چپتر 449: یک فخر فروختن بهتر از یک عمر سختی کشیدن است
چپتر 449: یک فخر فروختن بهتر از یک عمر سختی کشیدن است
پدرم شروع کرد به پاک کردن ماهی.
با دستهای ماهرش، امعا و احشای ماهی رو درآورد و پولکهاش رو زد.
هوی که کمی اونطرفتر ایستاده بود، با بیقراری وول میخورد.
«من انجامش میدم، رهبر فرقه.»
«لازم نیست.»
توی این لحظه، نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و پریدم وسط حرفشون.
«حتی وفاداری عمو هوی برای کش رفتن ماهیها هم حریف مهارت ماهیگیری من نشد.»
من مسابقه ماهیگیری رو از پدرم برده بودم.
«طبیعیه. پدر، مگه چون شمشیر چوبی دستت میگیری، معنیش اینه که نمیتونی حریفی رو که شمشیر گرانبهایی داره بکشی؟»
پدرم نگاهی به هوی انداخت.
حالتش جوری بود که انگار میخواست بگه «نمیتونی یه فکری به حال این زبونش بکنی؟» هوی فقط با دستپاچگی خندید.
پدرم توی آشپزی جدی بود.
انگار برای اثباتش، دوباره دستش رو به سمت کالسکه دراز کرد.
«این دفعه دیگه چیه؟»
بعد کیسه چرمی باز شد و چیز دیگهای از توش پرواز کرد بیرون.
چندتا بطری کوچیک بود.
در کمال تعجب، بطریهای ادویه بودن.
دوباره تحت تاثیر قرار گرفتم.
پدرم حتی برای این سفر هم ادویه آماده کرده بود تا برای آشپزی آماده باشه.
غذایی که پدرم درست کرد واقعاً عالی بود.
«خوشمزهست. به نظر من، حتی از دستپخت سرآشپزها هم بهتره.»
میتونستم حس غرور و رضایت رو توی صورت پدرم ببینم.
به نظر میرسید از تعریف و تمجید برای آشپزیش بیشتر از تعریف برای هنرهای رزمیش خوشحال میشه.
اون شب اردو زدیم.
آتیشی روشن کردیم و دراز کشیدیم، و من نتونستم جلوی شیطنتم رو بگیرم.
برخلاف روز اول، رختخوابم رو دورتر از پدرم پهن کردم.
بعد پدرم نگاهی به من انداخت.
«مگه نگفتی بوی ماهی رو تحمل میکنی؟»
«من همچین حرفی زدم؟»
«شاید اگه دماغ نداشته باشی، بو کمتر به چشمت بیاد.»
پدرم خنجری رو که باهاش ماهی پاک کرده بود پیدا کرد و برداشت.
وقتی پدرم به سمتم چرخید، من از قبل رختخوابم رو درست کنارش پهن کرده بودم و دراز کشیده بودم.
«نمیخوابی؟»
پدرم لبخند محوی زد.
توی اون لبخند زودگذر، حس کردم که پدرم داره بهش خوش میگذره.
پدرم هم کنارم دراز کشید.
فاصله بین من و پدرم خیلی نزدیکتر از زمانی بود که به شکار رفته بودیم.
«در واقع، اصلاً بویی نمیاد.»
«میدونم.»
پدرم انگار که بخواد اثر الکل رو بپرهونه، از قبل با انرژیش بوی ماهی رو توی هوا پخش کرده بود.
در حالی که دراز کشیده بودم، سرم رو چرخوندم تا به پدرم نگاه کنم.
پدرم بیصدا به آسمون شب خیره شده بود.
الان داشت به چی فکر میکرد؟
به چی دیگه میتونست فکر کنه؟
یه مسابقه مجدد.
«بیا یه بار دیگه ماهیگیری شبانه رو امتحان کنیم.»
بلند خندیدم.
اگه شکست توی هنرهای رزمی بود، پدرم هرگز کینه به دل نمیگرفت.
