چپتر 438: جنگ رهبر فرقه آغاز شده است.
چپتر 438: جنگ رهبر فرقه آغاز شده است.
«برای همینه که حتی اگه این دنیای رزمی به دریایی از خون تبدیل بشه، من باز هم از طریقت اهریمنی رهبر فرقه پیروی میکنم.»
میتونستم حس کنم که اهریمن مشت داره از ته قلبش حرف میزنه.
آره، اهریمن مشت چنین مردی بود.
وفاداری اون رو نه میشد با ترغیب لرزوند و نه با دلجویی تغییر داد.
هیچ تهدیدی نمیتونست تکونش بده و هیچ رابطه شخصیای نمیتونست در عزمش نفوذ کنه.
اون مردی بود که وقتی پیمان وفاداری میبست، تا پای جان سر حرفش میموند.
البته، این به اون معنا نبود که فکر کنم این کلمات احساسات واقعی اهریمن مشت هستن.
چطور ممکنه اون واقعاً بخواد دنیای رزمی رو به دریایی از خون تبدیل کنه و آدمها رو بکشه؟
اگه چنین تمایلی هم وجود داشت، شاید در خونِ اهریمن خندان پلیددل نهفته بود، اما من خوب میدونستم که اهریمن مشت چنین آدمی نیست.
ناگهان، تصویری از اهریمن مشت و اهریمن خندان پلیددل که کنار هم ایستاده بودن، در ذهنم نقش بست.
اون دو مرد روبروی هم بودن.
هر دو ارادهای رو نشون میدادن که برخلاف خواستههای قلبی خودشون بود.
یکی از روی وفاداری به من.
و دیگری از روی وفاداری به پدرم.
اگه سرنوشتشون برعکس میشد، اونها هم حرفهای متفاوتی میزدن.
آیا به خاطر این بود که اعتقاد راسخی نداشتن؟ البته که نه! به این خاطر بود که اونها مردان پرشوری بودن که میتونستن تمایلات خودشون رو به خاطر کسی که بهش خدمت میکنن، سرکوب کنن.
به همین دلیل بود که یک بار دیگه از اهریمن خندان پلیددل سپاسگزار شدم.
دیدن اهریمن مشت باعث شد بفهمم اون چقدر به من قدرت داده.
و از اهریمن مشت هم سپاسگزار بودم.
به خاطر اینکه با چنین وفاداریای از پدرم محافظت کرده بود.
«متوجهم، استاد.»
با احترام پاسخ دادم.
نیازی نبود از درست یا غلط بودن چیزی حرف بزنیم.
پدرم، اهریمن مشت و من.
تمام آرزوها و ارزشهای ما در طول سالیان دراز شکل گرفته بود.
و کلماتی که اون به زبون آورده بود.
«من به طریقت اهریمنی شما احترام میذارم.»
همین کافی بود.
«ممنونم، استاد.»
آیا به این خاطر بود که من خیلی راحت عقبنشینی کرده بودم و صمیمانه سپاسگزار بودم؟ در حالی که ساکت به من خیره شده بود، ناگهان لب به سخن باز کرد.
«فکر میکنی رهبر فرقه داره برای جنگ آماده میشه؟»
سوالی بود که باعث شد جا بخورم.
سوالی که انگار قرار بود چیز بزرگی به دنبالش بیاد.
«مگه اینطور نیست؟»
اون وقت، حیرتانگیزترین کلماتی که از زمان ملاقات امروزمون شنیده بودم، از لبهای اهریمن مشت خارج شد.
«رهبر فرقه همین حالا هم جنگ رو شروع کرده.»
«چی؟»
با چهرهای شوکه به اهریمن مشت خیره شدم، اما اون فقط همین کلمات رو به جا گذاشت و با قدمهای بلند دور شد.
در حالی که به پشت پهن اون نگاه میکردم، حس کردم قلبم به تپش افتاده.
