چپتر 407: اگر تو آماده می‌شوی، من هم آماده می‌شوم
چپتر 407: اگر تو آماده می‌شوی، من هم آماده می‌شوم
در یک میخانه نشسته بودم، چای مینوشیدم و مردمی را که از آنجا رد میشدند تماشا میکردم.
آنها با آرامش روی جادهی پوشیده از برف قدم میزدند و هرگز پایشان نمیلغزید.
درست همانطور که مردم سرزمینهای بیرونی با بادهای شنی آنجا خو گرفته بودند، مردم دریای شمال هم در هماهنگی کامل با برف زندگی میکردند.
شخصی که قرار بود اینجا با او ملاقات کنم، کسی بود که تا به حال ندیده بودمش.
اصلاً نمیدانستم کدامیک از رهگذران ناگهان وارد میخانه میشود و روبروی من مینشیند.
دلیل اینکه کلاه حصیری به سر داشتم و چهرهام را از دیگران مخفی کرده بودم، به خاطر خودم نبود، بلکه به خاطر شخصی بود که با او قرار داشتم.
او مردی بود که پنهانکاری برایش به قیمت زندگیاش بود.
چقدر زمان به همین منوال گذشت؟
مردی میانسال با ظاهری طبیعی روبروی من نشست.
«آیگو، چه سرماییه.»
این مرد با ظاهری معمولی و چهرهای مهربان، رئیس شاخهی دریای شمالِ ماه سیمین بود.
در حال حاضر تمام شبکههای اطلاعاتی عمارت فلکسای و ماه سیمین روی فرقه خون شمال و قصر یخی دریای شمال متمرکز شده بودند.
ماه سیمین با من تماس گرفته و گفته بود که گزارش فوری دارند.
میشد این خبر را از راه دور و با پیام تلهپاتیک هم فرستاد، اما میخواستم حداقل یک بار با مردی که مسئول این بخش است ملاقات کنم.
«اول یه فنجون چای گرم بنوش. خسته نباشی.»
برای او چای ریختم.
هرچند نمیتوانستم به زیردستی که سخت مشغول کار بود شراب تعارف کنم، اما میخواستم حداقل با یک فنجان چای گرم از او پذیرایی کنم.
شراب انتخاب بهتری بود، اما دلیلی که به جای مسافرخانه، یک میخانه را برای قرارمان انتخاب کردم، به خاطر اهریمن مست بود.
به هان سول گفته بودم که دفعهی بعد میتوانیم با هم بنوشیم، اما با خودم عهد کرده بودم تا زمانی که اهریمن مست لب به شراب نزده، من هم چیزی ننوشم.
در حالی که چای میریختم، مرد سریعاً پیامی تلهپاتیک فرستاد.
— ارباب جوان دوم، یانگ جونگ از فرقه خون شمال، مرده.
این خبر غیرمنتظره بود.
پیشبینی میکردم که یانگ جونگ به خاطر این اتفاقات از صف جانشینی کنار گذاشته شود.
اما اینکه مرده باشد؟
چهرهی محترمانهی رهبر فرقه خون شمال که گفته بود من را دعوت خواهد کرد، در ذهنم نقش بست.
«اون خیلی بیرحمتر از چیزیه که به نظر میرسه.»
او چه نقشهای در سر داشت که تا حد کشتن پسر خودش پیش رفته بود؟
او میتوانست هر دلیلی را که میخواست به این مرگ نسبت دهد.
از آنجایی که مقتول پسرِ رهبر فرقه خون شمال بود، هیچکس جرئت نمیکرد برای تحقیق دربارهی علت مرگ قدم پیش بگذارد.
از این گزارش میتوانستم یک چیز را با قطعیت حدس بزنم.
فرقه خون شمال با پادشاه خون در ارتباط بود.
اگر اینطور نبود، او اینقدر عجولانه به این موضوع رسیدگی نمیکرد و حتی پسر خودش را هم نمیکشت.
— فعلاً حواست رو کاملاً جمعِ حرکات پسر ارشد فرقه خون شمال کن.
— به محض اینکه حرکت مشکوکی دیده بشه، خبر میدم.
— ممنونم.
مرد اول از جا بلند شد و رفت.
من لحظهای ماندم تا باقیماندهی چایم را تمام کنم و بعد از میخانه خارج شدم.
همین که در را باز کردم و بیرون آمدم، ناگهان فکری به ذهنم خطور کرد.
