چپتر 424: هیچ‌چیز اجتناب‌ناپذیر نیست.
چپتر 424: هیچ‌چیز اجتناب‌ناپذیر نیست.
همونطور که در کاملاً باز میشد، پادشاه خون بیرون اومد.
او که تازه از مخزنی پر از خون خارج شده بود، برهنه بود و آبِ خونآلود از بدنش میچکید.
بوی تعفن خون چنان زننده بود که یانگ سوک میخواست به بیرون فرار کنه.
این اولین بار در زندگیش بود که چنین بوی غلیظی از خون رو حس میکرد.
آنقدر قوی بود که باعث میشد فکر کنه اگه شراب روحی داشت، این حتماً باید بوی روحِ خودِ خون باشه.
از طرف دیگه، رهبر فرقه خون شمال توجهی به بو نکرد و به پادشاه خون خیره شد.
او جوانتر از اون چیزی بود که فکرش رو میکرد.
چهرهای خوشسیما، دست و پایی کشیده و بدنی کاملاً تراشیده داشت.
و فراتر از اون، موهای سرخِ آتشینش خیرهکننده بود.
اولین تاثیری که میذاشت، از هر رزمیکاری که تا به حال دیده بود، شدیدتر بود.
«اون بهطرز دیوانهواری قویه.»
هرچند پادشاه خون هالهاش رو آشکار نکرد، اما این فکر تنها از همون برخورد اول به ذهن خطور میکرد.
در مقابل، یانگ سوک چنان تحتتاثیر بوی تعفن خون قرار گرفته بود که نمیتونست بهدرستی پادشاه خون رو ارزیابی کنه.
با این حال، از یک چیز مطمئن بود.
«پس اون کسیه که پشت همه اینهاست.»
این حقیقت که او در اتاقی مخفی پشت تالار رهبر فرقه پنهان شده بود، شوکهکننده بود.
«فکرش رو بکن که چنین رازی رو مخفی کرده بود. باید به من، که پسرش هستم، میگفت.»
حتی در این لحظه هم قلبش پر از کینه نسبت به پدرش بود.
تپ، تپ، تپ، تپ!
دهها رزمیکار که از درهای چپ و راست بیرون اومده بودن، راه رو در مقابل رهبر فرقه خون شمال سد کردن.
اونها هم از بوی وحشتناک اخم کردن.
معمولاً وقتی رهبر فرقه خون شمال وارد در مخفی میشد، همیشه اول زیردستهاش رو مرخص میکرد.
اما امروز انتظار نداشت مردِ داخل اتاق مخفی بیرون بیاد، برای همین از قبل اونها رو مرخص نکرده بود.
پادشاه خون با نگاهی بیتفاوت به رزمیکارها خیره شد.
رهبر فرقه خون شمال از اون نگاه چندین برداشت متفاوت داشت.
اون نگاهی سرد و بیروح نبود.
نگاهی بود به گرمیِ خون، به چسبندگیِ خون و به سردیِ خون.
حس دیگهای هم وجود داشت.
به نظر میرسید که نظم یا منطق روی او اثری نداره و او صرفاً با غریزه، نه، با کششِ خون زندگی میکنه.
اما رهبر فرقه خون شمال میدونست.
این تمامِ چیزی نبود که در او وجود داشت.
اگه او مردی بود که فقط از غرایزش پیروی میکرد، نمیتونست چنین زمان طولانیای رو در اتاق مخفی سپری کنه.
او صبر و تحمل وحشتناکی داشت که بر هر چیز دیگهای غلبه میکرد.
این ترسناکترین ویژگیِ او بود.
در همون لحظه.
پادشاه خون بهآرامی هر دو دستش رو به جلو دراز کرد.
هوووش!
از انگشتهای کشیده پادشاه خون، خطوط سرخرنگی بهیکباره بیرون جهیدن.
تپ، تپ، تپ، تپ، تپ!
از هر انگشت یک خط، در مجموع ده خط، پیشونیِ رزمیکارها رو شکافت.
