چپتر 436: حتی اگه زخمی بشیم، هر هشت نفرمون با هم تقسیمش میکنیم
چپتر 436: حتی اگه زخمی بشیم، هر هشت نفرمون با هم تقسیمش میکنیم
چشمان اهریمن خندان پلیددل از پشت نقاب، رنگ صداقت به خود گرفته بود.
اینکه میگفت از هر دستوری که بدم اطاعت میکنه، به این معنی بود که حتی اگه لازم باشه جلوی دستور اهریمن آسمانی هم بایسته، از من حمایت میکنه.
او فقط برای گفتن همین کلمات هم ممکن بود جونش رو از دست بده.
سرپیچی از دستور اهریمن آسمانی، بدون توجه به جایگاه فرد، به معنای مرگ بود.
همین حالا، اهریمن خندان پلیددل داشت زندگیش رو برای من به خطر میانداخت.
به همین خاطر بود که وقتی بهش نگاه میکردم، چشمها و صدام میلرزید.
«حتماً دلیلش همینه. اینکه چرا پدرم بین تمام فرمانروایان اهریمنی، اول از همه با تو ملاقات کرد.»
اهریمن خندان پلیددل در سکوت به من خیره شد و بعد حرف غیرمنتظرهای زد.
«امیدوارم نذاری این موضوع به مسئلهای بین پدر و پسر تبدیل بشه.»
«منظورت چیه؟»
«منظورم اینه که شما دو نفر نباید سر این قضیه از هم دور بشید. در عوض، اون رو به موضوعی بین رهبر فرقه و فرمانروایان اهریمنی تبدیل کن.»
اهریمن خندان پلیددل نگران رابطه بین من و پدرم بود.
«رهبر جوان فرقه، تو باید فعالانه از فرمانروایان اهریمنی استفاده کنی. شاید در موارد دیگه فرق کنه، اما وقتی پای جنگ وسط باشه، ارادهی فرمانروایان اهریمنی کاملاً حیاتیه.»
دلیلش این بود که هر چقدر هم اهریمن آسمانی قدرتمند باشه، نمیتونست دربارهی جنگی که جون همه در اون در خطره، یکجانبه تصمیم بگیره.
«اگه بیش از نیمی از فرمانروایان اهریمنی باهاش مخالفت کنن، رهبر فرقه چارهای جز رها کردن تصمیمش نخواهد داشت.»
اما آیا بقیهی فرمانروایان اهریمنی هم مثل اهریمن خندان پلیددل با کمال میل طرف من رو میگرفتن؟ احتمالاً نه.
حتی اهریمن تیغه آسمان خونین هم دچار تردید شده بود و نمیتونست تصمیمی بگیره.
«با اینکه با فرمانروایان اهریمنی صمیمی شدم، اما سخت خواهد بود که اونها رو وادار کنم برخلاف ارادهی پدرم عمل کنن.»
«البته که سخت خواهد بود. اما اگه میخوای به طریقت اهریمنی خودت دست پیدا کنی، رهبر جوان فرقه، باید موفق بشی.»
در سکوت سرم رو تکون دادم و احساسات واقعیم رو فاش کردم.
«حالا که صمیمیتر شدیم، انگار کار سختتر شده. قبلاً از هنر چاپلوسی و انواع و اقسام کلمات استفاده میکردم تا عملاً اونها رو مسحور خودم کنم، مگه نه؟ حالا اون کار برام یه کم سخت شده. یعنی بالاخره وقتش رسیده که به روح اصلی چاپلوسی برگردم؟»
با وجود شوخی من، چشمهای پشت نقاب جدی بودن.
«فکر میکنی فرمانروایان اهریمنی فریب اون هنر چاپلوسی رو خوردن؟»
«نخوردن؟»
اهریمن خندان پلیددل با قاطعیت گفت:
«اونها شیفتهی صداقتت شدن، رهبر جوان فرقه. صداقتی که همیشه در میون اون چاپلوسیها و کلمات خیرهکنندهای که ازشون حرف میزنی، وجود داشت. طریقت اهریمنیِ یه رهبر جوان فرقه که حتی از صاحب یه میخانهی معمولی هم محافظت میکنه. معتقدم این همون چیزیه که همه شیفتهش شدن.»