اما ماهیگیری فرق داشت.
«جدی میگی؟»
«این بار سر تعداد رقابت میکنیم. و قلابها رو عوض میکنیم. اون پیرمرد، ماهیگیر پیر دریای شرقی... از همون لحظهای که دیدمش ازش خوشم نیومد.»
این پدرم بود.
اون فقط به خاطر اینکه باخته، دنبال شرایط بهتر نمیگرده.
در عوض، وقتی درخواست دور دوم میده، حاضره یه امتیاز منفی رو هم قبول کنه.
این ویژگی پدرم رو دوست دارم.
«بسیار خب.»
من و پدرم بلند شدیم و قلابهای ماهیگیری رو برداشتیم.
پدرم قلابی رو که من ساخته بودم برداشت و من قلاب ماهیگیر پیر دریای شرقی رو.
سبک بود و در عین حال کاملاً توی دستم جا میگرفت؛ عتیقه واقعاً عتیقه بود.
«عمو هوی! میدونم حتماً ازش خسته شدی، اما صبحونه فردا هم ماهی داریم، اونم با دستپخت پدرم!»
*
صبح روز بعد، پدرم داشت ماهی پاک میکرد.
ماهیگیری شبانه هم با پیروزی من تموم شده بود.
واقعاً هر بار که قلاب رو مینداختم، یه ماهی میگرفتم.
اونقدر ماهی گرفتم که فقط به اندازه نیازمون نگه داشتم و بقیه رو آزاد کردم.
«قلاب ماهیگیر پیر دریای شرقی توی دست من، مثل شمشیر اهریمن آسمانی توی دست شماست، پدر.»
از قصد سر به سرش میذاشتم.
اگه اینطوری اذیتش نمیکردم، ممکنه غرور پدرم واقعاً جریحهدار میشد.
«میدونم از قصد باختی. چون اگه آشپزی رو به من میسپردی، مجبور بودی یه صبحونه بیمزه بخوری. مگه نه؟»
خنجر توی دست پدرم از حرکت ایستاد.
از دور، هوی سرش رو تکون داد و بهم علامت داد که بس کنم.
اگه اون خنجر به سمتم پرتاب میشد، فقط بوی ماهی با خودش نداشت.
وقتی دهنم رو بستم، خنجر پدرم دوباره شروع به حرکت کرد.
«امروز، کبابی میشه.»
با صدای بلند گفتم.
«من آتیش رو روشن میکنم.»
و اینطوری شد که برای صبحونه، ماهی کبابیای رو خوردیم که خودِ پدرم پخته بود.
ممکنه بگید همه ماهیهای کبابی مثل هم هستن، اما اگه ماهی کبابیای رو که اهریمن آسمانی پخته نخورده باشید، نباید چنین حرفی بزنید.
مهارت پدرم توی کباب کردن ماهی هم فوقالعاده بود.
وقتی داشتیم غذامون رو تموم میکردیم، نگاه همهمون به یه نقطه چرخید.
حس کردیم کسی داره نزدیک میشه.
هوی خواست بلند بشه، اما پدرم جلوش رو گرفت.
«همونجا بشین.»
پدرم از قبل اون شخص رو که هنوز دیده نمیشد، ارزیابی کرده بود.
لحظهای بعد، کسی ظاهر شد.
مردی که لنگلنگان اومد، در آستانه بیهوش شدن بود.
«آب، لطفاً بهم کمی آب بدید.»
با دیدن ما، تنشش فروکش کرد و روی زمین افتاد.
اون توی یه جای دورافتاده با سه رزمیکار روبرو شده بود؛ موقعیتی بود که باید بیشتر مضطرب میشد، اما در وضعیتی نبود که بتونه شرایط رو بسنجه.
اول بهش آب دادم.
لباسهاش پارهپوره بود و ظاهرش آشفته، انگار که توی کوهستان سرگردان بوده.
مخصوصاً قوزک پای آسیبدیدهش بدجوری ورم کرده بود.
