چپتر 444: حتی اگر آن زمان هم، رویای پدر همان باشد
چپتر 444: حتی اگر آن زمان هم، رویای پدر همان باشد
در حالی که تمام چشمها روی من متمرکز شده بود، احساس میکردم تکوتنها روی صحنهای بزرگ ایستادهم.
اما تنها نبودم.
اهریمن خندان پلیددل پشت سرم بود و کسانی که به من نگاه میکردند، شهریاران اهریمنی من بودند.
در حقیقت، آنها شهریاران اهریمنی پدرم بودند و در کنار او ایستاده بودند، اما در قلب من، آنها شهریاران اهریمنی من هم بودند.
البته، یک حقیقت بود که نباید فراموش میکردم.
این رابطه با شهریاران اهریمنی تنها به این دلیل ممکن شده بود که من در وهله اول، پسر پدرم بودم.
به همین خاطر بود که این صحنه اهمیت داشت.
باید این رقابت را روی این صحنه به خوبی مدیریت میکردم.
چه میبردم و چه میباختم، باید باوقار و نجیب رفتار میکردم.
چون این اولین صحنه مشترک برای من و پدرم بود.
اول از همه، هرگز نباید در حضور شهریاران اهریمنی به وقار و اقتدار پدرم خدشهای وارد میکردم.
این اصلِ این مبارزه بود.
«پدر، میدونی که من حتی دارم به این چیزها هم فکر میکنم؟ و میدونی که به خاطر همین، این مبارزه چقدر برای من سخته؟»
نگاه پدرم به سمت من چرخید.
نمیتوانستم بگویم چقدر از حرفهایی که قبلاً زده بودم به گوشش رسیده است.
کسی که سکوت را شکست، اهریمن مست بود.
«رهبر فرقه، میخوام یه جام شراب به رهبر جوان فرقه تعارف کنم. اجازه میدید؟»
با درخواست اهریمن مست، پدرم سر تکان داد.
اهریمن مست شراب را در جام مقدس قصر یخی ریخت.
«رهبر جوان فرقه، یه جام از شراب من بنوش و نظرت رو عوض کن.»
اگرچه او در ظاهر طرف پدرم را گرفته بود، اما احساسات واقعی اهریمن مست متفاوت بود.
—نمیخوام ببینم دنیای رزمی به دریای خون تبدیل میشه، پس از اون مغز باهوشت استفاده کن و یه راهی پیدا کن!
او بین من و پدرم، چارهای جز انتخاب پدرم نداشت، اما اهریمن مست مخالف جنگ بود.
این شراب، جامی از سر حمایت بود.
«با کمال میل مینوشم.»
همانطور که به آرامی شراب را مینوشیدم، پیامی تلهپاتیک با اهریمن مست رد و بدل کردم.
—همونطور که میبینی برادر، تغییر دادن نظر پدر کار راحتی نیست.
—با این حال، تو تنها کسی هستی که اینجا میتونه از پسش بربیاد.
«شراب نابی بود.»
در همان لحظه، اهریمن تیغه آسمان خونین پیامی تلهپاتیک فرستاد.
—بیخیال شو.
رویای تو و رهبر فرقه روی دو خط موازی حرکت میکنن.
اونها هیچوقت نمیتونن به هم برسن.
از دیدگاه او، قضاوتش این بود که هر چقدر هم تلاش کنم، نمیتوانم آرزوی پدرم را تغییر دهم.
حق با اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
چطور رویایی که پدرم اینهمه سال در دل پرورانده بود، به این راحتی تغییر میکرد؟
با آرامش از پدرم پرسیدم:
«میخوام این رو ازتون بپرسم. پدر، شما زیاد به اون رویا فکر میکنید؟»
پدرم با حالتی که انگار میپرسید منظورت چیست، به من نگاه کرد.
«وقتی رویای خاصی داریم، اولش هیجانزده و ذوقزده هستیم، اما با گذشت زمان، آیا اون رویا فقط به یه امر بدیهی تبدیل نمیشه؟»
چشمان پدرم کمی لرزید.
برای او هم، آن آرزوی دیرینه حتماً به رویایی تبدیل شده بود که «بدیهی» به نظر میرسید.
