چپتر 420: بهعنوان رهبر جوان فرقه اهریمنی، باید ترسناک باشم
چپتر 420: بهعنوان رهبر جوان فرقه اهریمنی، باید ترسناک باشم
زمانی که ضیافت نوشیدنی به پایان خود نزدیک میشد، گئوم موگوک طوری رفتار میکرد که انگار او و یانگ سوک دوستانی قدیمی هستند.
«ارباب جوان یانگ، با من به سرزمینهای مرکزی بیا.»
«باعث افتخارمه. لطفاً افق دید محدود من رو گسترش بدید.»
به نظر میرسید اگر کمی بیشتر مینوشیدند، با هم برادر قسمخورده میشدند.
در طول تمام مدت ضیافت، هان سول تمام تلاشش را کرد تا نقشش را به خوبی ایفا کند.
او با یانگ سوک همدردی میکرد و گهگاه طرف او را میگرفت.
این کار تلاشی بود برای درک کردن او، اما در نهایت، به فرصتی تبدیل شد تا هان سول خودش را بهتر بشناسد.
«پس من همچین آدمی هستم.»
میتوانست حرفهایی بزند که به آنها باور نداشت، بدون لرزش دروغ بگوید و در تمام این مدت، گئوم موگوک را زیر نظر داشته باشد تا نیت پشت حرفهایش را تشخیص دهد.
او فکر میکرد آدم بسیار سردی است، اما حالا یاد گرفته بود که جنبههای دیگری هم دارد.
تا به حال، او همیشه به تنهایی در درون خودش کاوش کرده بود.
طبیعتاً، خودش هم به نتایجی رسیده بود.
«من اینجور آدمی هستم.»
اما نتیجهای که آن زمان به آن رسیده بود، به وضوح با چیزی که امروز کشف کرد متفاوت بود.
او با خود فکر کرد شاید شناختن خود، به معنای رسیدن به یک نتیجهگیری در حالی که به تنهایی در آینه نگاه میکنی نباشد.
مگر لحظهای که میبینی در میان مردم چگونه هستی، همان لحظهای نیست که واقعاً خودت را کشف میکنی؟
در حالی که هان سول در چنین افکاری غرق بود، نگاهش با نگاه گئوم موگوک تلاقی کرد.
«بانوی جوان قصر، دیگه بهتره برگردی.»
«پس شما چی، رهبر جوان فرقه؟»
«من باید تمام شب رو با ارباب جوان یانگ بنوشم.»
لحظهای که یانگ سوک این حرف را شنید، زیر فشار هاله گئوم موگوک احساس خرد شدن کرد.
«اون واقعاً مرد معمولیای نیست.»
در حال حاضر، بانوی جوان قصرِ قصر یخی همراه آنهاست، اما او به چه چیزی تکیه کرده که میخواهد اینجا به تنهایی و بدون حتی یک زیردست بنوشد؟ اگر کسی در نوشیدنیاش سم بریزد چه؟ اگر در حالی که مست است به او حمله کنند چه؟ آیا این یعنی او آنقدر اعتمادبهنفس دارد که میتواند از پس همهچیز بربیاید؟
«آره، باید همینطور باشه. اون باید در این سطح باشه تا بتونه با این شمشیر همهچیز رو از دم تیغ بگذرونه.»
یانگ سوک با ادب صحبت کرد.
«امروز خیلی نوشیدیم، چطوره یه وقت دیگه دوباره با هم بنوشیم؟»
حتی یانگ سوک که سعی داشت جلوی او را بگیرد، کاملاً مست بود.
خودش فکر میکرد مست نیست، اما از دید هان سول، او کاملاً از خود بیخود شده بود.
او فقط از این حقیقت که با رهبر جوان فرقه اهریمنی همراه شده، آنقدر هیجانزده بود که متوجه نمیشد چقدر مست است.
«یه وقت دیگه؟ ما تازه شروع کردیم.»
یانگ سوک میخواست خطاب به گئوم موگوک که ناامیدیاش را ابراز میکرد، فریاد بزند.