جنگ پدر همین حالا شروع شده؟
***
گئوم موگوک بعد از ترک تالار مشت شرقی، به سمت روستای خاندان اهریمنی رفت.
به فکر نوشیدن چیزی بود و همچنین میخواست جو چون-به رو ببیند.
«رهبر جوان فرقه!»
حقیقتاً، خوشحالی جو چون-به در استقبال از گئوم موگوک از هیچکس، حتی یک فرمانروای اهریمنی هم کمتر نبود.
«صاحب میخانه، حالتون خوب بوده؟»
«به لطف شما، عالی بودهم.»
مشتریهایی که در طبقه اول میخانه در حال نوشیدن بودن، همگی با هم بلند شدن و به گئوم موگوک ادای احترام کردن.
مردم روستای خاندان اهریمنی گئوم موگوک رو دوست داشتن.
چون اون یک شاخه از عمارت دنیای زیرین رو در بازار مستقر کرده بود و مدام به میخانه می روان سر میزد، این مکان از هر روستای دیگهای در دنیای رزمی امنتر شده بود.
هیچکس باورش نمیشد.
این حقیقت که ظلم و جنایات رزمیکارها در مقابل مقر اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی، کمتر از جنایاتی بود که در مقابل مقر اصلی اتحاد رزمی انجام میشد.
گئوم موگوک در صندلی همیشگیاش در طبقه دوم نشست.
جو چون-به به دنبالش بالا اومد و اول فقط شراب و پیشغذاهای سادهای آورد.
«اوضاع کاسبی این روزها چطوره؟ مشتریها اینجا سرازیر نشدن؟»
بعد از پایان جلسه سهجانبه، میخانه می روان به مشهورترین میخانه در دنیای رزمی تبدیل شده بود.
این مکان صرفاً به خاطر میزبانی اون جلسه مشهور شده بود، اما به خاطر شایعهای که میگفت کتیبههایی از اهریمن آسمانی، رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف در اونجا به جا مونده، شهرتش حتی بیشتر هم شده بود.
بنابراین انتظار داشتم که میخانه می روان پر از مشتری باشه.
«مشتریها گاهی برای دیدن دیوار میان، اما نه اونقدری که مخل کسبوکار بشه.»
به نظر میرسید کنجکاوی مهارنشدنی رزمیکارها نمیتونست بر دیوار بلندِ بودن در مقابل مقر فرقه الهی اهریمن آسمانی غلبه کنه.
اون گفت که اصلاً هیچ رزمیکاری از جناحهای طریقت راستین یا نامتعارف اونجا نبود و مشتریهای گذری بیشتر پیروان اهریمنی یا خانوادههاشون بودن.
از طرفی، شاید افرادی که اون کتیبهها رو به جا گذاشته بودن اونقدر باهبت بودن که باعث میشد بقیه احساس ناآرامی کنن.
چطور میتونستن نگران نباشن؟ میترسیدن که اگه برای تماشا بیان، یه پیرو اهریمنی که اونجا نشسته و تماشا میکنه، ناگهان بپره بالا و بگه: «چطور جرئت میکنی با چنین چشمهای بیادبی نگاه کنی؟ الان از کاسه درشون میارم!»
«شاید بعدها مردم صف بکشن.»
وقتی تمام کسانی که اون کتیبهها رو به جا گذاشتن از دنیا برن، این مکان بالاخره به یک اثر تاریخی تبدیل میشه.
درست مثل یه نقاشی که بعد از مرگ نقاشش به یه شاهکار تبدیل میشه.
«تا اون موقع، من هم دیگه اینجا نخواهم بود.»
هرچند جو چون-به به تظاهر آهی کشید، اما چهرهاش درخشان بود.
اون مردی بود که با خوشحالی زندگی میکرد و حداقل روزی یک بار برای مستها درباره کتیبههای روی دیوار و اون جلسه بلوف میزد.
چون خوشحال بود، جوانتر به نظر میرسید.
