چپتر 42: با بدشانسی خوب کنار اومدم
چپتر 42: با بدشانسی خوب کنار اومدم
وقتی به اقامتگاهم برگشتم، کسی که اصلاً انتظارش رو نداشتم منتظرم بود.
دقیقاً همونجایی که اهریمن تیغه آسمان خونین منتظر میموند، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نشسته بود.
در کمال تعجب، او حتی میزی با شراب هم آماده کرده بود.
«ارباب جوان دوم، روز طولانیای داشتی. قبل از اینکه بری، یه نوشیدنی بخور.»
«البته، ارشد.»
روبهروی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نشستم.
درست مثل برخوردم با اهریمن تیغه آسمان خونین، لبخند راحتی زدم، اما از درون کاملاً منقبض بودم.
«مگه نگفته بودی اهل نوشیدن نیستی؟»
«این شراب برای من نیست. برای شماست، ارباب جوان دوم.»
«ممنونم.»
او برایم جامی ریخت.
بدون تردید آن را نوشیدم.
«اگه توی اون جام سم بود چی؟ چرا بدون اینکه حتی چکش کنی، نوشیدیش؟»
«چکش نکردم، اما براش آماده بودم.»
«چطوری؟»
مهره ضد سم رو از دهنم بیرون آوردم.
این مهره میتونه دود سمی رو دفع کنه، اما اگه موقع نوشیدن اینطوری توی دهن نگهش داری، سم داخل دهن رو هم خنثی میکنه.
«کِی اون رو...؟»
«وقتی داشتم بهتون ادای احترام میکردم، مخفیانه گذاشتمش توی دهنم.»
«چطور متوجه نشدم که یه مهره ضد سم توی دهنته؟»
«این یه مهره ضد سم اعلاست، برای همین خیلی کوچیکه. علاوه بر این، تمرین کردم که حتی وقتی توی دهنمه، بتونم واضح صحبت کنم.»
نگاهی تحسینآمیز در چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نقش بست.
«شاید جسارت باشه که بگم، اما میدونم شما نظر مساعدی نسبت به من ندارید، ارشد. در چنین شرایطی، محال بود جامی رو که به این راحتی بهم تعارف کردید، بنوشم، مگه نه؟»
چون درباره داشتن مهره ضد سم صادق بودم، او عصبانی نشد.
در عوض، فقط میخواست یک چیز را تأیید کند.
«وقتی اهریمن تیغه بهت نوشیدنی تعارف کرد هم مهره ضد سم توی دهنت داشتی؟»
«نه، نداشتم.»
برای لحظهای، چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو درهم رفت.
«پس تو به اهریمن تیغه اعتماد داری، اما به من نه؟»
«قبل از اینکه اون اولین نوشیدنی رو با هم بخوریم، اتفاقات زیادی بین من و ارشد اهریمن تیغه افتاده بود.»
«در مورد ما چی؟ بین ما هم اتفاقاتی افتاده، مگه نه؟»
«نه، نیفتاده.»
با پاسخ قاطع من، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اعتراض کرد.
«من هم کسی بودم که جانگ هو رو پیشنهاد دادم.»
«شما جانگ هو رو پیشنهاد دادید، اما این کار به خاطر من نبود. برای این بود که بهم فشار بیارید تا با ارشد اهریمن تیغه ارتباطی برقرار نکنم. آیا اون انتخاب واقعاً به خاطر من بود؟»
من فقط فرمانروای شمشیر شکوفه آلو را که به نظر میرسید جوابی ندارد، تحت فشار نگذاشتم.
«میخوام خاطرات زیادی با شما بسازم، ارشد. برای همینه که دفعه بعد، شرابی رو که تعارف میکنید حتی بدون مهره ضد سم هم مینوشم.»
«چیزی رو که بهش باور نداری نگو.»
«چرا نباید باور داشته باشم؟»
«مگه اهریمن تیغه از قبل توی قلبت جا باز نکرده؟»
«ارشد، اگه شما جای من بودید، دلتون میخواست چه کسی رو توی قلبتون داشته باشید؟»
انگار که بخواهم بگویم آن شخص اوست، شراب را بدون مهره ضد سم نوشیدم.
با این نمایشِ اعتماد، چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نرم شد.
او کسی بود که حتی حاضر نمیشد با اهریمن تیغه مقایسه شود.
او همچنین غروری داشت که باعث میشد باور کند اگر کسی قرار باشد بین آن دو یکی را انتخاب کند، طبیعتاً او را برمیگزیند.
سم چیزی بود که او، البته، هرگز از آن استفاده نمیکرد.
«ارباب جوان دوم.»
«بله.»
«بگو چی میخوای.»
