چپتر 45: عادت‌ها چیزهای ترسناکی هستن
چپتر 45: عادت‌ها چیزهای ترسناکی هستن
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو شب بعد دوباره به دیدنم اومد.
«میگن باید سه بار امتحان کرد. بیا امروز برای آخرین بار مبارزه کنیم.»
نمیتونستم تشخیص بدم که اومدنش بهخاطر قولی بود که به پدرم داده بود، یا بهخاطر لذتی که از مبارزه دیروز برده بود.
«بسیار خب.»
من هم با کمال میل سومین جلسه تمرینی رو پذیرفتم.
«بعد از تساوی دیروزمون، برگشتم و تمام روز رو خوابیدم. وقتی روز اول باختم، حتی یه لحظه هم نتونستم بخوابم، اما بعد از تساوی، مثل یه خرس خوابیدم. فکر نمیکنم تا حالا اینقدر خوب خوابیده باشم.»
«حتماً معمولاً خوب نمیخوابین.»
«درسته، هیچوقت عمیق نمیخوابیدم. میدونی حتی به چی فکر کردم؟»
«به چی فکر کردین؟»
«اینکه باید هر روز بیام اینجا تمرین کنم تا فقط بتونم یه خواب راحت داشته باشم؟»
خندیدم و فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در حالی که شمشیرش رو بیرون میکشید، لبخند زد.
بعد از یک دور مبارزه، برای مدت کوتاهی از هم جدا شدیم تا استراحت کنیم.
و هر زمان که یکی از ما سوالی داشت، بلافاصله اون رو میپرسید.
«توی بیستوسومین حملهم، تو به سمت چپ جاخالی دادی. چرا چپ؟ مگه سمت راست سریعتر نبود؟»
«جاخالی دادن به سمت چپ برای این بود که گزینههات رو کم کنم، ارباب جوان دوم. اگه به سمت راست جاخالی میدادم، تو سه تا انتخاب داشتی. اما با جاخالی دادن به سمت چپ، فقط دو تا انتخاب برات باقی موند.»
«بهخاطر مرکز ثقلم بود، که اینطور.»
«درسته.»
وقتی استادانی در سطح من و فرمانروای شمشیر با هم مبارزه میکنن، میتونیم کل نبرد رو حرکتبهحرکت، مثل یه بازی گو، حتی بعد از ردوبدل کردن صدها ضربه، مرور کنیم.
وقتی سوالی میپرسیدم، فرمانروای شمشیر افکارش رو بدون پنهانکاری به اشتراک میگذاشت.
فقط با گوش دادن میتونستم بفهمم که داره صادقانه حرف میزنه یا نه.
اگه پدرم این رو میشنید، حتماً دعوام میکرد که فکر میکنم میتونم ذهن آدمها رو بخونم، اما حداقل فرمانروای شمشیر با صداقت جواب میداد.
وقتی هم خودش سوالی داشت، از من میپرسید.
من هم با افکار خودم، دقیقاً همونطور که بودن، جوابش رو میدادم.
همونطور که من صداقت اون رو حس میکردم، اون هم حتماً حس میکرد که جوابهای من واقعی هستن.
یاد دادن هیچ ضرری نداره.
موقع درس دادن به لی آن هم همینطور بود؛ آدم اغلب با یاد دادن به بقیه، خودش چیزهای بیشتری یاد میگیره.
«یادم نمیاد آخرین بار کی بود. زمانی که اینطور خالصانه غرق در هنرهای رزمی شده بودم. شاید این اولین باره.»
با توجه به سن و جایگاهش، گفتن اینکه «این اولین باره» چیزی نبود که بهراحتی به زبون بیاره.
«برای من که دیگه جای خود داره.»
«خب، دوباره شروع کنیم؟»
«بله!»
این بار، انگار که از قبل با هم توافق کرده باشیم، برای مبارزه به هوا بلند شدیم.
این نبرد به معنای واقعی کلمه یه نبرد هوایی بود.
