چپتر 426: خون غلیظ‌تر از شراب است

هاله بنفشی دور بدن اهریمن مست میدرخشید.

او واقعاً مست بود.

هر کسی ممکن بود فکر کند که حالت مستی او، بهترین فرصت برای ضربه زدن است.

اما هیچکس جرئت نمیکرد به او که با چشمانی نیمهباز تلوتلو میخورد، حمله کند.

بله، چون او اهریمن مست بود.

چطور کسی میتوانست جرئت کند به اهریمن مست، آن هم وقتی که واقعاً مست شده و تلوتلو میخورد، حمله کند؟

علاوه بر این، نگاه خمار زیر پلکهای نیمهبازش، وحشتناکتر از نگاهی لبریز از نیت کشتار به نظر میرسید.

وقتی بطری شراب در دست اهریمن مست خالی شد، بطری دیگری را از روی زمین برداشت.

دوباره نوشید.

آنقدر نوشید که آدم از خودش میپرسید مگر ممکن است کسی اینهمه بنوشد؟

«آه، دارم مست میشم.»

اهریمن مست تلوتلوخوران به جلو رفت و به رهبر فرقه خون شمال و پادشاه خون نگاه کرد.

«بیاین پایین. گردنم درد گرفت از بس بالا رو نگاه کردم.»

سپس پادشاه خون نشست.

او در وضعیتی راحت قرار گرفت، انگار قصد داشت از همانجا که نشسته از تماشای مبارزه لذت ببرد.

این نوعی فشار بر رهبر فرقه خون شمال بود.

یک خواسته ناگفته: من از اینجا تماشا میکنم، پس تو برو و بمیر.

«لعنتی.»

رهبر فرقه خون شمال اصلاً نمیتوانست از کار این پادشاه خون سر در بیاورد.

با مرگ ارشد سو از قصر یخی، او فکر میکرد که برای حکومت بر دریای شمال قطعاً به فرقه خون شمال نیاز است.

با این حال، این مرد سعی داشت از او به عنوان یک مهره یکبارمصرف استفاده کند.

او به شدت احساساتی به نظر میرسید، اما حتی با تحریک قبلی اهریمن مست پلک هم نزده بود.

رهبر فرقه خون شمال دودی را دید که در فاصلهای دور پشت سرش بلند شده بود.

«حتی زیردستهای خودش رو هم احضار کرده.»

نقشهاش دیگر چه بود؟ اگر اوضاع را اینطور پیش میبرد، نمیتوانست از پس عواقبش بربیاید.

در هر صورت، الان وقت مبارزه بود.

تحریک کردن پادشاه خونِ دمدمیمزاج، ترسناکتر از مبارزه با اهریمن مست بود؛ و اگر با پادشاه خون دست به یکی میکرد و پیروز میشد، میتوانست رویای دیرینهاش یعنی تبدیل شدن به قدرتمندترین نیرو در دریای شمال را محقق کند.

«بکشینش!»

با فرمان رهبر فرقه خون شمال، هفت رزمیکار همزمان از روی دیوار به پایین پریدند.

چطور ممکن بود نترسند وقتی حریفشان اهریمن مست بود؟ با این حال، آنها به این حقیقت که هفت نفر هستند، امید بسته بودند.

سسسسس.

هاله شرابی که فوراً بلند شد، آن امید را در میان گرفت.

صدای اهریمن مست از درون مه به گوش رسید.

«وقتی مه بلند شد، به سمت غرب فرار کنین. اونوقت میتونین زنده بمونین.»

اما هیچکس به سمت راه فراری که اهریمن مست باز کرده بود، ندوید.

آنها جنگجوهای معمولی فرقه خون شمال نبودند.

آنها دست و پای رهبر فرقه خون شمال بودند که تمام عمرشان به دستور او مرتکب انواع شرارتها شده بودند.

آنها در مرگ و زندگی، یک پیکر بودند.

هاله شرابی که این بار بلند شد، قویتر از قبل بود.

فقط یک لحظه قرار گرفتن در معرض آن مه کافی بود تا آنها احساس مستی کنند.

تلاش برای ساطع کردن انرژی خودشان از درون هاله شراب، تلاشی بیهوده بود.

اگر سم بود، میتوانستند پادزهر بخورند.

