چپتر 441: با شمشیری که یک‌بار از نیام برکشد، همه را از دم تیغ می‌گذراند.
چپتر 441: با شمشیری که یک‌بار از نیام برکشد، همه را از دم تیغ می‌گذراند.
بعد از مدتها، سری به فرقه توهم غربی زدم.
از برجها و تزئینات عجیب و غریبی که همهجا به چشم میخورد تا گلهای توی باغچه که با وزش باد تکون میخوردن، میشد یه نیروی شبحوار رو حس کرد که قلب آدم رو به لرزه مینداخت.
اون نیروی شبحوار مثل همیشه بود، اما پیروان هنر روح شبح که در راه باهاشون روبرو میشدم، دیگه مثل قبل خصومتی نداشتن. اونها با ادبی که شایسته رهبر جوان فرقه بود، بهم احترام میذاشتن.
به دنبال پیرو هنر روح شبح که راهنماییم میکرد، از میون خونههایی که شبیه پوسته حلزون ساخته شده بودن، گذشتم. همهچیز اونقدر فریبنده و خیرهکننده بود که هر کسی جز استادان زبده، مجبور میشد از شدت سرگیجه با چشمهای بسته راه بره.
در انتهای اون مسیر، ساختمانی مخروطیشکل قرار داشت. اینجا اقامتگاه فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
دیوارها، سقف و کف زمین؛ در اتاقی پر از الگوهای دوار و پیچدرپیچ، فرمانروای اهریمنی روحخوار به استقبالم اومد.
«رهبر جوان فرقه، تشریف آوردید؟»
نیروی شبحواری که در چشمهاش جاری بود، حتی از آخرین باری که دیده بودمش هم شدیدتر شده بود.
«فکر کنم این اولین باریه که اینجا همدیگه رو میبینیم.»
«حالتون خوبه؟ اگه راحت نیستید، میتونیم بریم بیرون صحبت کنیم.»
الگوهای گیجکننده توی اتاق کافی بود تا ذهن هر کسی رو فقط با حضور در اونجا آشفته کنه. اون داشت ملاحظه من رو میکرد و نگران بود که نکنه اذیت بشم.
البته با هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی که به تسلط کامل توش رسیده بودم و ازم محافظت میکرد، نگرانیش بیمورد بود.
«وقتی فرمانروای اهریمنی قبلی اینجا بود، این مکان حالبههمزن و گیجکننده بود. اما حالا، زیبا و مرموزه.»
میدونستم که داره کارش رو خوب انجام میده. با اینکه در سن پایین به مقام فرمانروای اهریمنی رسیده بود، اما همین حالا هم کنترل کامل فرقه توهم غربی رو به دست گرفته بود و پیروان هنر روح شبح اون رو به عنوان فرمانروای اهریمنی جدیدشون قبول کرده بودن. تنها چیزی که باقی مونده بود، این بود که در هنر رزمی شاخص خودش به تسلط کامل برسه و تجربهاش رو به عنوان یه فرمانروای اهریمنی بیشتر کنه.
«چی باعث شده به اینجا بیاید؟»
اون با بقیه شهریاران اهریمنی فرق داشت. هنوز خیلی جوان بود و بیشتر از اینکه فرمانروای اهریمنی پدرم باشه، فرمانروای اهریمنی من حساب میشد. بنابراین، این لحظه در واقع رویارویی اهریمن آسمانی و فرمانروای اهریمنی نسل بعد بود.
وضعیت فعلی رو همونطور که بود براش توضیح دادم. به خاطر سنش چیزی رو حذف یا اضافه نکردم. من به عنوان یه فرمانروای اهریمنی بهش احترام میذاشتم.
«اگه بخوام مستقیم برم سر اصل مطلب، فقط یه فرمانروای اهریمنی طرف منه.»
فاش نکردم که اون شخص کیه، اما در کمال تعجب، فرمانروای اهریمنی روحخوار درست حدس زد.
«نکنه اون آدم اهریمن خندان پلیددله؟»
«از کجا فهمیدی؟»
بهم گفت که در طول جلسه سهجانبه، نوعی احساس نزدیکی با اهریمن خندان پلیددل پیدا کرده، چون دیده بود که اون چطور تنها و جدا از بقیه شهریاران اهریمنی ایستاده.
«توی آخرین جلسه سهجانبه، اهریمن خندان حسادتش رو به من ابراز کرد. میگفت چون من جوان هستم، میتونم برای مدت طولانی به شما خدمت کنم. از روی افکار صمیمانهای که نسبت به شما داشت، حدس زدم ممکنه خودش باشه.»
