چپتر 455: پدر من هم مرد بسیار ثروتمندیه
چپتر 455: پدر من هم مرد بسیار ثروتمندیه
حرفهای گئوم موگوک مثل خنجری به قلبش نشست.
«مگه تو یه بازرگان نیستی؟ نباید معامله کنی؟»
هوانگ این اغلب به بازرگان بودنش افتخار میکرد. اما خودش هم میدونست. این غرور چیزی جز یه قلعه شنی نبود که با یه موجِ حقیقت فرو میریخت.
او در لحظات سرنوشتساز، همیشه مسائل رو با به حرکت درآوردن ارواح پول حل کرده بود، نه از طریق معاملهگریِ یه بازرگان.
«در حالت عادی، باید تنها پیش من میاومدی و پیشنهادت رو میدادی. میگفتی: "من اون قرارداد رو پس میخوام. شما چی میل دارید؟" مگه یه بازرگان واقعی اینطوری حرف نمیزنه؟ اینکه بفهمه من چی میخوام و چیزی متناسب با اون پیشنهاد بده. کسی که کارهایی رو که با شمشیر نمیشه انجام داد به سرانجام میرسونه، مگه اون یه بازرگان نیست؟»
هوانگ این ناخودآگاه لبش رو گزید. دلیلی که قبلاً در میخانه از حرف گئوم موگوک برافروخته شده بود — وقتی که پرسیده بود مگه یه بازرگان نباید حسابوکتابش درست باشه — احتمالاً به خاطر همین احساس ناامنی و ضعف بود.
بعد از لحظهای سکوت، نگاه هوانگ این به ساختمانی افتاد که ارواح پول واردش شده بودن.
«چه بلایی سر آدمهایی که رفتن داخل اومد؟»
«اون رو من هم نمیدونم.»
«از نوعی سم استفاده کردی؟»
گئوم موگوک لبخندی زد.
«پدرم از سم متنفره. حتی یه نفر هست که به خاطر همین موضوع خیلی ناامید شده.»
منظورش اصلاً چی بود؟ هوانگ این نمیتونست درک کنه. گئوم موگوک از جاش بلند شد.
«خب، اگه کنجکاوی، بیا بریم داخل و ببینیم.»
گئوم موگوک جلو افتاد و وارد شد. قلب هوانگ این میخواست به سمت دروازه اصلی فرار کنه، اما نمیتونست.
نه تنها نمیتونست فرار کنه، بلکه حتی اگه اجازه رفتن هم بهش میدادن، موقع برگشت به جون ناک چی میگفت؟ میگفت بدون اینکه حتی از سرنوشت سه روح پولی که جون ناک براشون ارزش زیادی قائل بود باخبر بشه، فرار کرده؟
به عنوان کسی که هنر رزمی بلد نبود، شاید میتونست چنین کاری کنه. اما جون ناک باور نمیکرد. او فکر میکرد غیرممکنه که اونها همینطوری اجازه داده باشن بره.
هوانگ این با قلبی لرزان، پشت سر گئوم موگوک وارد شد.
همونطور که در راهروی آراسته قدم میزدن، هیچ نشونهای از درگیری، چه برسه به جسد ارواح پول، دیده نمیشد. حتی یه قطره خون هم روی گلهای داخل گلدانِ روی قفسه تزئینی نپاشیده بود.
او مطمئن بود که اونها اونقدر مهارت دارن که بتونن رهبر فرقه مسیر غربی رو بکشن.
«آخه کجا غیبشون زده؟»
این فکر به سرش زد که شاید هر سه نفرشون در اتاقی در انتهای راهرو نشستن و دارن چای میخورن.
«لطفاً همینطور باشه!» یا شاید بعد از کشتن رهبر فرقه مسیر غربی، دارن به جسدش نگاه میکنن و با هم شوخی میکنن.
اما اگه برعکس بود چی؟
در حالی که انواع و اقسام فکرها در سرش میچرخید، اون دو نفر به اتاق انتهای راهرو رسیدن. وقتی وارد اتاق شدن، گئوم ووجین پشت میزی نشسته بود و چای مینوشید. ارواح پول در اتاق نبودن.
«پدر، بازرگانی که اون روز در میخانه دیدیم، دوباره به دیدنمون اومده.»
گئوم ووجین که به بیرون پنجره نگاه میکرد، نگاهش رو به سمت هوانگ این چرخوند.
«سلام عرض میکنم، رهبر فرقه.»