«چند وقته گرسنهای؟»
«سه روز، چهار روز؟ نمیدونم.»
برنج و باقیمونده ماهی رو باهاش تقسیم کردم.
«خوب بجو.»
«ممنونم.»
از شدت گرسنگی، بدون معطلی شروع به خوردن کرد.
بعد از اینکه غذا خورد، بدنش رو معاینه کردم.
پدرم بیصدا تماشام میکرد.
«پات آسیب دیده.»
بعد اون مرد بهم گفت.
«وقتی توی کوه پام سر خورد، آسیب دید.»
«با این پا سخته که تا روستا بری. بذار یه نگاهی بهش بندازم.»
خوشبختانه استخون نشکسته بود.
قوزک پاش رو که رگبهرگ شده بود درمان کردم و با شاخههای درخت براش آتلی درست کردم.
همونطور که کار میکردم، حالتش آرومتر شد.
«ممنونم، خیلی ممنونم.»
مرد بالاخره خیالش راحت شد.
حالا از ترس اینکه ممکنه بمیره رها شده بود.
«چطور گم شدی؟»
«داشتم دنبال گیاهای دارویی میگشتم که این اتفاق افتاد.»
هر جور بهش نگاه میکردم، ظاهرش شبیه گیاهچینها نبود.
«کسی توی خانوادهت مریضه؟»
«نه.»
شرایطش کاملاً غیرمنتظره بود.
اسم اون مرد ایم گِیه بود.
گفت که توی روستا مدرسه داره و به بچهها نوشتن یاد میده.
«پدرم به عنوان یه رزمیکار توی فرقه الهی اهریمن آسمانی کار میکرد و امسال بازنشسته شد.»
اینجا که فاصله زیادی با فرقه اصلی نداشت، قلمرو فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
گفت که پدرش هیچوقت هنرهای رزمی درستی یاد نگرفته، برای همین زندگیش رو به عنوان یه رزمیکار سطح پایین گذرونده و بعد بازنشسته شده.
و از قضا امسال شصتمین سالگرد تولد پدرش بود.
ایم گِیه میخواست با دعوت کردن ارباب لشکرِ بخشی که پدرش توش خدمت کرده بود به جشن تولدش، پدرش رو خوشحال کنه.
فکر میکرد اگه ارباب لشکر بیاد تا توی ضیافت شصتسالگی بهش تبریک بگه، پدرش واقعاً خوشحال میشه.
«اما اونا گفتن دعوت کردن ارباب لشکر پنجاه نیانگ هزینه داره.»
«کی این رو گفت؟»
«کسی توی روستا هست که با ارباب لشکر رابطه داره. اون این رو گفت. گفت دعوت کردن یه آدم مشهور به ضیافت پول لازم داره. مبلغش هم به شهرت اون آدم بستگی داره. و اینکه چقدر اونجا بمونه. گفت پنجاه نیانگ هزینه داره تا ارباب لشکر برای یه لحظه بیاد تبریک بگه و بره.»
نگاهی به پدرم انداختم و پرسیدم:
«شما چقدر میگیرید، پدر؟»
با سوال شوخیآمیز من، پوزخندی روی لبهای پدرم نشست.
آیا پدرم برای صد هزار نیانگ حرکت میکرد، یا یک میلیون نیانگ؟ اون کسیه که حتی با ده میلیون نیانگ هم نمیشه استخدامش کرد.
از این نظر، اگه بخوای روی این سفر قیمتی بذاری، مبلغش فراتر از تصوره.
«ارباب لشکر احتمالاً حتی اگه اون پول رو هم بدی نمیاد.»
ایم گِیه که از حرفم تعجب کرده بود، پرسید: «منظورت چیه؟»
«اگه فاش بشه که یه مقام بلندپایه فرقه برای حضور شخصی پول گرفته، نه تنها از مقامش برکنار میشه، بلکه ممکنه به زندان تندر هم بیفته. عمراً برای پنجاه نیانگ تکون بخورن.»