اگه یکی از ما در حال سقوط بود، اون یکی حملهای رو اجرا میکرد که میشد ازش بهعنوان تکیهگاهی برای پریدن دوباره به هوا استفاده کرد و حریف رو همون بالا نگه میداشت.
توی این فرآیند، هیچ حمله غافلگیرانهای در کار نبود.
ما در حالی که ضربات شمشیر رو ردوبدل میکردیم، به همدیگه کمک میکردیم تا در حال پرواز باقی بمونیم.
درخششهای خیرهکننده چی شمشیر، آسمان شب رو گلدوزی کرده بود.
اونقدر اون بالا پرواز کردیم تا تمام نیروی درونیمون تموم شد، و بعد به میدان تمرین فرود اومدیم.
توی میدان تمرین فقط صدای نفسنفس زدنهای من و اون شنیده میشد.
اگه روز اول تمرینمون بود، نتیجه رو از روی اینکه کی زودتر نفسش جا میاد قضاوت میکردیم، اما حالا دیگه به این چیزها اهمیت نمیدادیم.
«شراب داری؟»
اون که اهل نوشیدن نبود، سراغ شراب رو گرفت.
«بله، دارم.»
به داخل خونه رفتم و مقداری شراب آوردم.
«شراب خوبیه.»
«شرابشناس هستین؟»
«فقط چون نمینوشم معنیش این نیست که نمیشناسم. قبلاً مینوشیدم.»
هر دو با هم نوشیدیم.
نوشیدن شراب بعد از تمرین با فرمانروای شمشیر، جذابیت خاصی داشت.
اون که ادعا میکرد خیلی وقت پیش نوشیدن رو کنار گذاشته، خیلی خوب مینوشید.
اونقدر که باعث میشد با خودم فکر کنم نکنه مخفیانه و تنهایی مینوشه.
«ارباب جوان دوم، میتونم چیزی ازت بپرسم؟»
«بله، ارشد.»
«دلیل این تغییر ناگهانیت چیه؟ تو همیشه اینطوری نبودی، مگه نه؟ نه اینکه از نزدیک زیر نظرت داشته باشم، اما باز هم یه ایده کلی داشتم که چه جور آدمی هستی.»
«تغییر ناگهانی نبود. خیلی وقت بود که داشتم براش آماده میشدم.»
«یعنی تمام مدت داشتی خودِ واقعیت رو مخفی میکردی؟»
«یه چیزی توی همین مایهها. اگه وقتی خیلی جوون بودم چهره واقعیم رو نشون میدادم، برادرم من رو میکشت. تا وقتی که بتونم از خودم محافظت کنم، سرم رو پایین نگه داشتم.»
«تو واقعاً آدم ترسناکی هستی، ارباب جوان دوم.»
وقتی بطری شرابی که با هم تقسیم کرده بودیم خالی شد، اون لب به سخن باز کرد.
«بیا یه بار دیگه بریم.»
جا خوردم.
طرز حرف زدن فرمانروای شمشیر شکوفه آلو عوض شده بود.
اون که همیشه از کلمات محترمانه استفاده میکرد، حالا بهطور طبیعی شروع کرده بود به غیررسمی حرف زدن.
«شاید عجیب به نظر برسه، اما بودن با تو حس بودن با یه دوست رو داره.»
شاید تکهای از زندگی گذشتهم رو حس کرده بود.
جلوی پدرم یا لی آن، مدام مسخرهبازی درمیآوردم و شوخی میکردم تا از حرف زدن درباره تاریکی، سختیها و سالهای گذشتهم فرار کنم، اما جلوی اون اینطور نبودم.
مخصوصاً موقع تمرین، از هر کسی جدیتر بودم.
ما از استادها یاد میگیریم، و از کسانی که مهارت کمتری دارن هم یاد میگیریم.
درکی که از اون شکاف حاصل میشه اونقدر قویه که ما اغلب از یاد گرفتن از همردههای خودمون غافل میشیم و با جملاتی مثل «همه مثل هم هستن» ارزشش رو پایین میاریم.