هوانگ این با صدایی لرزان سلام کرد. گئوم ووجین با چهرهای بیحالت به او نگاه کرد. این همون نگاهی بود که در میخانه دیده بود، اما حسِ کسی که این نگاه رو دریافت میکرد، حالا متفاوت بود.
او باید به احوالپرسیهای دیگه ادامه میداد، اما اونقدر کنجکاو بود که نتونست خودش رو کنترل کنه.
«آدمهایی که با من اومده بودن، اول وارد این ساختمون شدن. احتمالاً... شما اونها رو ندیدید؟»
راستش رو بخواد، میخواست مستقیماً بپرسه: «شما سرشون رو زیر آب کردید؟»
گئوم ووجین سرش رو به نشونه نفی تکون داد.
گئوم موگوک از قبل میدونست. کسی که با اونها برخورد کرده بود پدرش نبود، بلکه هوی بود. مگر اینکه دستوری برای اجازه ورود داده میشد، وگرنه امکان نداشت هوی بایسته و تماشا کنه که کسی با هدف قرار دادن پدرش وارد خونه بشه.
برای هوی، این موضوع در حدِ «چطور جرئت میکنن!» بود. او احتمالاً مخفی مونده بود و ارواح پول رو یکییکی موقع ورود، در سکوت از پا درآورده بود. بدون حتی یه قطره خون، بدون حتی یه فریاد.
این مهارتِ رئیس محافظان اهریمن آسمانیِ فعلی بود.
«پس اون آدمها کجا ممکنه رفته باشن؟»
هوانگ این با احتیاط پرسید و به گئوم موگوک نگاه کرد. مگه اون هم نباید کنجکاو باشه؟ پس چطور اینقدر خونسرده؟
در اون لحظه، فکری در ذهن هوانگ این جرقه زد.
«نکنه... این آدمها؟»
مثل قهرمانهای داستانهای مخفیانهای که در دنیای رزمی دهانبهدهان میچرخید.
«یه خاندان اصیل و مرموز که با مخفی کردن قدرتشون زندگی میکنن؟»
و فکر دیگهای به دنبالش اومد.
«بعد یکی از جانشینهای جوان، که طاقتِ اون فضای بسته رو نداره، وارد دنیای رزمی میشه، در مسابقه اژدهای جوان شرکت میکنه و برنده میشه؟ در نهایت، به خاطر همین موضوع، حتی رهبر خاندان هم وارد دنیا میشه.»
او فکر نمیکرد این داستانی که به طور طبیعی در ذهنش شکل گرفته، مضحک باشه. بدون چنین پیشینهای، چطور یه رزمیکار از یه فرقه محلیِ صرف، میتونست در مسابقه اژدهای جوان برنده بشه و سه روح پول رو در یک چشمبههمزدن و بدون هیچ صدایی ناپدید کنه؟
داستان محتملی بود. دنیای رزمی جایی بود که موجوداتی با انواع رازها و معماها در اون وجود داشتند.
با این طرز فکر، او حتی آرامشِ غیرقابلدرکی رو که اونها در میخانه نشون داده بودن، درک کرد. در عین حال، موجی از ترس در وجودش بالا اومد.
«ممکنه حتی من رو هم بکشه تا از رازشون محافظت کنه.»
رازهای یه خاندان مرموز باید مخفی بمونه.
«اگه اینطور نباشه، پس...»
هوانگ این به گئوم موگوک نگاه کرد. با دیدن اون چشمهای شفاف و عمیق، که فرسنگها با نیت کشتن فاصله داشت، بارقهای از امید حس کرد.
«این یه فرصت خواهد بود.»
یه فرصت آسمانی برای تبدیل کردن گروه بازرگانی هوانگدو به بزرگترین گروه بازرگانی زیر آسمان.
گئوم ووجین که بالاخره سکوتش رو شکسته بود، پرسید:
«چه کاری با من داری؟»
آیا باید صادقانه جواب میداد؟ اینکه برای پس گرفتن قرارداد اومده؟ نه، اینکه اومده بود تا اون رو با زور بگیره؟
در حالی که هوانگ این تردید داشت، ناگهان حرف گئوم موگوک رو به یاد آورد.
«اگه واقعاً یه بازرگانی، نباید معامله کنی؟»
هوانگ این نفس عمیقی کشید و بعد رو به گئوم ووجین صحبت کرد.
«من اومدم تا با شما معامله کنم، رهبر فرقه.»
گئوم ووجین بدون کلامی گوش داد.
«لطفاً گروه بازرگانی ما رو به بزرگترین گروه در کل دنیا تبدیل کنید.»
