چپتر 440: جایگاهی که پدرم برای پادشاه سم در نظر گرفت
چپتر 440: جایگاهی که پدرم برای پادشاه سم در نظر گرفت
مگه سوالی تحریکآمیزتر و گستاخانهتر از این هم هست که از پادشاه سم بپرسی چرا سم میسازه؟
اگه رابطهمون به خوبیِ الان نبود، شاید بلافاصله واکنشی نشون میداد.
«این چه سوالیه که از پادشاه سم میپرسی؟»
یا شاید اینطوری جوابم رو میداد:
«پس تو چرا شمشیرزنی تمرین میکنی؟»
خوشبختانه، پادشاه سم میدونست که سوالم رو بدون فکر نپرسیدم.
پادشاه سم به جای جواب دادن، فقط بهم خیره شد.
من به آرومی بین قفسههای نمایش قدم زدم.
«سمهای خیلی زیادی اینجاست.»
فقط توی همین راهرویی که بهش نگاه میکردم، تعداد سمها سرسامآور بود.
اینها حتماً سمهایی بودن که نسلبهنسل توی جنگل هزار سم منتقل شده بودن، اما احتمالاً خیلیهاشون رو خود پادشاه سم جمعآوری کرده بود.
و حتماً سمهای جدید زیادی هم وجود داشت، مثل همونی که قبلتر ساخته بود.
«چرا تمام اشتیاقت رو برای ساختن سموم میذاری، مثل کاری که همین چند لحظه پیش کردی؟»
این سوال هم بنیادی بود و هم عمیقاً شخصی.
اون میتونست به عنوان یه فرمانروای اهریمنی جواب بده، یا میتونست به دلایل شخصی پاسخگو باشه.
این سوالی بود که جوابش بسته به برداشتی که اون میکرد، تغییر میکرد.
دوباره رو به پادشاه سم کردم و ادامه دادم:
«تو تمام زندگیت رو وقف سم کردی، مگه نه؟ سم برات چه معنایی داره، پادشاه سم؟»
برای لحظهای، لرزش کوچیکی از احساس رو توی چشمهای پادشاه سم دیدم که قبلاً هرگز ندیده بودم.
اون حتماً بیشمار بار قدرتمند خطاب شده بود و بیشمار بار بهش گفته بودن که آدم ترسناکیه.
اما آیا تا به حال کسی بهش گفته بود که زندگیش رو وقف سم کرده؟
آیا این حرف براش سنگین بود؟ نگاه پادشاه سم به سمهای سمت مقابل جایی که من نگاه میکردم، چرخید.
لحظهای سکوت گذشت.
پادشاه سم هنوز به سوالم درباره اینکه چرا سم میسازه، جواب نداده بود.
سوال جدیدی پرسیدم.
این هم اولین باری بود که از زمان ملاقاتمون، چنین چیزی ازش میپرسیدم.
«یا اینکه آرزو داری یه روز با سمومات دنیا رو به خون بکشی؟»
این زندگی اون قبل از بازگشت من بود.
این بار، جواب خیلی سریع اومد.
پادشاه سم بدون اینکه به عقب نگاه کنه، جواب داد:
«اگه مجبور بشم.»
در واقع خیالم راحت شد.
جوابی مثل این، نسبت به جوابی مثل «هرگز چنین اتفاقی نمیافته»، خیلی دورتر از دریای خون به نظر میرسید. هر چی باشه، کسی که جون خودش رو میگیره اونی نیست که دیروز گریه میکرد، بلکه اونیه که داشت میخندید.
آیا نگران نبودم که ممکنه دوباره چنین کاری انجام بده؟ اصلاً.
من بهتر از هر کسی میدونم که چطور یه آدم بسته به موقعیت، محیط و اطرافیانش میتونه تغییر کنه.
پادشاه سمِ قبل از بازگشتم و پادشاه سمِ الان، دو نفر کاملاً متفاوت بودن.
نه، اونا یه نفر بودن، اما داشتن زندگی متفاوتی رو تجربه میکردن.
درست مثل الانِ من.
«به نظر میرسه سوال بیهودهای پرسیدم. لطفاً گستاخیِ من رو ببخشید.»