«آه، که اینطور. من تمام عمرم رو صرف مطالعه کردم، برای همین از رسم و رسوم دنیا بیخبرم.»
سرش رو پایین انداخت.
از طرز برخوردش و اینکه حرفم رو فوراً باور کرد، معلوم بود آدم خیلی درستکاریه.
یعنی بدون اینکه حتی بدونه من کی هستم، حرفم رو باور کرد؟
«اون طرف پنجاه نیانگ رو میگیره و بعداً یه چیزی تو این مایهها میگه که "یه کار مهمی یهو برای ارباب لشکر پیش اومد." اون وقت میخوای چیکار کنی؟ میری باهاش بحث میکنی؟ اصلاً اگه بحث هم کنی، پولت رو پس میده؟»
دنیا پر از آدمهایی بود که از سادگیِ امثال اون سوءاستفاده میکردن تا پولشون رو بالا بکشن.
«فکر میکنی اگه خودت خوشقلب باشی، بقیه هم همینطورن. ولی حقیقت این نیست، مگه نه؟»
آه ایم گِیه عمیقتر شد.
«پدرم تمام عمرش برای خانوادهش سخت کار کرد. میخواستم براش کاری انجام بدم، ولی زمان همینطور میگذره و اونقدرها که دلم میخواد راحت نیست.»
«با این حال، واقعاً لازمه که برای دعوت کردن ارباب لشکر اینقدر به آب و آتیش بزنی؟ حتی اگه بیاد هم از ته دل بهت تبریک نمیگه.»
«درست میگی. ارباب لشکر احتمالاً حتی اسم پدرم رو هم نمیدونه.»
حقیقت همین بود.
صدها رزمیکار تو لشکر هستن، اون چطور باید یه رزمیکار ردهپایین رو که تهِ سلسلهمراتبه بشناسه؟
«ولی چرا؟»
«پدرم هر وقت یه پیاله مینوشید، از روی عادت میگفت: "با اینکه به عنوان یه رزمیکار ردهپایین زندگی میکنم، با اینکه تهِ صف ایستادم. با اینکه نقش بزرگی ندارم..."»
توی اون کلمات، میتونستم حسرت مردی رو حس کنم که میخواست فقط برای یک بار هم که شده جلوی بچههاش پز بده، ولی در نهایت نتونسته بود.
«برای همین میخواستم یه آدم بلندپایه بیاد تا پدرم بتونه فقط یه بار جلوی من پز بده. میخواستم بتونه جلوی خانواده، فامیل و مردم روستا سربلند باشه. فکر میکردم این کار، بیشتر از فقط گفتنِ "خسته نباشی"، راهی برای جبران زحمات پدرمه.»
چطور میتونستم قلبش رو درک نکنم؟
از نظر تمایل به انجام کاری برای پدر، من و اون توی این سفر تفاوت چندانی با هم نداشتیم.
«شنیده بودم اگه یه جینسینگ برفی دههزارساله پیدا کنی، ارزشش خیلی بیشتر از صد نیانگه. میدونستم بعیده همچین چیز باارزشی جلوی چشمم ظاهر بشه، ولی نمیتونستم همینطور تو خونه بشینم.»
اشک تو چشماش حلقه زد.
«دیگه باید برم. امروز جشن تولد شصتسالگی پدرمه و اگه با آدمهای مهربونی مثل شما ملاقات نمیکردم، شاید نمیتونستم به موقع برسم. شما نجاتدهندههای زندگی من هستید. خیلی ازتون ممنونم.»
چندین بار به نشانه تشکر تعظیم کرد و بعد اونجا رو ترک کرد.
***
خوشبختانه، ایم گِیه بدون اینکه دیر بشه به خونه برگشت.
«داداش! آخه چه اتفاقی افتاده بود؟»
اون گفته بود که برای چند روز میره، ولی خواهرش تمام این مدت نگران رفتار غیرعادی برادرش بود.
