چپتر 410: قلب یک والد
چپتر 410: قلب یک والد
گئوم موگوک و هان سول پس از بازگشت به اقامتگاهشان، ماجرای سو ناک را برای اهریمن مست و لی آن تعریف کردند.
وقتی صحبتهای گئوم موگوک تمام شد، هان سول رو به لی آن گفت:
«پیشنهادت برای اینکه بذاریم رهبر جوان فرقه به جای ما بهش رسیدگی کنه، فکر خوبی بود.»
او فکر میکرد گئوم موگوک فریبش داده، اما این اتفاق نظرش را کمی تغییر داده بود.
او شاید موجودی متعالی نبود، اما قطعاً جنبهای خارقالعاده داشت.
نگاه شوخطبع گئوم موگوک به سمت لی آن چرخید.
«زیردستی که کارهاش رو سرِ رئیسش خراب میکنه؟»
«یه رئیس خوب کسیه که بدونه کِی خودش رو به اون راه بزنه.»
«رئیس بودن واقعاً سخته.»
«این شمایید که زندگی سختی دارید، رهبر جوان فرقه. بقیه رئیسها همهشون راحت زندگی میکنن.»
هان سول هنوز با این نوع گفتگوها ناآشنا بود.
او اطمینان داشت که چنین رابطه صمیمانهای با یک زیردست، قطعاً معایب بزرگی خواهد داشت.
«میدونی چه کسی به ارشد سو نزدیکتره؟»
در پاسخ به سؤال گئوم موگوک، هان سول صادقانه جواب داد:
«نزدیکترین فرد به اون، ارباب قصره.»
«میتونی برای فردا یه ملاقات با ارباب قصر ترتیب بدی؟»
«انجامش میدم.»
«با این حال، فردا تنهایی به اون ملاقات میرم.»
«چرا؟»
گئوم موگوک دلیلی غیرمنتظره آورد:
«چون اون در حضور فرزندش، تبدیل به یه والد میشه، نه ارباب قصر.»
هان سول فکر میکرد گئوم موگوک هنوز چیزی درباره مادرش نمیداند.
«فکر نمیکنم نیازی باشه نگران اون موضوع باشید.»
«چیزهایی درباره قلب یه والد وجود داره که فرزند هیچوقت نمیتونه بفهمه.»
«شما از کجا قلب یه والد رو میشناسید، رهبر جوان فرقه؟ شما که حتی ازدواج هم نکردید.»
گئوم موگوک کسی نبود که با چنین سؤالی زبانش بند بیاید.
«وقتی والدی مثل پدر من داشته باشی، آخرش مجبوری حسابی درباره والد بودن مطالعه کنی. اینکه اصلاً یه والد چیه!»
گئوم موگوک دید که اهریمن مست با شنیدن حرفهایش لبخند زد.
همه از پدرش میترسیدند و از او واهمه داشتند، اما نه به اندازه اهریمن مست.
باعث آسودگی خاطر بود که سوءتفاهم درباره اینکه پدرش از او متنفر است، برطرف شده بود.
گئوم موگوک به اهریمن مست که در حال نوشیدن چای بود نزدیک شد و هوای اطرافش را بو کشید.
«رهبر جوان فرقه، دارید چیکار میکنید؟»
«شما و چای ترکیب خیلی عجیبی هستید، فقط دارم چک میکنم. داشتم فکر میکردم نکنه توی قوری به جای چای، شراب باشه.»
گئوم موگوک با این حرف، برای خودش توی یک فنجان خالی چای ریخت و آن را نوشید.
«فکر کنم دارم مست میشم. این شرابی نیست که طعم چای میده؟»
«فهمیدم که چای هر چی بیشتر بنوشی، بهتر میشه.»
«با این حال، داری خوب تحمل میکنی، مگه نه؟»
«میدونی که، نه؟ هیچچیز به اندازه بدن انسان مرموز نیست. انگار که هیچوقت اون همه شراب ننوشیده، بدنم همین حالا داره خودش رو با چای وفق میده.»
«منظورم اون نبود. منظورم اینه که داری جلوی وسوسه رفتن و به هم ریختن همهچیز رو خوب میگیری.»
اهریمن مست جرعهای طولانی از چای نوشید و گفت:
«نمیتونم زیاد دووم بیارم.»
از میان تارهای موهای بلند و رهایش، چشمان اهریمن مست سردتر از همیشه بود.
لی آن و هان سول میتوانستند تشخیص دهند.
اهریمن مست از شراب پرهیز نمیکرد؛ او داشت خشمش را سرکوب میکرد.