اون هنوز گفتگویی رو که اون روز با هم داشتن، به وضوح به یاد داشت.
«میدونید اون موقع به اهریمن خندان چی گفتم؟»
«چی گفتی؟»
«گفتم: "اهریمن خندان، واقعاً به نظر میرسه از کارهای سخت لذت میبری."»
بلند خندیدم. زنی که موقع برخورد با من کمی خشک و رسمی به نظر میرسید، حالا داشت راحت صحبت میکرد. این یعنی جایگاهش تثبیت شده بود و اعتمادبهنفس پیدا کرده بود. مثل بقیه شهریاران اهریمنی... نه، اون که هنوز راه درازی در پیش داشت، سریعتر از هر کسی در حال رشد بود.
«اگه به خاطر شما نبود، رهبر جوان فرقه، من نمیتونستم به مقام فرمانروای اهریمنی برسم.»
«لازم نیست به این خاطر تصمیم بگیری. هر طور که دلت میخواد تصمیم بگیر، فرمانروای اهریمنی.»
با این حرف من، فرمانروای اهریمنی روحخوار با نگاهی خاص پرسید:
«واقعاً جدی میگید؟»
نگاهش شیطنتآمیز بود، انگار میخواست بگه: «واقعاً به کمک من نیاز نداری؟» البته که نه. اگه اینطور بود، اصلاً اینجا نمیومدم.
«نه. من به شدت به کمکت نیاز دارم، فرمانروای اهریمنی.»
با پاسخ صادقانه من، فرمانروای اهریمنی روحخوار لبخند زد. لبخند بیصدای اون حالا با نیروی شبحوارش کاملاً همخوانی داشت.
«همونطور که گفتم، اوضاع مساعد نیست. حتی ممکنه از چشم پدرم بیفتی.»
این مهمترین بخش برای بقیه شهریاران اهریمنی بود، اما نه برای اون.
«لازم نیست نگران اون باشید. من همین حالا هم خارج از دید رهبر فرقه ایستادم.»
منظورش این نبود که پدرم ازش متنفره. منظورش این بود که برای وارد شدن به چشم اون، زمان و تلاش بیشتری لازمه. از نظر پدرم، اون هنوز یه فرمانروای اهریمنی ناقص به حساب میومد. اون دقیقاً میدونست کجای کار ایستاده و پدرم چه جور آدمیه.
«کسی مثل من واقعاً میتونه مفید باشه؟»
مشتهام رو به نشانه احترام به سمتش گرفتم و گفتم:
«شاید خارج از دید پدرم باشی، اما برای من، تو در خط مقدم ایستادی.»
همین کلمات کافی بود. نیروی شبحواری که از چشمهای فرمانروای اهریمنی روحخوار جاری میشد، حتی شدیدتر شد.
«تمام ارواح فرقه ما از شما پیروی میکنن، رهبر جوان فرقه.»
***
بودای اهریمنی در فضای باز کوچکی، به فاصله کوتاهی از بودای زرین بزرگ، مشغول ساختن یه مجسمه سنگی بود.
تماشای بودای اهریمنی که با قلم و چکش به سنگ ضربه میزد، هم برازندهاش بود و هم در عین حال عجیب به نظر میرسید. ساختمانها، مجسمهها و برجهای اطراف همگی با طلا پوشونده شده بودن، اما مجسمهای که بودای اهریمنی الان میساخت، از سنگ معمولی بود.
«سه به دو جلوام.»
سعی کردم با یه بلوف زدن صحبت رو با بودای اهریمنی شروع کنم. البته که فایدهای نداشت.
«توی این مدتی که ندیدمت، فقط دروغ گفتنت بهتر شده.»
«و شما هم، بودای اهریمنی، مثل همیشه تیزبین باقی موندید.»
این حرفم دروغ واقعی بود. بودای اهریمنی خیلی ملایمتر به نظر میرسید. آیا به نوعی بیداری معنوی رسیده بود؟
لحظهای ایستادم و به بودای اهریمنی که حالا یه سنگتراش شده بود، نگاه کردم. اون فقط توی چیدن گیاهان دارویی مهارت نداشت؛ مهارتش در تراشیدن مجسمهها هم عالی بود.
«اما از کجا فهمیدید؟ که من فقط دو نفر رو طرف خودم دارم.»
«چون حتی دو نفر هم خیلی زیاده.»
