چپتر 408: دفعه بعد که همدیگه رو دیدیم، حتماً با هم یه نوشیدنی می‌خوریم

هان سول و لی آن در حال قدم زدن در حیاط داخلی قصر یخی بودند.

هان سول مأموریت داشت بفهمد شرابساز شراب یخی برف معطر را برای چه کسی درست کرده است، اما در حقیقت، خودش هم درمانده بود.

«باید از کی بپرسم؟»

این موضوع ربطی به باهوش یا احمق بودن نداشت.

مسئله، تجربه بود.

او تا به حال حتی یک بار هم روی هیچ پروندهای تحقیق نکرده بود.

با این حال، قصد تسلیم شدن نداشت.

درخواست کمک از مادرش هم جزو گزینهها نبود.

«اول، بیا برگردیم به حیاط برفی صد شراب.»

لحن او نسبت به لی آن کمی محترمانهتر شده بود.

تا به حال، با او مثل یکی از زیردستان رهبر جوان فرقه رفتار میکرد، اما حالا داشت با او به عنوان دختر اهریمن مشت برخورد میکرد.

هرچند او دخترخوانده بود، اما کسی نمیتوانست با دختر یک فرمانروای اهریمنی با بیمیلی رفتار کند.

«فکر خوبیه.»

«چرا این رو میگی؟»

«وقتی اتاق شرابساز فقید رو دیدم، یه فکری به ذهنم رسید. اون کسی بود که واقعاً عاشق درست کردن شراب بود. احتمالاً بیشتر از خونهاش، توی حیاط برفی صد شراب وقت میگذروند. پس، مگه نباید جوابی که دنبالشیم هم همونجا باشه؟»

با حرفهای لی آن، هان سول سرش را به نشانه تایید تکان داد.

«همه چقدر باهوشن.»

این بار، گئوم موگوک، اهریمن مست و لی آن کاملاً پیشفرضهای او را درباره پیروان طریقت اهریمنی در هم شکسته بودند.

او همیشه فکر میکرد اهریمنصفتها افرادی بیرحم و خشن هستند که امیال خود را پنهان نمیکنند.

اما این سه نفر، اصلاً شبیه آن رهبر جوان فرقه، فرمانروای اهریمنی یا زیردستی که او تصور میکرد، نبودند.

«با این حال، نباید ازشون ببازم.»

از آنجایی که اهریمن مست با بررسی نامه سرنخی پیدا کرده بود، او هم باید چیزی از خودش نشان میداد.

نه به رهبر جوان فرقه.

او میخواست خودش را به مادرش ثابت کند.

تصویر دختری که میتواند بر آنها چیره شود.

او کسی بود که در تمام زندگیاش هرگز به ظاهر شدن در چشم دیگران اهمیت نداده بود، اما وقتی پای مادرش وسط میآمد، این حس هنوز در او باقی بود.

نه اینکه مادرش را دوست داشته باشد.

نه، شاید او کسی بود که بیش از همه از او متنفر بود.

«دوباره تشریف آوردین، بانوی جوان قصر.»

شرابساز موقت حیاط برفی صد شراب به آن دو خوشآمد گفت، اما هان سول برای دیدن او نیامده بود.

در آنجا، هان سول با مردی به نام جو میونگ ملاقات کرد که مسئول مواد اولیه مورد نیاز برای تهیه شراب بود.

جو میونگ از ملاقات با هان سول به شدت مضطرب شده بود.

«سوالی ازت دارم.»

«خواهش میکنم، بفرمایین.»

«حتماً سرت شلوغه، پس میرم سر اصل مطلب. شرابساز فقید هیچوقت ازت نخواست مواد اولیه برای درست کردن شراب یخی برف معطر رو براش جور کنی؟»

«نه، نخواست.»

صدای جو میونگ، شاید از روی استرس، میلرزید.

«این موضوع مهمیه. نباید بهم دروغ بگی.»

همانطور که هان سول با نگاهی سرد به او خیره شده بود، جو میونگ سرش را پایین انداخت.

درست در همان لحظه، لی آن قدمی به جلو گذاشت.

«فکر میکنم احتمالاً با شرابساز قولی بستین؛ اینکه به کسی چیزی نگین.»

جو میونگ با سر پایین، چیزی نگفت.

«ما شک داریم که شرابساز به خاطر همون شراب مرده باشه.»

لحظهای که این حرف را زد، لرزش بدن جو میونگ کاملاً حس شد.