«متأسفم. یه اتفاقی افتاد دیگه.»
«حالت خوبه؟»
«خوبم. تدارکات تولد چطور پیش میره؟»
«عمهها اومدن و کمک کردن.»
پدرش، ایم هاک، اون رو دید و با لحنی خشک گفت: «اومدی؟ همین کافیه.»
ایم گِیه قبلاً این رو نمیفهمید، ولی حالا که بزرگتر شده بود، میتونست قلب پدرش رو حس کنه.
نگرانی و آرامشش رو.
«متأسفم.»
با خودش فکر کرد که شاید چند روز پرسه زدنش تو کوهستان برای پدرش نبوده، بلکه برای خودش بوده.
برای اینکه وجدان خودش رو آروم کنه.
تا بتونه به خودش بگه که تمام تلاشش رو کرده.
خانواده و فامیل جمع شده بودن و همسایهها هم دعوت شده بودن.
اما پدرش هیچکس رو از لشکر دعوت نکرده بود.
اصلاً دعوتشون نکرده بود و میگفت که نمیخواد مزاحم همکارهای قدیمیش بشه.
ایم گِیه میتونست نگرانی پدرش رو حس کنه.
کی به جشن تولد شصتسالگی یه رزمیکار ردهپایینِ بازنشسته اهمیت میده؟ اگه دعوتشون میکرد و هیچکس نمیاومد، تحمل اون تحقیر جلوی بچههاش براش سخت میشد.
و وقتی آدمهای زیادی دور هم جمع میشن، همیشه یکی پیدا میشه که اینطوری حرف بزنه:
«انگار هیچکی از فرقه اهریمنی نیومده، هان؟»
اون صاحب یه تالار رزمی تو روستا بود؛ کسی که وقتی پدرش هنوز عضو فرقه الهی اهریمن آسمانی بود، هر چقدر هم که رتبهش پایین بود، جرئت نمیکرد اینقدر بیملاحظه رفتار کنه.
اما بعد از اینکه پدرش فرقه رو ترک کرد، نگاه و رفتار اون مرد عوض شد.
«خودم عمداً دعوتشون نکردم. نیازی نیست مزاحم آدمهای پرمشغله بشیم.»
«نکنه دعوتشون کردی و نیومدن؟»
اون مرد کینهای از پدرش نداشت، ولی از اون دست آدمهایی بود که ذاتا تو زدن حرفهای منفی مهارت دارن.
مگه از این آدمها کم پیدا میشه؟ کسایی که میتونن یه حرف رو طوری بزنن که حالت رو بد کنن.
با این حال، میتونست امروز جلوی زبونش رو بگیره.
اما ایم هاک نمیتونست ناراحتیش رو نشون بده.
چون اون مرد صاحب یه تالار رزمی بود که هنرهای رزمی رو به درستی یاد گرفته بود.
«شوخی کردم، شوخی. چرا قیافه گرفتی؟ پیر شدی و ترسو شدی.»
اون مرد تا لحظه آخر هم دست از بدجنسی برنداشت.
درست در همون لحظه بود.
در باز شد و گروهی از مهمونها وارد شدن.
با ورود رزمیکارهای شمشیر به کمر، سکوت بر تالار حاکم شد.
ایم هاک با شناختن اونها، جا خورد.
«ارباب لشکر!»
در کمال تعجب، همکارهای سابقش از لشکر و خودِ ارباب لشکر اومده بودن.
نه تنها ایم گِیه، بلکه اهالی روستا هم شوکه شده بودن.
«رزمیکار ایم، شنیدم تولد شصتسالگیته. اومدیم بهت تبریک بگیم.»
با شنیدن این حرفها، ایم هاک اونقدر غافلگیر و دستپاچه شد که نمیدونست چیکار کنه.
جوانترهایی که باهاشون کار کرده بود برای تبریک اومده بودن.
