چپتر 423: گمانم حالا به نوشیدنی قوی‌تری نیاز دارم
چپتر 423: گمانم حالا به نوشیدنی قوی‌تری نیاز دارم
یانگ سوک با بهت به سر ها گیول که روی زمین میغلتید خیره شد.
باورش سخت بود که او چنین استاد قدرتمندی بوده است.
مهارت گئوم موگوک در برخورد با آن استاد بزرگ مانند یک حریف تمرینی و کشتن او، فراتر از حیرتانگیز بود؛ این صحنه هیبت و ترسی توصیفناپذیر در دل برمیانگیخت.
در حقیقت، یانگ سوک حتی نتوانسته بود برخورد آنها را به درستی ببیند.
همه چیز در جرقهها و صداهای انفجار خلاصه شده بود و پیش از آنکه بفهمد، مبارزه به پایان رسید.
تنها چیزی که به وضوح دید، آخرین حرکتی بود که گئوم موگوک نشان داده بود.
«اون روح پلید دیگه چی بود؟»
او میدانست که هنرهای رزمی فرقه اهریمنی ترسناک هستند، اما هرگز تصور نمیکرد یک روح پلید واقعی ظاهر شود.
وقتی آن موجود پدیدار شد، چنان شوکه و وحشتزده شده بود که حتی نمیتوانست فریاد بزند.
یانگ سوک با احتیاط نگاهی به گئوم موگوک انداخت.
مردی که پیشنهاد داده بود تمام شب را بنوشند و مردی که همین حالا مبارزه کرده بود، گویی دو شخص کاملاً متفاوت بودند.
و حالا، گئوم موگوک که ساکت ایستاده و به آسمان نگاه میکرد نیز مانند فرد دیگری به نظر میرسید.
او طوری به نظر میرسید که انگار دارد فکر میکند او را بکشد یا نه، و یانگ سوک در چنگال ترس اسیر شده بود.
«باید زنده بمونم، حتی اگه مجبور بشم زانو بزنم و برای زندگیم التماس کنم.»
تلاش برای ربودن پیکر سرمای غایی به تنهایی و بدون تماس با گئوم موگوک، قطعاً عملی بود که سزای آن مرگ بود.
«اگه موفق میشدم، پیکر سرمای غایی برگ برندهم میشد.»
یانگ سوک غرق در پشیمانی بود.
او برگ برندهای را از دست داده بود که میتوانست برای مذاکره با پدرش و گئوم موگوک از آن استفاده کند.
یک جان اضافی همین حالا از بین رفته بود.
«ارباب جوان یانگ.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
صدای یانگ سوک هنگام پاسخ دادن میلرزید.
خواهش میکنم، فقط نگو که من هم باید بمیرم!
«حالا، پیدا کردن کسی که پشت این ماجراست به عهده توئه، ارباب جوان یانگ.»
یانگ سوک آهی از سر آسودگی کشید.
اما فکر اینکه زنده مانده است، فقط باعث شد بدنش بیشتر بلرزد.
«چیزی درباره کسی که پشت این ماجراست میدونی؟»
«نه، نمیدونم.»
نه. الان وقت دروغ گفتن نیست.
«در واقع، رهبر فرقه ما هم درگیر این ماجراست.»
او به جای کلمه پدر، از عنوان رهبر فرقه استفاده کرد.
«خودم هم تازه متوجه شدم.»
گئوم موگوک میتوانست ببیند که او دچار سوءتفاهم شده است.
همچنین چیز دیگری را هم میدید: اینکه او میخواهد پدرش را بکشد.
به همین دلیل بود که آن کلمات به راحتی از دهانش خارج شدند.
«پدرت اون کسی نیست که پشت اون مرد ایستاده.»
«نیست؟»
گئوم موگوک با قاطعیت سرش را تکان داد و گفت:
«اما پدرت حتماً درباره کسی که ها گیول بهش خدمت میکرد، خبر داره.»
اگر خوب فکر میکرد، هنر خونین وحشتناکی که ها گیول پیشتر نشان داده بود، قویتر از هنر پدرش به نظر میرسید، نه ضعیفتر.
حالا یانگ سوک بالاخره میتوانست رابطه بین پدرش و ها گیول را درک کند.
اینکه چرا پدرش تا این حد از او واهمه داشت.
این فقط به خاطر هنرهای رزمی عمیق ها گیول نبود.
به این خاطر بود که استاد بزرگتری پشت سر او حضور داشت.