نمیتونستم به حرفش نخندم. چطور میتونستم انکارش کنم؟ طرف مقابل پدرم بود.
«این ماجرا چیزهای خوبی هم داشت. تونستم با تمام شهریاران اهریمنی ملاقات کنم و ببینم به چی فکر میکنن. شاید هدف پدرم هم همین بوده. "جایگاهت رو بشناس و با واقعیت روبرو شو!"»
تنگ! تنگ!
صدای چکش برای لحظهای قطع شد. از پشت چکش، بودای اهریمنی نگاهی به من انداخت.
«واقعاً فکر میکنی رهبر فرقه این صحنه رو فقط برای این چیده که نشون بده چندتا فرمانروای اهریمنی ازش حمایت میکنن؟»
بودای اهریمنی از کلمه «صحنه» استفاده کرد. به عبارت دیگه، اون هم این وضعیت رو چیزی میدید که عمداً توسط پدرم ایجاد شده.
«یعنی میخواست من به شهریاران اهریمنی نزدیکتر بشم؟»
تنگ!
انگار که بخواد بگه اشتباه میکنم، صدای چکش بودای اهریمنی با خوشحالی بلند شد.
«یا اینکه فرصتیه برای پدرم تا درباره رابطهاش با شهریاران اهریمنی تجدیدنظر کنه؟»
دوباره، انگار که جواب غلط باشه، فقط صدای چکشکاری بلند شد؛ تنگ، تنگ.
بودای اهریمنی این مسئله رو چطور میدید؟ با اینکه الان مثل مردی به نظر میرسید که به روشنایی رسیده و یه قدم عقب کشیده، اما زمانی سیاسیترین و عملگراترین فرد در بین هشت فرمانروای اهریمنی بود.
«لطفاً بهم بگید. چرا پدرم این صحنه رو به پا کرده؟»
بودای اهریمنی چکش زدن رو متوقف کرد و مجسمه رو از نظر گذروند. اخم کرد و سرش رو تکون داد، انگار که تعادلش به هم خورده باشه. واقعاً، چطور میشد موقع داشتن چنین گفتگویی روی کار تمرکز کرد؟
بودای اهریمنی چکش رو زمین گذاشت و رو به من کرد.
«برای اینکه ما رو به عنوان تماشاچی روی صندلیهای اون صحنه بشونه.»
حرف غیرمنتظرهای بود. اگه شهریاران اهریمنی به عنوان تماشاچی نشسته بودن...
«نگو که... یعنی قصد داره روی اون صحنه با من بجنگه؟»
بودای اهریمنی با چهرهای که میگفت «مگه غیر از اینه؟» نگاهم کرد.
برای لحظهای، حرفهای اهریمن مشت به ذهنم اومد.
— رهبر فرقه همین حالا هم جنگ رو شروع کرده.
آیا جنگی که اهریمن مشت ازش حرف میزد، به معنای جنگ با من بود؟
«مگه نمیگن هیچ پدری نمیتونه حریف فرزندش بشه؟»
بعد حرف غیرمنتظرهای زد.
«رهبر فرقه به تو نمیبازه.»
میتونستم حس کنم که بودای اهریمنی هم مثل اهریمن تیغه آسمان خونین، به پدرم نگاه میکنه.
«آدمهای معمولی فکر میکنن وقتی همین حالا هم دشمن داری، تراشیدن یه دشمن دیگه حماقته، مگه نه؟»
«مگه اینطور نیست؟»
«شاید برای آدمهای معمولی اینطور باشه.»
«پس برای پدرم چی؟»
بودای اهریمنی سرش رو بلند کرد و به تالار اهریمن آسمانی در دوردست خیره شد.
«رهبر فرقه قصد داره با شمشیری که یه بار از غلاف بیرون کشیده، همه رو از دم تیغ بگذرونه.»
«اون جلوی چشم شهریاران اهریمنی که دارن تماشا میکنن، تو رو متقاعد میکنه، از اون قدرت متحد برای مجازات نیروهای پنهان استفاده میکنه و بعد با همون شمشیر خونچکان، قصد داره اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف رو هم از بین ببره.»
جمله «امکان نداره حقیقت داشته باشه» از لبهام خارج نشد.
به جاش، یه صحنه واحد به ذهنم خطور کرد.
صندلی خالی رایزن اعظم.
منظره پدرم بود که همیشه اون صندلی رو اشغال میکرد و حالا اون رو خالی گذاشته بود.
این منظره ترسناکتر از دیدن پدرم با شمشیر اهریمن آسمانی خونچکان بود.