هر کسی این رو میشنید، اون رو دیوانگی مینامید. شاید میپرسیدن چطور میتونه به این سرعت، فقط چون سه روح پول ناپدید شدن، به جون ناک خیانت کنه.
اما این یه خیانت نبود. این یه حسابوکتاب برای بقا بود. حداقل در این لحظه، او باید یه بازرگان واقعی میبود. باید درست حسابوکتاب میکرد.
«در کنار پولی که در این مسیر به دست میاد، نیمی از تمام درآمدهای آیندهم رو تا آخر عمر بهتون تقدیم میکنم.»
این یه قمار از روی ناچاری بود که هوانگ این پیش پای حریفی انداخت که میتونست او رو بکشه یا زنده نگه داره.
جون ناکی که او میشناخت، یه قصابِ بدون خون و اشک بود. اگه چنین مردی هر سه روح پولی رو که براش عزیز بودن از دست میداد، مگه میذاشت این آدمها قسر در برن؟ نه، نمیذاشت.
اگه قرار بود جنگی راه بیفته، او باید طرفِ برنده رو میگرفت.
«بیا سرنوشتم رو روی این آدمها شرط ببندم.»
چون در حال حاضر، اونها کسانی بودن که مقابل چشماش حضور داشتن.
در این لحظه، گئوم ووجین کوتاه پاسخ داد:
«دربارش با پسرم صحبت کن.»
از واکنش گئوم ووجین، هوانگ این متقاعد شد که حدسش درست بوده. یه فرقه معمولی مگه نباید اینطوری واکنش نشون میداد؟
— تو رو به بزرگترین گروه بازرگانی زیر آسمان تبدیل کنیم؟ این چه اراجیفیه؟
اما او گفت که با پسرش صحبت کنه. انگار که اگه دربارش صحبت کنن، این کار شدنیه.
گئوم ووجین، انگار که دیگه حرفی برای گفتن نداره، چایاش رو نوشید و دوباره نگاهش رو به سمت پنجره برگردوند.
«خب، دیگه راه بیفتیم.»
با حرف گئوم موگوک، هوانگ این با احترام سرش رو برای گئوم ووجین خم کرد. هوانگ این به دنبال گئوم موگوک از اتاق خارج شد.
لحظهای که پاش رو بیرون گذاشت، بیاختیار آهی از سینهش خارج شد.
وقتی از ساختمان فاصله گرفتن، هوانگ این از گئوم موگوک پرسید: «احیاناً جلوی رهبر فرقه اشتباهی ازم سر زد؟»
«اشتباهی نکردی. اما شرایط معامله رو نمیشه عالی دونست.»
«منظورتون چیه؟»
«چیزی که به عنوان بهای معامله پیشنهاد دادی، پول بود.»
گئوم موگوک لبخند محوی زد و اضافه کرد: «پدرم هم پول زیادی داره.»
هوانگ این انگار که بخواد اعتراض کنه، گفت: «مبلغی که من تضمین کردم فقط "زیاد" نیست، یه ثروت بیکرانه.»
«پدرم هم مبلغی داره که کاملاً بیکرانه.»
آخه داشت درباره چی حرف میزد؟
بزرگترین گروه بازرگانی زیر آسمان داشت نیمی از ثروتش رو پیشنهاد میداد و اون داشت این رو با یه ثروت شخصی مقایسه میکرد؟
هر از گاهی، این آدم حرفهایی میزد که اصلاً تو کتش نمیرفت.
«در هر صورت، الان بیشتر شبیه یه بازرگان رفتار میکنی.»
با دیدن چهره آرام گئوم موگوک، هوانگ این احساس آرامش کرد.
حداقل به نظر میرسید که قرار نیست کشته بشه.
طبیعتاً بعد از اون، فکرش رفت سمت جون ناک.
«وقتی بفهمه سه نفری که با من اومدن مُردن، ساکت نمیشینه. تمام زیردستهاش رو میاره تا شما رو بکشه.»
«حدود سیصدتا زیردست داره؟»
این همون شوخیای بود که گئوم موگوک قبلاً کرده بود.
حرفش درباره اینکه سیصد نفر لازمه تا پدرش دست به شمشیر بشه، دیگه فقط شبیه یه شوخی به نظر نمیرسید.
«در کل فقط کمی بیشتر از سی نفرن، اما میدونم بینشون استادهایی هستن که حتی از اونهایی که من آوردم هم ماهرترن.»
گئوم موگوک برای لحظهای به هوانگ این خیره شد.