درست همون موقع، پادشاه سم که خیره به بطریهای سم مونده بود، به آرومی سرش رو تکون داد.
«تا حالا کسی چنین سوالی ازم نپرسیده بود.»
در واقع، کی جرئت میکرد از پادشاه سم بپرسه چرا سم میسازه؟
و دلیلی که نمیتونست جواب بده، به خاطر سوال من نبود.
«خودم هم هیچوقت جدی بهش فکر نکرده بودم.»
اگه نسخه جوانترِ خودم بودم، حرفش رو باور نمیکردم.
فکر میکردم فقط میخواد باکلاس به نظر برسه.
اما الان میدونم.
هر چی سطح استادیِ یه نفر بالاتر میره، کمتر به اینجور چیزها فکر میکنه.
«حتماً فکر کردید. فقط الان یادتون نمیاد.»
«بله، حتماً یه زمانی بهش فکر کردم. اما یادم نمیاد کی بود.»
«به نظر میرسه حتی پادشاه سم هم نمیتونه از جریان زندگی فرار کنه.»
این رو با لحنی شوخ گفتم، اما چهره پادشاه سم همچنان جدی موند.
اون جلو رفت و بطری سم دههزار مرگ رو که امروز ساخته بود، از قفسه برداشت.
نگاهی که به اون بطری داشت، انگار داشت میپرسید:
— چرا این رو ساختم؟
بدون اینکه تسلیم بشم، با وجود اون همه شکست.
قبل از اینکه اون بیشتر توی دنیای تفکرات خودش غرق بشه، من به جاش جواب دادم:
«برای محافظت از فرقه اصلیمون.»
برای پادشاه سم، این قطعاً جواب اشتباهی بود.
«رهبر فرقه اینجاست، چرا باید من ازش محافظت کنم؟»
حالا وقتش بود که دلیل ملاقاتم رو به درستی توضیح بدم.
«مردم جناحهای راستین و نامتعارف احتمالاً بیشتر از پدرم، از تو میترسن.»
ریشه اون ترس، این وحشت بود:
ترس از مردن بدون اینکه حتی بتونی درستوحسابی بجنگی.
مردن در حال جنگیدن، فرقی نمیکنه حریف کی باشه، اونقدرها هم بد نیست.
اما نبرد با پادشاه سم میتونه فقط با یه نفس اشتباه، یا با نوشیدن یه جرعه آبِ آلوده تموم بشه.
دلیلی که پادشاه سم قدرتمندترین عامل بازدارنده برای جنگه، شاید ترس از نابودی دستهجمعی نباشه، بلکه ترس از این باشه که کسی نمیخواد مثل یه سگ بمیره.
«دلیلی داشت که اون سوال رو قبلاً ازت پرسیدم.»
من هر اتفاقی رو که از زمان بازگشتم افتاده بود، برای پادشاه سم تعریف کردم.
از جمله نگرانیم بابت اینکه پدرم ممکنه رویای اتحاد جهان رزمی رو در سر داشته باشه.
حتی بعد از شنیدن کل ماجرا، حالت چهره پادشاه سم اصلاً تغییر نکرد.
اون حتماً از لحظهای که من رو به اینجا آورد، میدونست که دلیل دیگهای برای بازدید امروز از جنگل هزار سم دارم.
«حتی اگه همه با رویای رهبر فرقه مخالفت کنن، تو نباید بیشتر از هر کسی ازش حمایت کنی؟»
«به نظر میرسه اون نه تنها ظاهر خوبش، بلکه لجبازیش رو هم به من ارث داده.»
«قصد داری جلوی راه رهبر فرقه رو بگیری؟»
با اینکه بابت پدرم خیلی متأسف بودم، اما بیصدا سر تکون دادم و شروع کردم به متقاعد کردن پادشاه سم.
«آرزو دارم این سموم برای همیشه همینجا بمونن.»
«میخوای من رو بیاستفاده کنی؟»
«دقیقاً برعکس.»
«برعکس؟»
من به آرومی بطری سمی رو که روبروم بود لمس کردم.
روی کاغذی که به بطری چسبیده بود، نوشته شده بود: سم مرگ روح شعلهور.