نام فرقه خون شمال توسط تقدیر انتخاب شده بود.
دروازهای که من را به سمت پادشاه خون هدایت میکرد.
آه، پادشاه خون، خبر داری؟ دروازه شمالی، همون دروازه ورود به دنیای زیرینه.
* * *
وقتی گئوم موگوک بازگشت، اهریمن مست خبر خوشی برایش داشت.
«فهمیدم چرا اون زن رو کشتن.»
او قصد داشت وقتی گئوم موگوک برگشت، خبر را به همه بگوید، برای همین هنوز به لی آن و هان سول چیزی نگفته بود.
«میدونستم فرمانروای اهریمنی ما بالاخره میفهمه.»
گئوم موگوک در حضور هان سول، با اهریمن مست نه مثل یک برادر، بلکه مثل یک فرمانروای اهریمنی رفتار میکرد.
حالا که همه جمع شده بودند، اهریمن مست فاش کرد که چطور به این موضوع پی برده است.
«اول، با این اطمینان که موضوع قطعاً به شراب ربط داره، نامههایی رو که اخیراً با اون زن رد و بدل کرده بودم بررسی کردم. بیشتر صحبتهای ما دربارهی شراب بود.»
از آنجایی که نامهها توسط شرابساز نگهداری شده بودند، او طبیعتاً داشت نامههایی را که خودش فرستاده بود میخواند.
همین موضوع پیدا کردن سرنخ را بسیار دشوار میکرد.
«بعدش این جمله رو پیدا کردم.»
اهریمن مست خطی را به آنها نشان داد.
— من هم دوست دارم شراب یخی برف معطر رو امتحان کنم.
گئوم موگوک و لی آن تا به حال نام شراب یخی برف معطر را نشنیده بودند.
اما از طرف دیگر، هان سول همه چیز را دربارهی آن میدانست.
«شراب یخی برف معطر فقط یه شراب معمولی نیست. شرابی با یه تأثیر خاصه.»
«چه تأثیری؟»
«شرابیه که بهت کمک میکنه سرما رو تحمل کنی. نوشیدن الکل معمولاً بدن رو گرم میکنه و باعث میشه سرما رو کمتر حس کنی، اما این شراب یخی برف معطر تأثیر فوقالعادهای داره.»
اهریمن مست هم به خوبی از ویژگیهای شراب یخی برف معطر آگاه بود.
و لحظهای که آن کلمات را دید، یک چیز به ذهنش خطور کرد.
«اون عوضیها این بار دنبال چه نوع پیکری میگشتن؟ پیکر سرمای غایی، درسته؟»
پیکر سرمای غایی و شراب یخی برف معطر.
هر دو یک وجه اشتراک داشتند: تحمل سرما.
«این فقط یه تصادف نیست، مگه نه؟»
گئوم موگوک و لی آن سر تکان دادند.
در همان لحظه، هان سول سوالی را مطرح کرد.
«این دلیل برای اینکه بگیم شرابساز فقط به خاطر همین کشته شده، یه کم ضعیف نیست؟»
«حق با توئه، هست.»
اهریمن مست به راحتی این موضوع را پذیرفت و دلیل دیگری را اضافه کرد که قاطعتر بود.
«تا جایی که من میدونم، شراب یخی برف معطر نوشیدنیایه که فقط با اجازهی قصر یخی میشه اون رو درست کرد.»
«درسته. شرابهایی که ویژگیهای خاص دارن، به اجازهی قصر نیاز دارن.»
«اما وقتی قبلاً سوابق شرابسازیِ حیاط برفی صد شراب رو بررسی کردم، هیچ اثری از شراب یخی برف معطر نبود.»
«هیچ اثری نبود؟ این غیرممکنه.»
اگر اینطور بود، قطعاً موضوع مشکوک به نظر میرسید.
«پس اون زن مخفیانه برای کسی درستش کرده.»
اهریمن مست با استنتاج گئوم موگوک موافقت کرد.
«اینکه اون دربارهش به من گفته، یعنی اصلاً روحش هم خبر نداشته که قراره از این شراب برای هدف بدی استفاده بشه. احتمالاً کسی که ازش خواسته بوده، یه آشنای نزدیک بوده. کسی که بهش اعتماد داشته.»
این حدسی بود که او میتوانست بزند، چون آن زن را به خوبی میشناخت.