«پدر، اشکالی نداره که همون رویا رو داشته باشید. اما نمیشه یه بار دیگه از همون اول بهش فکر کنید؟ دوباره از حالتی که انگار هیچ رویایی ندارید، رویاپردازی کنید. نه به عنوان رویایی که از وقتی یادتون نمیاد داشتید، بلکه به عنوان یه رویای زنده و تازه در همین لحظه.»
پدرم پاسخی نداد.
«این مدت که با شهریاران اهریمنی ملاقات میکردم، مدام فکر میکردم. آیا واقعاً میتونم با اراده پدرم مخالفت کنم؟ آیا حق این کار رو دارم؟ به خاطر همین حتی به دیدن استراتژیست اعظم رفتم. رفتم تا ببینمش و عزمم رو جزم کنم، اما با دیدن دوباره شما پدر، قلبم دوباره میلرزه.»
این قلب صادق من بود که به پدرم منتقل میشد.
«به همین اندازه دلم نمیخواد با اراده شما مخالفت کنم، پدر. چون من بیشتر از هر کسی در این دنیا برای شما احترام قائلم.»
این چاپلوسی نبود.
احساس واقعی من نسبت به پدرم بود که در برابر تمام شهریاران اهریمنی فاش میشد.
پدرم بدون هیچ تغییری در چهرهاش، به گوش دادن به حرفهایم ادامه داد.
امروز پدرم نه با حرف زدن، بلکه با گوش دادن داشت با من برخورد میکرد.
به لطف همین، این صحنه واقعاً به اجرای تکنفره من تبدیل شده بود.
«من خیلی خوب میدونم که رویای شما، اون آرزو و آرمان، چقدر براتون مهمه پدر. اون طریقت اهریمنی که ازش حرف زدم هم بخشی از رویای منه. اما باور دارم چیزی وجود داره که به همون اندازه اهمیت داره.»
«و اون چیه؟»
«اینکه بعداً برای شام چی بخوریم، یا فردا با کی ملاقات کنیم. من باور دارم که زندگی روزمره به اندازه یه رویای بزرگ اهمیت داره. دارم درباره مناظری حرف میزنم که در مسیر حرکت به سمت رویاهامون میبینیم.»
این همان دلیلی بود که حتی با وجود دشمن قدرتمندی مثل هوا موگی، اجازه ندادم وجودم را ببلعد و سعی کردم زندگی خودم را داشته باشم.
این اصل زندگی من بود که از زمان بازگشتم از آن محافظت کرده بودم، اما نمیدانستم حرفهای من که از زبان کسی به این جوانی بیرون میآمد، چقدر برای پدرم متقاعدکننده خواهد بود.
اما تمام تلاشم را کردم.
«بردن یه بازی گو مقابل شما برای من مهمه، و برآورده کردن آرزوم برای رفتن به چشمه آب گرم با شما هم برام مهمه. سفر کردن در سرزمینهای مرکزی با شما هم یه آرزوی قلبیه. اگه بدون انجام دادن این کارها، شما رو بعد از رسیدن به اتحاد جهان رزمی روی صندلی رایزن اعظم ببینم، آیا واقعاً خوشحال خواهم بود؟»
و آیا فقط همین بود؟ نگاهم به سمت شهریاران اهریمنی چرخید.
«برای من مهمه که با فرمانروای شمشیر تمرین کنم، و مهمه که تمرینات شبانه با استادم داشته باشم. میخوام وقتی اهریمن تیغه کتاب میخونه، کنارش بشینم و کتاب بخونم. با پادشاه سم دنبال گیاهان سمی میگردم و مجسمههای سنگیای که بودای اهریمنی تموم میکنه رو تماشا میکنم، اون هم در حالی که با اهریمن مست شراب مینوشم. رشد کردن فرمانروای اهریمنی روحخوار رو تماشا میکنم. و هنوز کلی وسیله هست که میخوام توی اتاق اهریمن خندان بذارم. برای من، این چیزها به اندازه رویام اهمیت دارن. چون وقتی درست قبل از مرگم به عقب نگاه کنم، دلم برای تمام این لحظات تنگ میشه و بابتشون حسرت میخورم.»
لحظه به لحظهاش به شدت سخت و طاقتفرسا بود، اما وقتی بعد از گذشتنش به پشت سر نگاه میکردم، زندگی در یک چشم به هم زدن گذشته بود.
من این را تجربه کرده بودم.
چیزی که از این به بعد باید میگفتم، باید با دقت گفته میشد.