دلیل اینکه او بیش از حد معمول حرف میزد، احتمالاً به خاطر نگرانی صادقانهش برای من بود.
«پس میتونی حتی صریحتر از این باشی. چه با چاپلوسی باشه و چه با اجبار. سرشون فریاد بزن که دنبالت بیان، چون این طریقت اهریمنی توئه. نگران فرمانروایان اهریمنی نباش. نگران این نباش که باری روی دوششون بذاری. اگه اون آدمها تصمیمی گرفتن، به این خاطره که دلیلی براش داشتن و اون تصمیم رو گرفتن چون میتونن از پسش بربیان.»
اهریمن خندان پلیددل بعد از مکثی کوتاه اضافه کرد:
«ما هشت نفریم. حتی اگه زخمی بشیم، هر هشت نفرمون با هم تقسیمش میکنیم. پس تردید نکن. اون شمشیر رو بکش.»
اهریمن خندان پلیددلِ قبل از بازگشتم، چنین آدمی نبود.
و حالا، میتونستم ببینم که چنین آتشی در اعماق قلبش شعلهوره.
اون قلبی که حتی در آخرین لحظاتش آرزو داشت دوست من باشه، حتماً از همین آتش نشأت گرفته بود.
ساما، توی این زندگی، بیا تا آخرین لحظه با هم همراه باشیم.
بیا تا آخرش مثل دو تا دوست پیش بریم.
این پاسخ من به اشتیاق ساما بود.
با احترام مشتهام رو در هم گره کردم و قدردانیم رو نشون دادم.
«بله، این رو به خاطر میسپارم. ممنون برای نصیحتت.»
اهریمن خندان پلیددل هم با احترام در مقابلم مشتهاش رو گره کرد.
«این منم که باید ازت تشکر کنم.»
«منظورت چیه؟»
«به لطف جینسینگ برفی دههزارسالهای که قبلاً بهم دادی، هنرهای رزمیم یه سطح بالاتر رفته.»
«آه، تبریک میگم!»
طوری خوشحال بودم که انگار دستاورد خودم بود.
نه، حتی خوشحالتر از زمانی بودم که خودم به چیزی دست پیدا میکردم.
و نمیتونستم این تشکر رو بپذیرم.
«اون موفقیت احتمالاً فقط به خاطر جینسینگ برفی نیست.»
هر چی نباشه، افزایش نیروی درونی به این معنی نبود که هنرهای رزمی فرد حتماً به سطح بعدی صعود میکنه.
عوامل مختلفی حتماً نقش داشتن.
جینسینگ برفی تأثیرگذار بوده، اما نبرد مرگ و زندگی با من و اون تغییر قلبی که باعث شد تختخواب به اتاقش بیاره و سوابق مالی رو مطالعه کنه هم بیتأثیر نبودن.
«هنرهای رزمیم برای مدت طولانی راکد مونده بود. خیلی کلافهکننده بود، اما این بار تونستم سد رو بشکنم و صعود کنم. به لطف اون، تغییر بزرگی هم در هنرهای رزمیم ایجاد شده.»
او خوشحال بود.
رسیدن به سطح بعدی از مهارتِ یه فرمانروای اهریمنی، واقعاً کار دشواری بود.
مگه این همون چیزی نیست که او الان بیشتر از همه میخواد از زبون من بشنوه؟
«مشتاقانه منتظر مبارزهی بعدیمون هستم.»
همونطور که انتظار میرفت، چشمهای اهریمن خندان پلیددل با لبخندی درخشید.
«پس، من دیگه مرخص میشم.»
قبل از اینکه برم، اهریمن خندان پلیددل روی یک نکته تأکید کرد.
«برای متوقف کردن جنگ، باید یکی از هشت فرمانروای اهریمنی رو به سمت خودت بکشونی.»
«اون کی میتونه باشه؟»
شخصی که مد نظر اهریمن خندان پلیددل بود...
«پادشاه سم.»
در حقیقت، من هم همین فکر رو میکردم.
در یک جنگ، کسی که میتونست بیشترین ترس رو به دل دشمن بندازه، پادشاه سم بود.
