما باید بهخصوص مراقب فرقه خون شمال باشیم. فهمیدیم که اونا سعی داشتن چی رو پنهان کنن.»
لی آن با شنیدن حرفهای اهریمن مست، با نگرانی پرسید:
«اونوقت فرقه خون شمال سعی نمیکنه تمام مدارک رو از بین ببره و برای کم کردن ضررش، رابطهش رو قطع کنه؟»
«همین کار رو میکنن.»
کسی که پاسخ داد، گئوم موگوک بود.
«پس، مشکلی نداره که ما همینطوری اینجا بمونیم؟»
«مشکلی نیست. بریدن یه دم، فقط باعث به وجود اومدن یه دمِ دیگه میشه.»
«متوجهم.»
او طوری جواب داد که انگار فهمیده است، اما چون دقیقاً نمیدانست آنها چطور میخواهند با این قضیه برخورد کنند، آهی کشید.
او هرگز چنین نبردی را تجربه نکرده بود.
نیروهای پنهان، فرقه خون شمال، قصر یخی دریای شمال.
واقعاً حس میکرد در میانه قلمرو دشمن ایستاده و توسط رقبای وحشتناکی محاصره شده است.
«چه حسی داری؟»
«استرس دارم.»
اما او به آن دو نفری که قرار بود در کنارشان بجنگد نگاه کرد و کلمه دیگری به آن استرس اضافه کرد.
«از اون نوع خوبش.»
***
صبح روز بعد، تحقیقات درباره مرگ آبجوساز بهطور جدی شروع شد.
خودِ هان سول آمد تا آن سه نفر را همراهی کند.
او با گئوم موگوک با آرامش رفتار کرد، انگار که روز قبل اصلاً از کوره در نرفته بود.
«اول، شما رو به اتاق شرابساز فقید راهنمایی میکنم. ارباب قصر دستور دادن که هنوز اونجا رو تمیز نکنن، برای همین همونطوری که بود حفظ شده.»
این موضوع برای تحقیقات پرونده اتفاق خوبی بود.
اما چرا ارباب قصر یخی دستور داده بود که اونجا رو تمیز نکنن؟ چون با هم صمیمی بودن؟ یا چون ارباب قصر یخی هم به مرگ اون شک داشت؟
«علت مرگش چی بود؟»
هان سول به سؤال اهریمن مست پاسخ داد.
«اون شراب سمی نوشیده.»
با شنیدن کلمهی «شراب سمی»، گوشهی چشم اهریمن مست تکونی خورد.
«نمیشه که مسمومش کرده باشن؟»
«غیرممکنه. اون یه وصیتنامه از خودش به جا گذاشته.»
«میتونم ببینمش؟»
هان سول که انگار انتظار داشت اهریمن مست چنین درخواستی بکنه، یادداشت رو از لای رداش بیرون آورد و به اون داد.
توی اون یادداشت اعتراف شده بود که زندگی سخت شده و از مردم حیاط برفی صد شراب، جایی که اونجا شراب میساخت، عذرخواهی کرده بود.
و در آخر با التماسی از ارباب قصر یخی تموم شده بود که بیوفایی اون رو ببخشه.
همونطور که اهریمن مست یادداشت رو میخوند، نور عجیبی توی چشمهای غمگینش درخشید.
«تحقیقات تایید کرد که این دستخط خودِ شرابسازه.»
«درسته، قطعاً دستخط خودشه.»
اهریمن مست هم این موضوع رو تایید کرد.
اون بیشتر از هر کسی نوشتههای اون زن رو دیده بود، پس این یعنی حداقل اون یادداشت رو کس دیگهای ننوشته بود.
«سم رو از کجا آورده؟»
«ما در این مورد تحقیقی نکردیم.»
به نظر میرسید چون از خودکشی بودنش مطمئن بودن، هیچ تحقیقی انجام ندادن.
«چه بلایی سر جسد شرابساز اومد؟»
«اون توی مقبرهای که رزمیکارهای این قصر توش دفن میشن، به خاک سپرده شده.»
اگه قبلاً دفن شده بود، دیگه نمیتونستن از روی جسد بفهمن که چه نوع سمی استفاده شده.
هان سول اون سه نفر رو به سمت اتاق شرابساز راهنمایی کرد.
«شنیدم که هیچ خانوادهای نداشته، برای همین کسی نبود که وسایل متوفی رو تحویل بگیره.»
از این نظر، اهریمن مست تنها خانوادهی اون شرابساز محسوب میشد.
اونها با هم وارد اتاق شرابساز شدن.