این سم وحشتناکی بود که فقط با چند قطره، مثل شعلههای آتش پخش میشد و تمام زندگیِ اطرافش رو میگرفت.
«ترس و ابهت تو تا زمانی که این سمها اینجا بمونن، حفظ میشه. لحظهای که اونها رو علیه دنیای رزمی به کار ببری، اون ترس به خشم تبدیل میشه. اون ابهت با کینه پوشونده میشه.»
پادشاه سم چیزی نگفت.
«جوهر هنرهای سم در مسموم کردن نیست، بلکه در خنثی کردن سمه.»
این چیزی بود که یه بار قبلاً بهش گفته بودم.
از اونجایی که اون جانشین خودش رو هم به همین روش آموزش داده بود، مشخص بود که چنین باوری داره.
«دفعه قبل که با خنثی کردن سمِ ارباب اعظم سم همه رو نجات دادی، خیلی باابهت بودی، پادشاه سم.»
نمیتونستم بدونم اون لحظه به چی فکر میکنه، اما احساسات واقعیم رو منتقل کردم.
«خواهش میکنم، به عنوان پادشاه سمی که در راه اهریمنیِ پدرم مسموم میکنه زندگی نکن، بلکه به عنوان پادشاه سمی که در راه اهریمنیِ من سمزدایی میکنه، زندگی کن.»
احساس کردم به پدرم که امروز بعد از کمک بیصدا در ساختن سم رفته بود، باختم؛ برای همین هر چی میخواستم بگم رو به زبون آوردم.
«بابت این درخواست گستاخانه متأسفم.»
سرم رو با احترام خم کردم.
این درخواستی بود که بدون دونستن دقیقِ قلب اون، داشتم مطرح میکردم.
پادشاه سم که تا اون موقع ساکت بود، ناگهان لب به سخن باز کرد:
«تو درباره یه چیز اشتباه میکنی.»
اون یه چیز، چیزی بود که اصلاً انتظارش رو نداشتم.
«فکر میکنی رهبر فرقه قصد داره با گذاشتن من در خط مقدم، دنیای رزمی رو متحد کنه؟»
«مگه غیر از اینه؟»
«چهار سال و هفت ماه پیش، وقتی با رهبر فرقه برای جمعآوری گیاهان سمی رفته بودم، اون این رو بهم گفت.»
و بعد، حقیقتی غافلگیرکننده فاش شد.
پادشاه سم دقیقاً همون حرفهایی رو که پدرم اون روز بهش گفته بود، نقل کرد.
«من دنیای رزمی رو با سم متحد نمیکنم. دنیای من نیازی به هنرهای سم نداره.»
شوکه شدم.
هیچوقت فکر نمیکردم پدرم چنین حرفی زده باشه.
میدونستم پدرم از هنرهای سم خوشش نمیاد، اما هیچوقت فکر نمیکردم این رو مستقیماً به پادشاه سم بگه.
«ناامید نشدید؟»
«شدم. اما بهم برنخورد. خیلی بهتر از این بود که تظاهر کنه از هنرهای سم بدش نمیاد.»
این همون روشی بود که پدرم با شهریاران اهریمنی رفتار میکرد.
و اون دو مرد امروز بدون حتی یه کلمه حرف، با هم سم درست کرده بودن.
مطمئنم درکی بینشون وجود داشت که فقط خودشون ازش باخبر بودن.
پادشاه سم آخرین حرفهایی رو که پدرم اون روز زده بود، نقل کرد.
«برای من، تو کسی نیستی که به دنیای رزمی ضربه بزنه، بلکه کسی هستی که از فرقه ما محافظت میکنه. حتی اگه اتحاد من شکست بخوره، بهخاطر تو، فرقه ما سقوط نمیکنه.»
این جایگاهی بود که پدرم برای پادشاه سم در نظر گرفته بود؛ آخرین سنگر.
«اون روز قول دادم که از اراده رهبر فرقه پیروی کنم.»
بالاخره تونستم پایان کار پادشاه سم رو در زندگی قبل از بازگشتم درک کنم.
وقتی تالار رهبر فرقه محاصره شد و پدرم از دنیا رفت، هشت فرمانروای اهریمنی از انتقام دست کشیدن.