«پیدا کردن کسایی که باعث مرگ شرابساز شدن، مهمتر از سر قول موندن نیست؟»

او میتوانست تردید جو میونگ را حس کند.

رابطه او با شرابساز فقید باید عمیق بوده باشد، آنقدر عمیق که نتواند به راحتی آن را انکار کند.

او از آن آدمهایی نبود که بدون پلک زدن دروغ بگوید.

جو میونگ سرش را بلند کرد و با احتیاط پرسید: «اون واقعاً به خاطر اون شراب مرد؟»

«ما اینطور فکر میکنیم.»

بانوی جوان قصر حرفهای لی آن را پی گرفت.

«فرصتها همیشه از راه نمیرسن. اگه این شانس رو از دست بدی، دیگه هیچ موقعیت دیگهای برای تحقیق درباره مرگ شرابساز پیش نمیاد.»

هرچند این کلمات با لحنی سرد بیان شدند، اما تأثیرگذار بودند.

جو میونگ دیگر حقیقت را پنهان نکرد.

«اون مخفیانه صدام زد و ازم خواست مواد اولیه برای درست کردن شراب یخی برف معطر رو براش بیارم. گفت این شرابی بود که یه شخص ارزشمند مخفیانه ازش خواسته بود. ازم خواست که این رو مثل یه راز نگه دارم، منم همین کار رو کردم. متأسفم.»

«نگفت که اون رو برای کی میفرسته؟»

«نه، اون رو نمیدونم.»

«کسی بود که با شرابساز صمیمی باشه؟»

«کس خاصی نیست که بتونم ازش اسم ببرم. اون معمولاً ترجیح میداد تنها باشه.»

از آنجایی که دیگر سوالی برای پرسیدن نمانده بود، هان سول سوالاتش را متوقف کرد.

«تو بدون اینکه سابقهای ثبت کنی، به مواد اولیه شراب دست زدی، پس تنبیه میشی.»

«براش آمادهم.»

او میتوانست حس کند که جو میونگ برای شرابساز احترام قائل بوده است.

به هر حال، حتماً به همین دلیل بوده که مخفیانه مواد اولیه را به او داده بود.

لی آن با گرمی مردی را که صادقانه حرف زده بود، تسلی داد.

«شرابساز حتماً ازت ممنون میبود.»

سپس آن دو به بیرون رفتند.

کلماتی که میخواستند بگویند او را تنبیه نکند، تا گلوی لی آن بالا آمدند، اما آنها را به زبان نیاورد.

ممکن بود او فقط به خاطر اینکه لی آن این موضوع را مطرح کرده، تنبیه شود، حتی اگر قصد بخشش در کار بود.

«برای یه پیرو طریقت اهریمنی، با مردم خیلی مهربونی.»

با این حرف، لی آن پرسید: «توی این دنیای رزمی، کی بیشتر زنده میمونه؛ آدمهای بیرحم یا مهربون؟»

«خب معلومه که...»

هان سول حرفش را تمام نکرد.

جواب آنقدر واضح بود که نیازی به گفتنش نمیدید.

با این حال، افکار لی آن با او متفاوت بود.

«من طرف اونایی هستم که باور دارن آدمهای مهربون بیشتر عمر میکنن.»

مهربانی؟ این حسی بود که هان سول هرگز تجربه نکرده بود.

او هرگز مهربانی ندیده بود و هرگز با کسی با مهربانی رفتار نکرده بود.

در هر صورت، هان سول با حرفهای او موافق نبود.

حرف زدن از مهربانی در این دنیای رزمی بیرحم؟

درست در همان لحظه، جو میونگ دواندوان به سمت آنها آمد و گفت: «یه لحظه پیش، اونقدر مضطرب بودم که ذهنم کار نمیکرد، اما یادم اومد که چند بار شرابساز رو در حال نوشیدن با ارشد سو دیدم. اون کسی نبود که با بقیه معاشرت کنه، برای همین توی ذهنم مونده بود.»

جو میونگ تعظیم کرد و برگشت.

لی آن لبخندی زد و به هان سول گفت: «این هم نتیجه مهربانی بود.»

بهرغم شوخی او، چهره هان سول جدی شده بود.

«چی شده؟»

«چیزی نیست.»

اما لی آن میتوانست آن را حس کند.

لحظهای که نام ارشد سو را شنید، چیزی او را آزار داده بود.

لی آن با آرامش به او گفت: «مگه شرط بانوی جوان قصر این نبود که هیچ رازی بینمون نباشه؟»

«تو نباید چیزی رو پنهان کنی، اما من میکنم.» مطمئناً که اینطور فکر نمیکنی، مگه نه؟

وقتی حتی چشمان لی آن هم این سوال را میپرسیدند، هان سول بالاخره کلماتی را که در گفتنشان تردید داشت، به زبان آورد.