وحشتناکترین چیز این بود که آن مه سم نبود، بنابراین راهی برای مسدود کردنش وجود نداشت.

ووووش!

یکی از رزمیکارها دستش را تکان داد و هاله شراب را پراکنده کرد.

مهِ اطراف بدنش برای لحظهای ناپدید شد و دوباره ظاهر گشت.

لحظهای که آن رزمیکار دوباره دستش را تکان داد، اهریمن مست درست همانجا، جایی که هاله شراب پاک شده بود، ایستاده بود.

رزمیکار که جا خورده بود، با عجله شمشیرش را فرو کرد، اما دیگر دیر شده بود.

کف دست اهریمن مست ابتدا به آرامی به پیشانی رزمیکار ضربه زد.

با صدای تالاپ، رزمیکار سقوط کرد.

تا زمانی که او به زمین بیفتد، اهریمن مست قبلاً از آن نقطه ناپدید شده بود.

«گفتم اگه میخواین زنده بمونین به سمت غرب فرار کنین!»

اما آنها به جای فرار به آن سمت، چی شمشیر را به سمتی که صدا از آنجا آمده بود، پرتاب کردند.

سویش! شششک! سویش!

چی شمشیر مثل باران فرود آمد، اما فریاد اهریمن مست شنیده نشد.

«غرب اون طرفه. نه، شایدم این طرفه؟»

دوباره صدای مست اهریمن مست شنیده شد.

این بار، یکی از رزمیکارها خودش را به جهت مخالف صدا پرتاب کرد و شمشیرش را چرخاند.

«حتماً یه کلکه تا ما رو بکشونه اونجا!»

این انتخابی بود که با کمی فکر انجام شده بود، اما نمیتوانست با ذهن یک مست برابری کند.

شمشیرش هوای خالی را شکافت و همزمان، انگار که کسی منتظر باشد، بازویی از پشت دور گردنش پیچید.

«چطور فکرم رو خوند؟»

تراک.

با این آخرین فکر، گردن رزمیکار شکست و او روی زمین افتاد.

«آه، دارم مست میشم.»

سویش! سویش!

دو شمشیر از جهتهای مختلف به سمت آن نقطه پرتاب شدند، اما اهریمن مست قبلاً رفته بود.

او به وضوح مست بود، اما حرکاتش از هر کسی سریعتر بود.

این دنیای او بود؛ جایی که حتی پادشاه خون هم جرئت نمیکرد بیپروا به آن قدم بگذارد.

«آدمهات دارن همهشون میمیرن. هنوزم نمیخوای دخالت کنی؟»

صدای اهریمن مست از درون مه آمد.

اما رهبر فرقه خون شمال روی دیوار باقی ماند و تکان نخورد.

«اگه بدون نقشه وارد اون مه بشم، میمیرم.»

حتی از این فاصله، تنها بوی آن کافی بود تا آدم را مست کند.

زیردستانش درون آن مه حتماً واقعاً مست شده بودند.

بدن و قدرت قضاوت آنها کند شده بود.

آن هم زمانی که بیش از هر وقت دیگری به سرعت نیاز داشتند.

حقیقتاً، او حریفی بود که اگر به خاطر پادشاه خون نبود، هرگز نباید با او مبارزه میکرد.

او باید قبل از اینکه تمام آدمهایش کشته شوند، راهی برای پیدا کردن یک نقطه ضعف مییافت.

فریادی از درون مه بلند شد.

این بار هم فریاد یک زیردست بود.

یکی از رزمیکارها که دیگر تاب تحمل ترس را نداشت، به هوا و بالای مه پرید.

این انتخابی برای فرار از هاله شراب بود.

سوااااااا!

چیزی مثل برق و باد از درون مه بیرون جست و فک او را خرد کرد.

آن زیردستِ مرده نفهمید چه چیزی به او اصابت کرده، اما رهبر فرقه خون شمال آن را به وضوح دید.

آن چیز، سنگی بود که روی زمین افتاده بود.

برای اهریمن مست، هر چیزی که میتوانست به دست بگیرد، تبدیل به سلاح میشد.

دوباره صدای ضربهای از درون مه بلند شد.

تپ!

