چپتر 447: صحنه‌هایی که هرگز ندیده بودم
چپتر 447: صحنه‌هایی که هرگز ندیده بودم
سپیدهدم، کالسکهها از بخش اصلی فرقه الهی اهریمن آسمانی خارج شدند.
آنها کالسکههای حامل آذوقه و تدارکاتی بودند که از بخش اصلی به هر یک از شاخهها فرستاده میشدند.
در میان آنها، کالسکهای بود که من و پدرم را جابهجا میکرد.
کسی که کالسکه را میراند، هوی بود که لباس معمولی سورچیها را به تن داشت.
همینطور که از بخش اصلی دور میشدیم، از پدرم پرسیدم:
«پدر، این اولین سفرتون با پسرتونه. چه حسی دارید؟»
پدرم که در سکوت به بیرون پنجره خیره شده بود، در پاسخ به سؤال پرهیجان من پرسید:
«این یه سفر نیست، مگه نه؟»
برای گفتن این حرف، خیلی بیش از حد وسیله جمع کردید، پدر.
کیسه چرمی بزرگ او در فضای بار پشت کالسکه قرار داشت.
«البته که برای انجام یه ماموریت مهم در راه هستیم. با این حال، چون خیلی وقت بود که از فرقه خارج نشده بودید، خوب میشه اگه قبل از برگشتن، تمام بارهای روی دلتون رو سبک کنید. لطفاً تمام نگرانیهاتون رو توی بخش اصلی جا بذارید.»
با این حرف، پدرم که به بیرون پنجره نگاه میکرد، رو به هوی گفت:
«کالسکه رو نگه دار.»
کالسکه بلافاصله متوقف شد.
«چی شده؟»
«برو بیرون.»
«من؟ چرا من؟»
«مگه نگفتی نگرانیهام رو جا بذارم؟»
بلند خندیدم.
فقط دیدن اینکه او اینطور شوخی میکند، نشاندهنده این بود که پدرم در حال حاضر حال بسیار خوبی دارد.
«مگه اینطور نیست که آدم برای رشد کردن باید نگرانی داشته باشه؟ حالا دیگه، بیا بریم. حرکت کن!»
وقتی پدرم دوباره گفت «بیا بریم»، کالسکه شروع به حرکت کرد.
سرم را از پنجره بیرون آوردم و به هوی گفتم:
«روی کمکت حساب میکنم، عمو هوی!»
هوی کالسکه را با عجله نمیراند.
شاید ساما میونگ از او چنین خواهشی کرده بود.
به این امید که این عزیمت، نه یک ماموریت، بلکه یک سفر باشد.
در حالی که وزش باد را روی صورتم حس میکردم، از پنجره به بیرون تکیه دادم.
«هوا واقعاً عالیه!»
پدرم جوابی نداد، اما میتوانستم حسش کنم.
که او هم هیجانزده است.
«پدر، فقط کمی دور شدن از فرقه خیلی خوب نیست؟ پس حتی اگه این سفر هم نباشه، بیا در آینده بیشتر بیرون بیایم. آه، اگه از اون تپه بگذریم، یه دریاچه باشکوه اونجاست. تا حالا اونجا رفتید؟ زمستونا دریاچه کاملاً یخ میزنه و شکستن یخ برای ماهیگیری یه تجربه شگفتانگیزه.»
پدرم از همین حالا طوری به نظر میرسید که انگار گوشهایش درد گرفتهاند، اما این چیزی بود که ادامه پیدا میکرد.
برای داشتن یک سفر دلپذیر با پدرم، من باید کسی میبودم که بیشتر حرف میزد.
«اوه، و اگه از کوه سمت مقابل عبور کنیم، یه چادر هست که عالیترین رشتهفرنگیها رو سرو میکنه. میخواید بریم اونجا؟»
آن زمان، پاسخی غیرمنتظره از پدرم شنیدم.