«فکر میکنم رویایی که شما اینهمه مدت در دل داشتید پدر، رویایی بود که گزینههای خیلی کمی داشت. برای کسی که در راه اهریمن آسمانی قدم برمیداره، شاید نیازی به چندین تابلوی راهنما نبوده.»
اما افکار پدرم محکم بود.
«حتی اگه صدتا گزینه هم وجود داشت، من باز هم همین یکی رو انتخاب میکردم. حتی اگه دهها مسیر انحرافی وجود داشت، من باز هم به مسیری که توش بودم ادامه میدادم.»
«من ازتون نمیخوام که مسیر دیگهای رو انتخاب کنید.»
«منظورت از این حرف چیه؟»
«منظورم اینه که همونطور که پیش میرید، به مناظر اطراف هم نگاه کنید.»
تا شاید گاهی قدمهاتان سست شود، و گاهی درباره مسیری دیگر کنجکاو شوید، و تا شاید گاهی حتی به مسیر خودتان شک کنید.
برای اینکه این اتفاق بیفتد، من هم باید در این راه با پدرم همقدم شوم.
باید با او راه بروم، با او حرف بزنم و وقتی منظرهای ارزش دیدن داشت، به او بگویم که آنجا را تماشا کند.
در حین صحبت با پدرم متوجه شدم که این تنها راهی است که میتوانم او را مجبور کنم رویایش را تغییر دهد.
این درک بلافاصله به عمل تبدیل شد.
«پدر، میشه فقط یه قول به من بدید؟»
نه تنها پدرم، بلکه شهریاران اهریمنی هم با چهرههایی کنجکاو به من نگاه کردند.
در حالی که توجه همه جلب شده بود، حرفهایم را ادامه دادم.
«بله، این یه قول بین یه رزمیکار با یه رزمیکار دیگه است. همینطور قولی بین رهبر فرقه و رهبر جوان فرقه، و قولی بین یه پدر و پسر.»
«چه جور قولی؟»
«لطفاً به من زمان بدید.»
«زمان؟»
فکر کردم که به چند سال نیاز دارم.
به زمانی نیاز داشتم که نه خیلی کوتاه باشد و نه خیلی طولانی.
زمان دقیق برای رسیدن به هدفم.
«لطفاً دقیقاً پنج سال از همین الان به من زمان بدید.»
«و اگه این کار رو بکنم؟»
«اون موقع دوباره ازت میپرسم. اگه تا اون موقع هنوزم رویای تو اتحاد جهان رزمی باشه، من طلایهدار اون جنگ میشم.»
نه تنها پدرم، بلکه تمام شهریاران اهریمنی هم شوکه شدن.
اهریمن مست طوری نگاه میکرد که انگار هر لحظه میخواد فریاد بزنه: «نه! داری چیکار میکنی؟»
در طرف مقابل، چشمای اهریمن خندان پلیددل داشت میخندید.
آیا داشت خودش رو تصور میکرد که شونهبهشونهی من در اون خط مقدم ایستاده؟
اینکه طلایهدار جنگ میشم—این حرکت برندهای بود که رو کرده بودم.
ظرف پنج سال، هوا موگی و گروهش رو از بین میبرم و توی همین پنج سال، قلب پدرم رو تغییر میدم.
توی این مدت، قطعاً کاری میکنم که پدرم رویای جدیدی در سر بپرونه.
پنج سال.
جنگ چیزی نیست که فقط چون دلت میخواد، بتونی بلافاصله راهش بندازی. بسته به استراتژی، آمادهسازی میتونه چندین ماه یا حتی دو سه سال طول بکشه.
در این صورت، پنج سال برای پدرم زمان چندان طولانیای نبود.
اگه این شرطبندی رو میبرد، میتونست من رو به دست بیاره.
منی که با هنر مخفی زمان آسمانی به تسلط کامل دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیده بودم، مگه نه؟
و مگه فقط من رو به دست میاورد؟ اون میتونست تمام چیزهایی رو که تا اون موقع به دست آورده بودم هم به عنوان پاداش تصاحب کنه.
قطعی بود که اگه من پیشقدم میشدم و کمک میکردم، رویای پدرم برای اتحاد جهان رزمی حتی نزدیکتر هم میشد.
این قولی بود که رسماً جلوی شهریاران اهریمنی داده شد.
«پدر، من الان دارم زندگیم رو شرط میبندم و بهت قول میدم.»