به محض ورود به اتاق، اهریمن مست لحظهای برای اون عزاداری کرد.
«خیلی وقته که میشناختمت، اما این اولین باریه که وارد این اتاق میشم.»
اتاق به زیبایی تزیین شده بود.
یه تخت کوچیک کنار پنجره بود که فقط برای یه نفر جا داشت و کنارش یه میز و صندلی کوچیک قرار داشت.
«حتماً پشت اون میز مینشستی و برام نامه میفرستادی.»
تصویر اون زن که اونجا نشسته و در حال نوشتن نامهست، توی ذهن اهریمن مست نقش بست.
بیشتر کتابهای روی میز مربوط به شراب بود.
قطعات و دستگاههای مختلفی که توی شرابسازی استفاده میشد در گوشهای قرار داشت و لباسهایی که برای کار میپوشید، مرتب تا شده بود.
همه یه چیز رو حس میکردن.
اون واقعاً شخصی بود که جز شراب چیزی نمیشناخت.
روی یکی از دیوارها، یه قفسهی ویترینی بود که دهها بطری شراب با شکلهای مختلف توش چیده شده بود.
«با توجه به اینکه اینها رو جداگونه جمع کرده، حتماً شرابهای ارزشمندی هستن، درسته؟»
اهریمن مست جوابی نداد.
نه، نمیتونست جواب بده.
میون اون شرابهای جمعآوری شده، شرابهایی بود که خودش برای اون فرستاده بود.
خیلی از اونها شرابهای معمولی بودن که به راحتی توی بازار پیدا میشدن، اما اون زن اونها رو در کنار بقیهی شرابهای کمیابش جمع کرده بود.
این تنها چیزی نبود که جمع کرده بود.
اهریمن مست زیر میز اون زن، یه جعبه پیدا کرد.
توی اون جعبه، اون زن با دقت تمام نامههایی رو که از اون دریافت کرده بود، جمع کرده بود.
«همهی اینا رو نگه داشته!»
اهریمن مست نمیدونست نامههایی که اون زن براش فرستاده بود کجان.
شاید بعضیهاشون گم شده بودن و بعضی دیگه یه جایی چپونده شده بودن.
اما شرابساز نامهها رو بر اساس تاریخ مرتب کرده و نگه داشته بود.
اهریمن مست یکی رو بیرون آورد و خوند.
کاغذش از بس خونده شده بود، کهنه شده بود.
«آه، پس یه همچین اتفاقی افتاده بود.»
چیزی رو از زمانهای خیلی دور به یاد آورد.
توی نامه جزئیاتی بود که خودش حتی فراموش کرده بود که اونها رو بازگو کرده.
تاریخچهی زندگی خودش واقعاً توی اون نامهها نهفته بود.
«میتونم نامههایی رو که با هم رد و بدل کردیم بردارم؟»
هان سول به راحتی با درخواست اهریمن مست موافقت کرد.
«خواهش میکنم، بردارید.»
اهریمن مست حتی وقتی دستهی نامهها رو توی رداش میگذاشت، هیچ احساسی از خودش نشون نداد.
«حالا، بیاید بریم به حیاط برفی صد شراب.»
* * *
حیاط برفی صد شراب پر از جنبوجوش و فعالیت بود.
پشت کسایی که مواد اولیه رو بارِ گاریها میکردن، میشد جایی رو دید که شراب توش تخمیر میشد و همچنین جایی برای کهنه کردن شراب وجود داشت.
افرادی هم بودن که شرابهای آماده رو بطری میکردن.
همونطور که لحظهای کار اونها رو تماشا میکردن، مردی که به عنوان شرابساز موقت حیاط برفی صد شراب خدمت میکرد، فراخوانده شد.
میگفتن اون کسی بوده که شرابساز فقید بیشترین اعتماد رو بهش داشته.
«سؤالی در مورد شرابساز قبلی دارم.»
«بفرمایید، بپرسید.»
«قبل از مرگش چیز عجیبی در موردش وجود داشت؟ رفتار متفاوتی نداشت؟»
«هیچ مورد خاصی نبود.»
«با کسی دعوا نکرده بود؟»
«شرابساز اهل دعوا با کسی نبود.»
اونها علاوه بر این مرد، با چند نفر دیگه هم صحبت کردن، اما به نظر نمیرسید که هیچ درگیری داخلیای وجود داشته باشه.
قبل از ترک حیاط برفی صد شراب، اهریمن مست در مورد شرابهای ساخته شده در اونجا تحقیق کرد.
انواع شرابهایی که ساخته میشد، برنامهی تولید و اینکه شرابها به کجا فرستاده میشدن.