رزمیکاری از درون مه به بیرون پرتاب شد و به دیواری که پادشاه خون و رهبر فرقه خون شمال روی آن ایستاده بودند، برخورد کرد.

او همان لحظهای که مشتی به شکمش خورد، جان داده بود.

این بار، رزمیکاری از سمت غربی مه بیرون پرید.

او واقعاً سعی داشت به سمت غرب فرار کند.

ششششیک!

پووووم!

رشتهای از نیرو به پرواز درآمد و او را متلاشی کرد.

کسی که او را با یک ضربه کف دست کشت، رهبر فرقه خون شمال بود.

او نمیتوانست اجازه دهد دنیا از این مبارزه باخبر شود.

و نمیتوانست اجازه دهد کسی از دستورش سرپیچی کرده و فرار کند.

مه از چپ و راست شکافته شد و از میان آن، اهریمن مست ظاهر گشت.

مه فقط از اطراف جایی که او ایستاده بود، عقبنشینی کرد.

اهریمن مست با چشمان مستش به رهبر فرقه خون شمال نگاه کرد.

احساسات درون آن نگاه خمار، تحقیر و تمسخر بود.

چشمان رهبر فرقه خون شمال سرد شد و فریاد زد:

«اون به خاطر تو مرد!»

در همان لحظه، هفتمین رزمیکار، انگار که تسلیم شده باشد، سرش را پایین انداخت و به سمت اهریمن مست قدم برداشت.

«غرب این طرف نیست.»

درست همان لحظهای که رزمیکار سرش را بلند کرد!

اهریمن مست با عجله انرژی محافظش را بالا برد و بازوهایش را به صورت ضربدری جلوی صورتش گرفت.

آن مرد قبلاً هنر خودویرانگریاش را فعال کرده بود و صورت و بدنش به رنگ سرخ میدرخشید.

بوووووم!

چی خونی که از سینه او فوران کرد، اهریمن مست را در خود بلعید.

شدت برخورد، او را به عقب پرتاب کرد.

اهریمن مست روی زمین غلت خورد و از پا افتاد.

سپس، رایحه غلیظ و مستکننده شراب که در محیط پیچیده بود، ناپدید شد.

«کار اهریمن مست رو تموم کردیم!»

رهبر فرقه خون شمال با خوشحالی فریاد زد.

پادشاه خون آنها را همینطوری و کورکورانه به کام مرگ نفرستاده بود.

«پس نقشه سرورم این بود!»

هرچند از اینکه از قبل به او چیزی نگفته بودند دلخور بود، اما همین که مجبور نبود با اهریمن مست بجنگد، برایش کافی بود تا این موضوع را تحمل کند.

«بیا قبل از اینکه رهبر جوان فرقه برگرده، از اینجا بریم.»

اما پادشاه خون همچنان سر جایش نشسته بود و به اهریمن مست که روی زمین افتاده بود، خیره نگاه میکرد.

وقتی نگاه رهبر فرقه خون شمال هم ناخودآگاه به آن سمت چرخید...

«آخ، درد داره.»

در کمال ناباوری، اهریمن مست بهآرامی داشت روی پاهایش میایستاد.

اهریمن مست سینهاش را چسبید و دوباره شروع به نوشیدن کرد.

حمله کاملاً غافلگیرانه بود و او باید بهسختی مجروح میشد.

با این حال، نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی که دور بدنش پیچیده شده بود، مانع از نفوذ چی خون به بدنش شده و اجازه نداده بود آسیب جدی ببیند.

«برادر کوچولو، جونم رو نجات دادی.»

گئوم موگوک جان او را نجات داده بود.

او چقدر اصرار داشت که حتماً نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی را بپوشد.

در حالی که پادشاه خون به اهریمن مست نگاه میکرد، برقی عجیب در چشمانش درخشید.

باورکردنی نبود که او بعد از خوردن چنین ضربهای از آن فاصله نزدیک، اینقدر سالم مانده باشد.

«یه زره محافظ تنشه.»

پادشاه خون انگار که مطمئن باشد، این را به رهبر فرقه خون شمال گفت.

وقتی نگاهی که روی اهریمن مست قفل شده بود به سمت او چرخید، رهبر فرقه خون شمال فهمید.