«مگه تو اهریمن مستی؟»
«من یه قرار دیگه ترتیب میدم.»
«آه، چه حیف. بسیار خب، پس بهزودی دوباره همدیگه رو میبینیم.»
گئوم موگوک که قصد داشت خداحافظی کند و برود، رویش را برگرداند و گفت:
«آه، و حتماً وقتی پیکر سرمای غایی رو پیدا کردی، با من تماس بگیر.»
«البته.»
گئوم موگوک همراه با هان سول، فرقه خون شمال را ترک کرد.
گئوم موگوک که در ضیافت میخندید و با لحنی سبک گپ میزد، حالا طوری به رفتار آرام همیشگیاش بازگشته بود که انگار هیچکدام از آن اتفاقات نیفتاده است.
«واقعاً قصد داشتی تمام شب رو بنوشی؟»
در پاسخ به سؤال هان سول، گئوم موگوک سرش را تکان داد.
«چطور میتونستم؟ نوشیدن فقط با همراه خوب لذتبخشه. اونجا خفقانآور بود.»
هان سول هم همین فکر را میکرد.
او فقط به این دلیل پرسیده بود که بازیگری گئوم موگوک بیش از حد خوب بود.
«قصد نداشتم بذارم تنها برگردی.»
«واقعاً؟»
«در این شرایط، نمیدونم حریفمون چطور عمل میکنه. چطور میتونستم تنهات بذارم؟ از این به بعد، هرگز نباید تنها حرکت کنی. من حتی به لی آن که در قصر یخیه هم گفتم که نزدیک اهریمن مست بمونه.»
گئوم موگوک تا زمانی که این موضوع تمام نمیشد، گاردش را پایین نمیآورد.
چون حریف آنها پادشاه خون بود، باید حتی بیشتر از قبل هوشیار میبودند.
«فکرش رو بکن، تو داری نگران دخترِ ارباب قصر یخی در دریای شمال میشی.»
«همون ارباب قصر یخیِ قصر یخی دریای شمال، تن دخترش زره محافظتی پوشونده.»
او نمیتوانست این حرف را رد کند.
در هر صورت، قدم زدن با گئوم موگوک به طرز عجیبی به او احساس امنیت میداد.
امروز، او به وضوح شاهد بود که گئوم موگوک چگونه یانگ سوک را مدیریت کرد.
فریب دادن او بخش مهم ماجرا نبود.
چیزی که اهمیت داشت این بود که او کاری کرد یانگ سوک باور کند دارد از گئوم موگوک استفاده میکند.
هان سول از حرکت ایستاد.
گئوم موگوک هم به پیروی از او ایستاد.
نگاههایشان زیر نور ماه در هم گره خورد.
«تو... هرچی بیشتر میبینمت، ترسناکتر میشی.»
این یک شوخی نبود.
او هرگز فکر نمیکرد چنین حرفی را به کسی بزند.
حتی اگر چنین ترسی را حس میکرد، از آن دست آدمهایی بود که این احساس را پنهان میکرد.
نمیدانست چرا، اما در کنار گئوم موگوک، صادق میشد.
گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«نباید ترسناک باشم؟ من رهبر جوان فرقه اهریمنیم.»
با دیدن لبخند محوی که بر لبان هان سول نقش بست، گئوم موگوک ادامه داد:
«من باید ترسناک باشم. به دشمنهایی که باهاشون روبرو هستیم فکر کن. اونا آدمها رو جمع کردن تا روشون آزمایش کنن و بعد کشتنشون، فقط برای اینکه بنیه بدنیای که میخوان رو پیدا کنن.»
«اونا بدون تردید از هنر خودویرانگری استفاده میکنن و حتی به خانواده خودشون هم رحم نمیکنن. اگه من ترسناک نبودم، چطور میتونستم با همچین آدمهایی روبرو بشم؟»
این مرد حتی در حالی که میخندید، حرف میزد و مینوشید، چنین افکاری در سر داشت.
با این فکر، هان سول حس کرد که گئوم موگوک واقعاً از دشمنانشان هم ترسناکتر است.