به محض شروع جنگ، او به هدف شماره یک ترور برای هر دو اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف تبدیل میشد.
در واقع، قاتلان و گروههای ترور بیشماری برای کشتن او بسیج میشدن.
او حتی ممکنه به عنوان دشمنی طبقهبندی بشه که کشتنش اولویت بالاتری نسبت به پدرم یا من داره.
پادشاه سم، با توانایی کشتار دستهجمعی، تا این حد حضور وحشتناکی داشت.
پادشاه سم رو تصور کردم که تنها در جنگل بود.
تصویر او که در دنیای خودش غرق شده بود و بدون توجه به حرفهای دیگران، به گیاهان سمی و حشرات خیره میشد.
«او سختترین آدم برای متقاعد کردن بین فرمانروایان اهریمنیه.»
اهریمن خندان پلیددل این رو گفت و چشمانش پر از معنا شد.
«و همین موضوع برای رهبر فرقه هم صدق میکنه.»
*
بعد از ترک اقامتگاه اهریمن خندان پلیددل، مستقیم به عمارت رویای مستی رفتم.
ملاقات با بقیهی فرمانروایان اهریمنی مهم بود، اما پی بردن به نیت واقعی پدرم موضوع فوریتری بود.
او با اهریمن مست دربارهی چی حرف زده بود؟
یو بین که مدت زیادی بود او رو ندیده بودم، با گرمی از من استقبال کرد و من رو به سمت عمارت رویای مستی راهنمایی کرد.
«خوشحالم که به سلامت برگشتید، رهبر جوان فرقه.»
«به لطف اهریمن مست بود.»
«اهریمن مست گفت که شما از این سفر دستاوردهای زیادی داشتید.»
«توی این سفر، برای اولین بار فهمیدم که اهریمن مست چقدر فوقالعادهست.»
وقتی از اهریمن مست تعریف کردم، یو بین لبخند محوی زد.
سوار قایقی شدم که او پارو میزد و از دریاچه عبور کردیم تا به عمارت رویای مستی در وسط آب رسیدیم.
اهریمن مست روی نردههای عمارت نشسته بود و به دریاچه نگاه میکرد.
چنین لحظاتی من رو به یاد اهریمن خندان پلیددل میانداخت که تک و تنها به یه دیوار سفید خیره میشد.
حتی از دور هم میتونستم تشخیص بدم که مسته.
«از وقتی از دیدارش با رهبر فرقه برگشته، یه بند داره مینوشه.»
«مگه با حال بد برگشته؟»
«نه، داره مینوشه چون حالش خیلی خوبه.»
و به این ترتیب، قایق کوچک به جزیره رسید.
با دیدن من، اهریمن مست دستش رو تکون داد و فریاد زد:
«اومدی؟ بیا جلو! برادر من!»
او با هیجان فریاد میزد و کلماتش کش میاومدن.
وقتی بالا به عمارت رفتم، بطریهای خالی شراب همه جا پخش شده بود.
او هنوز داشت توی جام مقدس قصر یخی شراب میریخت و مینوشید.
«این همه زیادهروی در نوشیدن برای چیه؟ مگه قول نداده بودی وقتی از اون جام مینوشی، به جای هر دو جامی که همیشه میخوردی، فقط یه جام بنوشی؟»
«امروز یه روز خاصه، پس بذار همین یه بار از زیرش در برم. اونقدر حالم خوبه که نمیتونم دست از نوشیدن بردارم.»
آیا تا به حال اهریمن مست رو در چنین حال خوبی دیده بودم؟
«به نظر میرسه با پدر حسابی بهت خوش گذشته. زیاد نوشیدید؟»
«اصلاً نپرس. تمام شرابهای تالار رهبر فرقه رو تموم کردیم. موقع نوشیدن متوجه نشدم، اما به محض اینکه از تالار اومدم بیرون، مستی بهم زد. اونقدر کنار رهبر فرقه عصبی بودم که حتی نمیفهمیدم مست شدم.»
میتونستم تصور کنم که بدون دیدن صحنه، او چقدر عصبی بوده.