«میخواد منم برم بجنگم؟»

در نهایت، این یعنی او هم باید میرفت و میمرد.

چشمان پادشاه خون میگفت: «میخوای همینجا بمیری، یا در حال جنگیدن؟»

در زندگی لحظاتی هست که آدم ناگهان از خواب بیدار میشود.

ها؟ یعنی همهاش همین بود؟ ها؟ اون واقعاً همچین آدمیه؟ ها؟ درباره من اینطوری فکر میکرد؟

در آن لحظه که قلب از حرکت میایستد و لرزه بر اندام آدم میافتد.

لحظهای که نمیتوانی حالت چهرهات را کنترل کنی، به تپق زدن میافتی و صورتت از شرم سرخ میشود.

رهبر فرقه خون شمال در این لحظه دقیقاً همین حال را داشت.

او فکر میکرد که حداقل برای پادشاه خون موجود بیارزشی نیست.

اما حالا میدید که پادشاه خون به او هم مثل همان زیردستهایی نگاه میکند که قبل از او مرده بودند.

«به منم یه جرعه بده.»

رهبر فرقه خون شمال به پایین پرید.

پادشاه خون هنوز هم ترسناکتر از اهریمن مست بود.

به هر قیمتی که شده، نمیخواست بالای این دیوار بمیرد.

رهبر فرقه خون شمال بهآرامی به سمت اهریمن مست قدم برداشت.

قصد داشت وقتی اهریمن مست بطری شراب را به او میدهد، حملهای غافلگیرانه انجام دهد.

«فقط یه فرصت دارم.»

اگر داخل آن رایحه مستکننده شراب میجنگید، قطعاً شکست میخورد.

اهریمن مست با آغوش باز از او استقبال کرد.

«بالاخره یه همپیاله پیدا کردم. مگه تقسیم کردن یه جرعه شراب با هم چقدر سخته؟»

رهبر فرقه خون شمال قدمبهقدم به اهریمن مست نزدیک شد.

سعی کرد تپش قلبش را آرام کند و منتظر آن یک لحظه ماند.

حالا آن دو آنقدر به هم نزدیک بودند که اگر دست دراز میکردند، به هم میرسیدند.

«چون جام نداریم، بیا از خودِ بطری بنوشیم.»

اهریمن مست خواست بطری را به او بدهد که انگار فکری به سرش زد.

«اما رهبر فرقه، تو واقعاً اینقدر از اون مرد میترسی؟»

این سوالی غیرمنتظره بود.

«من به سرورم احترام میذارم.»

«مردی که چون از حریفش میترسه، زیردستهاش رو به کام مرگ میفرسته، کجاش احترام داره؟»

رهبر فرقه خون شمال تلخی عجیبی حس کرد.

او همان زیردستی بود که داشت به کام مرگ فرستاده میشد.

او باور داشت که لایق چنین رفتاری نیست.

«اون مردی که اونجا نشسته، نقطه ضعفی ازت داره؟»

رهبر فرقه خون شمال جوابی نداد.

نقطه ضعف؟ او با دو چیز اسیر شده بود.

هنر خونینی که میتوانست گذرگاههای درونیاش را متورم کند و او را بکشد، و میل خودش برای سرنگونی قصر یخی دریای شمال و گرفتن جای آن.

کدام ضعف او را تا اینجا کشانده بود؟

«چطوره به جای این کار، با من دست یکی کنی و با اون عوضی بجنگی؟ اونوقت بدون حسرت نمیمیری؟»

به محض اینکه این حرف را زد، پوزخندی سرد بر لبان پادشاه خون که روی دیوار نشسته بود، نقش بست.

«یه نگاه بنداز ببین اون مرد چطوری داره لبخند میزنه.»

او واقعاً چطور لبخند میزد؟

درست همان لحظهای که رهبر فرقه خون شمال ناخودآگاه سرش را برگرداند تا نگاه کند...

شترق! تپ!

صدای شکافته شدن گوشت به گوش رسید.

وقتی رهبر فرقه خون شمال با چهرهای شوکهشده به سمت اهریمن مست برگشت، خنجری خونآلود را در دست دیگر او دید، نه آن دستی که بطری شراب را گرفته بود.

«چی؟»

لحظهای بعد.

فوارهوار.