«نگفت کی ازش خواسته اون رو درست کنه؟»
اهریمن مست با ابراز تأسف سرش را تکان داد.
«تا اونجا پیش نرفت. فقط گفت که درست کردن شراب یخی برف معطر برای اولین بار تجربهی خیلی خوبی بوده و من هم در جواب گفتم که میخوام امتحانش کنم.»
«اینکه فقط با همین یه جمله به جواب رسیدی... واقعاً تحسینبرانگیزه.»
گئوم موگوک از اهریمن مست تمجید کرد.
اینها فقط کلمات توخالی نبودند، بلکه تحسینی صادقانه بودند.
اهریمن مست قطعاً باهوشتر از آن چیزی بود که او فکر میکرد.
«حتماً چون چیزی نمینوشم مغزم اینقدر خوب میچرخه!»
گئوم موگوک به شوخی اهریمن مست لبخندی زد و به هان سول نگاه کرد.
هان سول میدانست گئوم موگوک چه میخواهد.
«من میفهمم کی درخواستِ ساخت شراب یخی برف معطر رو داده بوده.»
هرچند پاسخ داد، اما ته دلش تردید داشت.
آیا واقعاً میتوانست بفهمد؟ اگر بدون اجازهی قصر ساخته شده بود، یعنی تمام مراحل آن کاملاً مخفیانه انجام شده بود.
گئوم موگوک انگار که ذهن او را خوانده باشد، پیشنهاد داد: «با لی آن همراه شو.»
هان سول پیشنهاد گئوم موگوک را رد کرد.
«برای من راحتتره که تنهایی تحقیق کنم.»
همین که با او در یک اتاق بود به اندازهی کافی برایش سنگین بود.
حالا میخواست در طول روز هم با هم این طرف و آن طرف بروند؟ فکر کردن به آن هم ناخوشایند بود.
«میدونم.»
«پس چرا داری این کار رو میکنی؟»
«به خاطر اینه که ممکنه تو خطر باشی.»
این دلیلی غیرمنتظره بود، نه فقط برای هان سول، بلکه برای لی آن و اهریمن مست هم.
«تو نگران امنیت منی؟ اون هم منی که بانوی جوان قصر هستم و توی خودِ قصر یخیام؟»
با این حرف، گئوم موگوک خبری را که همین چند لحظه پیش شنیده بود، با آنها در میان گذاشت.
«یانگ جونگ مرده.»
شوکه شدهترین فرد، لی آن بود.
«اون مرده؟ چرا؟»
«به نظر میرسه اون برای رهبر فرقه خون شمال فقط یه مهرهی اضافی بوده که باید حذف میشده.»
این جمله گویای همه چیز بود.
او مردی بود که به هر حال سزاوار مرگ بود، چون با آزمایشهایش افراد زیادی را فریب داده و به کام مرگ فرستاده بود.
اما اینکه قاتل او پدر خودش بود، واقعاً تکاندهنده بود.
هان سول هم شوکه شده بود، اما تعجب او به خاطر مرگ یانگ جونگ نبود.
بلکه به این خاطر بود که گئوم موگوک قبل از او از مرگ یانگ جونگ باخبر شده بود.
«شبکهی اطلاعاتی اونا از ما بهتره؟ اون هم اینجا، توی دریای شمال؟ یعنی مادر از این موضوع خبر داره؟»
گئوم موگوک به هان سول که لحظهای در فکر فرو رفته بود، هشدار داد.
«نباید حتی برای یه ثانیه هم گاردت رو پایین بیاری. اینکه پسر رهبر فرقه خون شمال توی خودِ فرقه خون شمال به آخر خط میرسه... این ماهیتِ اصلی این جنگه.»
اگر بخواهیم کلیتر بگوییم، یعنی فرزندِ ارباب قصر یخی هم ممکن است در این جنگ، در داخل قصر یخی دریای شمال کشته شود.
«پس، با لی آن همراه شو.»
هان سول در چشمان گئوم موگوک قدرتی را حس کرد که نمیتوانست از آن سرپیچی کند.
این یک رفتار زورگویانه نبود.
بلکه اجباری بود که از قلبی برمیآمد که صادقانه نگران او بود.
«باشه، همین کار رو میکنم.»
هان سول دیگر مخالفت نکرد.
این اولین بار در زندگیاش به عنوان دختر ارباب قصر یخی بود که چنین تنشی را حس میکرد.