مهارتهای اونها اونقدر ضعیف نبود که اینطور بیهوده بمیرن.
اما با همون یک حرکت، تمام رزمیکارها سقوط کردن و مردن.
این هنر رزمیای بود که رهبر فرقه خون شمال تا به حال ندیده بود.
نه بادِ انگشت بود و نه سلاح پرتابی.
پادشاه خون بهآرامی به سمت صندلی رایزن اعظم قدم برداشت.
همونطور که راه میرفت، خون همچنان از بدنش میچکید.
پادشاه خون در حالی که هنوز برهنه بود، روی صندلی رایزن اعظم نشست.
هاله و حضوری که از او ساطع میشد، واقعاً عظیم بود.
بوی خفهکننده خون هم به اون اضافه شده بود.
پادشاه خون بهآرامی چشمهاش رو بست و نوعی ورد رو زمزمه کرد، سپس دستش رو به پهلو گرفت.
بدون هیچ زخمی، خون از کف دستش جاری شد.
چک.
از خونی که روی زمین ریخت، دود سرخی شروع به بلند شدن کرد.
کرررراش!
پادشاه خون ضربه کف دستی زد و سقف رو از جا کند.
دود سرخی که از زمین بلند میشد، از سوراخ سقف به بالا رفتن ادامه داد.
به نظر میرسید که داره به کسی علامت میده.
با شنیدن این هیاهو، صدای پچپچ از بیرون به گوش رسید.
رهبر فرقه خون شمال با صدایی آمیخته به نیروی درونی فریاد زد:
«همگی عقب بایستید!»
طولی نکشید که سر و صدای بیرون فروکش کرد و سکوت برقرار شد.
پادشاه خون که روی صندلی رایزن اعظم نشسته بود، بدون کلمهای به رهبر فرقه خون شمال نگاه کرد.
رهبر فرقه خون شمال در همون جا زانو زد و تعظیم کرد.
«سرورم، بهتون درود میفرستم!»
از زمان رهبر فرقه شدن، نه، از روزی که به دنیا اومده بود، این اولین بار بود که رهبر فرقه خون شمال در مقابل کسی غیر از والدین یا استادش زانو میزد.
اما او غریزی میدونست.
اگه الان زانو نمیزد، به دست این مرد کشته میشد.
یانگ سوک که دستپاچه ایستاده بود، بهسرعت زانو زد.
او واقعاً شوکه شده بود.
حس کرده بود که اون مردِ برهنه قویه، اما هرگز انتظار نداشت پدرش زانو بزنه.
اون هم بدون اینکه حتی یک کلمه رد و بدل بشه.
«سرورم؟»
شنیدن این کلمه از دهان پدرش کاملاً بیگانه به نظر میرسید.
سپس، پادشاه خون بالاخره دهان باز کرد.
صداش بم و در عین حال عمیق و طنینانداز بود.
«ها گیول چطور مرد؟»
آیا مکالمه بیرون رو از داخل اتاق مخفی شنیده بود؟ یا از طریق خون با ها گیول در ارتباط بود؟ او میدونست که ها گیول مرده.
«هنوز نمیدونیم. فقط خبرش رو دریافت کردیم.»
رهبر فرقه خون شمال با احترام پاسخ داد.
پادشاه خون از صندلی رایزن اعظم بلند شد و به جلو قدم برداشت.
با هر قدمی که برمیداشت، قلب رهبر فرقه خون شمال و یانگ سوک به تپش میافتاد.
حتی رهبر فرقه خون شمال که انواع سختیها رو تجربه کرده بود، ترس رو حس میکرد.
این مرد هالهای داشت که با ها گیول قابلمقایسه نبود.
او نمیتونست تصور کنه چنین شخص ترسناکی در اتاق مخفی بوده.
کسی که پادشاه خون بهش نزدیک شد، یانگ سوک بود.
از نزدیک، چشمهای پادشاه خون حتی ترسناکتر به نظر میرسید و بوی شدیدترِ خون باعث میشد یانگ سوک حس کنه داره خفه میشه.