«پس واسه همینه که سعی کرد ها گیول رو جانشین خودش کنه. چون نمیتونست در برابر تهدیدهای اونا مقاومت کنه.»
یانگ سوک موقعیت را اینگونه تفسیر کرد.
افکارش باید او را به این سمت میبرد که «پس پدرم چارهای نداشته»، اما در عوض، از پدرش کینه به دل گرفت.
«که بچههای خودش رو در برابر فشار خارجی کنار بذاره!»
او از قبل تصمیم گرفته بود از تیغهای به نام گئوم موگوک استفاده کند تا با همه تسویه حساب کرده و خودش رهبر فرقه شود.
او هر موقعیتی را به گونهای تفسیر میکرد که قصدش برای سرپیچی از نظم طبیعی خانواده را توجیه کند.
علاوه بر این، با حرکت قبلی ها گیول، گذرگاههای درونیاش طوری متورم شده بودند که انگار در حال ترکیدن هستند.
او تازه امروز متوجه شد که چیز لعنتی و شومی در بدنش کاشته شده است.
خشم در وجود یانگ سوک شعلهور شد.
این یک نیت کشتار شدید بود، تمایلی برای کشتن تکتک افرادی که بدون استثنا در این موضوع دخیل بودند.
گئوم موگوک که قلب او را میخواند، هیزم بیشتری به آتش درگیری میان پدر و پسر ریخت.
«پدرت به زودی باخبر میشه که ها گیول به خاطر تو مرده. فکر میکنی اون موقع تو رو میبخشه؟»
چرا که میل یانگ سوک به بقا، فرصت دیگری ایجاد میکرد.
«اون منو نمیبخشه.»
یانگ سوک میخواست اعتراض کند که «چرا تقصیر منه؟»، اما جرئت نکرد.
الان وقت بحث کردن نبود، بلکه وقت خودشیرینی برای گئوم موگوک بود.
«باید هر چه سریعتر بفهمم چه کسی پشت این ماجراست.»
«همونطور که قبلاً گفتم، تو تنها کسی هستی که میتونه این رو بفهمه، ارباب جوان یانگ.»
حالا که کار به اینجا کشیده بود، یانگ سوک تردید نکرد.
«باید چیکار کنم؟»
«پدرت رو ملاقات کن و بفهم چه کسی پشت ها گیول بوده.»
«اون به من نمیگه.»
«در حالت عادی، نمیگفت. اما با مرگ ها گیول اوضاع تغییر کرده. اگه با روش درستی بهش نزدیک بشی، مطمئناً میتونی اطلاعاتی به دست بیاری که به دردمون بخوره.»
«اون چه روشیه؟»
سپس پاسخی غیرمنتظره آمد.
«سعی کن با صداقت بهش نزدیک بشی.»
از آنجایی که یانگ سوک زندگیاش فرسنگها با صداقت فاصله داشت، کلمات گئوم موگوک برایش کاملاً بیگانه به نظر میرسیدند.
«نتیجه به این بستگی داره که چقدر صادق باشی.»
یانگ سوک تردید داشت.
نه، او مطمئن بود که این روش جواب نمیدهد.
او هرگز صادق نبوده و پدرش هم در تشخیص دروغ از هر کسی بهتر بود.
نزدیک شدن با صداقت، خودش یک دروغ بود.
با وجود این، یانگ سوک افکار واقعیاش را به زبان نیاورد.
او، به هر حال، با صداقت غریبه بود.
«تلاشم رو میکنم!»
در حال حاضر، این تنها خواسته یانگ سوک بود.
«آره، یه جوری میفهمم، پس فقط پدرم و اون مغز متفکر رو از سر راه بردار و برو! خواهش میکنم، فقط از دریای شمال من برو بیرون!»
***
وقتی گئوم موگوک به اقامتگاهش در قصر یخی بازگشت، اهریمن مست پشت میزی کنار پنجره نشسته بود و به تنهایی مینوشید.
انگار که منتظر بازگشت گئوم موگوک بوده باشد، دو جام روی میز قرار داشت.
گئوم موگوک با دیدن جامی که از قبل آماده شده بود، احساس گرمایی در دل کرد.
این جام، نشان از ایمان اهریمن مست به او بود.
اهریمن مست آن جامِ ایمان را با شراب پر کرد.
«فهمیدی کی پشت این ماجراست؟»
«نه.»
آنها افرادی بودند که بدون تردید از هنر خودویرانگری استفاده میکردند.
آنها کسانی بودند که به شدت از رازهایشان محافظت میکردند.
البته، او یک حدس قوی داشت.