«لطفاً کمکم کنید تا جانشین بشم. اما بدون این شرط که مجبور باشم رابطهم رو با ارشد اهریمن تیغه قطع کنم. این تنها چیزیه که میخوام.»
«ارباب جوان دوم، کمکِ بیقیدوشرط چیزیه که فقط باید از والدینت انتظار داشته باشی.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با ابراز مخالفتش، از جایش بلند شد.
درست وقتی که میخواست برود، انگار که تازه چیزی به یادش آمده باشد، پرسید:
«درسته که به اهریمن تیغه کادوی تولد دادی؟»
«بله.»
چشمانش لرزید.
هرچند طوری پرسید که انگار موضوعی فرعی است، اما احتمالاً خودش میخواست این را تأیید کند.
«میتونم بپرسم چی بهش دادی؟»
مهره ضد سمی را که روی میز گذاشته بودم، برداشتم.
«این رو بهش دادم.»
«چیز ارزشمندی بهش دادی.»
«چون چیز ارزشمندی دریافت کردم.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو برای لحظهای به نظر میرسید که در فکر فرو رفته تا چه بگوید، اما در نهایت چیزی نگفت.
«من بعداً توی میخانه می روان نوشیدنی میخورم. اگه مایل بودی بیا.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بدون هیچ پاسخی آنجا را ترک کرد.
***
وقتی برای عوض کردن لباسهایم به اقامتگاهم برگشتم، مهمان دیگری آنجا بود.
در کمال تعجب، پدرم در حیاط اقامتگاهم منتظر بود.
اول دو شهریار اهریمنی، و حالا پدرم.
اگر میخواستم برای این روز اسمی بگذارم، آن اسم «ملاقات با غولها» بود.
«چی باعث شده به این جای حقیر بیاید؟»
«اومدم ببینم چطور زندگی میکنی.»
این اولین باری بود که پدرم به اقامتگاه من میآمد.
اولین بار شکار، اولین بار غذا خوردن با هم، و اولین بار بازدید از اقامتگاهم.
اولینهای زیادی از این دست با پدرم وجود داشت.
«نمیخواید بیاید داخل؟»
«چرا باید وارد اتاق بدبوی مردی بشم که تنها زندگی میکنه؟»
«پس حداقل یه صندلی براتون میارم.»
«زحمت نکش. برای امروز به اندازه کافی نشستم.»
«احتمالاً همینطوره. پزشک اهریمنی یه بار گفت که نشستن طولانیمدت بدترین چیز برای سلامتیه. آدم به اندازه زمانی که صرف نشستن میکنه، از عمرش رو از دست میده. نباید برای مدت طولانی روی صندلی رایزن اعظم بشینید.»
رفتم و کنار پدرم ایستادم.
«دلت میخواد عمر طولانی داشته باشی؟»
«البته. کارهای زیادی هست که هنوز انجام ندادم. میخوام قبل از مرگم همهشون رو انجام بدم.»
همانطور که این را میگفتم، رو به پدرم کردم.
«شما چی، پدر؟ به جز اهریمن آسمانی بودن، کار دیگهای هست که بخواید انجام بدید؟»
«هیچچی.»
پاسخ او چنان قاطع بود که من آن را اینطور شنیدم: «کارهای خیلی زیادی هست که حتی نمیشه بهشون جواب داد.»
«یه روزی، دوست دارم با شما به سرزمینهای مرکزی برم، پدر.»
پدرم نگاهی به من انداخت.
«خب، پیشنهادم این نیست که بریم به اتحاد رزمی حمله کنیم.»
پدرم لابد این شوخی را جالب یافته بود، چون خنده کوتاهی سر داد.
«فقط بریم ببینیم مردم چطور زندگی میکنن. نظرتون چیه؟ یه روزی با من به گشتوگذار میاید؟ شنیدم کوهستانهای برفی توی تابستون خیلی خنک و عالی هستن.»
پدرم هیچ پاسخی نداد.
لحظهای همانجا ایستادیم و به غروب خورشید در دوردست خیره شدیم.
«توی راه برگشت به اینجا، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو رو دیدم. گفت اگه رابطهم رو با اهریمن تیغه قطع کنم، ازم حمایت میکنه.»
دقیقاً همان اتفاقی را که افتاده بود برای پدرم تعریف کردم.
«میخوای با کی دست دوستی بدی؟»
«به نظر میاد کنار اومدن با فرمانروای شمشیر راحتتر باشه. اما اهریمن تیغه هم جنبه بامزه خودش رو داره.»
«اگه اینطوری گاردت رو پایین بیاری، میمیری.»
«اون پیرمرد واقعاً توی پایین آوردن گارد بقیه مهارت داره.»