به نظر میرسید روبرو شدن با آن دشمنان، بهتر از روبرو شدن با گئوم موگوک باشد.
«اگه اون پیکر سرمای غایی رو پیدا کنه، باهات تماس میگیره؟»
گئوم موگوک سرش را تکان داد.
«اون هرگز با ما تماس نمیگیره. اون فکر میکنه پیکر سرمای غایی تنها کارتیه که میتونه ازش محافظت کنه. همچنین امیدوار میشه که شاید اون پیکر بتونه قویترش کنه.»
«پس چرا مدام به پیکر سرمای غایی اشاره میکردی؟»
«چون اون برای ما هم کارت مهمیه.»
گئوم موگوک از قبل پیشبینی کرده بود که یانگ سوک چگونه حرکت خواهد کرد.
«میل اون به زنده موندن، ما رو به سمت پیکر سرمای غایی هدایت میکنه.»
***
صبح زود روز بعد، یانگ سوک به سمت تالار رهبر فرقه رفت.
او از خماری ناشی از زیادهروی در نوشیدن رنج میبرد، اما فکر ملاقات با پدرش باعث شده بود اعصابش به شدت متشنج شود.
«باید پیکر سرمای غایی رو از اینجا دور کنم.»
او نمیدانست چرا پدرش تا این حد مشتاق به دست آوردن پیکر سرمای غایی است، اما باید به هر قیمتی که شده آن را تصاحب میکرد.
او نمیتوانست آن را به گئوم موگوک هم تحویل دهد.
پیکر سرمای غایی، آخرین برگ برنده او برای بقا بود.
یانگ سوک وارد تالار رهبر فرقه شد.
پدرش در جایگاه رایزن اعظم در مقابلش نشسته بود.
قلبش با تنشی میتپید که هرگز قبلاً حس نکرده بود.
او هیچوقت با چنین احساسی وارد این مکان نشده بود.
«دیشب خوب استراحت کردی؟»
یانگ سوک به سمت جایگاه رایزن اعظم رفت و با احترام تعظیم کرد.
با دیدن پدرش، انواع و اقسام افکار به ذهنش هجوم آوردند و زبانش برای صحبت کردن به خارش افتاد.
«واقعاً ها گیول رو بهعنوان جانشینت انتخاب کردی؟»
میخواست بپرسد.
چرا او را بهعنوان جانشین انتخاب کرده و حتی پسر خودش را رها کرده بود؟
در حالت عادی، این چیزی بود که باید میپرسید.
باید سرزنش میشد، باید میپرسید که چطور ممکن است چنین سوءتفاهمی پیش آمده باشد.
اما او و پدرش در وضعیتی نبودند که چنین گفتگویی داشته باشند.
شاید از هم پاشیدن یک رابطه به دلیل یک اتفاق، به خاطر خودِ آن اتفاق نباشد.
ممکن است به این بستگی داشته باشد که آن رابطه تا قبل از وقوع آن اتفاق چگونه بوده است.
حداقل، این بار موضوع همین بود.
«دیروز، رهبر جوان فرقه اهریمنی و بانوی جوان قصر به دیدنم اومدن، برای همین تا دیروقت نوشیدیم.»
رهبر فرقه خون شمال، البته، از قبل این را میدانست.
صادقانه بگویم، بازدید گئوم موگوک چندان خوشایند نبود.
فقط یک روز دیگر باقی مانده بود تا پیکر سرمای غایی به فرقه خون شمال برسد.
بعد از فردا، نه تنها سرنوشت خودش، بلکه سرنوشت دریای شمال تغییر میکرد.
بعد از فردا.
«اون چطور بود؟»
«همونطور که شایعات میگفتن، آدم فوقالعادهای بود.»
«دلیل بازدیدش چی بود؟»
یانگ سوک صادقانه صحبت نکرد.
«اون درباره ارشد سو صحبت کرد. به نظر میرسید مشکوک شده که آیا این موضوع به نحوی به ما مربوط میشه یا نه.»
رهبر فرقه خون شمال در باطن از مرگ سو ناک خوشحال بود.