وقتی لبخند از روی صورت گئوم موگوک محو شد، هوانگ این حدس زد که قراره حرف مهمی زده بشه؛ حرفی که تکلیف زندگیش رو روشن میکنه.
«برگرد و فقط همون آدم رو بیار اینجا.»
هوانگ این جا خورد.
این یعنی چی؟ یعنی باید جون ناک رو فریب میداد و میآورد اینجا تا کشته بشه، مگه نه؟
«ممکنه بهم شک کنه و من رو بکشه.»
«ممکنه به ما خیانت کنی.»
هوانگ این میدونست.
این یه امتحان برای اون بود.
معنیش این بود که اگه از این امتحان سربلند بیرون بیاد، باهاش دست دوستی میدن.
ترازوی قلبش بالا و پایین میشد.
یه انتخاب اشتباه در این لحظه، مساوی با مرگ بود.
«اگه بیارمش؟ میتونید از پسش بربیاید؟ اون مرد استاد خیلی بزرگتری نسبت به اونهاییه که قبلاً اومدن.»
«اینکه میتونیم از پسش بربیایم یا نه، چیزیه که تو باید قضاوت کنی. اما این رو بدون. رویای تو اونقدر بزرگه که پای یه آدم خیلی خطرناک رو وسط کشیدی.»
شاید اون فکر میکرد آدم خطرناک کسیه که باهاش متحد شده، اما منظور گئوم موگوک از اون آدم خطرناک، پدرش بود.
«پس، با دقت قضاوت کن. راه برگشتی از این معامله وجود نداره.»
***
اگه بخوایم اول نتیجه رو بگیم، هوانگ این خاندان نجیبزاده مرموز رو انتخاب کرد.
دلیلش ساده بود.
اینکه حریفش قضاوت رو به عهده خودش گذاشته بود، نشونه اعتمادبهنفسی بود که داشتن؛ یعنی حتی اگه خیانت میکرد و همه رو با خودش میآورد، باز هم میتونستن از پسش بربیان.
البته، این یه انتخاب موقتی بود.
قصد داشت پاش رو توی هر دو جبهه نگه داره و اوضاع رو زیر نظر بگیره.
مگه کار ترازو بالا و پایین رفتن نیست؟
فعلاً، جون ناک رو پیش اونها میبرد.
اگه میبردش و فرقه مسیر غربی جون ناک رو میکشت، طبق نقشه اولیه با اونها میموند.
اگه جون ناک شکستشون میداد، طوری کنارش میموند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
چیزی که فکرش رو مشغول کرده بود این بود که جون ناک یه پشتیبان داشت، اما اون چیزی بود که باید بعداً نگرانش میشد.
چیزی که الان باید نگرانش میشد این بود که چطور بدون برانگیختن شکش، اون رو بیاره.
توی راه فکرهای زیادی کرد.
باید میگفت ارواح پول دارن صداش میزنن؟ اونوقت چرا تو رو فرستادن و نه یکی از خودشون رو؟ حتماً موقعیتیه که حضور هر سهتاشون لازمه.
نه. اینجور دلیلها فایده نداشت.
بعد از کلی فکر کردن، یه راه به ذهنش رسید.
«میخوام فرقه مسیر غربی رو به سمت خودمون جذب کنم.»
با حرف هوانگ این، چشمهای جون ناک از تعجب گرد شد.
اون رو با سه روح پول فرستاده بود، اما اون تنها برگشته بود تا این رو بگه.
جون ناک بدون اینکه افکار درونیش رو لو بده، با آرامش پرسید: «دلیل اینکه یهو سعی داری اونها رو بیاری چیه؟»
«همونطور که حرف میزدیم، از جانشینشون خوشم اومد.»
«به چه دلیل؟»
«اون من رو یاد راه و رسم تجارتی انداخت که این اواخر فراموش کرده بودم.»
قیافه جون ناک کمی درهم رفت.
ذات وجودی اون، نقطه مقابل راه و رسم تجارت بود.
حرف زدن از راه و رسم تجارت در این موقعیت، عصبانیکننده بود.
«اونها فرقهای هستن که مطمئناً از خیلی جهات مفید خواهند بود. لطفاً به قضاوت من اعتماد کنید.»
جون ناک بالاخره درباره ارواح پول پرسید: «ارواح پولی که باهات اومدن کجا هستن؟»
«بهشون گفتم همونجا نگهشون دارن. فقط به من اجازه بدید. میرم و امضای قرارداد رو میگیرم. معتقدم دلیلی که قرارداد خاندان شمشیر قبیله جو به اونها سپرده شده، برای این بوده که این ارتباط شکل بگیره.»