«فکر میکنم اون توی فرقه خون شمال باشه.»
جستوجو برای پیکر سرمای غایی باید به قصد اجرای هنر بزرگ باشد.
در این وضعیت، اگر زیردست او، ها گیول، در فرقه خون شمال بود، آیا پادشاه خون هم در جایی درون فرقه خون شمال مخفی نشده بود؟
«چه اونجا باشه چه نباشه، به هر حال باید حساب فرقه خون شمال رو برسم.»
آنها به بهانه ساخت دارو، ساختار بدنی مردم را بررسی میکردند و با وعده مبالغ هنگفت پول، آنها را فریب میدادند.
از آنجایی که اکثر مردم دارای پیکر سرمای غایی نبودند، همگی به کام مرگ فرستاده میشدند.
فقط برای همین یک مورد، رهبر فرقه خون شمال و یانگ سوک مرتکب عملی نابخشودنی شده بودند.
«راستی، اون شخصی که نجات دادیم چی شد؟»
اهریمن مست با مهارتی واقعاً شگفتانگیز، آن شخص را از کالسکه نجات داده بود.
«فعلاً اونو توی خانه امن فرقه اصلی مخفی کردم.»
«چه جور آدمی بود؟»
«پدری که داوطلب شده بود تا برای درمان بچهش پول دربیاره.»
اهریمن مست از قبل تمام کارهایی را که گئوم موگوک باید انجام میداد، بر عهده گرفته بود.
«به بخش اون منطقهای که زندگی میکنه خبر دادم. بهشون گفتم تا دیر نشده بچه رو درمان کنن.»
«تو فوقالعادهای، برادر.»
«فوقالعاده؟ ابداً.»
راستش را بخواهد، او این کار را کرد تا در نظر گئوم موگوک خوب جلوه کند.
اهریمن مست میدانست که خودش چه جور آدمی است.
او از آن تیپهایی نبود که کسی را نجات دهد و بعد به خاطر فرزندِ شخصِ نجاتیافته، با دیگران تماس بگیرد.
او از آنهایی بود که برایش فرقی نمیکرد دیگران زنده بمانند یا بمیرند.
او تمام زندگیاش را به تنهایی نوشیده بود و هرگز به کسی توجه نکرده بود.
اما حالا، همان آدم داشت برای دیگران کارهایی انجام میداد.
فقط برای اینکه در نظر گئوم موگوک خوب به نظر برسد.
وقتی اولش وارد نبرد جانشینی شد، هیچوقت فکرش رو نمیکرد که چنین رابطهای با گئوم موگوک داشته باشه.
«اگه به خاطر تو نبود، اصلاً به خودم زحمت میدادم نجاتش بدم، چه برسه به اینکه خبر بدم؟»
«برای منم همینطوره. اگه لی آن برای نجات شوهر اون زنی که ازش آب گرفته بود نمیومد، اصلاً به پیکر سرمای غایی اهمیت میدادم؟»
اهریمن مست میخواست بپرسه: «اما کی باعث شد لی آن وارد دنیای رزمی بشه و اون کار رو بکنه؟» ولی جلوی خودش رو گرفت.
اون خوب میدونست که گئوم موگوک در کمال تعجب، وقتی ازش تعریف میشد خجالت میکشید.
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
«اون هم پیکر سرمای غایی و هم زیردستش رو از دست داده.»
«یا برای انتقام میاد، یا برای همیشه مخفی میشه.»
غیرممکن بود بشه فهمید پادشاه خون کدوم یکی از این دو راه رو انتخاب میکنه.
اما پادشاه خونی که اون میشناخت، مردی بود که همیشه چیزی رو که دریافت میکرد، پس میداد.
«اون قطعاً دنبال خونخواهی میاد.»
نگاه اهریمن مست که به فنجانش خیره شده بود، تندتر شد.
«گمانم حالا به یه نوشیدنی قویتر نیاز دارم.»
* * *
رهبر فرقه خون شمال کمی هیجانزده بود.
«بالاخره امروز همون روزه.»
امروز روزی بود که پیکر سرمای غایی از راه میرسید.
به محض اینکه هنر برتر رو با استفاده از پیکر سرمای غایی تکمیل میکرد، خودش رو به دنیا نشون میداد.
حرفی رو که ها گیول یه زمانی بهش گفته بود، به یاد آورد.
— وقتی پیکر سرمای غایی رو پیدا کنیم و هنر برتر رو به پایان برسونیم، کار قصر یخی دریای شمال تمومه.