«دلیلی هست که اینقدر مطمئنی؟»
«هست.»
نور طلایی با شدتی زیاد از بدن بودای اهریمنی درخشید.
«چون فرقه ما هیچوقت تا این حد قدرتمند نبوده.»
اگه افکار بودای اهریمنی درست بود چی؟
در نهایت، کسی که پدرم رو به حرکت درآورده بود، من بودم.
«رهبر جوان فرقه!»
کسی که با چشمهای وحشتزده نگاهم میکرد، گو وول بود.
بعد از ملاقات با بودای اهریمنی، بلافاصله با استفاده از گام تندرو به سمت محل اقامت گو وول دویده بودم.
واقعاً مثل باد میدویدم.
حتی زمانی که من در دریای شمال بودم، گو وول بین فرقه اصلی و دنیای بیرون در سفر بود و ماه نقرهای رو بیش از پیش مستحکم میکرد.
شاخهای که امروز بهش رسیده بودم، با گام تندرو نصف روز فاصله داشت.
«حتماً سرتون شلوغه، چی شد که اومدین اینجا؟»
میزی که پشتش نشسته بود، هنوز پر از تپهای از اسناد بود.
«چرا اینقدر کار ریخته؟ بهت گفته بودم بذار زیردستهات همهاش رو انجام بدن.»
«میدم زیردستهام انجام بدن.»
«تو فقط باید چای بخوری و غر بزنی.»
چون میدونستم از اون آدمها نیست، امروز یه حرف دیگه هم اضافه کردم.
«استراتژیست اعظم گو. میدونی چقدر برام مهمی، مگه نه؟»
«میدونم.»
«پس نذار نگران سلامتیت هم باشم.»
نگران نبودم، چون میدونستم استادهایی که رهبر فرقه باد آسمان فرستاده بود، دارن ازش محافظت میکنن.
رهبر فرقه باد آسمان چقدر خوب هوای گو وول رو داشته؟
اما وقتی بحث سلامتیش میشد، باید غر میزدم.
«حتماً سرتون برای ملاقات با شهریاران اهریمنی شلوغه، چطور شد که تا اینجا اومدین؟»
همونطور که انتظار میرفت، گو وول کاملاً از اوضاع فرقه اصلی باخبر بود.
«اومدم چون دلم برات تنگ شده بود. بیا، بریم یه کم هوا بخوریم، حتی برای یه لحظه.»
همراه گو وول از دفتر خارج شدم.
حیاط پشتی مستقیماً به بازار راه داشت.
شونهبهشونه هم توی خیابون شلوغ قدم زدیم.
«زیاد یه جا نشین. میدونی که میگن هرچی بیشتر بشینی، عمرت کوتاهتر میشه؟ حداقل هر ساعت یه بار بلند شو و راه برو.»
«متوجهم.»
«دارم برای کسی که خیلی وقته ندیدمش، زیادی غر میزنم، نه؟»
گو وول بدون اینکه انکار کنه، لبخند زد.
میدونم گو وول چقدر خوب سر به سر رهبر فرقه باد آسمان میذاره.
اگه رهبر فرقه باد آسمان بود که داشت غر میزد، واکنشش فرق میکرد.
«زیاد از رهبر فرقه خبر میگیری؟»
رهبر فرقه باد آسمان به خاطر شاگردش، یعنی رهبر فعلی فرقه باد آسمان، اونجا مونده بود.
فکر میکردم یکی دو ماهه برمیگرده، اما الان خیلی وقته که اونجاست.
حالا که رابطهاش با شاگردش درست شده، به نظر میرسه چیزهای زیادی هست که میخواد بهش یاد بده.
«هر از گاهی یه نامه میاد. نصفش شکایت از شاگردشه.»
«و نصف دیگهاش هم شکایت از منه؟»
«از کجا فهمیدی؟»
با هم خندیدیم.
«با توجه به اینکه فاصله بین نامههاش داره کوتاهتر میشه، به نظر میرسه رهبر فرقه هم داره کلافه میشه. فکر کنم به زودی برگرده.»
«منم دلم برای رهبر فرقه باد آسمان تنگ شده.»
بعد از صحبت درباره این و اون، دلیل اصلی اومدنم رو فاش کردم.
«این مدت که با شهریاران اهریمنی ملاقات میکردم، یه فکر مدام توی سرم میچرخید.»
«چه فکری؟»
«آیا من حق دارم رویای پدرم رو در هم بشکنم؟»
شهریاران اهریمنی همگی آرزوی پدرم رو درک میکردند.