«تو موقع مرگ ها گیول اونجا بودی، مگه نه؟»
این یک سوال نبود، بلکه یک بازجویی بود.
چشمهای یانگ سوک سیاهی رفت.
ترس وجودش رو فرا گرفت، اما با ناامیدی انکار کرد.
حس میکرد اگه حقیقت رو بگه، به شکلی واقعاً دردناک کشته میشه.
«نه.»
اما پادشاه خون فقط اون رو امتحان نمیکرد.
«بوی خون ها گیول رو میدی.»
«!»
قلب یانگ سوک فرو ریخت.
از اونجایی که مبارزه رو تماشا کرده بود، ممکن بود چند قطره از خون او روی بدنش پاشیده باشه.
اما اینکه بتونه بوی اون خون رو حس کنه؟ مگه چنین چیزی ممکن بود؟
پادشاه خون با چشمهایی سرد به یانگ سوک خیره شد.
«کی ها گیول رو کشت؟ تو بودی؟»
باید میگفت که نمیدونه، اما نگاه پادشاه خون چنان وحشتناک بود که یانگ سوک چشمهاش رو بست و فریاد زد:
«نه، نه! من اون رو نکشتم.»
«پس کی بود؟»
یانگ سوک تردید نکرد و حقیقت رو گفت.
«رهبر جوان فرقه اهریمنی بود.»
پادشاه خون چی خون ضعیفی از بدنش ساطع کرد و دستش رو روی سر یانگ سوک گذاشت.
همونطور که دستش به فرق سرش برخورد کرد، یانگ سوک طوری که انگار التماس میکنه، فریاد زد:
«خواهش میکنم! بهم رحم کنید.»
او حس کرد انرژی عجیبی از فرق سرش وارد بدنش میشه.
اما نمیتونست مقاومت کنه.
تمام بدنش مثل برگ بید میلرزید؛ میترسید که اون انرژی داخل سرش منفجر بشه.
«خواهش میکنم!»
رهبر فرقه خون شمال برای کمک به پسرش جلو نیومد.
اینطور نبود که مداخلهاش بتونه جلوی او رو بگیره.
فراتر از اون، او در حال حاضر از دست یانگ سوک خشمگین بود.
او در صحنه مرگ ها گیول حضور داشته و با وقاحت بهش دروغ گفته بود.
حتی تظاهر کرده بود که از مرگ او شوکه شده.
پادشاه خون دستی رو که روی سرش گذاشته بود، برداشت.
«هاا، هاا.»
نمیدونست اون انرژی چی بود، اما فعلاً فکر اینکه زنده مونده، باعث شد یانگ سوک از سر آسودگی نفسنفس بزنه.
«چه اتفاقی برای اون که پیکر سرمای غایی رو داشت افتاد؟»
وقتی پادشاه خون دوباره پرسید، یانگ سوک بدون معطلی جواب داد:
«اهریمن مست اون رو برد.»
با شنیدن نام اهریمن مست، چشمهای پادشاه خون باریک شد و مردمکهاش به رنگ سرخ درآمدن.
وقتی سو ناک مرد، او داخل مخزن با خودش عهد کرده بود.
او قطعاً اهریمن مست رو میکشت.
همون اهریمن مست یک بار دیگه راهش رو سد کرده بود.
پادشاه خون که هم زیردستش و هم پیکر سرمای غایی رو از دست داده بود، بیرحم بود.
«به رهبر جوان فرقه بگو بیاد منو ببینه.»
مردمکهای سرخ بین چشمهای باریک شدهاش، فراتر از حد تصور ترسناک بودن.
«در این بین، اهریمن مست رو میکشم و پیکر سرمای غایی رو پس میگیرم.»
* * *
«اون تو رو هدف قرار میده، برادر.»
با حرف گئوم موگوک، اهریمن مست که داشت از پنجره به بیرون نگاه میکرد، سرش رو چرخوند.