«پشیمون نمیشی؟»
«شما چی پدر، پشیمون نمیشید؟»
نگاههامون توی هوا به هم گره خورد.
همه اینجا میدونستن که ما دو نفر کسایی هستیم که وقتی قولی بدیم، حتماً پاش میمونیم.
واسه همین هم من و هم پدرم باید این تصمیم رو با دقت میگرفتیم.
«چرا پنج سال؟»
«بحث سر تغییر دادن فکرِ کسی نیست جز پدرم. اگه دست من بود، میخواستم پنجاه سالش کنم.»
«این مبارزهایه که من فقط باید همین طرز فکرم رو حفظ کنم. پنج سال زود میگذره. هنوزم میخوای انجامش بدی؟»
«توی این مدت، قطعاً نظرتون رو عوض میکنم، پدر.»
اون پوزخند روی لبای پدرم نقش بست.
اون لبخند که هر بار حس متفاوتی میداد، امروز ردی از سرگرمی داشت.
انگار داشت میپرسید: «حقیقت اینه که تو هم دلت میخواد بجنگی، مگه نه؟»
حتماً واسه همین بود.
پدرم با میل و رغبت سرش رو تکون داد.
«بسیار خب. اون قول رو میپذیرم.»
من این شرطبندی رو که سرنوشت همه رو تغییر میداد، دوباره با شهریاران اهریمنی تایید کردم.
«پنج سال دیگه در چنین روزی، دوباره همهی شهریاران اهریمنی که اینجا هستن رو جمع میکنم و دربارهی رویای پدرم میپرسم. بیاید اون روز نتیجه رو ببینیم.»
تا پنج سال دیگه، رویای پدر تغییر کرده.
تو از رویایی حرف میزنی که تکتک شهریاران اهریمنیِ اینجا رو به وحشت میندازه.
کاری میکنم که این اتفاق بیفته.
«ممنونم، پدر.»
شهریاران اهریمنی با دیدن این نتیجهی غیرمنتظره، با قیافههایی غافلگیرشده به من و پدرم نگاه کردن.
حالا با خیالی آسوده، از پدرم پرسیدم.
«حالا که همه چی تموم شده، میپرسم... ملاقاتهاتون با شهریاران اهریمنی و این حرفا، برای آمادهسازی اتحاد جهان رزمی بود؟»
اما برخلاف انتظارم، پدرم سرش رو تکون داد.
«میگید نه؟»
اون کسی نبود که به چنین سوالی با دروغ جواب بده.
با قلبی متعجب، دوباره پرسیدم.
«پس چرا با همهی شهریاران اهریمنی ملاقات کردید؟»
«با همهشون؟»
«شما با اهریمن خندان ملاقات کردید، با اهریمن مست نوشیدید و به پادشاه سم توی ترکیب کردن سمش کمک کردید.»
«اون که فقط همین سه نفر بودن، نبودن؟»
حق با اون بود.
شهریاران اهریمنی که اون شخصاً دیده بود، فقط سه نفر بودن.
و حتی اون موقع هم دلایل دیگهای آورده بود.
«شنیده بودم توی اتاق اهریمن خندان وسیله گذاشتی. واسه همین یه سر رفتم اونجا.»
اگه واقعاً دلیلش این بود، پس پدرم هم اخیراً دچار تغییراتی شده بود.
«در مورد اهریمن مست، شرابی که توی جام مقدس قصر یخی ریخته شده بود اونقدر خوشمزه بود که فقط با هم نوشیدیم.»
«و پادشاه سم؟»
«شنیدم به یه دست چنگانداز به خلأ ظریف نیاز داره. چون چنین دستیاری نداشت، چندین بار توی ترکیب کردن سم شکست خورده بود. واسه همین فقط رفتم کمکش کنم.»
به پدرم نگاه کردم.
نمیتونستم بفهمم داره صادقانه حرف میزنه یا نه.
«من فقط با سه نفر ملاقات کردم، اما تو راه افتادی و با همهشون دیدار کردی.»
«...»
با قیافهای جاخورده از پدرم پرسیدم.
«پس چرا امروز همه رو جمع کردید؟ مگه برای متقاعد کردن من و متحد کردن شهریاران اهریمنی نبود؟»
«نه.»
«نه؟»
«مگه تو بچهای هستی که فقط چون من متقاعدت کردم، نظرت رو عوض کنی؟»
درسته، امکان نداشت پدرم من رو نشناسه.