گئوم موگوک به بیرون از پنجره خیره شد و به آرامی صحبت کرد.
در این لحظه، او نه به عنوان یک شهریار اهریمنی، بلکه به عنوان یک برادر بزرگتر حرف میزد.
«بهزودی میکشمشون بیرون. این مکان زیباتر از اونیه که آدمهای پلید توش مخفی بشن.»
همه نگاه گئوم موگوک را دنبال کردند و برای لحظهای به دنیای سپید و پاک بیرون از پنجره چشم دوختند.
گئوم موگوک با شناختی که از شخصیت پادشاه خون داشت، برای لحظهای تصور کرد که آن دنیای سفید با خون پوشیده شده است.
اما مشکلی نبود.
بهزودی دوباره با برف سپید و پاک پوشانده میشد.
* * *
ارباب قصر یخی با چای و تنقلات از من پذیرایی کرد.
«این اولین باره که با جانشین فرقه الهی اهریمن آسمانی همنشین میشم.»
«باعث افتخاره.»
«بفرمایید، میل کنید.»
وقتی بدون تردید چای را نوشیدم، ارباب قصر یخی با نگاهی متعجب به من خیره شد.
منظورش این بود: «تو رهبر جوان فرقهای، چطور میتونی بدون چک کردن سم، چیزی بنوشی؟»
«قبل از اومدن به اینجا، درباره شما تحقیق و مطالعه کردم، ارباب قصر.»
«و من چه جور آدمی بودم؟»
«شما فردی خردمند و باهوش هستید. حتی اگه نیم قرن از الان بگذره و دچار زوال عقل بشید، باز هم از اون آدمهایی نیستید که به رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی سم بدن.»
ارباب قصر یخی لبخند کمرنگی زد.
او متوجه شد که این یک تعریف است و اشاره دارد به اینکه او شبیه زنهای بیست یا سیساله به نظر میرسد.
«من هم مطالعاتی درباره شما انجام دادم.»
«من چه جور آدمی هستم؟»
ارباب قصر یخی در حالی که خیره به من نگاه میکرد، پاسخ داد:
«فردی که نمیشه به راحتی به این سؤالش پاسخ داد.»
«درست متوجه شدید. من آدم سادهای نیستم.»
اگرچه این را شبیه یک شوخی گفتم، اما ارباب قصر یخی لبخند نزد، انگار واقعاً چنین فکری میکرد.
«پیشرفتی در تحقیقات حاصل شده؟»
«بله، برای همین دیروز به دیدن ارشد سو رفتم.»
«به ارشد سو مشکوکید؟»
چایم را به آرامی نوشیدم و وقفه کوتاهی ایجاد کردم.
«شما چی فکر میکنید، ارباب قصر؟»
«تصور پوچیه.»
«شرایط مشکوکی وجود داره.»
«اینطوره؟»
«و با این حال شما اینقدر آرومید؟»
«چون این یه چیز غیرممکنه.»
ارباب قصر یخی این حقیقت را که بیش از هر کسی به سو ناک اعتماد دارد، پنهان نکرد.
«هنوز به درستی به سؤالم جواب ندادی.»
این همچنین سؤالی بود که میخواست افکارم را مستقیماً بیان کنم.
«من بهش مشکوکم.»
«دلیلش؟»
«فقط یه حسه.»
چون برای اینکه نیروهای مخفی بتونن شما رو تهدید کنن، ارباب قصر، اون فرد باید کسی در جایگاه ارشد سو باشه.
«پس داری میگی هیچ مدرک مستقیمی وجود نداره.»
با لبخند اعتراف کردم.
«چرا ارشد سو باید آبجوساز رو کشته باشه؟»
«من هم نمیدونم.»
«اون از اون جور آدمها نیست.»
او یک بار دیگر با قاطعیت این را بیان کرد، اما من میتوانستم حسش کنم.
ردی از بیاعتمادی در میان آن باور پنهان شده بود.
اگر او واقعاً به سو ناک اعتماد داشت، همین حالا تحقیقات را متوقف میکرد.
دلیل دیگری وجود دارد که او به من اجازه داده در قصر یخی بمانم و پرونده را بررسی کنم.
«واقعاً دنبال چی هستی؟»
رازی را در اعماق چشمانش حس میکنم، چیزی فراتر از پیدا کردن مقصری که آبجوساز را کشته است.
این بار سعی کردم با نام بردن از فرقه خون شمال، احساسات ارباب قصر یخی را بسنجم.
«معتقدم فرقه خون شمال هم در این حادثه دست داره.»