پدرم قطعاً بیشتر از من دربارهی اهریمن تیغه میدونست.
«چرا قرص الهی آسمان بیرونی رو به اهریمن تیغه دادی؟»
«خیلی وقت پیش وظیفهای رو بهش محول کردم.»
پدرم بهم نگفت اون وظیفه چی بود.
واضح بود که این اتفاق مربوط به زمانیه که هم پدرم و هم اهریمن تیغه جوون بودن.
«برنامهت چیه؟»
«هر دوشون رو میخوام. به عنوان مشاور چپ و مشاور راستم.»
پدرم سرش رو برگردوند تا بهم نگاه کنه.
«این فقط یه طمع احمقانه نیست. غریزهم این رو بهم میگه. اینکه اگه اون دو نفر رو که مثل دشمنهای خونی هستن به خدمت بگیرم، نتیجهش خیلی بهتر میشه. اولش سخت خواهد بود، اما در درازمدت کارها راحتتر پیش میره. غریزهم مدام این رو توی گوشم زمزمه میکنه.»
«این اعتمادبهنفس از کجا میاد؟»
«مگه این همون اعتمادبهنفسی نیست که از طریق خونت به من منتقل کردی؟»
غروب حالا به اوج خودش رسیده بود و صورت من و پدرم رو سرخ کرده بود.
پدرم ناگهان گفت:
«فرمانروای شمشیر کسیه که زخمهای زیادی داره.»
به پدرم نگاه کردم، اما اون بعد از این حرف دیگه چیزی نگفت.
نمیتونستم بفهمم داشت بهم میگفت از اون حقیقت استفاده کنم، یا اینکه به خاطرش با اون زن مدارا کنم.
«اولین باری که اهریمن تیغه آسمان خونین رو دیدم، بهم گفت که تمام عمرش رو با بدشانسی زندگی کرده، برای همین بهتره زیاد نبینمش. اما این روزها، تقریباً به همون اندازهای که تو رو میبینم پدر، اون رو هم میبینم.»
یه بار دیگه قصدم رو برای به خدمت گرفتن هر دوی اونها روشن کردم.
«من با بدشانسی خوب سرشاخ شدم، پس با اون زخمها هم سرشاخ میشم.»
***
اون شب، برای نوشیدن به میخانه می روان رفتم.
به اهریمن تیغه آسمان خونین گفته بودم که بیاد، به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم گفته بودم.
نمیدونستم کدومشون میاد، یا اصلاً هیچکدومشون میان یا نه.
«لطفاً یه کم از این رو امتحان کنین.»
صاحب اونجا، جو چون-به، ظرف غذایی آورد و به من تعارف کرد.
به نظر میرسید اون رو مخصوص من درست کرده.
«ممنونم. بشین و یه جامی با من بزن.»
«اوه، چطور ممکنه جرئت کنم بشینم؟»
«انگار دوست نداری با من چیزی بنوشی.»
«اصلاً اینطور نیست.»
جو چون-به نشست.
براش نوشیدنی ریختم.
جو چون-به در حالی که مدام زیر لب میگفت «اوه خدای من، اوه خدای من»، جام رو از من گرفت.
«نیاز نیست اینقدر رسمی باشی.»
«نه قربان. باید باشم. میدونین از وقتی شما ارباب عمارت شدین، چقدر خیالمون راحتتر شده؟»
«اوضاع یه کم بهتر شده؟»
«البته. از وقتی شاخه عمارت دنیای زیرین توی این کوچه راه افتاده، تعداد رزمیکارهایی که مست میکنن و بلوا به پا میکنن، به شدت کم شده. فقط این نیست. موارد فرار کردن بدون پرداخت صورتحساب هم خیلی کمتر شده.»
«خوشحالم که این رو میشنوم.»
«اینها همهش به لطف شماست، ارباب جوان دوم.»
«از این به بعد هم حواست رو خوب جمع کن و اگه اتفاقی افتاد که فکر کردی باید بدونم، حتماً بهم بگو.»
«حتماً.»
جو چون-به بعد از سر کشیدن نوشیدنیای که بهش داده بودم، از جاش بلند شد.
در همین لحظه، شخص دیگهای جلو اومد، تعظیم کرد و رفت.
«ممنونم، ارباب جوان دوم.»
نگفت برای چی ممنونه.
اون هم احتمالاً از طرف عمارت دنیای زیرین کمکی دریافت کرده بود.
همونطور که اون تعظیم میکرد و با عجله به سمت صندلیش برمیگشت، کسی به سمتم اومد و گفت:
«محبوبیها.»