دو نفری که مریدان خون با آنها دست همکاری داده بودند، او و سو ناک بودند.
حالا که سو ناک مرده بود، اهمیت خودش بیشتر شده بود.
مانند دنیای رزمی بیرونی، دنیای رزمی دریای شمال هم مکانی بسیار محافظهکار بود.
برای کسی که تازه وارد شده بود، تثبیت جایگاه خود بدون کمک قدرتهای موجود، چندین برابر دشوارتر از سرزمینهای مرکزی بود.
علاوه بر این، نه فرقه اهریمنی و نه اتحاد رزمی، کنار نمینشستن تا شاهد رشد یه قدرت نوظهور باشن.
بنابراین، مرگ سو ناک فرصتی برای رهبر فرقه خون شمال بود.
یانگ سوک با احتیاط از رهبر فرقه خون شمال پرسید: «راستی، پیکر سرمای غایی رو پیدا کردین؟»
«هنوز نه.»
اون لحظه، یانگ سوک به دو دلیل بهشدت ناامید شد.
اول اینکه پدرش دروغ گفته بود. اون از قبل میدونست که پدرش پیکر سرمای غایی رو پیدا کرده و داره با اسکورت به اینجا میآرتش.
دوم اینکه اون دروغ بدون ذرهای تردید گفته شد. این موضوع بیشتر از خودِ دروغ ناامیدش کرد.
«بعداً منو بهخاطر کینهم سرزنش نکن.» یانگ سوک به این نتیجه رسید که پدرش رهاش کرده.
این همون لحظهای بود که برج بیاعتمادی، که گئوم موگوک از شب قبل بنا کرده بود، تکمیل شد.
بهلطف اون، یانگ سوک احساس آرامش کرد. دیگه نیازی به افکار پیچیده نبود؛ تنها چیزی که باقی مونده بود، جنگیدن و زنده موندن بود.
«سعی کن با رهبر جوان فرقه درگیر نشی. هیچ خیری توش نیست.»
«به خاطر میسپارم.»
یانگ سوک با احترام تعظیم کرد، چرخید و بیرون رفت.
پدرش باید امروز باهاش صادق میبود. باید میگفت پیکر سرمای غایی تو راهه، پس باید کاملاً آماده باشیم. بذار بالاخره بهت بگم، پیکر سرمای غایی قرار برای فلان و فلان هدف استفاده بشه. متاسفم که اینقدر دیر بهت گفتم.
«نباید این کار رو با من میکردی، پدر.»
به این ترتیب، یانگ سوک بهتدریج توجیهاتش رو برای خیانتی که در پیش بود، روی هم چید.
* * *
روز بعد، یه کالسکه تکوتنها به سمت فرقه خون شمال میتاخت.
اطراف کالسکهای که توسط یه کالسکهچی با چشمهای سرد هدایت میشد، دو رزمیکار سوار بر اسب همراهیش میکردن.
مقصدشون، یعنی فرقه خون شمال، حالا کمتر از صد لی فاصله داشت.
کالسکه در حال حرکت از سرعتش کم کرد. یه درخت افتاده جاده رو مسدود کرده بود.
کالسکه بهآرومی متوقف شد و اون سه رزمیکار، از جمله کالسکهچی، گارد گرفتن و محیط اطراف رو زیر نظر گرفتن.
رزمیکاری که روی صندلی کالسکهچی نشسته بود و مسئولیت این اسکورت رو بر عهده داشت، به اون دو نفر دیگه هشدار داد: «آمادهباشین، ممکنه شبیخون بزنن.»
هوووش! هوووش!
همون لحظه، حملهای که با وجود آمادگی برای شبیخون، غیرقابلاجتناب بود، به سمتشون پرتاب شد.
مردی که پشت صخرهای در سمت مقابل پنهان شده بود، ناگهان بلند شد و یه حمله غافلگیرانه انجام داد.
اون دو رزمیکار نتونستن از سلاحهای مخفیِ سریع جاخالی بدن و در حالی که پشتورو میشدن، زمین خوردن.