هرچند مثل فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اون رو آشکارا بیان نمیکردند، اما احتمالاً احساساتشون مشابه بود.
تضاد اهریمن تیغه آسمان خونین هم همونجا بود، و اهریمن خندان پلیددل مگه چه فرقی داشت؟
«با این حال، دلیلت برای تلاش برای متوقف کردنش چیه؟»
چون آدمهای خیلی زیادی کشته میشن.
اما این جواب به راحتی به زبونم نیومد.
درست همونطور که برای پادشاه سم سخت بود جواب بده «چون از سم خوشم میاد»، من هم نمیتونستم به راحتی اون کلمات رو بگم.
«آیا واقعاً تو از اون آدمهایی هستی که نگران رفاه همه رزمیکارهاست؟»
این سوال بلافاصله توی ذهنم نقش بست.
در حالت عادی، باید این رو میگفتم:
هدف من از بازگشت، نجات کسانیه که باید نجات پیدا کنن و کشتن کسانیه که باید بمیرن.
اما اگه جنگ راه بیفته، آدمهایی که نباید بمیرن، کشته میشن.
معلوم نیست کی باشه.
ممکنه یکی از شهریاران اهریمنی باشه، ممکنه لی آن باشه، ممکنه سو دهریونگ باشه.
ممکنه گو وول باشه که روبروم ایستاده، یا رهبر فرقه باد آسمان.
ممکنه جو چون-به باشه، یا مشتریهای میخانه می روان.
این موضوع فقط با یه میز شکسته تموم نمیشه.
علاوه بر اون، احساساتم نسبت به پدرم هم هست.
توی زندگی قبلی قبل از بازگشت، چیزهای زیادی رو تجربه کردم.
زندگیهای زیادی رو دیدم و تنهایی شدیدی رو حس کردم.
سختیهایی رو تحمل کردم که تحملشون دشوار بود و بارها از بحرانهای نزدیک به مرگ عبور کردم.
همه اون چیزها رو به خاطر انتقام تحمل کردم.
انتقام یعنی این.
عمل کشتنِ یک نفر، اینجور کینهتوزی رو به وجود میاره.
اگه انسانها نتونن یه نفر رو برای یه عمر به خاطر چند کلمه آزاردهنده فراموش کنن، این کاریه که جونِ بیشمار آدم رو میگیره.
دوستان، همرزمان و خانوادههای کشتهشدگان.
جنگ دهها هزار قلب کینهتوز به وجود میاره.
دهها هزار نفر مثل من.
دهها هزار نفر مثل هوا موگی.
اون بار روی شونههای پدرم گذاشته میشه، کسی که جنگ رو شروع کرده.
نمیخوام پدرم اون بارِ انزجار رو به دوش بکشه.
نمیخوام اون در نوکِ اون بیشمار شمشیرِ انتقام بایسته.
مگه این رویای پدرم نیست؟ آرزوش نیست؟
فکر میکنم برای پدرم هم همونطور بود که برای منِ قبل از بازگشت بود.
ما هیچوقت فرصت نکردیم رویای دیگهای داشته باشیم.
پدرم به عنوان اهریمن آسمانی زندگی کرد، در حالی که نمیتونست قلبش رو برای کسی باز کنه، و من به عنوان خویشاوندی زندگی کردم که اون اهریمن آسمانی رو از دست داده بود.
ما از هر کسی قویتر هستیم، اما آدمهایی بودیم که نمیتونستیم یه رویای درست و حسابی داشته باشیم.
علاوه بر این احساس، یه باور دیگه هم داشتم.
دلیلی که آسمان فرصت بازگشت رو به من داد، قطعاً این نبود که بیشمار آدم رو به سمت مرگ سوق بدم.
افکار زیادی چرخیدند و به نقطه شروع برگشتند.
«چون توی اون جنگ آدمهای خیلی زیادی کشته میشن.»
گو وول برای لحظهای در سکوت به مردمی که عبور میکردند خیره شد.
بعد به من نگاه کرد و آروم گفت.
«مگه همین دلیل برای تحمل همه چیز و متوقف کردنش کافی نیست؟»
آره، انگار این همون چیزی بود که میخواستم از گو وول بشنوم.
برای همین بود که تمام این راه رو مثل باد دویده بودم.
چون میخواستم این حرفها رو از استراتژیستم بشنوم.
حالا، زمان اون رسیده که برگردم و با پدرم ملاقات کنم.
«فکر کنم منم آمادهام که برم روی صحنه.»