گئوم موگوک به لی آن نگاه کرد.
نیازی به هیچ کلام، پیام تلهپاتیک یا حتی تکان دادن سر نبود.
او خودش به خوبی از پس کارها برمیآمد.
یک نگاهِ تنها کافی بود.
وقتی آن دو زن اتاق را ترک کردند، فقط گئوم موگوک و اهریمن مست باقی ماندند.
«اونها دنبال راهی برای تحمل سرمای غایی هستن. چرا؟ میخوان یه هنر پلیدی رو یاد بگیرن که ما ازش بیخبریم؟ یا دارن نقشهای در رابطه با قصر یخی دریای شمال میکشن؟»
با سؤال اهریمن مست، گئوم موگوک از جایش بلند شد.
«جایی هست که باید برم. برادر، تو مخفیانه مراقب لی آن و بانوی جوان قصر باش.»
«یهو کجا داری میری؟»
گئوم موگوک با لبخندی مرموز جواب داد:
«منم میرم تا برای سرما آماده بشم.»
«منظورت چیه؟»
گئوم موگوک اهریمن مستِ کنجکاو را پشت سر گذاشت و از اتاق خارج شد.
«قبل از اینکه بری جوابم رو بده! زود باش! مگه نگفتم چون لب به شراب نزدم حساس شدم؟»
* * *
حتی اگه میخواستم جواب بدم، چیزی نبود که بتونم فاشش کنم.
در راه بودم تا به موضوعی مربوط به زندگی قبل از بازگشتم رسیدگی کنم.
مکانی که با استفاده از گام تندرو در یک چشمبههمزدن به آنجا پرواز کردم، یک کوهستان برفی بود.
در میان کوههای برفی پهناور، آنجا سردترین و بادخیزترین مکان بود؛ دره باد بزرگ.
میگفتند این مکان شدیدترین بادهای جهان را دارد.
هووووووووش.
بادی وحشتناک و سهمگین در دره میوزید.
اینجا به دره بادی شهرت داشت که حتی برای اساتید هنرهای رزمی هم غیرقابلعبور بود.
مکانی بود که باد در آن گوشت و استخوان انسان را از هم میدرید.
علاوه بر آن، باد برفها را به هوا بلند میکرد و دیدِ آدم را از بین میبرد.
مردم دریای شمال به بادِ اینجا، باد کشتار دیوانه هم میگفتند.
به معنای واقعی کلمه بادی مجنون و بادِ مرگ بود.
هوا چنان سرد و خشن بود که حتی اگر کسی از نیروی درونی برای محافظت از بدنش استفاده میکرد، گذشتن از دره کار آسانی نبود.
اینجا حقیقتاً رازی بود که طبیعت خلق کرده بود.
با شنیدن این تئوری که اونها دنبال راهی برای آمادهشدن در برابر سرما هستن، بالاخره فهمیدم زمانش رسیده که از این مکان دیدن کنم.
قبل از بازگشتم، برای پیداکردن مواد لازم جهت هنر بزرگ بازگشت، به انواع و اقسام مکانها سفر کرده بودم.
وقتی با مکانهایی مثل اینجا روبرو میشدم، با سرسختیِ بیشتری خودم را مجبور به ورود میکردم.
حتی تا اینجا هم پیش آمده بودم.
هوف، واقعاً اعتمادبهنفس این رو ندارم که دوباره اون زندگی رو تجربه کنم.
هوووووش.
در حالی که باد را میشکافتم، به پیشروی در دره ادامه دادم.
هر چه عمیقتر میرفتم، باد شدیدتر میشد.
باد چنان با خشونت میوزید که انگار میخواست حتی انرژی محافظتیام را هم پاره کند؛ مجبور بودم از نیروی درونیام فقط برای اینکه باد من را با خود نبرد استفاده کنم، و همین موضوع پیشروی را بینهایت دشوار میکرد.
«حدوداً همینجاها بود.»
همانطور که پیش میرفتم، وارد شکافی در دیواره سمت راست شدم.
فضایی بود که میشد برای مدتی بسیار کوتاه از بادِ بیرون پناه گرفت.
خودِ گذشتهام هم همینطور پنهان شده بود.
حتماً سرنوشت بود.
اینکه در دورترین گوشه این شکاف، راهرویی را کشف کردم که به مکان دیگری ختم میشد.
آن زمان عادت داشتم هر سوراخ و سنبهای را بازرسی کنم.