خون از گردن رهبر فرقه خون شمال بیرون زد.

در همان لحظهای که او برگشته بود تا به پادشاه خون نگاه کند، اهریمن مست مثل صاعقه ضربه زده و خنجر را در گردنش فرو کرده بود.

رهبر فرقه خون شمال فقط به فکر حمله غافلگیرانه خودش بود؛ هرگز تصور نمیکرد اهریمن مست به او شبیخون بزند و او را بکشد.

بهخصوص که اهریمن مست قبلاً مهارت بسیار برتری از خود نشان داده بود و با آرامش میجنگید.

«معذرت میخوام. مبارزه یه آدم مست همیشه کثیفکاریه.»

حرفهای اهریمن مست باعث شد او بخواهد چیزی بگوید، اما زخم گردنش عمیقتر از این حرفها بود.

او گردنش را چسبید، اما نمیتوانست جلوی فوران خون را بگیرد.

رهبر فرقه خون شمال مثل یک بنای فرسوده فرو ریخت.

او با چشمانی باز از دنیا رفت، انگار که میخواست به مرگ پوچ خود اعتراض کند.

اهریمن مست چمباتمه زد و چشمان او را برایش بست.

او مردی بود که در هر صورت باید کشته میشد.

اهریمن مست از تمام کارهایی که این مرد در مسیر جستجوی پیکر سرمای غایی در فرقه خون شمال انجام داده بود، خبر داشت.

فقط بحث زمانش مطرح بود.

او حس کرده بود که رهبر فرقه خون شمال در این مبارزه به پادشاه خون خیانت نخواهد کرد.

همچنین حس کرده بود که دلیل درخواستش برای شراب، فقط برای یک حمله غافلگیرانه بوده است.

«ایستادن کنار همچین آدمی هیچوقت عاقبت خوبی نداره.»

اهریمن مست در حالی که بوی تند خونِ رهبر فرقه خون شمال را مثل مزه شرابش حس میکرد، نوشید.

البته، حتی موقع نوشیدن هم یک لحظه چشم از پادشاه خون برنداشت.

سرما و گرما، گرما و سرما، در هوا در هم تنیده شدند.

پادشاه خون برای اولین بار با اهریمن مست صحبت کرد.

«اما تو حتی کسی رو نداری که مراقبت باشه، مگه نه؟»

تمسخری که متوجه گئوم موگوک بود، هیچ تاثیری روی اهریمن مست نداشت.

«اون نباید به یه جای کثیف و خطرناک مثل اینجا بیاد.»

اهریمن مست حتی یک قدم فراتر رفت.

«من واقعاً ازت ممنونم. منظورم برای اینه که نذاشتی رهبر جوان فرقه بیاد اینجا. اون کسی نیست که جاش توی همچین جایی باشه که بوی الکل و خون میده. این کارِ مردایی مثل من و توئه که یقه همدیگه رو بگیریم و توی خاک و خل غلت بزنیم.»

پادشاه خون با نگاهی خاص به اهریمن مست خیره شد.

«تو آدم عجیبی هستی.»

«چون مستم. نه، چون تو مست نیستی.»

اهریمن مست در حالی که هذیان میگفت، دوباره نوشید.

او به قدری نوشید که بیش از حد به نظر میرسید.

اما پادشاه خون میدید.

هرچه بیشتر مینوشید، پلکهای اهریمن مست سنگینتر میشد، اما چشمانش روشنتر و شفافتر از همیشه میدرخشید.

اهریمن مست به پادشاه خون اشاره کرد که پایین بیاید.

سپس، پادشاه خون بالاخره از جایش بلند شد و به پایین پرید.

پادشاه خون بالاخره حرکتش را شروع کرده بود.

چی خونِ پادشاه خون شروع به پر کردن فضایی کرد که از بوی مستی اشباع شده بود.

«خون غلیظتر از شرابه.»

چی خون و رایحه مستکننده شراب حتی یک وجب هم به یکدیگر باج نمیدادند.

«چطور میتونی خونِ بیارزش رو با شراب مقایسه کنی؟»

بوهای بدوی و خشونتآمیز شراب و خون با هم مخلوط شدند و دو انرژی با شدتی تمام شروع به پس زدن یکدیگر کردند.