تا الان فکر میکردم بهخاطر این بود که مقهور مهارتهای رزمی مطلق هوا موگی شده بودن.
فکر میکردم زندگی رو به مرگ ترجیح دادن.
برای همین اون رو یه خیانت میدونستم، اما در عین حال درکشون میکردم، چون به هر حال نبردی بود که توش بازنده بودن.
اما امروز، برای اولین بار، فکری به ذهنم خطور کرد.
شاید اون روز موقعیت دیگهای رقم خورده بود که من ازش خبر نداشتم.
موقعیتی که همه مجبور شده بودن از انتقام دست بکشن.
چون حس میکردم پادشاه سم، حداقل اون، کسی نبود که دست روی دست بذاره.
اما اون دنبال انتقام نرفت و در عوض بعدها باعث فاجعهای شد و به پایان رقتباری رسید.
احتمالاً هر دو داشتیم به یه نفر فکر میکردیم، اما پادشاه سم رشته افکارم رو پاره کرد.
«چون سم رو دوست دارم.»
این جواب سوال قبلی من بود.
مدتها بود که نتونسته بود این جواب ساده رو بده.
احتمالاً بهخاطر این نبود که نمیتونست بهش فکر کنه.
آیا هنوز هم واقعاً سم رو دوست داره؟ یا اون حس رو فراموش کرده و حالا فقط از روی عادت سم میسازه؟
حتماً بهخاطر این نمیتونست جواب بده که دنبال پاسخ سوالات مختلفی بود که بعد از اون پیش میاومد.
«معلومه، چون سم رو دوست دارید.»
وقتی طوری حرف زدم که انگار از قبل جواب رو میدونستم، پادشاه سم به من نگاه کرد.
«کسی که سم رو دوست نداشته باشه، نمیتونه ساعتها چمباتمه بزنه و خزیدن یه حشره سمی رو تماشا کنه، مگه نه؟ چنین کسی برای مارهای سمی اسم انتخاب نمیکنه. شما واقعاً عاشق سم هستید، پادشاه سم. لطفاً، حتماً به من نشون بدید که در پایان اون عشق و فداکاری برای سم چی نهفتهست. حتماً بذارید من هم بدونم.»
اینها حرفهایی بود که احتمالاً اون، در مقام پادشاه سم، هرگز از کسی نشنیده بود.
باور دارم که پادشاه سم، پدرم و حتی منی که بازگشت کردم... نه، حتی اون پیرمردی که باعث بازگشت من شد، حرفهایی دارن که میخوان بشنون، حرفهایی که نیاز دارن بشنون.
در زندگی هر کسی، حرفهایی هست که باید شنیده بشه.
من فقط اون حرفها رو به پادشاه سم زدم.
پادشاه سم به من لبخند زد. وقتی بهم نگاه میکرد، چشماش پر از شادی و قدردانی بود.
«نمیتونم بذارم این جو خوب هدر بره. خب، پادشاه سم، شما طرف پدرم هستید یا طرف من؟»
جواب این سوال خیلی زود اومد. پادشاه سم در حالی که از انبار بیرون میرفت، با آرامش گفت:
«من طرف هیچکس نیستم.»
*
کسی که جواب واضحی داد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
«من از اراده رهبر فرقه پیروی میکنم.»
اون بدون اینکه حتی تظاهر به تردید کنه، تصمیمش رو گرفت.
بعد از اینکه در حالی که توی میدان تمرین مشغول تمرین هنرهای شمشیرزنیش بود به توضیحاتم گوش داد، همونطور که فرم نهاییش رو اجرا میکرد، اون کلمات رو به زبون آورد.
بعد از تموم کردن یه دور تمرین، به لبه میدان تمرین رفت و مقداری از آبی رو که اونجا گذاشته بود، سر کشید.
از آخرین باری که دیده بودمش، تغییری کرده بود. مدتی بود که دیگه آرایش نمیکرد، اما حالا موهاش سفید شده بود.
«این موهای طبیعی و بدون پیرایش منه.»
گل کاملیا سرخ حکشده روی غلاف شمشیر شکوفه آلو با موهاش تضاد داشت و جلوه شیکی ایجاد کرده بود.
«هر روز باشکوهتر میشید، فرمانروای شمشیر!»