جو چون-به به معنای واقعی کلمه داشت توسط اون دیوار دوباره جوان میشد.
جو چون-به برای آشپزی پایین رفت و گئوم موگوک به تنهایی مشغول نوشیدن شد.
نگاهش ناخودآگاه به سمت کتیبههای به جا مانده روی دیوار چرخید.
«رهبر اتحاد رزمی جین پهچئون، در اینجا طریقت اهریمنی جدیدی میبینم.»
تصویر رهبر اتحاد در حال نوشتن اون کتیبه به ذهنش اومد.
بعد، کتیبه زیر اون.
«رهبر اتحاد نامتعارف بک جا-گانگ، در میخانه می روان، رقص شمشیر شاگردم رو تماشا میکنم.»
تصویر بک جا-گانگ هم به ذهنش خطور کرد.
لحظهای رو که اون روز با اون رقصیده بود، به یاد آورد.
اما اگه جنگی درمیگرفت، وقایع اون روز به یه حیله مکارانه از طرف فرقه اهریمنی تبدیل میشد.
اونها فکر میکردن جلسه سهجانبه برای این برگزار شده که خیالشون رو راحت کنه.
بعد، حرفهایی که اهریمن مشت زده بود به ذهنش اومد.
«رهبر فرقه همین حالا هم جنگ رو شروع کرده.»
منظورش این بود که جنگ با کی شروع شده؟ طریقت راستین یا نامتعارف؟ یا منظورش نیروهای پنهان پشت این ماجرا بود؟
هر دو احتمال وجود داشت.
یکی رویای پدرم بود و دیگری به غرور پدرم لطمه زده بود.
اما اگه چنین حرکتی در جریان بود، گو وول حتماً متوجه میشد.
آیا به این معنی بود که اونها اونقدر مخفیانه حرکت میکردن که حتی چشمهای گو وول رو هم فریب میدادن؟
اگه نه؟ پس هدف کی میتونست باشه؟
این موضوعی بود که حتی نمیتونستم از پدرم بپرسم.
چون اهریمن مشت اون رو مخصوصاً به خاطر خودِ من بهم گفته بود.
در حالی که غرق در فکر بودم و چند جام شراب مینوشیدم، جو چون-به پیشغذاها رو آورد.
«صاحب میخانه، خیلی وقت شده. یه جام به سلامتی من بنوش.»
«اوه خدای من، با کمال میل این نوشیدنی گرانبها رو میپذیرم.»
جو چون-به با چهره و حرکتی عذرخواهانه، جام گئوم موگوک رو پذیرفت.
یکی از نقاط قوت جو چون-به این بود که فقط به خاطر اینکه با هم صمیمی شده بودن، بیپروا رفتار نمیکرد.
اون میدونست.
اشتباهات همیشه زمانی رخ میدن که آدم گاردش رو پایین میاره و فکر میکنه صمیمی شده.
حتی یه لغزش زبونی از یه شوخی نپخته هم از فکرِ صمیمی بودن ناشی میشه.
با دانستن این موضوع، اون همیشه رفتاری ثابت و یکنواخت داشت.
حتی اگه در بستر مرگ هم جامی بهش میدادن، از اون آدمهایی بود که با قدردانی قبولش میکرد.
به همین دلیل بود که اون شخصی بود که میخواستم حتی بهتر باهاش رفتار کنم.
«خیلی وقت بود که از دست رهبر جوان فرقه نوشیدنی نگرفته بودم، شراب طعم فوقالعادهای میده.»
«به من هم یه جام بده.»
در حالی که جو چون-به جام گئوم موگوک رو پر میکرد، با احتیاط پرسید:
«چیزی نگرانتون کرده؟»
«نگران به نظر میرسم؟»
جو چون-به کمی سر تکون داد.
خب، چطور ممکنه بعد از این همه سال شرابفروشی ندونه؟ درست همونطور که ما میتونستیم مهارت یه نفر رو از طرز گرفتن سلاحش تشخیص بدیم، اون هم احتمالاً میتونست وضعیت روحی یه نفر رو فقط از طرز گرفتن جام شرابش حدس بزنه.
