چپتر 451: در امضای اسناد دقت کن
چپتر 451: در امضای اسناد دقت کن
جو هیانگول به سمت ورودی میخانه رفت.
یکی از رزمیکارهای گروه بازرگانی هوانگدو او را شناخت و ادای احترام کرد.
«بانو جو، تشریف آوردید؟»
«چه خبره؟»
«چیزی نیست. اگه برید داخل و منتظر بمونید، ارباب جوان بهزودی از راه میرسن.»
جو هیانگول به مردی که در حال بحث کردن بود نگاه کرد.
بدون فکر سرش را چرخاند، اما در دلش جا خورد.
چشمان مرد جوان و خوشسیما، زلال و عمیق بود.
نگاهش مسحور چهرهای شد که حتی با یک بار دیدن هم فراموش کردنش سخت بود.
پشت سر آن مرد جوان، مردی میانسال ایستاده بود.
او به این سمت نگاه نمیکرد.
با دستبهسینه ایستادن، رفتوآمد مردم در خیابان بازار را تماشا میکرد.
لحظهای که آنها را دید، احساسی وصفناپذیر در وجودش جوشید و ناپدید شد.
این اولین بار بود که چنین چیزی را تجربه میکرد، برای همین نمیتوانست آن حس را تشخیص دهد.
در هر صورت، لحظهای که آن دو را دید، توانست حسش کند.
«حتماً پدر و پسرن.»
چهرههایشان شبیه هم نبود، اما هالهی وجودشان به شکلی توجیهناپذیر به هم شباهت داشت.
و پشت سر آن مرد میانسال، مرد دیگری ایستاده بود.
«یه رزمیکار محافظ؟»
آنها کسی نبودند جز گئوم موگوک، گئوم ووجین و هوی.
هوی گفته بود که جداگانه غذا میخورد، اما گئوم موگوک او را به زور با خود همراه کرده بود.
این سفر برای خودش و پدرش بود، اما در عین حال، امیدوار بود که سفری برای هوی و پدرش هم باشد.
حداقل در این سفر، میخواست هوی تا جای ممکن روی پاهای خودش راه برود، نه در حالت استتار.
تا با پدرش چشمدرچشم شود و با هم غذا بخورند.
به همین دلیل بود که این لحظه، زمانی ارزشمند به شمار میرفت.
وقتی سفر تمام میشد و برمیگشتند، زندگی به روال سابق بازمیگشت.
چرا باید اینقدر برای او مایه بگذارم؟ چون میدونم.
از زندگی هوی خبر دارم، زندگیای که با کمال میل فدای پدرم کرد.
او که تمام عمرش از پدرم محافظت کرده بود، در نهایت با فدا کردن جانش به زندگی خود پایان داد.
جو هیانگول از رزمیکار گروه بازرگانی هوانگدو پرسید:
«چرا جلوی ورود این آدمها رو میگیرید؟»
«ارباب جوان هوانگ کل میخانه رو برای امروز اجاره کرده.»
چهرهی جو هیانگول در هم رفت.
ارباب جوان هوانگ بود که محل ملاقات را در این میخانه تعیین کرده بود.
او میتوانست به دیدن خاندان شمشیر قبیله جو بیاید، بنابراین اصرارش برای ملاقات در اینجا عجیب بود.
به نظر میرسید هدفش این بوده که با اجاره کردن کل اینجا، ثروتش را به رخ بکشد.
گئوم موگوک به او گفت:
«من مردی هستم که با پدرم سفر میکنم. راه درازی رو اومدم تا اون رو به غذای اینجا مهمون کنم.»
او به گئوم موگوک و گئوم ووجین نگاه کرد.
اگر حالت عادی بود، به آنها میگفت که به میخانهی دیگری بروند و راهیشان میکرد.
این کار درست بود، حتی به صلاح خودشان هم بود.
وارد شدن به اینجا احتمالاً بیشتر از اینکه سودی داشته باشد، دردسر به همراه داشت.