«البته! میدونستم این رو میگی.»
آیا ظاهرش تنها چیزی بود که تغییر کرده بود؟ تسلطش بر هنرهای رزمی که قبلاً یه سطح بالا رفته بود، طوری به نظر میرسید که انگار داره به سمت قلمروی دیگهای پیش میره.
«از تعریفت ممنونم، اما من باز هم از اراده رهبر فرقه پیروی میکنم.»
انتظارش رو داشتم. وقتی بحث احترام به پدرم پیش میاومد، اون رقیب نداشت.
اگه نمیتونستم متقاعدش کنم چی؟ شهریاران اهریمنی باقیمونده، فرمانروای اهریمنی روحخوار و بودای اهریمنی بودن.
حتی اگه فرمانروای اهریمنی روحخوارِ جوونتر طرف من رو میگرفت، اگه بودای اهریمنی از پدرم پیروی میکرد، نیمی از اونها از قبل طرف اون بودن.
از اونجایی که پادشاه سم گفت طرف هیچکس نیست، حتی اگه اهریمن تیغه آسمان خونین هم طرف من رو میگرفت، نتیجه چهار به سه میشد.
«این دیگه خیلی زیاده! فراموش کردید؟ من حریف تمرینی شما هستم، فرمانروای شمشیر.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لبخندی زد که توش عذرخواهی موج میزد.
«ما خیلی با هم صمیمی شدیم، مگه نه؟»
«بله.»
«و میدونی چقدر ازت ممنونم، درسته؟»
«میدونم.»
«نه، احتمالاً نمیدونی چقدر ممنونم. اما باید این رو بگم.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو احساسات صادقانهش رو در این مورد فاش کرد. حرفهایی از دهنش بیرون اومد که هرگز انتظارشون رو نداشتم.
«من نگرانم که رهبر فرقه جنگی رو شروع نکنه.»
دوستی ما یه چیز بود، اما اعتقاد اون موضوع دیگهای بود.
«من باور دارم که رهبر فرقه میتونه کار بزرگ اتحاد دنیای رزمی رو به سرانجام برسونه. همونطور که میدونی، اون واقعاً مرد برجستهایه. فرصتی برای برآورده کردن آرزوی دیرینه فرقه ما پیش اومده و اگه بذاریم این فرصت از دست بره، نسلهای آینده فرقه ما تا ابد افسوس این دوران رو میخورن.»
به ذهنم رسید که شاید بزرگترین دلیل اینکه اون اینقدر سخت و طاقتفرسا تمرین میکرد، این بود که روزی رویای اتحاد دنیای رزمی رو در کنار پدرم محقق کنه.
«شاید تولد پسری مثل تو، امتحانی برای رهبر فرقه باشه. کارهای بزرگ همیشه با سختیها و امتحانها همراه هستن. این سرنوشتیه که رقم خورده.»
با وجود اینکه حرفهاش میتونست من رو آزار بده، اما بهم نگاه کرد و با آرامش به صحبتش ادامه داد. اون با صادق بودن با من به جای فریب دادنم، داشت عذرخواهی میکرد.
«امیدوارم رهبر فرقه بر امتحانی که تو باشی، غلبه کنه. صمیمانه امیدوارم که اون کار بزرگش رو به سرانجام برسونه.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با نگاهی ملایم پرسید:
«اگه ناراحت شدی معذرت میخوام.»
با لبخند جواب دادم:
«اصلاً. ممنونم که اینقدر صادقانه حرف زدید.»
«ممنونم که اینطور فکر میکنی.»
«دفعه بعد که بیام، به عنوان حریف تمرینیتون میام.»
با احترام بهش تعظیم کردم و برگشتم که برم. درست همون موقع، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از پشت سرم حرف غیرمنتظرهای زد.
«زیاد ناامید نباش. از چیزی که من میبینم، تو همین الان هم داری توی این مسابقه پیروز میشی.»
در حالی که نمیتونستم منظورش رو بفهمم، به سمتش برگشتم. اما اون از قبل شمشیرش رو کشیده بود و تمرینش رو از سر گرفته بود.
«برای همینه که من بدون قید و شرط طرف رهبر فرقه هستم.»