«به خاطر روبرو شدن با پدرم کلی نگرانی دارم.»
با این حرف، صدای «ایوای» کوتاهی از بین لبهای جو چون-به خارج شد.
«نباید میپرسیدم، مگه نه؟»
«من که چیزی نشنیدم.»
در حالی که او سرش را تکان میداد و برای انکار حرفش دستهایش را در هوا تکان میداد، جام دیگری برایش پر کردم.
«با این حال، به این باور دارم که صاحب میخانهم طرف منه.»
جو چون-به در حالی که جام را قبول میکرد، دوباره نالهای از سر درماندگی سر داد.
او که با گئوم موگوک صمیمی شده بود، حالا داشت تجربه میکرد که ایستادن در جبهه مخالف اهریمن آسمانی چه حسی دارد.
در حالت عادی، او مردی بود که فقط یک جام مینوشید و میرفت، اما امروز جام دیگری را هم قبول کرد.
«اون روز رو یادت میاد؟»
«کدوم روز؟»
«وقتی اون مهمونهای عالیرتبه یادگاریهاشون رو روی اون دیوار نوشتن، خیلی نگران بودم.»
اینکه نکند دیوار آسیب ببیند؟ یا کسی آن را بدزدد؟ نگرانیای بود که واقعاً شبها خواب را از چشمانم میگرفت.
«به لطف نصیحتی که اون موقع رهبر جوان فرقه بهم کرد، با خیالی آسوده زندگی میکنم.»
گئوم موگوک به جو چون-بهِ مضطرب، این نصیحت را کرده بود:
اگر کسی به هر دلیلی، در روز و ساعتی معین دیوار را خراب کند و ناپدید شود، آن هم بخشی از تاریخ خواهد شد. حتی ممکن است به تاریخ جالبتری تبدیل شود.
آن حرف کمک بزرگی به جو چون-به کرده بود. اگر آن کلمات را نشنیده بود، شاید از فشار عصبی از پا درمیآمد.
چیزهای خیلی بزرگی نیستند که باعث اضطراب یا آرامش انسان میشوند. یک کلمه ساده که بیهوا گفته شده، میتواند کسی را تمام شب بیدار نگه دارد. آن یک کلمه میتواند به زخمی ماندگار در قلب تبدیل شود و فرد را شکنجه دهد.
اما این بار یاد گرفتم که عکس این موضوع هم صادق است.
اگر دیوار ناپدید شود، جالبتر میشود!
به طرز عجیبی، این کلمات در نبرد با اضطراب پیروز شدند. از آنجایی که انسانها موجوداتی هستند که میتوانند با یک کلمه آسیب ببینند، این بار تجربه کردم که با یک کلمه هم میتوانند شفا پیدا کنند.
«اون حرفها مثل معجزه نگرانیهام رو پاک کردن. در واقع، گاهی حتی فکرای عجیبی به سرم میزنه و با خودم میگم یعنی میشه یه روزی کسی اون دیوار رو بدزده؟»
این چیزی بود که جو چون-به میخواست بگوید.
«چیزهایی که نگرانشون بودم به این راحتی اتفاق نیفتادن. تا جایی که از خودم میپرسم چرا اینقدر نگران بودم. پس لطفاً شما هم زیاد نگران نباشید. همهچیز درست میشه، رهبر جوان فرقه.»
و بعد، چیزی هم از طرف خودش اضافه کرد:
«لطفاً یه لحظه منتظر بمونید. میخوام یه غذای مخصوص برای رهبر جوان فرقه درست کنم!»
گئوم موگوک در حالی که رفتن او به طبقه اول را تماشا میکرد، حس کرد قلبش آرام شده است.