«ارشد سو کسیه که مادرم بیشتر از همه بهش اعتماد داره.»

ارشد سو شخصی بسیار بانفوذ در قصر یخی بود و میتوان او را بزرگترین حامی ارباب قصر یخی نامید.

«در این صورت، ممکنه شرابساز احساس راحتی کرده و درخواستش رو قبول کرده باشه.»

او کسی بود که با شرطِ درست کردن شراب برای یک فرد قابل اعتماد، همخوانی داشت.

ارشد سو همچنین مردی با شخصیت عالی بود.

اما در وضعیتی که تصور میشد شراب یخی برف معطر با مرگ شرابساز مرتبط است، هدف ارشد سو بود؟

اگر مادرش میفهمید مشکلساز بود، و اگر نمیفهمید هم باز مشکلساز بود.

آدمهای مهربان بیشتر عمر میکنند؟

«ارشد سو تنها کسی هم هست که مادرم باهاش با مهربانی رفتار میکنه.»

* * *

وووووووووش.

باد شدیدتر شد، اما من به راه رفتن ادامه دادم.

دلیل اینکه راه رفتن در اینجا در اصل دشوار بود، فقط قدرت باد نبود، بلکه سرمای وحشتناکی بود که با خود میآورد.

این سرمایی بود که هیچ انسانی نمیتوانست در برابرش دوام بیاورد، بنابراین مصرف نیروی درونی برای مسدود کردن آن بسیار زیاد بود.

نیروی درونی برای جلوگیری از پرتاب شدن توسط باد، و نیروی درونی برای مقابله با سرما.

این کار مستلزم تخلیه مضاعف نیروی درونی بود.

از طرف دیگر، در حال حاضر، من مجبور نبودم نگران سرما باشم و فقط باید روی قدرت باد تمرکز میکردم.

بعد از اینکه با قرص چی آسمانی در برابر گرما و سرما مصونیت پیدا کردم و سپس جینسینگ برفی دههزارساله را مصرف کردم، تأثیرات آن واقعاً به شکل اسرارآمیزی شگفتانگیز بود.

این سرمای سوزان که برای منجمد کردن خون هم کافی بود، اصلاً به چشمم نمیآمد.

برای همین فکر میکردم راحت بهش میرسم.

با هر قدمی که به جلو برمیداشتم، باد وحشیتر میشد.

صدای باد با هر قدم تغییر میکرد.

میتونم تضمین کنم.

هیچکس جز افراد برگزیده نمیتونه از اینجا رد بشه.

منم یه آدم برگزیدهم.

بعد از بازگشت، مقدار عظیمی نیروی درونی به دست آوردم و هنر اهریمنی نه مصیبت و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو یاد گرفتم.

علاوه بر اون، حتی جینسینگ برفی دههزارساله رو هم مصرف کردم.

حتی خودم هم شک دارم که بتونم تا تهش برم، پس آخه کی میتونه از اینجا رد بشه؟

«چرا دنبال یه پیکر سرمای غایی میگشتن؟»

برای یه لحظه، با خودم فکر کردم نکنه برای رد شدن از اینجا بوده، که یکی از دلایلی بود که سعی کردم بیام.

اما حالا که واقعاً داشتم انجامش میدادم، قطعاً دلیلش این نبود.

اونها بدون شک نقشهی دیگهای داشتن.

کمی که جلوتر رفتم، باد اونقدر شدید وزید که دیگه نمیتونستم به چیز دیگهای فکر کنم.

نیروی درونیای که داشتم و فاصلهای که تا انتها مونده بود.

شدتِ رو به افزایشِ باد.

همهچیز رو حسابکتاب کردم.

نمیتونستم بدون برنامه تمام نیروی درونیم رو تا حد اعلا بیرون بکشم، و نه میتونستم در مصرفش صرفهجویی کنم، چون ممکنه باد من رو با خودش ببره.

علاوه بر این، حداقل مقدار نیروی درونی لازم برای محافظت از بدنم رو برای وقتی که از خستگی از پا درمیاومدم، محاسبه کردم.

همونطور که فقط با اون مقدار محاسبهشدهی نیروی درونی راه میرفتم، درد شروع شد.

درد داشت.

واقعاً درد داشت.

هیچوقت فکر نمیکردم باد بتونه اینقدر دردناک باشه.