شکاف دیگری در مکانی وجود داشت که اصلاً به چشم نمیآمد.
شکافی باریک پشت نقطهای که با تاکهای ضخیم مسدود شده بود.
ظاهرش اصلاً دعوتکننده نبود.
بلافاصله این فکر به ذهنم خطور کرد که ممکنه آدم موقع ورود گیر بیفته و بمیره.
وارد شدم.
از راهرویی گذشتم که چنان باریک بود که فقط یک نفر به سختی میتوانست از آن عبور کند.
بعد از گذشتن از تمام آن مسیر، فضایی کمی وسیعتر ظاهر شد.
انگار به دنیای دیگری آمده بودم؛ مکانی که نور خورشید در آن میتابید و علف و درخت در آن روییده بود.
بیرون، بادی مثل تیغه شمشیر میوزید، اما اینجا صدای شرشر جوی آب به گوش میرسید.
مکانی بود که میشد در آن رازهای دوران باستان را لمس کرد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمت.»
در مرکز آنجا، تکدرختی ایستاده بود.
روی آن میوهای سفید آویزان بود.
انگار تکههای یخ از شاخهها آویزان شده بودند.
این همان اکسیر افسانهای بود که در داستانها نقل میشد.
میوه برفی دههزارساله.
نه تنها میشد از آن نیروی درونیِ بسیار بیشتری نسبت به جینسینگ برفی دههزارساله به دست آورد، بلکه یک تأثیر شگفتانگیز دیگر هم داشت.
علاوه بر مقاومشدن در برابر سرما، فرد میتوانست هر نوع انرژی با ماهیت سرد را به راحتی بپذیرد.
این تمام ماجرا نبود.
فرد همچنین میتوانست حملاتی را که با نیروی درونیِ بسیار سرد آغشته شده بودند، دفع کند.
برای مثال، حتی اگر ضربه کف دست الهی سفید سرد به او اصابت میکرد، به این معنی بود که گذرگاههای درونیاش توسط انرژی سرد آسیب نمیدیدند.
در مقابل، فرد میتوانست کف دست الهی سفید سرد را هم راحتتر از هر کس دیگری یاد بگیرد.
من پیش از این با قرص چی آسمانی که پادشاه سم به من داده بود، پیکری مصون از گرما و سرما به دست آورده بودم، اما این میوه برفی دههزارساله اکسیری بود که تخصصش در دفع سرما بود.
اگر تأثیرات هر دو اکسیر با هم همپوشانی پیدا میکرد، میتوانستم حتی بر شدیدترین سرمایی که از تمام مرزها فراتر میرفت هم غلبه کنم.
در زندگی قبل از بازگشتم، نتوانسته بودم میوه برفی دههزارساله را مصرف کنم.
انرژی سردِ نهفته در این میوه چنان قوی بود که نمیشد آن را به همان شکل مصرف کرد.
اگر کسی از روی طمع آن را میخورد، گذرگاههای درونیاش فوراً منجمد میشدند.
این اکسیری بود که شاید فقط ارباب قصر یخی، که به تسلط کامل در هنر الهی یخ آسمانی رسیده بود، میتوانست مصرفش کند.
هنوز یادم هست.
حرفهایی که موقع ترککردن میوه برفی دههزارساله زدم.
اگه تقدیر اجازه بده، دوباره همدیگه رو میبینیم.
آن زمان، این باور را داشتم که شاید به گذشته برگردم و دوباره از این مکان دیدن کنم.
حالا میتوانستم امتحانش کنم.
من مقدار بینظیری از نیروی درونی به دست آورده بودم، گذرگاههای درونیام قویتر شده بودند و بالاتر از همه، به تسلط کامل در هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رسیده بودم.
باور داشتم که هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی که به کمال رسیده، از بدنم در برابر انرژی سردی که از این میوه برفی دههزارساله ساطع میشد، محافظت میکند.
اگر این باور ذرهای لنگ میزد، نباید میوه برفی دههزارساله را مصرف میکردم.
قطعی بود که دچار جراحت درونی شدیدی میشدم.
اما حس میکردم تمام اینها سرنوشت است.
من این مکان را قبل از بازگشت کشف کرده بودم، به تسلط کامل در هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رسیده بودم و دشمن هم سعی داشت پیکر سرمای غایی را پیدا کرده و از آن استفاده کند.
سرنوشت داشت با من حرف میزد.