حسی از آرامش در میخانه می روان و در وجود جو چون-به بود که به او منتقل میشد. به همین دلیل بود که این مکان هم دنیایی درون یک هنر جابهجایی فضا-زمانِ واقعی به نظر میرسید.
همانطور که مشغول نوشیدن بود، کسی وارد میخانه می روان شد. شخصی که با تیغهای بزرگ بر پشت به طبقه دوم آمد، کسی نبود جز سو دهریونگ.
«عجیبه، حس میکردم که اینجا باشی.»
«این موقع شب اینجا چیکار میکنی؟ تمرین عصرت چی شد؟»
«تصمیم گرفتیم امروز رو تعطیل کنیم.»
«به خاطر من؟»
«چی؟ منظورت چیه؟»
فکر کردم شاید سو دهریونگ این موضوع را از اهریمن تیغه آسمان خونین شنیده باشد، اما اینطور نبود.
«استاد گفت که داره میره کوه آسمان بزرگ، برای همین بهم گفت امروز رو استراحت کنم.»
«چرا کوه آسمان بزرگ؟»
«دلیلش رو بهم نگفت.»
سو دهریونگ با لحنی شوخ اضافه کرد:
«درباره دلیلش، مطمئنم رهبر جوان فرقه که همهچیزِ زیر این آسمون رو میدونه، باخبره.»
«البته که میدونم.»
او این حرف را به شوخی زده بود، اما وقتی گفتم که میدانم، چشمان سو دهریونگ از تعجب گرد شد.
«میدونی؟ چرا رفت کوه آسمان بزرگ؟»
«رفت تا به ذهن آشفتهش سر و سامون بده.»
منظره آسمان شب از قله کوه آسمان بزرگ، با آن بارش ستارهها، واقعاً منظرهای باشکوه بود. او احتمالاً آنجا ایستاده بود و داشت به افکارش درباره پدرم و من نظم میداد.
«چرا آشفتهست؟»
«چون من باعث آشفتگیش شدم.»
رهبر جوان فرقه و استادش؛ از آنجایی که این موضوع به دو نفر از نزدیکترین افراد زندگیاش مربوط میشد، سو دهریونگ طبیعتاً محتاط شد.
«مگه چه اتفاقی افتاده؟»
«درسته، تو دست راست منی، پس باید از اوضاع باخبر باشی.»
گئوم موگوک وضعیت فعلی را برای سو دهریونگ تعریف کرد. بعد از شنیدن کل ماجرا، نگاه سو دهریونگ جدی شد و گفت:
«کاش منم حق انتخاب داشتم.»
«اونوقت به جای دو به یک، میشد سه به یک، مگه نه؟»
«خیلی تیزهوشی.»
هرچند این را گفت، اما سو دهریونگ به خوبی میدانست؛ اگر چنین موقعیتی واقعاً پیش میآمد، او از رهبر جوان فرقه حمایت میکرد. حتی با علم به اینکه نافرمانی از رهبر فرقه به معنای به خطر انداختن جانش است، حس میکرد که از گئوم موگوک پشتیبانی خواهد کرد.
او از این شناخت نسبت به خودش، بیشتر از اینکه تعجب کند، احساس آرامش کرد.
رابطه بین گئوم موگوک و شهریاران اهریمنی رابطهای بین افراد برابر بود، اما او فرق داشت. گئوم موگوک یک بازرس ساده را به ارباب عمارت دنیای زیرین تبدیل کرده و اجازه داده بود شاگرد اهریمن تیغه آسمان خونین شود.
نه، فراتر از همه اینها، او کسی بود که سو دهریونگ را، که زمانی غرق در افسردگی و نارضایتی بود، به دنیایی از نور هدایت کرده بود. گئوم موگوک چنین کسی بود.
«اما هر اتفاقی هم که بیفته، نمیتونیم جلوی رهبر فرقه بایستیم، مگه نه؟»
او خوشحال بود که از آن آدمهایی نیست که چنین حرف بزدلانهای بزنند.