بین اونها کسایی بودن که باهاشون صمیمی بود، ولی حتی کسایی هم که باهاشون صمیمی نبود اونجا حضور داشتن.
«بفرمایید، اینجا بشینید.»
«نه، امروز تو صاحب مجلسی، تو باید بالای مجلس بشینی.»
ارباب لشکر خیلی مودب بود.
در حالی که ایم هاک با خودش فکر میکرد این شخص از کجا خبردار شده و چرا اینقدر باهاش محترمانه برخورد میکنه، حس شادی بزرگی هم داشت.
این اتفاق جلوی چشمهای پسر و دخترش میافتاد.
اهالی روستا هم داشتن تماشا میکردن.
صاحب تالار رزمی که اونطور بیملاحظه حرف زده بود، حالا با چهرهای کاملاً ترسیده داشت نگاه میکرد.
«اگه در آینده مشکلی داشتی، هر وقت خواستی با من تماس بگیر.»
«ممنونم، ارباب لشکر.»
ایم هاک خوشحال بود، اما در عین حال نمیتونست موقعیت رو درک کنه.
اون موقعی که به عنوان یه رزمیکار ردهپایین کار میکرد، زیر دست چندین ارباب لشکر خدمت کرده بود، ولی حتی یک بار هم با هیچکدومشون همکلام نشده بود.
این ارباب لشکر فعلی هم فرقی نداشت.
این مرد کسی بود که احتمالاً حتی اسمش رو هم نمیدونست.
حالا راز فاش شده بود.
ارباب لشکر هم با چهرهای سردرگم، با احتیاط صحبت کرد.
«نمیدونم از کجا میدونستن، ولی این رو فرستادن.»
ارباب لشکر با احتیاط جعبه کوچکی رو از ردایش بیرون آورد.
ایم هاک با دیدن لرزش دستهای اون، خودش هم مضطرب شد.
آخه اون تو چی میتونه باشه؟
«بیا، بگیرش و بازش کن.»
ایم هاک که جا خورده بود، جعبه رو گرفت و بازش کرد.
در کمال تعجب، داخلش یه جینسینگ برفی دههزارساله بود.
«دادنِ همچین هدیه باارزشی!»
دستهای ایم هاک که جعبه رو نگه داشته بود، لرزید.
نه تنها ایم گِیه، بلکه اهالی روستا هم جلوتر اومدن تا جینسینگ برفی دههزارساله رو ببینن.
اما چیزهایی که قرار بود ایم هاک رو غافلگیر کنه، تازه شروع شده بود.
«این هدیه از طرف من نیست.»
با حرف ارباب لشکر، ایم هاک کاغذی رو که داخل جعبه بود باز کرد.
بعد از خوندن محتویاتش، چشمهای ایم هاک گرد شد.
ایم گِیه تا حالا پدرش رو اینقدر متعجب ندیده بود.
ایم گِیه که کنارش ایستاده بود، متن رو خوند و فریادی از سر تعجب کشید.
اهالی روستا هم خشکشون زده بود.
ایم هاک جعبه رو زمین گذاشت و تعظیم عمیقی کرد.
ایم گِیه هم همراه اون تعظیم کرد.
اشکهایی که از چشمهای ایم هاک جاری شده بود، روی پشت دستهای چروکیدهش میریخت.
اون از هفدهسالگی که وارد فرقه شده بود، زندگی سختی رو پشت سر گذاشته بود.
برای سیر کردن شکم بچههاش، حتی وقتی مریض بود هم تحمل کرده بود و سختیهای مرگباری رو به جون خریده بود.
اون در واقع چندین بار از موقعیتهای نزدیک به مرگ نجات پیدا کرده بود.
و پیام کوتاهی که روی اون یادداشت نوشته شده بود، تمام سختیهای گذشتهش رو شست و برد.
«به تو که وجودت رو وقف فرقه اصلی کردی، صمیمانه ابراز قدردانی میکنم.
گئوم ووجین، رهبر فرقه الهی اهریمن آسمانی.»