اما امروز فهمیدم که «همه مثل هم بودن» گاهی میتونه بزرگترین ضیافت باشه.
ما بعد از حرف زدن مبارزه کردیم، در حین یاد گرفتن مبارزه کردیم و در حین درک کردن مبارزه کردیم.
و حالا، بعد از زمین گذاشتن جامهای شرابمون مبارزه میکردیم.
با جرئت میتونم بگم که...
مبارزهمون باشکوه بود.
هیچ نیت کشتنی برای آسیب زدن به حریف نداشتیم، فقط روح والای لذت بردن از یه مبارزه تمرینی بود.
و در تمام این مدت، حتی یک کلمه هم درباره اهریمن تیغه آسمان خونین حرف نزدم.
حتی قصدم برای متحد کردن اون با خودم رو هم فراموش کرده بودم.
به همین ترتیب، آخرین فرم رو ردوبدل کردیم، با قدرت به هم برخورد کردیم و در نمایش درخشانی منفجر شدیم.
«شاید گستاخانه به نظر برسه، اما حس میکنم از طریق شمشیرهامون با هم رفیق شدیم، ارشد.»
اون هم با حس من موافق بود.
«نمیدونم در آینده چه رابطهای با هم خواهیم داشت، اما من همیشه تمرین امروز با تو رو به یاد خواهم داشت.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم ارزش زیادی برای این جلسه تمرینی قائل بود.
«بله، من هم هیچوقت فراموشش نمیکنم. ممنون بهخاطر درس بزرگی که بهم دادین.»
«واقعاً من درس دادم؟»
شاید فکر میکرد که خودش چیزهای بیشتری دریافت کرده.
اما من مطمئن بودم که من بیشتر یاد گرفتم.
در حالی که اون ممکنه چند تا چیز یاد گرفته باشه، من همهچیز رو جذب کردم.
توی این سه روز تمرین، خیلی زیاد درباره تکنیک شمشیر آسمان پرنده فکر کردم و سیستم مستحکم استادی بزرگی که بهش رسیده بودم، به لرزه دراومد.
میتونستم حسش کنم.
دیوار استادی بزرگ ده ستاره فرو ریخته بود و سطح استادیم حالا داشت به سمت استادی بزرگ دوازده ستاره پیش میرفت.
قلبم از این تغییر جدید، که بعد از مدتها رخ میداد، به تپش افتاد.
خداحافظی نکردیم.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو شمشیر شکوفه آلوش رو بیرون کشید و اون رو به سمتم گرفت، و من هم با شمشیر اهریمن سیاه جوابش رو دادم.
جینگ!
با اون طنین شفافِ برخوردِ شمشیر به شمشیر که به معنای وداع بود، مبارزه تمرینی ما به پایان رسید.
***
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بعد از بازگشت به اقامتگاهش، داشت تنهایی مینوشید.
بعد از تموم شدن تمرین با گئوم موگوک، احساسات مختلفی بهش هجوم آورده بود.
این سه روز طوری گذشت که انگار جادو شده بود.
روز اول رو به یاد آورد، زمانی که در مبارزه شکست خورده بود.
اون روز انواع و اقسام فکرها به سرش زده بود.
حتی به این فکر کرده بود که نقابی بزنه و برگرده تا گئوم موگوک رو بکشه.
زنِ اون روز و زنِ امروز، دو آدم کاملاً متفاوت بودن.
هرچند همون آدم سابق بود، اما حداقل در رابطهش با گئوم موگوک، کاملاً تغییر کرده بود.
در همین لحظه، صدای سا یو-جونگ از بیرون کلبه به گوش رسید.
«یو-جونگ هستم.»
اون در حالی که ظرفی غذا برای همراهی با نوشیدنی آورده بود، وارد شد.