«اولین بارت بود که با پدر مینوشیدی؟»
«چند باری باهاش نوشیدنی خوردم. اولین باری که فرمانروای اهریمنی شدم باهاش نوشیدم، اما اون موقع فقط در حد یه پیک یا دو پیک سبک بود. یا اینکه بقیه هم بودن. این اولین باری بود که درستوحسابی با رهبر فرقه نوشیدم.»
«چطور بود؟»
«خوب بود. واقعاً خوب بود.»
«درباره چی حرف زدید؟»
«درباره همهجور چیزی حرف زدیم. رهبر فرقه حتی چیزایی از دوران جوونیم رو هم یادش بود.»
اهریمن مست انگار که با یادآوری دوباره اون لحظات خوشحال شده باشه، با شور و حال نوشید.
«چیزی که بیشتر از همه خوشحالم کرد این بود. رهبر فرقه گفت خیالش راحت بوده که تو رو با من فرستاده بیرون. آه، هیچوقت نمیدونستم رهبر فرقه اینقدر بهم اعتماد داره.»
اهریمن مست واقعاً تحتتاثیر قرار گرفته بود.
یعنی پدر واقعاً مدیریت شهریاران اهریمنی رو شروع کرده؟ یا صرفاً فقط میخواسته با اهریمن مست یه نوشیدنی بخوره؟
«اینا همش به خاطر توئه.»
«چرا؟»
«اگه تو این جام مقدس قصر یخی رو قبول نمیکردی، رهبر فرقه ازم نمیخواست باهاش بنوشم. چون طعم شراب خیلی خوب بود این درخواست رو کرد.»
«شاید به خاطر جام مقدس نباشه.»
«نیست؟»
«میدونی، شاید داره سعی میکنه با این فرصت تو رو به دست راست خودش تبدیل کنه؟»
با این حرف، اهریمن مست با قاطعیت سرش رو تکون داد.
«غیرممکنه.»
«هیچوقت نمیدونی.»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن مست گفت:
«من اونجور آدمی نیستم که رهبر فرقه ازش خوشش بیاد. رهبر فرقه از آدمایی مثل اهریمن مشت یا اهریمن تیغه آسمان خونین خوشش میاد.»
«با دیدن اینکه چطور داری قضاوتهای دقیقی میکنی، معلومه اصلاً مست نیستی.»
اهریمن مشت کسی بود که فارغ از اینکه چه دستوری بهش داده بشه، بدون ذرهای تردید از فرمان پدر اطاعت میکرد.
این همون اعتماد عمیقی بود که مردی به اسم اهریمن مشت داشت.
اهریمن مست برای لحظهای به دریاچه خیره شد و بعد ناگهان پرسید:
«چرا اینجایی؟»
متوجه شده بود که حتماً دلیلی داشته که بین اینهمه شهریار اهریمنی دیگه، من به عمارت رویای مستی اومدم.
وقتش بود که سنگی توی این دریاچه آروم بندازم.
اگه صادقانه دلیل ملاقاتم رو بهش میگفتم، مثل این بود که روی حال خوب اهریمن مست آب سرد بریزم.
هنوز حتی قطعی هم نبود.
باید همینطوری بیخیالش میشدم؟
زمانهایی هست که آدم میخواد به بهونه ملاحظه حال طرف مقابل، از موقعیتهای دردسرساز و ناخوشایند دوری کنه.
این دقیقاً یکی از همون زمانها بود.
اگه چیزی نمیگفتم، میتونستیم با خنده از کنارش رد بشیم.
اگه مطرحش میکردم، اوضاع جدی میشد و چهرهها سرخ میشدن.
اما دقیقاً الان وقتش بود که خودم رو جای اون بذارم.
اگه کسی به ادعای اینکه صلاحم رو میخواد، چیزی رو صادقانه بهم نمیگفت، چه حسی پیدا میکردم؟ آیا اون ملاحظه کردن بهم آسیب نمیزد؟
اگه از دید اون بهش فکر میکردم، احتمالاً حس بدی بهم دست میداد.
اگه بقیه چیزا رو کنار میذاشتم، دلیل اصلی نگفتن بهش این بود که نمیخواستم حال خوبش رو خراب کنم؟ این درست نبود.