«قدیما توی درست کردن پیراشکی مهارت داشتن.»
سرم را به داخل کالسکه برگرداندم.
«اونجا بودید؟»
«خیلی وقت پیش.»
درست است، پدرم هم زمانی داشت که مثل من در دنیای رزمی پرسه میزد.
آیا زمانی بود که در کنار اهریمن مشت میجنگید؟ یا زمانی که با اهریمن تیغه آسمان خونین یا فرمانروای شمشیر شکوفه آلو صمیمی بود؟
«میخواید موقع برگشتن یه سری به اونجا بزنیم؟»
پدرم طوری سر تکان داد که انگار او هم میخواست دوباره از آنجا دیدن کند.
«سلیقه آدمها چیز ترسناکیه، مگه نه؟ اونا انقدر خوب میدونن چی خوشمزهست که حتی اگه کسی توی یه جای دورافتاده هم کاسبی کنه، خبرش مثل شبح همه جا میپیچه و مردم میرن سراغش.»
«بیا در آرامش سفر کنیم.»
«چشم!»
پدر، شما نمیدونید، مگه نه؟ من هم درست مثل شما کمحرف زندگی کردم.
نه، شاید حتی ساکتتر از شما بودم.
تمام اون حرفهایی که نمیتونستم بزنم، حالا دارم جلوی شما با تمام وجودم میگم.
بعد از یک سواری طولانی، کالسکه متوقف شد.
در حالی که هوی اسبها را باز میکرد تا استراحت کنند، من و پدرم در آن نزدیکی قدم زدیم.
«ارشد اهریمن تیغه قبل از اینکه راه بیفتیم اومد دیدنم.»
«چی گفت؟»
«بهم گفت که سر به سر شما نذارم، پدر.»
لبخند محوی روی لبان پدرم نقش بست.
«اهریمن تیغه خیلی برات ارزش قائله.»
بله، چطور ممکن بود پدرم نداند؟ اینکه در جلسه متقاعد کردن او، اهریمن تیغه نقش دعوا کردن مرا بر عهده گرفت، در نهایت به خاطر خودم بود.
«اون شما رو خیلی دوست داره، پدر. ارشد اهریمن تیغه رو میگم.»
این فقط یک حرف قشنگ برای گفتن نبود.
احساسات اهریمن تیغه نسبت به پدرم واقعاً عمیق بود.
«تو هم سر به سر اهریمن تیغه نذار.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به من میگوید سر به سر پدرم نگذارم، و پدرم به من میگوید سر به سر اهریمن تیغه آسمان خونین نگذارم.
چطور ممکن بود چیز خاصی بین آن دو نباشد؟
میخواستم شوخی کنم و بپرسم: «پس سر به سر کی بذارم؟»، اما بعد از اینکه بهم گفته شد این کار را نکنم، نمیتوانستم شوخی کنم.
«متوجهم. همیشه مراقب خواهم بود.»
فقط همین حقیقت که داشتم با پدرم قدم میزدم و چنین گفتگویی داشتیم، حالم را خوب میکرد.
هر اتفاقی که از این به بعد بیفتد، برای هر دوی ما اولین بار خواهد بود.
تا زمانی که کلمات «همراه با پدر، دور از فرقه» در اولویت باشند، هر کاری که انجام دهیم اولین بار خواهد بود.
در همین لحظه، پدرم ناگهان پرسید:
«حسش میکنی؟»
«گرگها هستن، درسته؟»
وقتی بلافاصله درست جواب دادم، پدرم با چهرهای متعجب نگاهم کرد.
اول اینکه، من بدون اینکه او حتی بگوید حضور از کجا میآید، پاسخ داده بودم.
او متعجب بود که من از فاصله بیش از بیست قدمی، حضور آنها را حس کرده بودم.
«توی جاهای ناشناخته، حالا دیگه بهطور طبیعی انرژیم رو ساطع میکنم تا محیط اطرافم رو بررسی کنم.»