«اون ارشد سو رو کشت و پیکر سرمای غایی رو برد. قطعا سعی میکنه ازت انتقام بگیره.»
«منم همینو امیدوارم.»
اهریمن مست ذرهای ترس نداشت.
مهارتهایی داشت که پشتوانهی حرفش بود.
با این حال، باید مراقب هنر خودویرانگری پادشاه خون میبود.
مستیِ اهریمن مست نمیتونست جلوی هنر خودویرانگری رو بگیره.
«یه درخواستی ازت دارم.»
«چه درخواستی؟»
«باید قبولش کنی.»
«نه. ردش میکنم.»
گئوم موگوک چیزی نگفت.
«حالا چی هست؟»
«مگه نگفتی ردش میکنی؟ آه! همونطور که ازت انتظار داشتم برادر، که این درخواست رو رد کنی.»
در نهایت، اهریمن مست نتونست جلوی کنجکاویش رو بگیره.
«حداقل میشنوم چی میگی.»
اهریمن مست این را گفت و جامی که جلویش بود را پر کرد.
«تا وقتی که ازم نخوای نوشیدن رو کنار بذارم. این دفعه که ترکش کردم، فهمیدم بدون الکل لذت زندگی از بین میره.»
«پس هر چیزی جز اون باشه مشکلی نداره؟»
«اینکه وقتی به فرقه برگشتی، آخرین نفر بیای پیش من هم قبول نیست. و همینطور...»
اینکه حتی در چنین موقعیتی اینقدر خونسرد بود.
گئوم موگوک لبخندی زد و شمشیر اهریمن سیاه را که هنوز در غلاف بود، از کمرش باز کرد.
«درخواست سختی نیست...»
اهریمن مست که بیدلیل احساس تردید میکرد، با صدای بلند گفت:
«نمیدونم چیه، ولی نه! نمیخوام!»
* * *
یانگ سوک در حالی که نزدیک شدن گئوم موگوک را از دور تماشا میکرد، قلبش طوری میتپید که انگار میخواست از سینه بیرون بزند.
— باید تا جایی که میتونی معطلش کنی.
اگر شکست بخوری، میمیری.
تصویر هشدار سرد پادشاه خون در ذهنش نقش بست.
«اون واقعا منو میکشه.»
پادشاه خون با گئوم موگوک فرق دارد.
او بدون ذرهای تردید مرا خواهد کشت.
و اینطور هم نیست که پدرم کمکم کند.
نه وقتی به نگاهش در لحظهای که پادشاه خون دستور میداد، فکر میکنم.
در همین حین، گئوم موگوک مقابل او رسید.
«اومدی؟»
یانگ سوک به نشانهی احترام سر خم کرد.
رفتار او نسبت به گئوم موگوک حالا کاملا با قبل متفاوت بود.
«بابت اینکه اینقدر فوری باهاتون تماس گرفتم عذر میخوام.»
«چرا میخواستی منو ببینی؟»
«اطلاعاتی دربارهی کسی که پشت همهی اینهاست پیدا کردم.»
«چه اطلاعاتی؟»
«کمی با هم قدم بزنیم؟»
یانگ سوک شروع کرد به قدم زدن با گئوم موگوک.
محل ملاقات آنها دشت متروکهای در فاصلهی کوتاهی از فرقه خون شمال بود.
یانگ سوک که در سکوت قدم میزد، با احتیاط لب به سخن گشود.
«رفتم پیش پدرم. همونطور که گفتی، صادقانه باهاش حرف زدم. بهش گفتم که میخوام مفید باشم. اون وقت پدرم بهم گفت... هیچوقت فکر نمیکردم صادقانه حرف زدن بتونه اینقدر قدرتمند باشه.»
«اون مغز متفکر کجاست؟»
«اون گفت که اون شخص در فرقه شمشیر یخی هست.»
فرقه شمشیر یخی، در کنار قصر یخی دریای شمال و فرقه خون شمال، یکی از سه قدرت بزرگ دریای شمال بود.