«از اونجایی که این موضوع خیلی مهمه، باید یه رأیگیری مخفی راه بندازیم!»
او نسبت به کسی که به آن تبدیل شده بود، کسی که میتوانست بدون تردید چنین شوخیای بکند، سپاسگزار و مغرور بود.
«خب، حالا سراغ کی میری؟»
شهریاران اهریمنی باقیمانده، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، بودای اهریمنی، فرمانروای اهریمنی روحخوار و پادشاه سم بودند. سو دهریونگ نمیتوانست تشخیص دهد که کدامیک از آنها طرف رهبر جوان فرقه را میگیرند.
«سعی کردم صخره رو پایین بکشم، اما تکون نخورد.»
گئوم موگوک این را گفت و جرعهای نوشید.
«فکر کنم مجبورم از صخره بالا برم و چندتا گیاه سمی از ریشه دربیارم.»
***
راههای زیادی برای همراه کردن یک نفر با خودت وجود دارد.
میتوانی با کلمات منطقی متقاعدشان کنی، با احساسات قلبشان را بلرزانی، یا خیلی ساده با زور تسلیمشان کنی. یا اینکه راه مذاکره را پیش بگیری؛ آنچه میتوانی را بدهی و آنچه میخواهی را بگیری.
و حالا، من در راه ملاقات با کسی بودم که هیچکدام از این روشها به راحتی رویش جواب نمیداد.
وقتی به جنگل هزار سم رسیدم، این سانگسئون نبود که طبق معمول به استقبالم بیاید، بلکه یک استاد سم دیگر بود.
«رهبر جوان فرقه، سانگسئون راهنمایی شما رو به من سپرده. بفرمایید بریم.»
به دنبال او از میان جنگل هزار سم گذشتیم. مارهای سمی از روی شاخههای بالای سر زبان میزدند و زیر پایمان، حشرات سمی در میان توده ضخیم برگهای پاییزی با صداهای عجیبی میلولیدند.
«خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم.»
از استاد سمی که راهنمایم بود پرسیدم:
«بودای اهریمنی هنوزم این روزا زیاد میاد اینجا؟»
«بله، فکر کنم برای جمعآوری گیاهان دارویی زیاد میاد.»
پادشاه سم و بودای اهریمنی؛ دو مردی که واقعاً هم از نظر ظاهر و هم از نظر شخصیت با هم تضاد داشتند. با این حال، پیوندی که موقع جمعآوری گیاهان دارویی بین ما سه نفر شکل گرفته بود، به دوستی عمیقی بین آن دو تبدیل شده بود.
بین پادشاه سم و بودای اهریمنی، پیشبینی رفتار بودای اهریمنی راحتتر بود. او تا مغز استخوان وفادار به برادرش بود. فراتر از هر چیز، نظر برادرش روی او تأثیر میگذاشت و متأسفانه، برادرش هرگز از اراده پدرم سرپیچی نمیکرد.
نمیتوانستم مطمئن باشم، اما به احتمال زیاد بودای اهریمنی هم از پدرم پیروی میکرد. حتی بدون برادرش هم، بودای اهریمنی مردی با جاهطلبیهای بزرگ برای قدرت بود. اگر جناحی خواستار جنگ میشد، او در آن جبهه میایستاد؛ او مردی نبود که به صلح رأی بدهد.
در این صورت، من حتماً باید پادشاه سم را متحد خودم میکردم.
بعد از مدتی پیادهروی، به اقامتگاه پادشاه سم رسیدم. سانگسئون جلوی در ایستاده بود.
«اون که همینجا بیکار ایستاده، پس چرا یه زیردست رو فرستاد؟»
جواب این سؤال خیلی زود داده شد.
«فکر کنم باید کمی منتظر بمونید.»
«پادشاه سم مشغول آماده کردن یه سم مهمه؟»
«نه.»
پاسخی کاملاً غیرمنتظره از زبان سانگسئون خارج شد.
«رهبر فرقه همین الان اینجاست.»