حتی با وجود اینکه نام فرقه خون شمال برده شد، او آشفتگی خاصی از خود نشان نداد.
«انتظار این رو داشتید؟»
«چون پسر دومشون با همه شما درگیر شد.»
«میدونید که اون مرده، مگه نه؟»
البته که ارباب قصر یخی میدانست.
«شنیدم اونقدر از آدمربایی شوکه شده بود که به زندگی خودش پایان داد.»
«شما این رو باور میکنید؟»
او به جای پاسخ دادن، چای خود را نوشید.
«نظرتون چیه؟ درباره کسی که برای جاهطلبی خودش، فرزند خودش رو میکشه.»
«من هم از همون نوع آدمها هستم. کسی که قصر یخی براش مهمتر از فرزندشه.»
پاسخ او خودکمبینانه و در عین حال تحریکآمیز بود.
«انگار درباره شما اشتباه مطالعه کردم، ارباب قصر. ارباب قصری که من دربارهاش خوندم، کسیه که دخترش رو بیش از هر کسی عزیز میداره.»
ارباب قصر یخی به من خیره شد.
چشمانش میپرسیدند که من چطور ممکن است چنین چیزی را بدانم.
من شاید چیز دیگری ندانم، اما یک چیز را با اطمینان میدانم.
اینکه چقدر دخترت را دوست داری.
حتی اگر تا به حال نتوانستهای آن را به درستی ابراز کنی و حتی به نظر میرسد از احساسات خودت بیخبری.
«خب، ایرادی نداره.»
نام کسی را وسط کشیدم که در هر موقعیتی جواب میدهد و درک میشود.
«چون پدر من هم همینطوریه.»
همانطور که انتظار میرفت، ارباب قصر یخی لبخند کمرنگی زد.
او هم باید به خوبی بداند که اهریمن آسمانی فعلی چه جور آدمی است.
و چیزی که میخواستم بگویم این بود:
«هم پدرم و هم شما، ارباب قصر، دارید راه اشتباهی رو میرید.»
با شنیدن این کلمات غیرمنتظره، ردی از غافلگیری در چهره ارباب قصر یخی ظاهر شد.
او احتمالاً هرگز انتظار نداشت بگویم نه تنها او، بلکه خودِ اهریمن آسمانی هم دارد اشتباه فکر میکند.
«از چه نظر؟»
من اول حرفهایی رو بهش زدم که همیشه دلم میخواست یه روزی به پدرم بگم.
«میخوام بهتون بگم جوری زندگی نکنین که همهچیز رو فدای سازمان کنین و وقتی به پشت سرتون نگاه میکنین، ببینین هیچکسی اونجا نیست.»
«!»
«زندگیای که صرف دویدن به خاطر کسایی شده که پشت سرتون هستن. پس فقط به جلو نگاه کردین و دویدین. "چطور تونستی این کار رو با من بکنی؟" زندگیای پر از اینجور گله و شکایتها. باید به پشت سرتون نگاه کنین. خیلی بیشتر، خیلی دفعات بیشتری از اون چیزی که فکر میکنین کافیه. چون در کمال بیرحمی، از هر ده بار، هفت یا هشت بارش اونا حتی نمیفهمن که شما به پشت سرتون نگاه کردین. چون اونا هم مجبورن پشت سر خودشون رو نگاه کنن.»
تعظیم مودبانهای بهش کردم و از جام بلند شدم.
«میخواستم بگم دیگه وقتشه که به دخترتون نگاه کنین. خوشبختانه، به نظر میرسه اون هنوز پشت سرتون ایستاده.»
* * *
روز بعد، دوباره به دیدن ارباب قصر یخی رفتم.
«امروز دیگه چیه؟»
«امروز دوباره اومدم چون نگران بودم که دیروز خیلی بیادبی کرده باشم.»
«بهم گفتی با دخترم حرف بزنم، اما باز خودت اومدی.»
خوشبختانه، به نظر نمیرسید از اتفاقات دیروز عصبانی باشه.
مسئلهی دخترش باید برای اون هم موضوع مهمی باشه.
«هنوز دخترتون رو صدا نزدین، درسته؟»
ارباب قصر یخی نتونست جوابی بده.
اگه اون از اون دسته آدمهایی بود که فقط چون کسی بهش گفته، میتونست به پشت سرش نگاه کنه، از همون اول هم همینجوری زندگی میکرد.
«میدونم که اینجور کارها با یه بار گفتن به راحتی انجام نمیشه.»
«خب که چی؟ یعنی میخوای اونقدر بیای تا این کار رو بکنم؟»
«قصدم همینه.»