هنرهای رزمی ارباب قصر یخی خنثی میشه و ما میتونیم وارد خزانه گنجینههای مخفی قصر یخی بشیم؛ جایی که اونقدر سرده که فقط ارباب قصر یخی میتونه واردش بشه.
ناپدید شدن قصر یخی از دنیای رزمی دریای شمال، به این معنی بود که فرقه خون شمال به فرقه شماره یک دریای شمال تبدیل میشه.
این آرزوی دیرینهاش بود.
«نمیتونم تمام عمرم رو زیر سلطه یه زن بگذرونم.»
در کمال تعجب، اون از دوران جوانی چنین احساساتی رو در دل داشت.
اون تمام عمرش رو با احساس حقارت نسبت به ارباب قصر یخی زندگی کرده بود.
شاید به همین دلیل بود که پیشنهاد اونها رو به این راحتی قبول کرده بود.
«امروز، سرِ مار بالاخره تبدیل به دمِ اژدها میشه.»
براش مهم نبود که دم باشه.
قرار نبود برای همیشه دم باقی بمونه.
یه روزی، چیزی که شبیه دم به نظر میرسید، آروارههای خودش رو تا آخر باز میکرد و سر و بدن رو یکجا میبلعید.
در هر صورت، اولویت اصلی در حال حاضر این بود که از اونها برای نابودی قصر یخی دریای شمال استفاده کنه.
پسر کو ندارد نشان از پدر.
هر دوی اونها رویای ترور با خنجرِ عاریهای رو در سر میپروروندن.
در همین لحظه، یانگ سوک وارد شد.
«درود بر رهبر فرقه.»
«این وقت شب برای چی اومدی اینجا؟»
«دنبال ها گیول میگشتم، چون تمام روز ندیدمش. فکر کردم شاید اینجا باشه.»
البته که رهبر فرقه خون شمال میدونست ها گیول کجا رفته.
اون رفته بود تا پیکر سرمای غایی رو تحویل بگیره.
«برای مدت کوتاهی فرستادمش یه جایی.»
یانگ سوک به سختی تونست حالتش رو کنترل کنه.
وقتی اعتماد از بین میرفت، تکتک کلمات روی اعصاب آدم راه میرفتن.
«تو هیچوقت با صداقت با من حرف نمیزنی.»
و اون قرار بود در چنین رابطهای از خودش صداقت نشون بده؟
«نمیدونم وقتی بفهمه اون مرد مرده، چه شکلی میشه.»
وقتی خبر مرگ ها گیول میرسید، ممکنه به اون شک میکردن.
همه میدونستن که رابطهشون خوب نیست.
اما بدون دلیل بهش مشکوک نمیشدن.
مهارت رزمی ها گیول خیلی فراتر از خودش بود.
این رو که دیگه میدونی، مگه نه رهبر فرقه؟
«یه سوالی دارم.»
«چیه؟»
«چرا دنبال پیکر سرمای غایی میگردین؟»
این سوال غیرمنتظرهای بود، برای همین رهبر فرقه خون شمال با تعجب به پسرش نگاه کرد.
«چرا یهو این رو میپرسی؟»
«فکر میکنم دیگه وقتش رسیده که منم بدونم. مگه این موضوعی نیست که فرقهمون زمان و پول زیادی پاش گذاشته؟»
رهبر فرقه خون شمال در سکوت به پسرش خیره شد.
حس میکرد اون یه جورایی با همیشه فرق داره.
«وقتی زمانش برسه بهت میگم.»
درست در همون لحظه، یکی از زیردستها با عجله وارد شد و خبری رو رسوند.
«گزارش فوری.»
«چی شده؟»
زیردست قبل از اینکه سریع گزارش بده، نگاهی به یانگ سوک انداخت.
«محافظ رهبر جوان فرقه، ها گیول، مرده.»
چشمهای رهبر فرقه خون شمال گرد شد.
یانگ سوک هیچوقت پدرش رو اینقدر شوکه ندیده بود.
حتی وقتی برادر کوچیکترش مرده بود، چنین حالتی به خودش نگرفته بود.
در مقابل، یانگ سوک تظاهر به شوکه شدن کرد.
«داری درباره چی حرف میزنی؟»
اون باید بهترین بازی عمرش رو ارائه میداد.
یه حرکت اشتباه اینجا کافی بود تا دست داشتنش در این ماجرا لو بره.
«با جزئیات گزارش بده!»
برخلاف یانگ سوکِ آشفته، رهبر فرقه خون شمال چیزی نگفت.