در اطراف بدنم، رشتههای متعددی از انرژی مانند تار عنکبوت در حال گسترش بودند.
«همهش به خاطر آموزشهای شماست، پدر.»
مهارت من در مقایسه با زمانی که در گذشته هنگام شکار با پدرم، یاد گرفتم رشتههای نازک و بلند انرژی ساطع کنم، در سطح دیگری بود.
«پس فقط وقتتلفکنی نمیکردی.»
«میگن تمرین هنرهای رزمی و عشقورزی، بهتره که در خفا انجام بشه.»
هرچقدر هم که چهرهاش نشاندهنده ناباوری بود، لبخند پدرم هم عمیقتر شد.
بعد از مدتی قدم زدن، به جایی که کالسکه بود برگشتیم.
در همان لحظه، از فاصلهای در کنار کالسکه، هوی دستش را تکان داد و فریاد زد:
«غذا حاضره.»
هوی از قبل آتش را روشن کرده و آمادهسازی غذا را تمام کرده بود.
«به نظر میرسه عمو هوی هم هیجانزدهست، نه؟»
پدرم نه نگفت.
حتی در چشمان او هم، هیجانی متفاوت از همیشه حس میشد.
امیدوارم پدرم مناظر جدید زیادی رو ببینه.
چون چهره هوی که الان داره برامون دست تکون میده، حتماً برای اون هم منظره جدیدیه.
غذایی که هوی آماده کرده بود، چیزی بود که از همان ابتدا با خود آورده بودیم.
«از این به بعد، غذاها ناچیز میشن.»
«اشکالی نداره.»
من هم میان حرفش پریدم:
«نگران نباش، عمو. ما پدر رو داریم، مگه نه؟ من نمیتونم طعم غذایی که پدرم برام پخت رو فراموش کنم.»
دومین باری که با پدرم به شکار رفتم، او خودش آشپزی کرد.
آن غذا، گوشت سرخشده با سبزیجات و قارچ، بهطور غافلگیرکنندهای لذیذ بود.
او با درست کردن یک سوپ در کنار آن، ثابت کرد که بهطور منظم آشپزی میکند.
حالا که فکرش را میکنم، جنبههای زیادی از پدرم هست که من نمیشناسم.
مثل لباسخوابهای گلدار، منظره دیروز که داشت وسایل خودش را برای سفر جمع میکرد، و آشپزیاش.
امیدوارم در این سفر، جنبه جدید دیگری از پدرم را ببینم.
«من هم یه چیزی آماده کردم.»
چند پوست حیوان را از کیسه چرمی که روی کالسکه بود بیرون آوردم.
اول، یک پوست ببر برای پدرم.
«بفرمایید، لطفاً اینجا بشینید.»
پدرم روی آن نشست.
چیزهای بیشتری آماده کرده بودم.
یکی را به هوی دادم.
«این هم برای شماست، عمو هوی.»
هوی از اینکه برای او هم یکی آماده کرده بودم، کمی متعجب به نظر میرسید.
«من خوبم.»
«برای خودم هم دارم، پس لطفاً بشینید. مال ما پوست گرگه.»
پوستهای من و هوی کاملاً شبیه هم بودند.
وقتی هوی همچنان امتناع میکرد، پدرم به او نگاه کرد و سر تکان داد.
آن وقت هوی از امتناع دست کشید و روی پوستی که به او داده بودم نشست.
«ممنونم، رهبر جوان فرقه.»
«خواهش میکنم.»
من از طریق زندگی گذشتهام، چیز عمیقی یاد گرفتهام.
اینکه جایگاه یک نفر واقعاً مهم است.
صندلی رایزن اعظم پدرم.
صندلیهای طبقه دوم میخانه می روان.
و جایگاه پوستی که هوی اکنون روی آن نشسته است.
هر کسی برای نشستن در جایگاه خودش زندگی میکنه.