اون اصلاً ازش نخواست که همراهش بیاد.
اگه این کار رو میکرد، جون ناکِ شکاک بلافاصله بوی خطر رو حس میکرد.
«مگه تا الان همیشه به حرفهاتون گوش ندادم؟ پس لطفاً، این موضوع رو به من بسپرید.»
هوانگ این واقعاً داشت با تمام وجودش نقش بازی میکرد.
مجبور بود.
ممکن بود واقعاً در همین لحظه و همینجا کشته بشه.
جون ناک که بدون کلامی به هوانگ این خیره شده بود، درخواستش رو قبول کرد.
«بسیار خب، بیارشون.»
«ممنونم. همین الان میرم و امضای قرارداد رو میگیرم.»
وقتی هوانگ این رویش رو برگرداند، در دل فریاد زد: «بگو که باهام میای! باید بهم شک کنی!»
درست وقتی که میخواست در رو باز کنه و بره.
«بیا با هم بریم.»
هوانگ این برگشت و عمداً چهرهش رو سخت و جدی کرد.
«خودم میتونم از پسش بربیام. نیازی نیست با من بیاید.»
«بیا با هم بریم. کنجکاو شدم خودم ببینم چه جور آدمیه که نظرت رو عوض کرده.»
این موفقیتی بود که از دل شک بیرون اومده بود، اما اون شک کاملاً نفوذناپذیر بود.
قبل از حرکت، مخفیانه به بقیه ارواح پول دستور داده بود که دنبالش بیان.
دیروقت شب، گئوم موگوک و گئوم ووجین کنار هم توی یه ننو دراز کشیده بودن و به آسمون شب نگاه میکردن.
«این اولین بارته که روی ننو میخوابی، مگه نه؟»
«بله.»
«یه تجربه اول دیگه با شما، پدر!»
گئوم موگوک واقعاً خوشحال بود.
در گذشته، امیدوار بود پدرش چنین احساساتی رو درک کنه، اما حالا دیگه چنین آرزویی نداشت.
باور داشت که پدرش خواهد فهمید.
مهم نبود اگه بدون اینکه متوجه بشه از کنارش میگذشت.
قصد داشت از این به بعد مدام احساساتش رو ابراز کنه.
«این ننو رو میبرم و بین انگشتهای اون مجسمه بزرگ جلوی تالار اهریمن آسمانی میبندمش. اگه حوصلهتون سر رفت، میتونید اونجا استراحت کنید.»
اگه بین اون انگشتهای مایل نصب میشد، نمای واضحی از فرقه الهی اهریمن آسمانی رو به نمایش میگذاشت.
البته، فکر نمیکرد پدرش واقعاً اونجا دراز بکشه.
«تو اونی هستی که میخواد اونجا دراز بکشه، مگه نه؟»
«کی قراره هنر رزمی ذهنخوانی رو بهم یاد بدید؟»
همونطور که برای مدتی طولانی به آسمون شب خیره شده بودن، جون ناک و هوانگ این از راه رسیدن.
با دیدن اون دو نفر که توی حیاط روی ننو دراز کشیده بودن، جون ناک در دلش مات و مبهوت موند.
«واقعاً فقط برای استخدام چنین آدمهایی از من اجازه گرفت؟»
رزمیکارهایی که کنار هم روی یه ننو دراز کشیدن و فقط دارن وقتگذرونی میکنن؟ تا حالا چنین رزمیکارهایی ندیده بود.
گئوم موگوک روی ننو نشست.
«برگشتی!»
با دیدن لبخند درخشان گئوم موگوک، حس عجیبی به جون ناک دست داد.
برای یه رزمیکار، به نظرش زیادی معصوم میرسید.
نگاه جون ناک به سمت گئوم ووجین چرخید که هنوز روی ننو دراز کشیده بود.
گئوم ووجین داشت به ستارههای آسمون شب نگاه میکرد.
با دیدن این صحنه، جون ناک هم ناخودآگاه همون مسیر نگاه رو دنبال کرد و به آسمون شب خیره شد.
نمیدونست چرا نگاه کرد.
فقط یه فکر خودکار بود؛ چون اون آدم داشت نگاه میکرد، اون هم باید نگاه میکرد.
حتی با وجود دیدن اون ستارههای فوقالعاده زیبا، جون ناک حس اضطراب وصفناپذیری پیدا کرد.
و اینطوری بود که فهمید.
«یه جای کار میلنگه.»