اما امروز، انتخاب او متفاوت بود.
«بذارید بیان تو.»
«ارباب جوان هوانگ دستور دادن نذاریم کسی وارد بشه.»
«مسئولیتش با منه. حالا، بیاید با هم بریم داخل.»
جو هیانگول سعی کرد با آن سه نفر وارد شود، اما رزمیکارها هنوز راهش را سد کرده بودند.
تنها زمانی که جو هیانگول نگاه سردی به آنها انداخت، رزمیکارها بالاخره راه را باز کردند.
«خیلی ممنونم. بانو، به لطف شما حالا میتونم پدرم رو به یه وعده غذا مهمون کنم.»
و به این ترتیب، جو هیانگول آن سه نفر را به داخل هدایت کرد.
او معمولاً آدم مهربانی نبود.
«آره، به خاطر اینه که گفت داره با پدرش سفر میکنه.»
او در تمام طول مسیر به پدر مرحومش فکر کرده بود.
«دلیل خاصی داشت که حتماً باید همین میخانه میبود؟»
«بین غذاهای اینجا، دیس سردی که با دوازده نوع سبزیجات درست میشه و اردک پختهشده با گیاهان دارویی مرغوب، واقعاً لذیذن. برای سلامتی هم خوبن. واقعاً دلم میخواست پدرم رو به اونا مهمون کنم.»
او به مرد روبرویش حسادت میکرد.
اگر پدرش زنده بود، او هم به خوبی از او پذیرایی میکرد.
با او به سفر میرفت و تمام غذاهای خوشمزه و سالمی را که دوست داشت برایش میخرید.
اما تا زمانی که او به بلوغ فکری رسیده بود، دیگر خیلی دیر شده بود.
«با این حال، اصرار کردن جلوی رزمیکارهای گروه بازرگانی هوانگدو انتخاب خوبی نبود.»
قدرت گروه بازرگانی هوانگدو این اواخر بسیار زیاد شده بود، بنابراین او فرض میکرد که این مردان روبرویش باید از آن باخبر باشند.
با این حال، به نظر میرسید مرد جوان اصلاً اهمیتی به آنها نمیدهد.
«حتی اگه به جای گروه بازرگانی هوانگدو، اتحاد رزمی هم راه رو بسته بود، باز هم باید میومدم تو. این اولین سفر من با پدرمه.»
با این وجود.
چطور میتوانست با چنین ابهتی از اتحاد رزمی نام ببرد؟ انگار که اصلاً میداند آنجا چه جور جایی است.
گئوم موگوک به گئوم ووجین نگاه کرد و ادامه داد:
«این فرصتیه که به سختی به دست اومده.»
گئوم ووجین فقط با خواستهی پسرش همراهی میکرد.
کسی که بیش از همه از این وضعیت تعجب کرده بود، هوی بود.
در حالی که گئوم موگوک جلوی میخانه بحث میکرد، رهبر فرقه در سکوت منتظر مانده بود.
با توجه به شخصیتی که او از رهبر فرقه سراغ داشت، این اتفاقی غیرقابلتصور بود.
«آقا، لطفاً شما هم چیزی که دوست دارید بخورید انتخاب کنید.»
«من راحتم.»
«نه، نمیشه. باید یکی رو انتخاب کنید. اگه نکنید، منم سفارش نمیدم. شنیدید؟ همین الان صدای قاروقور شکم پدرم رو شنیدید؟ آه، پدر بیچارهی من. حتی نمیتونه وقارش رو حفظ کنه...»
«انتخاب میکنم.»
چطور میتوانست حریف گئوم موگوک شود؟ در نهایت، هوی هم غذایی انتخاب کرد.
جو هیانگول با تماشای آنها جا خورد.
متوجه شد که بدون اینکه خودش بداند، با لبخندی بر لب در حال تماشای آنهاست.
«اگه کسی اومد و پرسید چرا اینجایید، فقط اسم من رو بگید. من جو هیانگول از خاندان شمشیر قبیله جو هستم.»