بعد از تموم شدن تحقیقاتشون، هر چهار نفر حیاط برفی صد شراب رو ترک کردن.
«خیلی واضح به نظر میرسه که خودکشی بوده. آیا نیازی به تحقیقات بیشتر هست؟»
اگه قطعی بود که اون خودکشی کرده، دیگه دلیلی برای موندن اون سه نفر توی قصر یخی وجود نداشت.
اما در مقابل اطمینان هان سول، اهریمن مست نوع دیگهای از اطمینان رو نشون داد.
«این خودکشی نبوده، پس باید یه تحقیقات همهجانبه رو شروع کنیم. از قصر یخی بخواید که فعالانهتر به ما کمک کنه.»
وقتی هان سول چهرهای سردرگم به خودش گرفت، اهریمن مست با اعتمادبهنفس صحبت کرد.
«توی تحقیقات امروز، من سه مورد مشکوک و مدرک پیدا کردم که نشون میده این خودکشی نبوده.»
«اونها چی بودن؟»
نه تنها هان سول، بلکه گئوم موگوک و لی آن هم کنجکاو به نظر میرسیدند.
سه مورد؟
«اول اینکه، حتی اگه میخواست خودکشی کنه، با نوشیدن شراب سمی نمیمرد.»
«اون تمام عمرش عاشق شراب بود، پس این احتمال وجود نداره که میخواسته توی آخرین سفرش هم با شراب باشه؟»
اهریمن مست با قاطعیت سرش رو تکون داد.
«یه آدم دائمالخمر مثل من شاید این کار رو میکرد. اما اون دائمالخمر نبود؛ اون کسی بود که شراب میساخت.»
اهریمن مست برای هان سول که هنوز منظورش رو درک نکرده بود، بیشتر توضیح داد.
«اون ترجیح میداد خودش رو از یه صخره پرت کنه پایین. اون آدمی نبود که اجازه بده هیچوقت سم با شرابی که خودش ساخته مخلوط بشه. چون اون کسی بود که خالصانه عاشق شراب بود.»
گئوم موگوک این احساس رو اینطوری درک کرد: یه رزمیکار ممکنه با فرو کردن شمشیر خودش توی قلبش به زندگیش پایان بده، اما یه صنعتگر که شمشیر میسازه، هیچوقت نمیخواد شمشیری رو که خودش خلق کرده به خون آلوده کنه.
«دلایل دیگه چی هستن؟»
«کمی قبل، من به برنامهی حیاط برفی صد شراب نگاه کردم. شراب یخی مخصوص تالار ارباب قصر، پنج روز بعد از مرگ اون آماده میشد. این شراب یخی با بالاترین کیفیت فقط توی این موقع از سال میتونه ساخته بشه. این مهمترین روز سال برای حیاط برفی صد شراب هم هست. اونوقت اون بدون تموم کردن اون شرابِ آخر خودکشی کرده؟ این کاملاً غیرممکنه.»
گئوم موگوک و لی آن هر دو سر تکون دادن.
هان سول واکنشی از خودش نشون نداد، اما اون هم فکر میکرد که حرفهای اهریمن مست منطقیه.
این شکی بود که به خاطر پیدا شدن وصیتنامه، نادیده گرفته شده بود.
«دلیل سوم و آخر چیه؟»
«اون دلیل قاطعه.»
اهریمن مست با چشمهایی تیره و آرام گفت:
«این حقیقت که اون هیچ یادداشتی برای من نذاشته.»
اون مطمئن بود که اون زن حداقل بدون گفتن هیچ حرفی به اون، نمیرفت.
«اون با نذاشتن هیچ یادداشتی برای من، آخرین پیامش رو فرستاد. ازم خواست که پرده از مرگ ناحقش بردارم.»
چی میشد اگه موقع نوشتن وصیتنامه تهدید شده بود؟ اگه مرگش رو پیشبینی کرده بود، حتماً یه حرف آخر برای اهریمن مست باقی میگذاشت.
اما با نذاشتن هیچ پیامی، داشت به اهریمن مست میگفت که این مرگ یه خودکشی نیست.
این فقط زمانی ممکن بود که اعتمادی عمیق وجود داشته باشه.
«میدونی اشتباهشون چی بود؟ اونا کسی رو کشتن که ازشون محافظت میکرد.»
اهریمن مست به آرومی کدوی اشکهای خونین رو که به کمرش آویزون بود نوازش کرد و گفت:
«کسی که جلوی مست کردن و به سیم آخر زدنِ من رو میگرفت.»