اما نمیتونستم برای فرار از درد، نیروی درونی بیشتری بیرون بکشم.

درد بزرگتری اون جلوتر منتظرم بود.

باید این درد رو تحمل میکردم تا به اونجا برسم.

بیشتر از اون چیزی که انتظار داشتم نیروی درونی مصرف شد.

باید برای محافظت از پردههای گوشم نیروی درونی تولید میکردم.

صدای باد اونقدر بلند بود که میتونست به گوشهام آسیب بزنه.

اون نیروی درونی مصرفشده، به شکل درد برمیگشت.

وووووووووش!

«اصلاً چرا دارم سعی میکنم برم اونجا؟ اگه از این کار آسیب درونی ببینم چی؟»

میل به فرار از درد، مدام وسوسهم میکرد.

اگه زندگی قبل از بازگشتم نبود، هیچوقت نمیتونستم اینطوری پیش برم.

اون زمان، وسوسههای زیادی سراغم میاومد.

تسلیم شو.

چطور یه انسان ممکنه بتونه به گذشته برگرده؟ بیا همین الان بیخیال شیم و زندگیمون رو بکنیم.

چون بر اون وسوسههای بیپایان غلبه کردم، و چون اون راه طولانی رو به تنهایی قدم زدم.

«این راه رو هم میتونم برم.»

قدم زدم و قدم زدم.

مقدار عظیم نیروی درونی توی کانون انرژیم دیگه داشت به تهش میرسید.

«فقط یه ذره، فقط یه ذره دیگه.»

در آخرین لحظه، صدای باد قطع شد و حس کردم اطرافم ساکت شده.

نکنه توهم باشه؟ اگه به خاطر این دچار انحراف درونی بشم، بدبخت میشم.

اگه این نشانهای از اون بود، باید بیخیال میشدم و فوراً برمیگشتم.

این آخرین وسوسه بود.

با استواری پاهام رو حرکت دادم.

چیزی که همیشه بر وسوسه غلبه میکرد، همون یه قدمِ استوار به جلو بود.

گوووووووووو!

لحظهای که بر وسوسه غلبه کردم، صدای بادی رو شنیدم که تا حالا به عمرم نشنیده بودم.

و اینطوری، بالاخره به منشأ باد رسیدم.

قدرت باد به اوج خودش رسیده بود.

از تمام نیروی درونی ذخیرهشدهم استفاده کردم تا انرژی محافظ و هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو تا آخرین حدشون ظاهر کنم.

«رسیدم! فقط همین یه تیکه! خواهش میکنم!»

با غلبه بر دردی که انگار داشت تمام بدنم رو تکهتکه میکرد، قدم آخرم رو برداشتم.

لحظهای که از درهی باد گذشتم و بدنم رو به سمتی چرخوندم، درد انگار که یه دروغ باشه، ناپدید شد.

از اون باد سهمگین فرار کرده بودم.

«تونستم!»

ناخودآگاه نفس عمیقی کشیدم و گفتم: «زندهم.»

توی درهای که همین الان ازش فرار کرده بودم، باد میوزید.

اونقدر شدید میوزید که موجهای باد با چشم دیده میشدن.

منشأ باد آسمون بود.

بادی که از دوردستها به صورت مورب از آسمون پایین میاومد، با شدت به سمت دره میوزید.

شبیه اهریمنی بود که داشت با دهنش تمام هوای دنیا رو میبلعید.

منظرهای واقعاً عجیب، ناشناخته و ترسناک بود.

و اونجا بود که فهمیدم.

رسیدن به اینجا خودش یه برخورد تقدیرساز بزرگتر از هر چیز دیگهای بود.

برای رسیدن به این نقطه، تمام نیروی درونیم رو به کار گرفته بودم.

تمام پتانسیل یه رزمیکار رو خرج کرده بودم.

بعد از استفاده از آخرین قطرهی پتانسیلم، حس میکردم میتونم خودم رو به عنوان یه جنگجو با شفافیتی بلورین ببینم.

حس میکردم سطح استادی رزمیم بالاتر رفته.

همینطور حس میکردم که به عنوان یه آدم، قویتر شدم.

تجربه و حس عجیبی بود.

مطمئن بودم این تجربه که برای اولین بار در زندگیم حسش میکردم، قطعاً روی هنر اهریمنی نه مصیبت من تأثیر میذاره.

پشتم رو به دهان اهریمنی که باد رو میبلعید کردم و به آرومی راه افتادم.

خیلی عقبتر از من، یه صخرهی عظیم راه رو بسته بود.