«بانو، به لطف شما تونستم پسر وظیفهشناسی باشم.»
همین که خواست روی برگرداند، توصیهای کرد.
«اگه این یه تقدیره، پس تقدیره، برای همین از روی خیرخواهی این رو میگم. شمشیرهایی که شما دوتا حمل میکنید خیلی توی چشمن.»
شمشیر گئوم موگوک در نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی پیچیده شده بود و شمشیر گئوم ووجین در بانداژ.
منظورش این بود که دیدن پدر و پسری که هر دو شمشیرهایشان را پنهان کردهاند، از قضا بیشتر جلب توجه میکند.
در حقیقت، این شمشیرها نبودند که توی چشم بودند، اما او متوجه نشد که خود آن دو مرد بودند که نظرش را جلب کرده بودند.
«به خاطر اینه که اگه باز بشن، حتی بیشتر توی چشم میان.»
«منظورت چیه؟»
گئوم موگوک فقط لبخند زد.
هر چقدر هم که توی چشم بود، پدرش نمیتوانست همینطوری با شمشیر اهریمن آسمانی در سرزمینهای مرکزی پرسه بزند.
«از غذاتون لذت ببرید. احتمالاً لازم نیست هزینهاش رو پرداخت کنید.»
این را به این دلیل گفت که شنیده بود کل اینجا اجاره شده است.
«از حرفتون ممنونم، اما فکر نمیکنم این کار درست باشه.»
«منظورت چیه؟»
«اون آدمها احتمالاً پولی برای اجارهی اینجا ندادن. حداقل ما باید سهم خودمون رو بدیم.»
جو هیانگول شوکه شد.
«ما با هم شنیدیم، مگه نه؟ که اونا کل اینجا رو اجاره کردن.»
«پس برید از صاحب میخانه بپرسید. ازش بپرسید در ازای اجاره دادن اینجا، چقدر بهش قول دادن. اون احتمالاً قیمتی تعیین نکرده. از رزمیکارهای دم در دوری کنید و بی سر و صدا از صاحب میخانه بپرسید.»
او رفت و با صاحب میخانه صحبت کرد و برگشت.
«از کجا میدونستی؟»
صاحب میخانه این را گفته بود:
«اشکالی نداره. چنین افراد والامقامی دارن یه جلسهی مهم برگزار میکنن، پس معلومه که من باید کمک کنم.»
به عبارت دیگر، این یعنی دستمزد درستی به او پرداخت نمیشد.
«این کاریه که فرقههای رزمی توش استادن. میگن صورتحساب رو بعداً تسویه میکنن، اما اگه شانس بیارن، موقع بیرون رفتن فقط پول غذا رو جلوی صاحبخونه پرت میکنن. تقریباً هیچ موردی وجود نداره که خسارت مشتریهای دیگه رو جبران کنن.»
چهرهی جو هیانگول کمی سرخ شد.
اگر قضیه این بود، پس از نظر اخلاقی، لطف نشان دادن او به آنها کار شرمآوری بود.
«وقتی ارباب جوان هوانگ رسید، این موضوع رو تایید میکنم.»
«وقتی ازش بازخواست میکنید، قبلش فکر کنید که چه کسی عواقبش رو متحمل میشه.»
او منظورش را فهمید.
در نهایت، این صاحب میخانه بود که آسیب میدید.
«با این حال، حتماً دینی که به شما دارم رو ادا میکنم بانو، اگه فرصتش پیش بیاد.»
در همین لحظه بود.
مردی وارد میخانه شد.
«بانو جو، از قبل اینجایید؟»
او هوانگ این، جانشین گروه بازرگانی هوانگدو بود.
او انتظار داشت که او با خیل عظیمی از محافظها از راه برسه، اما در کمال تعجب، هوانگ این تنها اومده بود.
همونطور که هوانگ این به سمتش قدم برمیداشت، نگاهش ناخودآگاه به سمت افرادی که همراهش بودن چرخید.