«دلیل این کارت چیه؟»
من این کار رو به خاطر هردوی اونا انجام میدم، اما یه دلیل دیگه هم هست.
به خاطر سو ناک بود.
اون حتماً ملاقاتهای من با ارباب قصر یخی رو زیر نظر میگرفت.
دیروز باهاش ملاقات کردم، امروز هم همینطور.
اگه فردا هم دوباره ببینمش چی؟
با توجه به شخصیت وسواسیش، حدس میزنم اون توی روابط انسانی هم دنبال یه جور کمال یا نظم خاص میگرده.
رهبر جوان فرقه اهریمنی که علناً شک و تردیدش رو نشون داده، هر روز با ارباب قصر یخی ملاقات میکنه؟ این قطعاً چیزیه که نظم ذهنی اون رو به هم میریزه.
باید زودتر بفهمم اون توی این ماجرا چه نقشی داره.
اینکه فقط یه پیرمرد مهربون با شخصیت وسواسیه، یا دست و پای اونا، یا خودِ بدنه.
«چه دلیل دیگهای میتونه داشته باشه؟ به خاطر اینه که آرزوی سلامتی بانوی جوان قصر رو دارم. اگه به خاطر بانوی جوان قصر نبود، من اصلاً اینجا نمیاومدم. و نمیتونستم شما رو اینقدر زودبهزود ببینم، ارباب قصر. از اونجایی که دربارهی من تحقیق کردین، حتماً میدونین. که من واقعاً از معاشرت با نسل جوان لذت میبرم. من کسیام که حتی باهاشون میرقصه.»
هرچقدر هم تلاش کنه تا از کار من سر دربیاره، آسون نخواهد بود.
تا زمانی که چیزهایی که اون متقاعد شده دروغ هستن، حقیقتهای من باشن.
«تا حالا شده حس کنین راهتون رو گم کردین؟»
ارباب قصر یخی با چهرهای که این حس ازش میبارید، سرش رو تکون داد؛ انگار میخواست بگه "حالا با پیش کشیدن این حرف میخواد چی بگه؟"
«من زیاد این حس رو دارم. دیروز هم بعد از دیدن شما، ارباب قصر، موقع رفتن همین حس رو داشتم. من کی بودم که اون حرفهای متکبرانه رو به شما بزنم؟ در وهلهی اول، من فقط به این خاطر دنبال اهریمن مست تا دریای شمال اومدم که میخواستم وقتم رو با اون بگذرونم.»
مودبانه سرم رو براش خم کردم.
«بابت تکبر دیروزم عذرخواهی میکنم.»
بعد از اینکه لحظهای در سکوت به من خیره شد، پرسید:
«گفتی که از نوشیدن دوری میکنی؟»
«بله، یه سوگند برای دوری از نوشیدن به خاطر وفاداری.»
«کی تموم میشه؟»
میدونستم داره پیشنهاد میده که با هم بنوشیم.
«دیگه چیزی نمونده.»
البته، یه جملهی نهایی و قاطع هم اضافه کردم.
«اگه شما به من اعتماد کنین، ارباب قصر.»
* * *
سو ناک عصرِ سومین روز متوالی که گئوم موگوک به تالار ارباب قصر رفته بود، حرکتش رو انجام داد.
«خوش اومدین، ارشد.»
«فقط داشتم از اینجا رد میشدم.»
از زمانی که ارباب قصر یخی، بانوی جوان قصر بود تا الان، سو ناک همیشه با اون مودب بود.
سو ناک بلافاصله دلیل ملاقاتش رو بیان کرد.
«شنیدم که مدام با رهبر جوان فرقه اهریمنی ملاقات میکنین.»
«سه روز پشت سر هم اومده تا من رو ببینه.»
سو ناک با احتیاط پرسید:
«کسی مثل رهبر جوان فرقه بدون دلیل کاری انجام نمیده. به نظرتون قصدش چی بود؟»
اون با استفاده از کلمهی «قصد»، احساساتش رو نسبت به گئوم موگوک فاش کرد.
«بهم گفت که با دخترم کنار بیام.»
سو ناک منتظر حرفهای بعدی اون موند.
حس میکرد قطعاً این نمیتونه همهچیز باشه.
«توی این سه روز، بیشتر در همین مورد حرف زدیم.»
سو ناک نمیتونست باور کنه.
«ارباب قصر داره فریبم میده؟»
طبیعی بود که اینطور فکر کنه.
گئوم موگوکی که باهاش روبرو شده بود، نسبت به سنش خیلی پخته و با تجربه بود.