ما موجوداتی هستیم که حتی برای تصاحب یه جایگاه، جنگ به راه میندازیم.
«یه صندلی مگه چقدر اهمیت داره، مگه دل آدم مهم نیست؟» اگه کسی این حرف رو بزنه، به خاطر اینه که هیچوقت خجالت و دستپاچگیِ نداشتنِ یه جا برای نشستن رو وقتی جایی میره، بهدرستی حس نکرده.
واسه همینه کسی که هیچوقت تجربه نکرده یه صندلی کوچیک که یکی دیگه به آدم تعارف میکنه چقدر میتونه به آدم آرامش و حس قدردانی بده، هرگز این رو نمیفهمه.
من هیچوقت جایگاه هوی رو ندیده بودم.
اون همیشه پنهان بود.
واسه همین اون پوست گرگ حتی مهمتر هم هست.
درست وقتی که ما سه نفر، شونهبهشونه هم، میخواستیم غذا بخوریم، یهو بارون شدیدی شروع شد.
سووووووووووو.
«پدر، اول برید توی کالسکه تا زیر بارون خیس نشید...»
میخواستم بگم پناه بگیره، اما حرفم رو خوردم.
«این صحنه زیادی غیرانسانی نیست؟»
«منظورت چیه؟»
«وقتی بارون میباره، آدم باید خیس بشه.»
یه سد نامرئی از انرژی دور بدن پدرم کشیده شده بود که قطرههای بارون رو منحرف میکرد.
«نه، اگه همچین مهارتی دارید، باید ما رو هم از بارون محافظت کنید.»
البته پدرم از اون آدمهایی نبود که فقط چون من گفتم، اون انرژی رو گسترش بده.
همون موقع، پدرم دستش رو دراز کرد.
دهانه کیسه چرمیش داخل کالسکه باز شد و چیزی از توش بیرون اومد.
اون شیء که از کالسکه پرواز کرد و بیرون اومد، بالای سر ما پهن شد.
یه پارچه ضدآب بود که واسه محافظت در برابر باد و بارون استفاده میشد.
طنابهای متصل به پارچه خودشون رو به کالسکه و یه درخت بستن و اون رو سر جاش محکم کردن.
این کار با کنترل اشیا از راه دور انجام نشد؛ حرکات اونقدر سریع و دقیق بود که انگار یه آدم ماهر با دست اونها رو بسته بود.
فکرش رو بکن، پدرم حتی این رو هم آماده کرده بود!
«تماشای بارون بهترین بخش کمپ زدنه! حسوحال فوقالعادهای میده.»
همونطور که با خوشحالی این رو میگفتم، پدرم با انرژی یانگ غایی خودش، آتیش در حال خاموش شدن رو دوباره زنده کرد.
فووووش.
«شما فوقالعادهاید، پدر!»
پدرم قیافهای به خودش گرفت که یعنی «این کارا چیزی نیست».
اون احتمالاً هر وقت توی طول سفرمون بارون میبارید، این رو پهن میکرد، اما این لحظه واقعاً بینقص بود.
این باعث شد اولین روز و اولین وعده غذایی سفرمون فراموشنشدنی بشه.
بعد از تموم کردن غذا، هوی چایی رو که آماده کرده بود آورد.
در حالی که چای مینوشیدیم، تماشاگر بارون بودیم.
پدرم وسط نشسته بود و من و هوی هم دو طرفش بودیم.
«عمو، خدمت کردن به پدرم سخت نیست؟»
ممکنه با همچین سوالی جلوی پدرم دستوپاش رو گم کرده باشه.
«سخته.»
با جواب صادقانهش، من و پدرم همزمان به هوی نگاه کردیم.
هوی لبخندی زد و جواب داد.
«احساس کردم باید اینطوری بهتون جواب بدم، رهبر جوان فرقه.»
اون تا الان داشت به تمام صحبتهای من با پدرم گوش میداد.