«اینها کی هستن که همراهتون اومدن؟»
در همین حین، یکی از رزمیکارهای دمِ در جلو اومد و ماجرای قبل رو براش زمزمه کرد.
هوانگ این براش غیرمنتظره بود.
جو هیانگولی که اون از قبل دربارش تحقیق کرده بود، آدمِ مداخلهگری نبود.
جو هیانگول که میدونست اگه دخالت نکنه ممکنه هوانگ این اونها رو بیرون کنه، بهش گفت:
«اونها مهمونهای من هستن.»
«آه، که اینطور.»
هوانگ این در حالی که واکنشی ملایم نشون میداد، در باطن گیج شده بود.
«اون از اون تیپ آدمهایی نیست که تا این حد پیش بره. یعنی تحقیقاتم اشتباه بوده؟»
بعد فکری به سرش زد.
«نکنه اونها با هم همدست باشن و اون داره تظاهر میکنه که نمیشناستشون؟»
فکر کرد که احتمالاً همینطوره. رهبر خاندان حتماً از اینکه دخترش رو تنها بفرسته بیرون نگران بوده.
«ملاقات با چنین افراد والامقامی باعث افتخاره.»
در واقع، اون سه نفر هالهی فوقالعادهای از خودشون ساطع میکردن. در تحقیقات قبلیش هیچ اشارهای به اونها نشده بود، پس حتماً از بیرون آورده شده بودن.
«من هوانگ این از گروه بازرگانی هوانگدو هستم.»
گئوم موگوک به جای بقیه جواب داد.
«ما فقط مسافرهایی هستیم که داریم از اینجا رد میشیم، پس لازم نیست بهمون توجه کنین.»
هوانگ این فکر کرد که طرف مقابلش داره عمداً هویتش رو مخفی میکنه.
«یعنی با پول استخدام شدن؟ یا هنوز کسایی هستن که حاضر باشن به خاندان شمشیر قبیله جو کمک کنن؟»
در هر صورت فرقی نمیکرد. کارِ امروز چیزی نبود که با زور حل بشه.
درست همون موقع، غذایی که گئوم موگوک سفارش داده بود رسید.
«آه، پدر. لطفاً اول این رو امتحان کنین.»
گئوم موگوک طوری که انگار واقعاً فقط برای غذا خوردن به اینجا اومده، تمام تمرکزش رو روی غذا گذاشت.
اون مقداری غذا توی یه کاسهی کوچیک ریخت و جلوی پدرش و هوی گذاشت.
دیدن اینکه اونها اصلاً بهش توجه نمیکنن، باور هوانگ این رو قویتر کرد.
«دارن حسابی تلاش میکنن تا کسی به همدست بودنشون شک نکنه.»
به هر حال، غرورِ رزمیکارها! اگه از هوانگ این میپرسیدن که معامله با چه کسی برای یه بازرگان از همه راحتتره، با اطمینان میگفت رزمیکارها.
به خاطر اون غرورِ احمقانهشون.
«خب، بریم سر اصل مطلب؟»
هوانگ این پشت میزی در مرکز میخانه، روبروی جو هیانگول نشست.
«بیاین یه چیزی بنوشیم.»
هوانگ این براش یه جام شراب ریخت، اما جو هیانگول بدون اینکه لب بهش بزنه، اون رو روی میز گذاشت.
«چرا من رو انتخاب کردین؟»
«فکر کردم برای جوونهایی مثل ما، ارتباط برقرار کردن راحتتر باشه.»
جو هیانگول هیچوقت شایعهای دربارهی هوانگ این نشنیده بود. اون شخصی بود که نه شهرت خیلی خوبی داشت و نه خیلی بد.
«دلیلتون برای اینکه میخواین روی ما سرمایهگذاری کنین چیه؟»
«دلیل اینکه یه گروه بازرگانی میخواد با یه خاندان شمشیر دست دوستی بده همیشه یکیه. ما به قدرتِ خاندان شمشیر نیاز داریم.»