هرچند در ظاهر احساساتش رو نشون نمیداد، اما دو حس متضاد در قلبش به شدت با هم در نبرد بودن.
اول اینکه خوشحال بود.
کسی که میتونست با متورم کردن گذرگاههای درونیش اون رو بکشه، مرده بود.
در عین حال، نگرانی بهش هجوم آورد.
ها گیول استادی بود که خودش هم نمیتونست از پسش بربیاد.
«آخه کی تونسته اون رو بکشه؟»
مرگ اون به معنای بحران برای خودش بود که باهاش دست دوستی داده بود، مگه نه؟
«کار ارباب قصر یخی بود؟»
اولین کسی که به ذهنش رسید، ارباب قصر یخی بود.
«کجا و چطور مرده؟»
«در جاده منتهی به فرقه پیدا شد، در حالی که سرش بریده شده بود. یه کالسکه و حدود ده تا جسد دیگه هم همون نزدیکی کشف شد.»
با شنیدن اسم کالسکه، رهبر فرقه خون شمال فهمید.
«به کاروان حمله شده!»
اون غریزی میدونست که کسی پیکر سرمای غایی رو برده.
«هر کسی که بوده، میدونسته که پیکر سرمای غایی امروز داره به سمت ما آورده میشه.»
رهبر فرقه خون شمال دندونهاش رو به هم سایید.
زمان، پول و تلاش زیادی برای به دست آوردن پیکر سرمای غایی صرف شده بود.
این یه فاجعه بود.
چیزی که هرگز نباید اتفاق میافتاد، رخ داده بود.
در همین حال، یانگ سوک به زیردست دستور داد.
«مجرم رو تعقیب کنین! مردهها رو بررسی کنین و سریع علت مرگ رو بفهمین.»
«چشم قربان.»
بعد از رفتن زیردست، یانگ سوک پرسید:
«دقیقاً داشتین چیکار میکردین؟»
رهبر فرقه خون شمال جوابی نداد.
«حالا باید چیکار کنم؟»
دو راه پیش رو داشت.
اول اینکه میتونست شخصی رو که در غار مخفی بود، از این موضوع باخبر کنه.
اون میدونست کسی که ها گیول بهش خدمت میکرد، در یه غار مخفی درون یه غار مخفی دیگه است.
مشکل اینجا بود که اون تا حالا ندیده بودش.
حتی کنار اومدن با ها گیول هم سخت بود.
حالا که پیکر سرمای غایی دزدیده شده بود، بره به دیدنش؟ اصلاً نمیدونست اون چه واکنشی نشون میده.
روش دوم این بود که خودش پیکر سرمای غایی رو پیدا کنه.
ها گیول مرده بود، اما اگه پیکر سرمای غایی رو داشت، شاید اون شخصِ توی غار مخفی راضی میشد.
شاید حتی میتونست جای ها گیول رو بگیره و این بحران رو به یه فرصت تبدیل کنه.
یانگ سوک هم به نوبه خودش فرصت رو دید و تاس رو انداخت.
«پدر.»
مردی که همیشه اون رو «رهبر فرقه» خطاب میکرد، حالا گفت «پدر».
رهبر فرقه خون شمال متفکرانه به یانگ سوک نگاه کرد.
«میدونم که شما و ها گیول داشتین پشت سر من یه نقشههایی میکشیدین.»
یانگ سوک با به کار بستن نصیحت گئوم موگوک، با صداقت پیش رفت.
نه، دقیقتر بگیم، تظاهر کرد که روراست و بیپرده است.
«لطفاً بهم بگین موضوع چیه. اجازه بدین کمکتون کنم، پدر.»
درست زمانی که رهبر فرقه خون شمال در تردید بود که چطور پاسخ بده.
غرررر...
درِ مخفی توی دیوار، پشت صندلی رایزن اعظم، شروع به باز شدن کرد.
این درِ همون غار مخفی بود که در اون با ها گیول گفتگوی خصوصی داشت.
درِ اتاقی که یه غار مخفی دیگه رو هم در خودش جای داده بود.
رهبر فرقه خون شمال با حالتی شوکهتر از زمانی که خبر مرگ ها گیول رو شنیده بود، به درِ در حال باز شدن خیره شد.
دری که نباید اول باز میشد، داشت باز میشد.
«هوم!»
یانگ سوک چهرهاش رو در هم کشید و با دستش دهان و بینیش رو پوشوند.
بوی تعفن خونی که تا حالا به مشامش نخورده بود، از لای درها بیرون میزد.