«حتی اگه بعدا اوضاع خراب بشه، میتونم همهچیز رو بندازم گردن پدرم.»
پادشاه خون واقعا ترسناک بود، اما حریف مقابلش هم رهبر جوان فرقه اهریمنی بود.
باید راه فراری برای خودش میساخت.
گئوم موگوک که ساکت به یانگ سوک خیره شده بود، ناگهان پرسید:
«اینکه اون توی فرقه شمشیر یخی هست، فکرِ خودته ارباب جوان یانگ؟ یا اون شخص بهت دستور داده این رو بگی؟»
یانگ سوک تمام تلاشش را کرد تا با آرامش بپرسد:
«منظورتون چیه؟»
یانگ سوک نمیتوانست بفهمد گئوم موگوک دارد او را امتحان میکند یا واقعا متوجه دروغش شده است.
«که اینطور. برای زمان خریدن، باید جایی مثل فرقه شمشیر یخی میبود. این یعنی اون مغز متفکر خودش رو بهت نشون داده.»
هر چقدر هم که سعی میکرد غافلگیر نشود، وقتی با گئوم موگوک بود، این کار غیرممکن میشد.
«یک بار فریب دادنم برات کافی نبود، داری سعی میکنی دوباره فریبم بدی.»
احساس کرد دیگر نمیتواند پنهانش کند.
یانگ سوک به این دلیل طرف پادشاه خون را گرفته بود که او بسیار ترسناک بود.
اما حالا که دوباره با گئوم موگوک روبرو شده بود، فهمید نوع دیگری از وحشت هم وجود دارد.
در برابر گئوم موگوک، مردی که انگار اعماق قلبش را میدید، احساس میکرد کاملا برهنه و بیدفاع است.
«اشتباه کردم. لطفا منو ببخش!»
یانگ سوک همانجا روی زمین زانو زد.
«عوضیِ تیزبین! هر طور شده، باید زنده بمونم!»
زانو زدن جلوی این یکی، زانو زدن جلوی آن یکی.
آنقدر زانو میزنم تا پاهایم از کار بیفتند، اما زنده میمانم.
«اما چطور فهمیدید دارم دروغ میگم؟»
«وقتی پیشنهاد دادی با هم قدم بزنیم.»
«چرا؟»
«اگه اطلاعاتی پیدا کرده بودی، لحظهای که منو میدیدی، تمام تلاشت رو میکردی تا اعتبارش رو به نام خودت بزنی. اما پیشنهاد دادی با هم قدم بزنیم؟ این عجیب نیست؟»
گئوم موگوک به درستی درک کرده بود که یانگ سوک چه جور آدمی است.
«اون مجبورم کرد، چارهی دیگهای نداشتم.»
«کجای دنیا چیزی هست که نشه ازش اجتناب کرد؟ فقط انتخابهای اشتباهی وجود دارن که خودت انجامشون میدی. امروز هم همینطوره. لحظهای که منو دیدی، میتونستی صادقانه بهم بگی اوضاع از چه قراره، مگه نه؟»
یانگ سوک هیچ بهانهای پیدا نکرد.
«دیگه چی گفت؟»
«فقط بهم گفت که با شما، رهبر جوان فرقه، ملاقات کنم.»
گئوم موگوک به چشمان او خیره شد و ناگهان گفت:
«گفت در حالی که تو داری زمان میخری، اون اهریمن مست رو میکشه، مگه نه؟»
گئوم موگوک لرزش انکارناپذیری را در چشمان یانگ سوک دید.
«پس در نهایت، داشتی اینطوری زمان میخریدی تا اهریمن مست کشته بشه.»
یانگ سوک که جا خورده بود، با دستپاچگی دستهایش را تکان داد.
«نه.»
«پس چی؟»
«من فقط...»
سعی کرد بهانهای بیاورد، اما کلمات یاریاش نمیکردند.
این حریفی نبود که با بهانهها متقاعد شود.