«نمیتونستین اون پول رو مستقیم سرمایهگذاری کنین و یه بخش شمشیرزنی توی گروه بازرگانی خودتون راه بندازین؟»
«البته که ما داریم رزمیکارهای خودمون رو پرورش میدیم. اما این رو میدونین؟ دنیای رزمی شمشیرِ بازرگانها رو به رسمیت نمیشناسه. اونها علناً بهمون به چشم حقارت نگاه میکنن و میگن ما شمشیرهامون رو با پول خریدیم. به خاطر همین، جذبِ استادها کار راحتی نیست. اونها متنفرن از اینکه بهشون بگن خودشون رو به پول فروختن. راستش رو بگین، شما هم همین فکر رو نمیکنین؟»
جو هیانگول در مواجهه با این سوال ناگهانی، نمیتونست بگه نه. قطعاً بخش کوچیکی از وجودش چنین حسی داشت.
«بنابراین، برای انجام تجارتهای بزرگ در دنیای رزمی، ما به اعتبارِ خاندان شمشیر قبیله جو نیاز داریم. آه، البته من به شما یا خاندانتون توهین نمیکنم، پس لطفاً سوءتفاهم نشه. ما دنبال یه رابطهی دو سر برد هستیم که در اون به همدیگه کمک کنیم.»
با این حال، جو هیانگول تمایلی به همکاری با اونها نداشت.
دلیلش این نبود که گروه بازرگانی هوانگدو رو خوب میشناخت، یا اینکه از امور داخلی خاندانش خیلی سر در میآورد.
حتی به خاطر این نبود که میتونست نتیجهی این همکاری رو پیشبینی کنه.
دلیلش این بود که نمیتونست به قضاوت مادرش اعتماد کنه. مادرش همیشه وقتی عجله داشت، اشتباه میکرد.
میدونست نباید با مسئلهی گروه بازرگانی هوانگدو اینطوری برخورد کنه، اما از نظر احساسی نمیتونست جلوی خودش رو بگیره.
شاید چون توقعش پایین بود، اما مردی به اسم هوانگ این بهتر از چیزی که فکر میکرد به نظر میرسید. انتظار داشت کسی باشه که فقط پولش رو به رخ میکشه و دنبال زنهاست، اما به نظر میرسید جاهطلبی و عمق خاصی داره.
«پیشنهادتون برای همکاری چیه؟»
«ما بازرگانها به قولهای شفاهی اعتماد نمیکنیم. ما فقط به قراردادها اعتماد داریم.»
هوانگ این سندی رو که با خودش آورده بود، بهش داد.
«این یه قرارداده که میگه گروه بازرگانی ما و خاندان شمشیر قبیله جو با هم متحد میشن. لطفاً بخونینش و امضا کنین. در اصل رهبر خاندان باید این کار رو انجام بده، اما از اونجایی که ایشون شما رو به عنوان نماینده فرستادن و شما هم دخترشون هستین، صلاحیت کافی رو دارین. سر فرصت و با دقت بخونینش. سندهایی که نیاز به امضا دارن رو همیشه باید با وسواس خوند.»
جو هیانگول در باطن دستپاچه شده بود. انتظار داشت امروز فقط ملاقات کنن و دربارهی چیزهای مختلف حرف بزنن، اما فکر نمیکرد تا پای تنظیم قرارداد پیش برن.
«یعنی مادر از این موضوع خبر داشت؟»
حداقل یه چیز قطعی بود. اگه با یه توافقنامه برمیگشت، مادرش حسابی خوشحال میشد. به هر حال، اون همون مادری بود که سعی کرده بود با اون لباسِ قصرِ پرزرقوبرق بفرستدش بیرون.
اگه میخواست طبق دلش عمل کنه، همونجا مخالفتش رو اعلام میکرد و میزد بیرون، اما با توجه به وضعیت فعلی خاندان و مادرش، نمیتونست این کار رو بکنه.