علاوهبر این، اگه رازی بود که هیچکس دیگهای نمیدونست، قضیه فرق میکرد، اما این چیزی بود که اهریمن تیغه آسمان خونین و اهریمن خندان پلیددل از قبل میدونستن.
«به اندازه کافی لذت بردی؟»
«منظورت چیه؟»
«دارم میپرسم که آیا محبت پدر رو کاملاً چشیدی یا نه.»
چهره اهریمن مست کمی درهم رفت.
فهمیده بود چیزی که میخوام بگم به جلسه نوشیدنیش با پدر مربوط میشه.
«متاسفم که حال خوبت رو خراب میکنم. اما این چیزیه که باید صادقانه بهت بگم، برادر.»
اصلِ گفتگوهایی رو که با اون دو شهریار اهریمنی دیگه داشتم، برای اهریمن مست نقل کردم.
«هنوز قطعی نیست. ما فقط داریم حدس میزنیم نیت واقعی پدر چیه.»
بعد از شنیدن کل ماجرا، اهریمن مست برای لحظهای غرق در فکر شد.
«درباره جلسه نوشیدنی دیروز با دقت فکر کردم، اما اون حتی یه کلمه هم درباره چیزی که نگرانت کرده حرف نزد. حتی بهش اشاره هم نکرد.»
بعد، اهریمن مست ناگهان هوس نوشیدن کرد و چندین جام رو پشتسرهم سر کشید.
حالتش گویای همهچیز بود.
«آره، غیرممکنه رهبر فرقه از من خوشش بیاد!»
«هنوز جزئیات دقیق رو نمیدونیم. شاید سعی داشته دوریِ این مدت از شماها رو جبران کنه. کی میدونه تو ذهن پدر چی میگذره؟»
اهریمن مست در حالی که جامش رو دوباره پر میکرد، به یه نکته اشاره کرد.
«با این حال، یه چیز قطعیه.»
«چی؟»
«از منم خواست که هوات رو داشته باشم. گفتی که همین حرف رو به ساما هم زده.»
«به تو هم گفت؟»
اهریمن مست سر تکون داد.
پدر دوباره ازشون خواسته بود هوای من رو داشته باشن؟
«یعنی اون بیخیالِ تو و ساما شده و شما رو به عنوان کسایی که طرف من هستید قبول کرده؟»
با این حرف، اهریمن مست مظلومانه نگاه کرد.
«چرا باید بیخیال من بشه؟»
«چی؟ مگه تو طرف من نبودی، برادر؟»
اهریمن مست با چهرهای جدی گفت:
«رهبر جوان فرقه، شما باید مسائل عمومی و خصوصی رو از هم جدا کنید.»
این حرفش نیمهشوخی و نیمهجدی بود، اما بیشتر به جدی میزد.
درسته، مگه فقط اهریمن مست بود؟ مهم نبود چقدر با هم صمیمی شده باشیم، چطور میتونستن از فرمان پدر سرپیچی کنن؟ اصلاً نیازی نبود بابت این موضوع ناراحت بشم.
با این حال، حس کردم که دلم میخواد نظر اهریمن مست رو توی این موقعیت بدونم.
«حتی اگه اون فرمان، شروع یه جنگ باشه؟»
اهریمن مست جوابی نداد.
آیا اهریمن مست میخواست از میون مهِ میدون جنگ عبور کنه؟ یا میخواست همینجا بمونه و در حالی که به اون دریاچه زیبا خیره شده، شرابش رو بنوشه؟
اهریمن مست جواب مستقیمی به سوالم نداد.
«موقع سر و کله زدن با اونایی که از هنر خودویرانگری استفاده میکردند، این فکر به سرم زد. این آشغالها بدون اینکه بدونن فرقه اصلی ما چقدر ترسناکه، دارن وحشیگری میکنن.»
میتونستم حس کنم که اهریمن مست داره غیرمستقیم حرف میزنه.
«میخوام هر چیزی رو که لازمه جارو کنم و از بین ببرم.»
البته، این به معنیِ تمایل به شروع جنگ نبود، اما میتونستم بگم به این معنی هم نبود که میخواد زندگیش رو با خیره شدن به این دریاچه بگذرونه.