حتماً هر چیزی رو هم که ساما میونگ درباره من گزارش داده بود، شنیده بود.
اون کسیه که من رو به اندازه پدرم میشناسه.
«کاملاً غافلگیرم کردی. اگه جواب میدادی که سخت نیست، میتونستم پیکان حمله رو به سمت پدرم بگیرم.»
این بار پدرم به من نگاه کرد.
«اگه جواب میدادی که اصلاً سخت نیست چون پدرم کمحرفه، میخواستم این رو بهش بگم. که حتماً بخشهای سختی وجود داره چون اون خیلی کمحرفه. که اگه اون هم مثل من همه چیز رو میگفت راحتتر میشد، اما چون خیلی ساکته، مجبوری سعی کنی منظورش رو بفهمی. که واسه یه زیردست، این کار اصلاً آسون نیست.»
من این رو از طرف هوی به پدرم گفتم.
نمیدونستم معمولاً چه جور صحبتهایی با هم دارن، اما با توجه به شخصیتهاشون، واقعاً گلایههاشون رو با هم در میون میذاشتن؟
«آخرش، هر چی دلت میخواد رو میگی.»
«باید بگم. اگه نگم، شما از کجا میفهمید؟»
با حرف من، پدرم دوباره به روبهرو نگاه کرد.
بعد یهو از هوی پرسید.
«خب، سخت بود؟»
این بار هوی واقعاً دستوپاش رو گم کرد و غافلگیر شد.
پدرم کسی نبود که همچین سوالهایی بپرسه.
در واقع، در چنین موقعیتی، شخصیتش طوری بود که حتی کمتر حرف میزد.
«نبود.»
گفتگو دیگه ادامه پیدا نکرد.
اما فکر کردم که فقط همین حقیقت که پدرم پرسید آیا سخت بوده یا نه، معنای بزرگی واسه هوی داشت.
در این بین، بارون بند اومد.
***
اون شب رو کمپ زدیم.
میتونستیم یه مسافرخونه پیدا کنیم، اما پدرم نظر من رو واسه گذروندن اولین روز در آرامش قبول کرد.
دراز کشیدن کنار پدرم و خیره شدن به ستارههای ریزان، حس واقعاً فوقالعادهای داشت.
به هوی پیشنهاد دادم که بیاد و کنار ما بخوابه، اما اون قاطعانه رد کرد و گفت که جرئت نمیکنه کنار اهریمن آسمانی دراز بکشه.
چیزهایی هست که آدمها میتونن قبول کنن و چیزهایی که نمیتونن، واسه همین دیگه بهش اصرار نکردم.
«پدر، متاسفم.»
«چرا؟»
«با فکر کردن به شما، باید پیشنهاد میدادم که برادرم هم همراه ما بیاد. من خیلی خودخواهم. انگار هنوزم میخوام شما رو فقط واسه خودم داشته باشم.»
پدرم لحظهای ساکت موند.
«اشکالی نداره.»
حرفش کمی از سنگینی قلبم کم کرد.
با این حال، وقتی با پدرم تنها بودم، نمیتونستم به برادرم فکر نکنم.
«پدر.»
«چیه؟»
«فقط صداتون کردم که ببینم خوابید یا نه.»
«اونوقت نباید صدام میکردی، نه؟»
لبخندی زدم و چرخیدم تا به پدرم که کنارم دراز کشیده بود نگاه کنم.
اون با چهرهای جدی به آسمون شب نگاه میکرد.
این صحنه رو توی ذهنم حک کردم.
پدرم که به آسمون شب نگاه میکرد، من که تماشاش میکردم، و حتی ستارههای اون آسمون.
و به این ترتیب، اولین شب از اولین سفرمون گذشت.
***
روز بعد، توی یه روستا توقف کردیم.
در حالی که هوی یه اصطبل اجاره کرد تا به اسبها غذا بده و اونها رو استراحت بده، من و پدرم رفتیم تا کمی توی بازار بگردیم.