وقتش رسیده بود که میوه برفی دههزارساله را مصرف کنم.
نه، اینکه «باید» آن را مصرف میکردم.
همراه با سرنوشت، غریزهام هم سخن میگفت.
اگه تو برای سرمای غایی آماده میشی، منم همین کار رو میکنم.
«هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی، بهت تکیه میکنم.»
لحظهای که میوه برفی دههزارساله را در دست گرفتم، سرمایی در بدنم پخش شد که انگار تمام وجودم قرار است منجمد شود.
فقط با لمسکردنش، میوه داشت درباره خطرش به من هشدار میداد.
بخورش تا بمیری.
بدون تردید میوه برفی دههزارساله را خوردم.
لحظهای که وارد دهانم شد، سرمایی را حس کردم که هرگز در زندگیام تجربه نکرده بودم.
فکر میکردم سفت باشد و به راحتی آب نشود، اما اشتباه میکردم.
به محض اینکه وارد دهانم شد، در یک آن ذوب شد و سرمایی مطلق در تمام بدنم پخش گردید.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی از قبل فعال شده بود و در برابر انرژی سرد مقاومت میکرد.
سسسسسسسسسسس.
سرمایی بود که باعث میشد بخواهم فریاد بزنم.
باورم نمیشد چنین سرمایی در جهان وجود داشته باشد.
حتی با وجود فعالبودن هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی، دردی را حس میکردم که انگار تمام بدنم در حال یخزدن است.
میخواستم فوراً این انرژی را از بدنم بیرون کنم.
ترس از اینکه مبادا از این سرما بمیرم، وجودم را پر کرده بود.
«تحمل کن، باید تحمل کنم.»
در حالی که انرژی میوه برفی دههزارساله را ذوب میکردم، اوراد هنر اهریمنی نه مصیبت را زیر لب خواندم و به ارواح پلید فکر کردم.
به شرق، غرب، جنوب و شمال فکر کردم و به روحهای اهریمن آسمانی که در توهمم دیده بودم، اندیشیدم.
به هر چیزی که به هنر اهریمنی نه مصیبت و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی مربوط میشد، فکر کردم.
وقتی اینها هم برای تحملش کافی نبود، به پدرم فکر کردم.
به چهرهاش فکر کردم که چطور به من نگاه میکرد و پوزخند میزد.
مؤثر بود.
در این وضعیت دردناک، بهطرز عجیبی لبخندی روی لبهایم نقش بست.
تحمل کردم و باز هم تحمل کردم.
و نتیجه، یک موفقیت بزرگ بود.
موفق شده بودم انرژی میوه برفی دههزارساله را کاملاً ذوب کنم.
مقدار زیادی نیروی درونی به هسته انرژیام اضافه شد و از همه مهمتر، به آنچه میخواستم رسیده بودم.
انرژی سردِ میوه برفی دههزارساله بهطور دائمی در تمام گوشه و کنار گذرگاههای درونیام نشست.
حالا، مگر اینکه انرژیای سردتر از میوه برفی دههزارساله به بدنم هجوم بیاورد، هیچ انرژی سردی نمیتواند روی من تأثیر بگذارد.
خوشحال بودم که فکر میکردم سلاح دیگری برای استفاده علیه اونها به دست آوردم.
اینطوری بود که ذرهذره قویتر میشدم.
«مطمئناً از این قدرت در راه درست استفاده میکنم.»
بعد از اینکه با دستهای قلابشده در هم، مقابل درخت میوه برفی دههزارساله تعظیم کردم، آنجا را ترک کردم.
از راهروی باریک گذشتم و دوباره به درهای آمدم که باد دیوانه در آن بیداد میکرد.
هوووووووووش.
بادی عظیم به من هجوم آورد.
با اینکه نیروی درونیام را برای محافظت از بدنم بالا نبرده بودم، بادِ گوشتخراش اصلاً برایم سرد نبود.
اگر بخواهم کمی اغراق کنم، باد کشتار دیوانه حالا برایم مثل نسیم بهاری، بادی گرم شده بود.
قبل از بازگشت، از همینجا راهی را که آمده بودم برگشته بودم.
نمیتوانستم بیشتر از این در دره پیش بروم.
اما امروز، کنجکاو بودم.
که چه چیزی در انتهای آن قرار دارد.
و به این ترتیب، شروع کردم به قدمزدن به سمت منشأ باد.