«پس در نهایت، تو طرف پدری.»
«این حرفا چیه که کی طرف کیه؟»
«فکر میکنم این موضوع ناگزیر باید به یه مبارزه بین طرفین تبدیل بشه.»
اهریمن مست بدون اینکه جوابی بده، شرابش رو نوشید.
«وقتی پدر رو ببینم، حتماً درباره وفاداریت بهش میگم. میگم: "وفاداریش به پدر قویتر از پیوند برادریِ قسمخوردهمون بود!"»
با این حرف، اهریمن مست با صدایی بیرمق گفت:
«واقعاً از این حرف خوشش میاد؟»
«منظورت چیه؟»
«حس میکنم برعکس، ممکنه ازش بدش بیاد.»
«چرا باید از اینکه دنبالش میکنی بدش بیاد؟»
اهریمن مست دوباره نوشید.
«رهبر فرقه ازم خواست هوات رو داشته باشم، مگه نه؟ به یه دلیلی، حس میکنم شاید انتظار داره من طرف تو باشم.»
اهریمن مست بهم نگاه کرد و جامش رو جلو آورد.
شرابی رو که برام ریخت نوشیدم و بعد منم براش یکی دیگه ریختم.
«وقتی اینقدر خوب میدونی، چرا اینطوری رفتار میکنی؟»
«فکر میکنی چرا؟ چون من یه آدم مستم.»
با اینکه اهریمن مست گفته بود «طرف تو» و «طرف من» وجود نداره، اما میتونستم حسش کنم.
اون کسی بود که واقعاً میخواست طرف پدر باشه.
اعماق قلب اهریمن مست، میل واضحی وجود داشت که پدر بهش نگاه مثبتی داشته باشه.
پدر برای اهریمن مست چنین شخصی بود؛ کسی که بیشتر از هر کس دیگهای میخواست تحتتاثیر قرارش بده و مورد تاییدش باشه.
نمیتونستم بفهمم منشأ این اشتیاق از کجاست.
چه به خاطر سوءتفاهمی قدیمی بود که فکر میکرد پدر ازش متنفره، چه به هر دلیل دیگهای.
«رهبر جوان فرقه.»
از اونجایی که حالوهوای شوخطبعانه اهریمن مست از بین رفته بود، من هم مودبانه صحبت کردم.
«بله، فرمانروای اهریمنی سرمست.»
«حتماً بقیه شهریاران اهریمنی رو متقاعد کن.»
«حتماً.»
بعد از یه تعظیم مودبانه، با فریاد اضافه کردم:
«منظورت چیه که "حتماً"! تو هم که من رو رها کردی، پس کی قراره طرف من رو بگیره؟»
«متاسفم. دست خودم نیست. اون منی رو یادش بود که خودم هم درست یادم نمیاد.»
«دفعه بعد که از فرقه برم و برگردم، باز هم تو آخرین نفری هستی که به دیدنش میام!»
در حالی که غرغر میکردم و میخواستم بلند شم، اهریمن مست گفت:
«ممنون که باهام صادق بودی.»
به چشماش خیره شدم و با آرامش جواب دادم:
«معلومه که باید باشم. تو برادر منی.»
با حرفم، اهریمن مست با آرامش عمیقی لبخند زد.
آره، هسته اصلی رابطه امروز ما همینجا بود.
من باهاش صادق بودم و اون هم با من صادق بود.
صداقت گاهی میتونه مثل یه شمشیر دولبه باشه که بهمون آسیب میزنه، اما ما کسایی بودیم که بهتر از هر کسی میدونستیم چطور با یه تیغه کار کنیم.
برای همین بود که حتی اگه برادرم میگفت طرف پدر رو میگیره، باز هم میتونستیم به هم نزدیکتر بشیم.
«نفر بعدی کیه؟»
تنها کسی که ممکنه نیت واقعی پدر رو بدونه.
در حالی که مشتهام رو گره کرده بودم، آروم از عمارت رویای مستی پایین اومدم.
«میخوام مستقیم باهاش روبرو بشم. دارم میرم سراغ بزرگترین و سختترین صخره.»