کسی که با یه تیغه بزرگ بسته شده به پشتش به سمت من میاومد، کسی نبود جز اهریمن تیغه آسمان خونین.
حضور اون کل میخانه رو در سکوت و یخ فرو برد.
آخرین باری که با اهریمن تیغه نوشیدنی خوردم، اول وقت بود و مشتری دیگهای نبود، اما امروز اونجا غلغله بود.
چطور نوشیدن توی یه مکان مشترک با یه فرمانروای اهریمنی میتونست برای اونها تجربه راحتی باشه؟
بلند شدم و خطاب به همه گفتم:
«فرمانروای اهریمنی مردی با والاترین شخصیته. پس لطفاً نگران نباشین و از نوشیدنیتون لذت ببرین. فقط این طرف نیاین و مستبازی درنیارین.»
شوخی من به کم شدن تنش کمک کرد.
وقتی نشستم، اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای عبوس گفت:
«چرا دروغ میگی؟»
«این یه دروغ مصلحتیه. اونها پول دادن که بیان اینجا و بنوشن، پس نباید مجبور باشن با ترس و لرز این کار رو بکنن، درسته؟»
«اگه از دیدنشون خوشت نمیاد، میتونی فقط بری.»
«اگه میخوای این رو بگی، اول باید به اون آدمها پول بدی. بهشون بگی این پول رو بگیرین و برین یه جای دیگه غذا بخورین. و به صاحب اینجا هم بابت ضررش پول بدی.»
«دوباره شروع کردی، تظاهر به مهربون بودن.»
«این تظاهر به مهربونی نیست، فقط رعایت ادب و نزاکت اولیه است.»
«این واقعاً یه پیرو طریقت اهریمنیه؟»
«داری میگی پیروهای طریقت اهریمنی آدم نیستن؟»
«ببین ارباب جوان دوم، توی اینجور مواقع گیج میشم که تو واقعاً از فرقه اصلی خود مایی یا از اتحاد رزمی.»
خودم هم فکر نمیکنم هویتم ریشه در فرقه اهریمنی داشته باشه.
چارهای نبود.
توی زندگی قبلیم، در جوونی فرقه اصلی رو ترک کردم و باقی عمرم رو در قلمرو مرکزی سرگردان بودم.
اون زمان آدمهای زیادی رو دیدم.
نه فقط در دوران سرگردانیم، بلکه در فرایند جمعآوری مواد برای هنر بزرگ بازگشت، با انواع و اقسام آدمها روبرو شدم.
صدمه دیدم، خشم رو حس کردم و همچنین یاد گرفتم انسانیت واقعی چیه.
ارزشهای من همگی اون زمان شکل گرفتن، پس به نوعی، من نه متعلق به طریقت اهریمنیم، نه طریقت راستین و نه طریقت نامتعارف.
تمایلم برای از بین بردن شر مطلق و برپا کردن یه طریقت اهریمنی جدید هم از همین پیشینه و تجربیاتم نشأت گرفته بود.
با صدایی هیجانزده، جامم رو بالا بردم.
«خب پس، تولدت مبارک. هنوز از نیمهشب نگذشته، پس تبریک من هنوز اعتبار داره.»
«صدات رو بیار پایین.»
با اینکه معمولاً با همه چیز با بیتفاوتی برخورد میکرد، اما انگار جشن گرفتن تولد براش سنگین بود.
واقعاً اولین بار بود که از زمان آشناییمون، اون رو اینقدر خجالتزده میدیدم.
هر چی باشه، کی تا حالا اینطوری بهش تبریک گفته بود؟ البته که حتماً هدایای تولد رسمی بیشماری دریافت کرده بود، اما اونها معنای متفاوتی نسبت به این دورهمی امروز داشتن.
«از این به بعد دیگه این کارهای بیهوده رو نکن. پیر شدن مگه چه چیز خوبی داره که لایق جشن گرفتن باشه؟»
«این فقط یه بهونهست که دور هم جمع بشیم و خوش بگذرونیم.»
«انگار بیشتر از اون چیزی که نشون میدی، اهل نوشیدنی هستی، ارباب جوان دوم.»
«درسته. من هم چند تا کرمِ می توی بدنم پرورش میدم. یکی هست که وقتی بارون میاد سرش رو بیرون میاره، و یکی دیگه که وقتی افسردهام یا درد دارم پیدا میشه. تو چی، ارشد؟ نوشیدنی دوست داری؟»
«قبلاً... اما این روزها خیلی کمش کردم.»
درست در همون لحظه بود.
صدایی تیز و رسا از پشت سر اومد.
«ولی ترکش نکردی.»
وقتی سرم رو برگردوندم، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با کمی فاصله اونجا ایستاده بود.