سا یو-جونگ ظرف رو روی میز گذاشت و پرسید:
«چیزی ذهنتون رو مشغول کرده؟»
از وقتی که خدمت به اون رو از نزدیک شروع کرده بود، هرگز ندیده بود که بانو شراب بنوشه.
اما امروز، اون ناگهان داشت مینوشید.
«این نشونه بدیه.»
سا یو-جونگ اوضاع رو اینطور قضاوت کرد.
از اونجایی که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو خیلی مخفیانه عمل کرده بود، سا یو-جونگ هیچچیزی درباره مبارزات تمرینی سه روز گذشته نمیدونست.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به سوالش جواب نداد.
در چنین مواقعی، سا یو-جونگ احساس شدیدی از بیزاری نسبت به خودش پیدا میکرد.
اون بانو حتی یک بار هم خودِ واقعی و بیپردهش رو به اون نشون نداده بود.
سا یو-جونگ فکر میکرد دلیلش اینه که اون زنِ سرد و بیاحساسیه، اما چرا حالا ناگهان داشت مینوشید؟
«شاید به ارباب جوان دوم مربوط میشه؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نگاهی به سا یو-جونگ انداخت.
نگاهش سرد بود و بهش میفهموند که حرف بیهوده نزنه.
«چیزی نیست.»
سا یو-جونگ سریع سرش رو خم کرد.
«پاپیش گذاشتم و حرفی زدم که نباید میگفتم. پوزش میخوام.»
سا یو-جونگ برای وقتهایی که حال بانو بد بود، یه راهکار همیشگی داشت.
«راستی، یه نفر جدید آوردم. توی اتاق مخفی منتظره...»
«بس کنید!»
«بله؟»
«از این به بعد... دیگه برام مرد نیارید.»
«!»
در اون لحظه، سا یو-جونگ کاملاً شوکه شد.
شوکهشدنش به خاطر این نبود که بانو بهش گفته بود دیگه مرد نیاره.
به خاطر این بود که فرمانروای شمشیر باهاش رسمی حرف زده بود.
شوکِ عجیبی بهش وارد شد، انگار که ضربهای به سرش خورده باشه.
«چی؟ چرا یهو داره اینطوری رفتار میکنه؟»
اون به این موضوع افتخار میکرد که بانو فقط با اون غیررسمی و راحت حرف میزنه و این رو یه امتیاز ویژه میدونست.
فکر کرد شاید اشتباه شنیده، اما اینطور نبود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو آه کوتاهی کشید.
«این کاری بود که باید خیلی وقت پیش تمومش میکردم. نه، اصلاً از همون اول نباید شروعش میکردم.»
همه مشکلات از وقتی شروع شد که سا یو-جونگ برای اولین بار یه مرد جوان رو پیشش آورد و اون برای یه لحظه تسلیم شهوت شد.
فقط یه بار! آره، فقط یه بار.
حتی یادم نمیاد آخرین باری که با یه مرد خوابیدم کی بود.
بیا فقط همین یه بار لذت ببریم!
اما برای شهوتی که درِ جعبهش باز شده بود، چیزی به اسم «فقط یه بار» وجود نداشت.
یک بار شد دو بار، و دو بار شد سه بار.
با حرفهای سا یو-جونگ که میگفت اون مردها خودشون این رو میخوان و بانو با پول خوبی که بهشون میده در واقع داره بهشون کمک میکنه، چشماش رو روی هم فشار داد.
راستش رو بخواد، بعد از مدتی دیگه حتی احساس گناه هم نمیکرد.
شهوت به یه عادت تبدیل شده بود.
و عادت، ترسناکتر از خودِ شهوت بود.
نمیتونست متوقفش کنه، با اینکه دیگه لذت خاصی هم براش نداشت.
اما حالا، وقتِ تموم کردنش بود.
بعد از تموم کردن تمرینش با گئوم موگوک، احساس کرد وقتشه که چیزی رو از نو شروع کنه.
چه با گئوم موگوک، چه بدون اون.
«پس برای امروز میفرستمش بره. هر وقت که اراده کنید، فقط کافیه بگید...»