کسی که حمله غافلگیرانه رو انجام داده بود، کسی نبود جز یانگ سوک. توی دستش «مرگ حتمی هفتگام» بود، یکی از سلاحهای ممنوعه در دنیای رزمی.
سلاح مخفیای که میگفتن اگه از فاصله هفتگامی پرتاب بشه، میتونه هر حریفی رو از پا دربیاره.
در یه چشمبههمزدن، رزمیکاری که روی صندلی کالسکهچی بود، در حالی که شمشیرش رو تاب میداد، به سمت یانگ سوک هجوم برد.
یانگ سوک که برای پرتاب سلاح مخفیش دیر کرده بود، با شمشیرش مقابله کرد.
نبردی بین اون دو نفر درگرفت. رزمیکارِ کالسکهچی یه استاد بود، اما نه در حدی که بتونه از پسِ جانشین فرقه خون شمال بربیاد.
قبل از اینکه بیست حرکت بگذره، رزمیکار حس کرد که نمیتونه یانگ سوک رو شکست بده. در تصمیم نهاییش تردید نکرد.
صورت رزمیکار سرخ شد. یانگ سوک با دیدن اینکه اون قصد داره درست جلوی چشمش و وسط مبارزه از هنر خودویرانگری استفاده کنه، بهشدت دستپاچه شد.
فرار کنم یا جلوش رو بگیرم؟ درست در همون لحظه تردید!
تپ!
صورت رزمیکار خرد شد و روی زمین افتاد. کسی یه صاعقه از نیرو شلیک کرده بود و قبل از اینکه اون بتونه هنر خودویرانگری رو فعال کنه، کشته بودش.
یانگ سوکِ وحشتزده چرخید و ها گیول رو دید که اونجا ایستاده.
«تو!»
یانگ سوک کاملاً شوکه شده بود. اصلاً انتظار نداشت اون رو اینجا ببینه.
«بالاخره وظیفهم رو بهعنوان یه محافظ بهدرستی انجام دادم.»
اما ها گیول زیردستش رو که میخواست از هنر خودویرانگری استفاده کنه، بهخاطر یانگ سوک نکشته بود. دلیلش این بود که یانگ سوک هنوز نمیتونست بمیره.
برای ادامه استفاده از رهبر فرقه خون شمال، لازم بود پسرش رو، که نقطه ضعفش بود، زنده نگه داره.
«چطور اومدی اینجا؟»
«خب، مگه من محافظ ارباب جوان یانگ نیستم؟ هر جا ارباب جوان یانگ بره، منم باید برم.»
«اراجیف نگو!»
لبخند از روی صورت ها گیول محو شد.
«ارباب جوان یانگ، از کجا میدونستی کالسکه از این مسیر میآد؟»
«این سوالیه که من باید از تو بپرسم.»
یانگ سوک میتونست بفهمه. «مردهها زیردستهای اون هستن.»
استفاده از مردی که از هنر خودویرانگری استفاده میکنه بهعنوان زیردست؟ تو دیگه کدوم جهنمی هستی؟
از طرف دیگه، سوال ها گیول این بود: یانگ سوک چطور این مکان رو پیدا کرده؟
ماموریت اسکورت با شنیدن خبر پیدا شدن پیکر سرمای غایی با عجله تعیین شده بود، اما یانگ سوک فهمیده بود که اونا قراره در این زمان از اینجا عبور کنن.
ها گیول شک کرد که شاید خائنی بین نیروهاش باشه.
اما یانگ سوک مسیر کالسکه رو به روشی غیرمنتظره پیدا کرده بود.
«همونطور که میدونی، من و برادرم برای مدت طولانی مسئول پیدا کردن پیکر سرمای غایی بودیم. اون زمان، تمرکز اصلی ما ایجاد کوتاهترین مسیر انتقال از سراسر دشت مرکزی به دریای شمال بود.»
چون اونا مجبور بودن آدمها رو جمع کنن، به دریای شمال بیارن و روشون آزمایش کنن. آزمایش و خلاص شدن از دستشون، و بعد دوباره آزمایش. خودِ آزمایشها فقط چند روز طول میکشید، اما زمان آوردن اونا خیلی طولانی بود.