اونقدر بلند بود که نوکش دیده نمیشد.

رشتهکوههای برفی کل جهت مخالف رو مسدود کرده بودن.

انگار اینجا جایی بود که بدون گذشتن از اون درهی باد، نمیشد واردش شد.

روبروم، منظرهای بهاری نمایان شد.

گلها شکوفه داده بودن و پرندهها پرواز میکردن.

خرگوشها و گوزنها من رو دیدن اما فرار نکردن.

طوری نگاهم میکردن انگار برای اولین باره که یه آدم میبینن.

یه انرژی مرموز همهجا موج میزد.

این راز و رمزِ بدویِ جایی بود که هرگز پای هیچ انسانی بهش نرسیده بود.

و بعد دیدمش.

یه نفر که وسط اون همه زیبایی ایستاده بود.

یه پیرمرد بود که دستهاش رو پشتش گره کرده بود و ایستاده بود.

یه پیرمرد توی یه همچین جایی؟ معلومه که نمیتونست یه آدم معمولی باشه.

برای یه لحظه، یه نفر به ذهنم خطور کرد.

نکنه؟ نکنه خودش باشه؟

«ارشد؟»

با احتیاط پیرمرد رو صدا زدم.

بعد، پیرمرد به آرومی به سمت من چرخید.

در کمال تعجب، اون همون پیرمردی بود که من رو به گذشته فرستاده بود.

«ارشد!»

پیرمرد لبخند درخشانی زد و بطری شرابی رو که دستش بود تکون داد.

«مگه نگفتم دفعه بعد که همدیگه رو دیدیم باید یه نوشیدنی با هم بزنیم؟»

اینها حرفهایی بود که پیرمرد درست قبل از فرستادن من به گذشته گفته بود.

برای همین حس میکردم که پیرمرد ممکنه یه روزی دوباره جلوی من ظاهر بشه.

فقط فکر نمیکردم اون روز، امروز باشه.

«الان دارم پرهیز میکنم. عمداً این موقع اومدی، نه؟ که اذیتم کنی.»

پیرمرد با صدای بلند خندید.

«از اون موقع تا حالا خیلی سرحالتر شدی.»

«به لطف شماست.»

پیرمرد که با چشمهایی عمیق نگاهم میکرد، به آرومی بهم نزدیک شد و زد روی شونهم.

«سخت بوده، نه؟ داری خوب پیش میری.»

لحظهای که حرف پیرمرد رو شنیدم، بغض گلوم رو گرفت.

من سعی میکنم و تلاش میکنم تا همهچیز رو به بقیه نشون بدم.

اما انگار خودم هم دلم میخواست این رو بشنوم.

حتماً دلم میخواست از زبون تنها کسی که از اول تا آخرِ تلاشهام رو میدونست، تسلی پیدا کنم.

اینکه از قبل از بازگشت تا الان، چقدر با پشتکار زندگی کردم.

پس فقط بهم بگو که دارم خوب پیش میرم.

همین یه جمله تمام چیزیه که نیاز دارم بشنوم.

«حالا که پرهیز میکنی، بذار اون نوشیدنی رو بمونه برای دفعه بعد.»

«به این زودی داری میری؟»

«همونطور که میدونی، خیلیا دنبال من میگردن، برای همین خیلی سرم شلوغه.»

با این حال، حرفش طوری بود که انگار ممکنه دوباره بیاد من رو ببینه، و این حالم رو خوب کرد.

وووووووش.

تندبادی وزید.

پیرمرد با باد ناپدید شد.

همراه اون، منظرهی بهشتگونهی اطرافم هم غیب شد.

درختها، علفها و حیوونها با اون رفتن.

حالا، دور و برم فقط برف بود و یخ.

اون در یه لحظه اومد و رفت، برای همین شبیه یه رویا بود.

نکنه چیزی رو دیدم که وجود نداشته؟ من تمام انرژی ذهنی و نیروی درونیم رو تا حد فروپاشی مصرف کرده بودم.

اما اینطور نبود.

لمس دستی که روی شونهم زد، خیلی زنده و واقعی بود.

از اینکه دوباره دیدمش خیلی خوشحال و شاد بودم.

چون این چند روز فراموش کرده بودم به آسمون نگاه کنم، خودت اومدی من رو ببینی؟ منم از این به بعد زیاد به بالا نگاه میکنم، پس لطفاً تا آخر هوام رو داشته باش.

اینقدر هم تظاهر نکن که همیشه سرت شلوغه.

و... ممنونم.

واقعاً.