«دیگه هیچ وقتِ دیگهای در کار نخواهد بود. متوجه شدید؟»
سا یو-جونگ زیر نگاه سرد بانو، سرش رو پایین انداخت.
«اطاعت میشه.»
«میتونید برید. و اگه به بهونه نگه داشتن این راز، به اون مردهای جوان آسیبی بزنید، به دست خودم کشته میشید.»
تا الان، اون همیشه مطمئن میشد که به اون مردها رسیدگی بشه و پولشون رو کامل بگیرن و زنده برن، تا سا یو-جونگ برای حفظ این راز اونها رو نکشه.
«همچین اتفاقی نمیافته.»
سا یو-جونگ بعد از اینکه با عجله تعظیم کرد، راهش رو کشید و رفت.
چهرهش درهم و سفت شده بود.
اون از اون مردها برای چاپلوسی و خودشیرینی استفاده کرده بود و باور داشت که این راز صمیمانه، جایگاهش رو به عنوان نفر دومِ بینقص تثبیت میکنه.
اما این سردیِ ناآشنا برای چی بود؟ این اعتمادبهنفس از کجا میاومد؟
اون مطمئن بود که به طور طبیعی فرمانروای شمشیر بعدی خواهد بود.
قلب فرمانروای شمشیر داشت میلرزید.
نه، داشت از اون رو برمیگردوند.
دلیلش رو بهتر از هر کسی میدونست.
تنها کسی که این اواخر اون رو متزلزل کرده بود.
«گئوم موگوک!»
***
اون شب، کسی در اقامتگاه سا یو-جونگ منتظر بود.
اسم اون زن چئونگ سئون بود.
یکی از پنج شاگرد فرمانروای اهریمنی روحخوار و یکی از تمرینکنندگان هنرهای شبح.
چئونگ سئون به محض ورود سا یو-جونگ به اتاق، خودش رو توی آغوشش انداخت.
اونها یک سال بود که با هم بودن و اشتیاقشون در اوج بود.
چئونگ سئون در حالی که در آغوش سا یو-جونگ بود، با لحنی که کمی بوی شکایت میداد، گفت:
«نمیتونی اون نقاشی رو بیاری پایین؟»
نگاهش به نقاشیِ روی دیوار بود.
زنِ توی نقاشی، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود.
«داری به یه نقاشی حسودی میکنی؟»
«حسادت نیست. من از وفاداریت کاملاً خبر دارم، اما واقعاً لازمه که عکس اون زن توی اتاقت باشه؟»
«من بیخودی نفر دوم خاندان شمشیر آسمان شمالی نشدم.»
«میدونم. ولی باز هم هر وقت میبینمش، اذیت میشم.»
چئونگ سئون سا یو-جونگ رو به سمت تخت برد.
«میدونی؟ امروز اولین باریه که تو اول صدام کردی. همیشه من بودم که میاومدم دنبالت.»
«اینطور بود؟»
«تو بیاحساسترین آدم توی فرقه اصلی هستی.»
«سرم شلوغ بوده.»
«به خاطر اون پیرزن جادوگر، فرمانروای شمشیر.»
«مراقب حرف زدنت باش.»
«ببخشید.»
چئونگ سئون خودش رو به اون چسبوند و سا یو-جونگ مثل همیشه، اون رو به شدت در آغوش گرفت.
اما نگاه سا یو-جونگ به نقاشیِ روی دیوار خیره مونده بود.
اون شعلهای که توی چشماش بود، وفاداری نبود.
چئونگ سئون نمیدونست.
که در همین لحظه، مَردش داره به زن دیگهای فکر میکنه.
زنی که خیلی از خودش بزرگتر بود.
وقتی نالههای لذت فروکش کرد، کلماتی از لبهای سا یو-جونگ جاری شد که سرنوشتشون رو تغییر میداد.
همون کلماتی که در هر رابطهای، نشونه شروعِ یک پایانه.
«... یه درخواستی ازت دارم.»