«گزارشهایی دریافت کردم که داشتی با همهی شهریاران اهریمنی ملاقات میکردی. تو راه افتاده بودی تا متقاعدشون کنی، واسه همین فکر کردم باید فرصتی داشته باشی تا کارت رو تموم کنی.»
به عبارت دیگه، این جمع شدن به خاطر من بود.
«هان؟ پس من چرا قول پنجساله رو دادم؟»
«خودت اول مطرحش کردی. من چیزی نگفتم.»
در واقع، پدرم هنوز مستقیماً نگفته بود که رویاش چیه.
انگار که بخوام اعتراض کنم، سر اهریمن تیغه آسمان خونین فریاد زدم.
«تو گفتی که ممکنه پدرم برای رسیدن به رویاش حرکت جدیش رو شروع کرده باشه!»
«گفتم ممکنه.»
بعد، رو به اهریمن مشت.
«تو گفتی پدرم از قبل توی جنگه؟»
«مگه پدری که پسری مثل تو داره، همیشه توی جنگ نیست؟»
«منظورت این بود؟»
«مگه چه معنی دیگهای میتونه داشته باشه؟»
و همینطور رو به بودای اهریمنی.
«تو گفتی پدرم این صحنه رو چیده؟»
درخشش تابان بودای اهریمنی محو شد.
«من این رو گفتم؟ تازگیا خیلی حواسپرت شدم. باید برم و مجسمهای که داشتم میساختم رو تموم کنم.»
نگاهم رو بین پدرم و شهریاران اهریمنی چرخوندم.
«درسته؟ من بازی خوردم، نه؟ همهتون از اول این رو نقشه کشیده بودید، مگه نه؟ همینه، نه؟»
درست همون موقع که با قیافهای دردمند سرم رو بین دستام گرفته بودم، پادشاه سم که اون دورتر ایستاده بود، یهو یه پیام تلهپاتیک فرستاد.
—اونی که بازی خورد، رهبر فرقه بود.
داشت دقیقاً ذهنم رو میخوند.
—اگه جنگی راه بیفته، تو در هر صورت توش شرکت میکنی. تویی که من میشناسم، از رهبر فرقه میخواستی که بذاره طلایهدار باشی. چون سعی میکنی خسارتهای جنگ رو به حداقل برسونی.
برگشتم و بهش نگاه کردم و لبخند زدم.
حق با اون بود.
اگه از جنگ بدم میومد، میرفتم گوشهنشین میشدم؟ یا میرفتم سمت اتحاد رزمی؟ در هر صورت، اگه نمیتونستم از قبل جلوش رو بگیرم، مجبور میشدم وسط جنگ بپرم.
هرچند تظاهر میکردم که بازی خوردم، اما این یه باخت نبود.
بلکه برعکس، مسابقهای به نفع من بود.
حداقل تا پنج سال آینده، لازم نبود نگران جنگ باشم.
—واقعاً فکر میکنی رهبر فرقه نقشهت رو نمیدونه؟
—احتمالاً میدونه.
فقط از نگاه پدرم وقتی بهم چشم دوخته بود، میتونستم این رو بفهمم.
اما این به اون معنی نبود که میخواست با من راه بیاد.
پدرم با دادن این فرصت، داشت میگفت که بیا یه مبارزهی درستوحسابی داشته باشیم.
نه یه مسابقهی یکروزه، بلکه یه رقابت بزرگ که پنج سال طولانی کش میاد.
سرنوشت دنیای رزمی به این رقابت بستگی داره.
تا اون موقع، قطعاً به تسلط کامل دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت میرسم و هوا موگی رو میکشم.
و همچنین توی نبردی سختتر از اون میجنگم.
اینکه به پدرم نشون بدم رویایی بهتر از اتحاد جهان رزمی هم وجود داره.
قدم زدن با پدرم و گذاشتن اینکه مناظری رو ببینه که تا الان ندیده.
صندلی خالی رایزن اعظم.
حالا صندلی خالی رایزن اعظم که به ذهنم اومد، دیگه اون حس ترسناک قبل رو نداشت.
نبودنش دلیل دیگهای داشت.
پدر، حالا باید با من اینور و اونور بیای.
چون حالا یه دلیل موجه دارم.
پدرم انگار که فکرم رو خونده باشه، با لبخندی محو گفت:
«داشتنِ تو به عنوان فرماندهی طلایهدار، مایهی دلگرمیه.»