هر کلمهای که پرتاب میکرد، نیش و کنایه داشت.
اما سه روز اومده بود فقط برای اینکه به اون بگه با هان سول کنار بیاد؟ باورش سخت بود.
«همونطور که خوب میدونین، نمیشه به پیروان طریقت اهریمنی اعتماد کرد.»
«من هم بهشون اعتماد ندارم.»
اگه بهشون اعتماد نداری، پس چرا صداشون کردی بیان اینجا؟
سو ناک کلماتی رو که تا گلوش بالا اومده بود قورت داد و گفت:
«قصد رهبر جوان فرقه هرچی که هست، فکر میکنم بهتره هرچه زودتر اون رو بفرستین بره.»
و با تاکید اضافه کرد:
«به خاطر قصر یخی.»
اون وقت، ارباب قصر یخی با ملایمت گفت:
«دوباره میگی به خاطر قصر یخی.»
سو ناک جا خورد و خواست بپرسه منظورش از این حرف چیه که ارباب قصر یخی پیشدستی کرد.
«حق با توئه. خوب نیست که پیروان طریقت اهریمنی برای مدت طولانی توی قصر بمونن. به رهبر جوان فرقه میگم که این پرونده رو توی یه بازهی زمانی مشخص تموم کنه.»
اگرچه اون با کمال میل پیشنهادش رو قبول کرد، اما سو ناک متوجه شد که ارباب قصر یخی با همیشه فرق داره.
یه جورایی به طرز عجیبی متفاوت بود.
ارباب قصر یخی همیشه در فاصله و جایگاهی که خودش تعیین کرده بود میایستاد.
و در این لحظه، اون حسش کرد.
که اون کمی از جایگاه اصلی خودش کج شده و فاصله گرفته.
«اینها همهش به خاطر قصر یخیست.»
سو ناک این حرفها رو به جا گذاشت و از تالار ارباب قصر پایین اومد.
همونطور که از پلهها پایین میرفت، حرفی رو که ارباب قصر یخی قبلتر گفته بود به یاد آورد.
— دوباره میگی به خاطر قصر یخی.
دوباره؟ منظورش به چی بود؟ این جملهای بود که اون مثل یه عادت ازش استفاده میکرد، برای همین نمیتونست بفهمه منظورش کدوم مورد بوده.
وقتی از تالار ارباب قصر پایین اومد، سو ناک در ورودی با گئوم موگوک برخورد کرد.
«ارشد سو؟»
«رهبر جوان فرقه.»
آن دو روبروی هم قرار گرفتن و با هم سلام و احوالپرسی کردن.
«دارین از پیش ارباب قصر برمیگردین؟»
«همینطوره. شما چی؟»
اون بخشی از خودش رو نشون داده بود که نیازی نبود، اما سو ناک آروم موند.
«من هم اومدم تا ارباب قصر رو ببینم. اگه یه کم زودتر اومده بودم، میتونستیم با هم ببینیمشون. چه حیف.»
«شنیدم این روزها زیاد به دیدنشون میاین.»
«فرصتهای یادگیری از بینش عمیق ارباب قصر کمیابه.»
«پس بفرمایین و صحبتتون رو بکنین.»
«بعد از دیدن ارباب قصر، قصد دارم برم فرقه خون شمال.»
با شنیدن نام فرقه خون شمال، سو ناک که داشت رویش رو برمیگردوند، در جایش خشکش زد.
«چرا فرقه خون شمال؟»
«اونا پسرشون رو از دست دادن، پس غمشون باید بزرگ باشه. باید برم و تسلیت بگم.»
«شما خیلی مهربون هستین، رهبر جوان فرقه.»
سو ناک باور نمیکرد که اون برای تسلیت گفتن میره.
احساس ناامنی میکرد.
گئوم موگوک داشت به این طرف و اون طرف میرفت و آرامش محیط اطرافش رو به هم میزد.
«پس دفعهی بعد دوباره میبینمتون.»
وقتی گئوم موگوک بدنش رو خم کرد تا ادای احترام کنه، سو ناک دیدش.
یه نامهی تکبرگی که از داخل ردای گئوم موگوک بیرون زده بود.
«نکنه خودش باشه؟ همون نامهای که مثلاً توش نوشته شده بود شرابساز اون شراب یخی برف معطر رو به من داده؟»
گئوم موگوک دیدش.
صورتی که همیشه در هر شرایطی خیرخواهانه لبخند میزد، برای اولین بار سخت و سنگی شد.
نظمش شروع کرده بود به فروپاشی.