با هم توی مکانی که پر از جمعیت بود قدم میزدیم، اما هیچکس توجه خاصی به ما نمیکرد.
هم من و هم پدرم به وضعیت بینقص بازگشت به سادگی رسیده بودیم، و پدرم شمشیر اهریمن آسمانیش رو توی یه پارچه کهنه پیچیده بود، درست مثل شمشیر اهریمن سیاه من که توی نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی پیچیده شده بود تا جلب توجه نکنه.
«این اولین بارتونه که به بازاری غیر از روستای خاندان اهریمنی میاید، مگه نه؟»
«وقتی جوون بودم زیاد میرفتم.»
«میرفتید تا با فرمانروای اهریمنی مشت مبارزه کنید، نه واسه دیدن بازار، درسته؟»
پدرم با تکون دادن سرش تایید کرد.
«کاش من اهریمن مشت اون زمان بودم.»
در جواب نگاه پرسشگر پدرم، جواب دادم.
«میخوام نسخه جوونتر شما رو ببینم، پدر. میخوام با اون پدر گپ بزنم.»
«...»
واقعاً از ته دل میگفتم.
چه شکلی بوده، شخصیتش چطور بوده.
آیا شبیه من بوده؟
«شاید شما هم مثل من پرحرف بودید؟»
بعد از یه خنده کوتاه، پدرم گفت.
«شاید بتونم مثل اهریمن مست بنوشم. اما مطمئن نیستم بتونم به اندازه تو حرف بزنم.»
«یه آدم پرحرف که یه دائمالخمر رو شکست میده! این دیگه خیلی زیاده!»
در حالی که درباره این و اون گپ میزدیم، توی بازار گشتیم.
وقتی جمعیت میومد، ما متوقف میشدیم.
حتی این تجربه هم باید واسه پدرم تازگی داشته باشه.
اون احتمالاً هیچوقت مجبور نبوده فقط چون کسی داره میاد، قدمهاش رو متوقف کنه.
منظرهای که وقتی اینطوری میایستید میبینید چطوره؟
آدمهایی که میومدن و میرفتن، میخندیدن و گپ میزدن، بساط میکردن، آدمهای عصبانی.
همه جور آدمی اونجا بود.
پدرم در سکوت تماشاشون میکرد.
موقع تماشای اونها چه فکرهایی میتونست داشته باشه؟
«حتی با این همه آدم، هیچ اتفاقی نمیافته، مگه نه؟ استراتژیست اعظم نگران بود که اگه شما فرقه رو ترک کنید، حوادث همینطوری شروع به رخ دادن کنن. میگفت سرنوشت دنیای رزمی شما رو تنها نمیذاره. که یه حادثه کوچیک شروع میشه و کمکم بزرگ میشه و به یه حادثه دیگه ختم میشه.»
با اطمینان به پدرم نگاه کردم و گفتم.
«اما هیچوقت همچین اتفاقی نمیافته.»
دقیقاً همون لحظه بود.
مردی به سمت ما اومد.
«جنگجوها، نظرتون درباره یه بازی مردونه چیه؟»
جایی که بهش اشاره کرد، چند نفر جمع شده بودن.
سه تا کاسه واژگون روی یه میز موقتی.
آه! اهریمن آسمانی و یه کلاهبردار! چطور میتونستم این فرصت لذتبخش رو از دست بدم؟
«پدر من اینجا یه قماربازیه که توی دنیا لنگه نداره. نظرتون چیه؟ شاید واسه پول شاممون...»
نیازی به تحریک کردن پدرم نبود.
قبل از اینکه حتی جملهم رو تموم کنم، اون به سمتی که کلاهبردارها بودن رفت.
به مردی که جلومون رو گرفته بود لبخندی زدم و پرسیدم.
«دست اون مرد سریعه؟ باید خیلی سریع باشه تا بتونه از چشمهای پدرم تندتر حرکت کنه.»