جو هیانگول قرارداد رو از نظر گذروند. بعضی بخشها با یه نگاه قابل فهم بودن، در حالی که بعضی جملهها حتی بعد از چند بار خوندن هم گیجکننده به نظر میرسیدن.
چرا اینهمه کلماتِ غیرضروری لازمه؟ بیاین همهشون رو پاک کنیم و فقط اصل مطلب رو بنویسیم.
میخواست این رو بگه، اما مشکل اینجا بود که نمیتونست دقیقاً بگه چه چیزی باید باقی بمونه. عباراتی وجود داشت که هم لازم به نظر میرسیدن و هم غیرلازم، با کلی بخشهای مبهم.
«اینکه چیزی رو دستوپاشکسته بدونی، مثل اینه که اصلاً هیچی ندونی.»
نه، حتی بدتر از هیچی ندونستن بود. اون داشت بندهای نامشخص رو با یه درکِ نصفهنیمه نادیده میگرفت.
چطور جرئت میکنین با ما بازی کنین؟
تا صفحهی آخر رو خوند، اما حتی یه بند هم پیدا نکرد که ارزشِ چنین فریادی رو داشته باشه. یعنی باید فقط امضاش میکرد و میبردش پیش مادرش؟ و سرش داد میزد که بعداً پشیمون نشه چون این خواستهی اون بوده، نه خودش؟
کاش هنوز چند سال قبل بود، همون دورانِ خامیاش.
«اگه پدر اینجا بود...»
در اون لحظه، نگاهش ناخودآگاه به سمتی که گئوم موگوک نشسته بود چرخید. شاید چون میدونستن این یه جلسهی مهمه، داشتن خیلی آروم غذا میخوردن و حرف میزدن. فقط وقتی حسابی گوشهاش رو تیز کرد، تونست صداشون رو بشنوه.
«خوشمزهست، نه؟»
«خوبه.»
«شما چی، آقا؟»
«خوشمزهست.»
«دیدین؟ نگفتم خوشمزهست؟ بیاین به تکتک مسافرخونههای مشهور سرزمینهای مرکزی سر بزنیم و آشپز خوشمزهترینشون رو بدزدیم و با خودمون ببریم! یا اصلاً، هر کدوممون یه آشپز که با ذائقهمون جور درمیاد رو بدزدیم، سه تا آشپز!»
جو هیانگول با شنیدن این شوخی، بیاختیار لبخندی زد. موقعیتی نبود که بخواد بخنده، اما تماشای اونها سرشار از یه حس آرامشِ عجیبش میکرد. این اواخر مدام کابوس میدید و بیقرار بود، پس چرا الان اینقدر احساس راحتی میکرد؟ اون هم با آدمهایی که امروز برای اولین بار دیده بود.
درست همون موقع، چشماش با چشمهای گئوم موگوک تلاقی کرد. مگه میشد چشمهایی که همین الان اون حرفهای بیمعنی رو زده بودن، اینقدر عمیق باشن؟
لحظهای که این فکر از ذهنش گذشت، خودش رو به کششِ تقدیر سپرد.
در حالی که قرارداد رو توی دستش گرفته بود، از جاش بلند شد و به سمت گئوم موگوک رفت.
هوانگ این از این حرکت ناگهانیِ اون جا خورد، اما فعلاً با احتیاط تماشا کرد.
جو هیانگول همونطور که به سمت گئوم موگوک میرفت، با خودش فکر کرد: «این دیوونگیه.»
امروز واقعاً روزیه که غریزههام دارن طغیان میکنن.
«گفتین که دِینتون رو به من ادا میکنین، مگه نه؟»
«همینطوره.»
«اون دِین رو... میتونین همین الان ادا کنین؟»
«ما بازرگان نیستیم، رزمیکاریم؛ ما آدمهایی هستیم که نمیتونیم زیر بارِ دِین بمونیم.»
اون قرارداد رو به سمت گئوم موگوک گرفت.
«پس یه دلیل بهم بده تا این رو پاره کنم.»