یانگ سوک دوباره زانو زد.
«لطفا منو ببخش. اگه اون رو ببینی، منو درک میکنی. اون مرد آدم نیست!»
در حالی که سرش را پایین انداخته بود، افکار درونیاش فرسنگها با التماسهایش فاصله داشت.
«منو ببخش. شما آدمهای والامقام از بخشیدن لذت میبرید، مگه نه؟»
این فکری بود که از نادانی نسبت به نگاهی که گئوم موگوک به او داشت، نشأت میگرفت.
گناهان او از پیش بسیار بزرگ بودند و مرگش قطعی بود.
فقط بحث زمان مطرح بود.
«لطفا زود برید. باید همین الان برید و به اهریمن مست کمک کنید، مگه نه؟»
گئوم موگوک اصلا نگران اهریمن مست نبود.
«چرا نگران یه فرمانروای اهریمنی هستی؟ تنها کسی توی این دنیای رزمی که صلاحیت نگران شدن برای یه فرمانروای اهریمنی رو داره، خودِ اهریمن آسمانیه.»
این حرفی بود که غرور یک فرمانروای اهریمنی را حفظ میکرد و به این معنا بود که او تا این حد به اهریمن مست اعتماد دارد.
البته، خونسردی و اعتماد گئوم موگوک صرفا به خاطر ایمان به مهارتهای اهریمن مست نبود.
حریف برای چنین اعتمادی بیش از حد قوی بود.
نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی که دور شمشیر اهریمن سیاه گئوم موگوک پیچیده شده بود، دیگر آنجا نبود.
درخواست گئوم موگوک این بود که آن نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی را دور بدن اهریمن مست بپیچد.
او قسم خورده بود که ترجیح میدهد بمیرد تا اینکه آن را بپوشد، اما در نهایت گئوم موگوک مجبورش کرده بود همهاش را بپیچد.
نه فقط دور قلبش، بلکه چندین بار دور هر یک از نقاط حیاتیاش.
نبرد با پادشاه خون نبردی بود که هیچکس نمیدانست چه زمانی و کجا چیزی منفجر خواهد شد.
و یک چیز دیگر هم بود که به آن اعتماد داشت.
او گام تندرو را داشت که به او اجازه میداد بدون اینکه دیر شود، بازگردد.
«بلند شو.»
یانگ سوک در حالی که بلند میشد، تمام تلاشش را کرد تا خودش را در دل گئوم موگوک جا کند.
«من به شما ایمان دارم. رهبر جوان فرقه اون رو از بین میبره. این کار رو به شکلی رضایتبخش انجام میدید.»
«تو قرار نیست اون رو ببینی.»
در یک لحظه، گئوم موگوک از مقابل چشمان او ناپدید شد.
یانگ سوک که چهرهای سردرگم داشت، متوجه نشد.
صورت و تمام بدنش در یک لحظه قرمز شده بود.
بوووووم!
او با هنر خودویرانگری منفجر شد.
سیلی از چی خونِ بینهایت قدرتمند به سمت جلو سرازیر شد، اما گئوم موگوک از قبل وارد هنر جابهجایی فضا-زمان شده بود.
گئوم موگوک دوباره ظاهر شد.
یانگ سوک مرده بود و حفرهی بزرگی در سینهاش ایجاد شده بود.
آن مرد بیرحمانه از رهبر جوان فرقه خون شمال به عنوان ابزاری برای هنر خودویرانگریاش استفاده کرده بود.
و هدف او کسی نبود جز رهبر جوان فرقه اهریمنی.
گئوم موگوک بالاخره فهمید که پادشاه خون وارد دنیا شده است.
او انتظار نداشت یانگ سوک بتواند او را بکشد، وقتی حتی ها گیول هم نتوانسته بود.
در این صورت، این سلامِ پادشاه خون بود.
گئوم موگوک به حفرهی باز نگاه کرد و به آرامی گفت:
«آره، منم از دیدنت خوشحالم. عوضیِ دیوونه.»