«این بار، تو از آدمهای خودت استفاده کردی، اما از مسیرهای انتقالی که ما ساخته بودیم استفاده کردی. تو در طول مسیرهایی که ما ساخته بودیم میتاختی و اسبها رو در اصطبلهایی که در هر منطقه آماده کرده بودیم، عوض میکردی.»
تازه اون موقع بود که ها گیول فهمید. یانگ سوک با ردیابی سوابق تعویض اسبها، مسیر رو پیدا کرده بود. اونا از این مسیر استفاده کرده بودن تا هر چه زودتر برسن، اما فکرش رو نمیکرد یانگ سوک متوجه این موضوع بشه.
«باهوشتر از اونی هستی که فکر میکردم.»
«اگه باهوش بودم، خیلی وقت پیش از شرت خلاص شده بودم.»
ها گیول جوری خندید که انگار این حرف مضحکه. این کاریه که حتی پدرت هم نمیتونه انجام بده.
«بهخاطر این اتفاق، ارباب جوان یانگ بهشدت توسط رهبر فرقه توبیخ میشه.»
یانگ سوک شمشیرش رو نشونه رفت و گفت: «تو کسی هستی که این کار رو انجام داده.»
فکر کرد این بهترین راهه. قصد داشت جوری جلوه بده که انگار ها گیول و این رزمیکارهای اسکورت با هم جنگیدن و در نهایت هر دو طرف زخمی شدن.
البته، اون فقط به این دلیل چنین فکری میکرد که از مهارتهای رزمی پنهان ها گیول بیخبر بود.
«قبل از اون، بذار ببینیم چه جور کسی پیکر سرمای غایی رو داره.»
وقتی یانگ سوک شروع کرد به قدم برداشتن به سمت کالسکه، ها گیول با صدای پایینی هشدار داد: «اگه اون در رو باز کنی، به دست من کشته میشی.»
انرژی سردی از بدن ها گیول ساطع شد. یانگ سوک هم هالهش رو بالا برد و به سمت اون چرخید.
وقتی ها گیول شروع کرد به فاش کردن ماهیت واقعیش، هالهش عظیم بود. اون حتی نیمی از هالهش رو هم نشون نداده بود، اما یانگ سوک احساس کرد که تحتفشار قرار گرفته.
یانگ سوک که از مهارت اون وحشت کرده بود، یه بار دیگه متوجه شد که پدرش رهاش کرده. «این مرد باید به دست رهبر جوان فرقه کشته بشه.»
باید الان شمشیرم رو بندازم؟ با توجه به اینکه قبلاً نجاتم داد، به نظر نمیرسه منو بکشه.
درست در همون لحظه، وقتی اون دو نفر روبروی هم قرار گرفته بودن، مه غلیظی شروع کرد به احاطه کردنشون.
فکر کردن این از اون اتفاقاتیه که گاهی صبح زود میافته.
ها گیول بویی رو توی مه حس کرد. «بوی شراب؟»
یانگ سوک هم بوی شراب رو توی مه حس کرد. ها گیول با درک اینکه این مه نیست بلکه روحِ شرابه، فریاد زد: «اهریمن مست!»
نگاه ها گیول به سمت کالسکه چرخید. کالسکه از قبل توی مه محصور شده بود.
«از کالسکه محافظت کنین!»
با فریاد ها گیول، یانگ سوک شمشیرش رو کشید و به سمت کالسکه هجوم برد. درست در همون لحظه.
هوووووش.
مهی که کالسکه رو احاطه کرده بود، با وزش باد پراکنده شد و از بین رفت.
یانگ سوک در حالی که شمشیرش رو نشونه گرفته بود، با احتیاط درِ کالسکه رو باز کرد.
بعد از چک کردن داخل، قلب یانگ سوک فرو ریخت. شخصی روی صندلی تکیه داده بود، یه شخص کاملاً غیرمنتظره.
گئوم موگوک به یانگ سوک خیره شد و گفت: «بهت گفته بودم وقتی پیداش کردی باهام تماس بگیری، مگه نه؟»