چپتر 457: مگه اومدن به سرزمینهای مرکزی عالی نیست؟
چپتر 457: مگه اومدن به سرزمینهای مرکزی عالی نیست؟
«الان آرومتر شدی؟»
هوانگ این با شنیدن حرف گئوم موگوک، سرش رو تکون داد و جواب داد:
«بله، به لطف شما.»
با وجود این حرف، قلب هوانگ این هنوز داشت به شدت میتپید.
حتی توی اون موقعیت پرتنش هم اینقدر نلرزیده بود. همهچیز توی یه چشمبههمزدن اتفاق افتاده بود. در واقع، تازه بعد از تموم شدن ماجرا و وقتی فهمید واقعاً در آستانهی مرگ بوده، قلبش شروع کرد به تپیدنِ دیوونهوار.
ذهنش توی وضعیتی نبود که بتونه برگرده، برای همین توی اتاق گئوم موگوک بود و آبی رو که بهش داده شده بود مینوشید.
آب رو با ولع سر کشید و پرید توی گلوش.
فقط بعد از چند بار سرفه کردن بود که بالاخره آروم شد. اتفاقاتی که همین چند لحظه پیش افتاده بود، واقعاً مثل یه رویا بود. این حقیقت که چیزی نمونده بود بمیره، هنوز براش باورکردنی نبود.
«اون هنر رزمی که آخرش استفاده کردی... بیخیال.»
خودش ندیده بود چون چشماش رو بسته بود، اما حس کرد نباید بیملاحظه سوال بپرسه، برای همین دهنش رو بست.
با یادآوری صحنهی ارواح پولِ مرده، دوباره نفسش تند شد.
اون چیز زیادی از هنرهای رزمی نمیدونست، اما یه چیزهایی رو میتونست تشخیص بده؛ اینکه اونها مردایی نبودن که به این راحتی بمیرن. هنر رزمیای که این مردِ روبروش استفاده کرده بود، حتماً هنر الهی بیهمتای خاندان نجیبزاده اسرارآمیز بوده.
«حالا باید چیکار کنم؟»
با مرگ جون ناک، نگرانی جدیدی به جون هوانگ این افتاد.
«به محض اینکه بفهمن جون ناک مرده، اون آدم ترسناکی که ازش حرف میزد، اول سراغ من میاد.»
جون ناک به اندازهی کافی وحشتناک بود، پس اون کسی که بهش هشدار داده بود چقدر باید ترسناک باشه؟ شاید حتی از ترس خودش رو خیس میکرد.
باید فقط میذاشت و میرفت یه جای دور؟ یه لحظه بهش فکر کرد، اما نمیتونست. اگه گروه بازرگانی هوانگدو رو رها میکرد و فرار میکرد، از چه راهی میخواست نون بخوره؟
«خواهش میکنم پیشم بمونید. نباید حتی یه لحظه از کنارم جم بخورید.»
«نمیتونم این کار رو بکنم. برای من، الان هر لحظه باارزشه. وقتی برای گذروندن با تو ندارم.»
«پس وقتی اون آدم بیاد چیکار کنم؟ خبر مرگ جون ناک باید به گوشش برسه، پس بلافاصله حمله نمیکنه، اما نه... اگه بدشانس باشم، ممکنه همینطوری که داره رد میشه، یه سری هم به اینجا بزنه.»
توی اون لحظه، گئوم موگوک ناگهان پرسید:
«تو از اون کسی که قراره بیاد میترسی، اما از من نمیترسی؟»
هوانگ این جا خورد.
تازه یادش اومد که این همون مردیه که جون ناک و ارواح پول رو با یه حرکت کشته بود. اگه قرار بود از کسی بترسه، باید از این مرد میترسید. به دلیلی، باهاش احساس راحتی کرده بود و برای لحظهای فراموش کرده بود که این آدم چقدر میتونه سهمگین باشه. این کسی نبود که بتونه همینطوری جلوش گله و شکایت کنه.
«معذرت میخوام.»
هوانگ این سرش رو خم کرد.
گئوم موگوک رو به اون مردِ ناامید گفت:
«اگه کسی اومد دنبالت، بیارش پیش من.»
چهرهی هوانگ این از خوشحالی باز شد. خیلی میترسید که اون مرد بگه: «تو هم دست داشتی، پس خودت باهاش کنار بیا.» حالا، این مرد تنها کسی بود که میتونست بهش اعتماد کنه.
«راستی، تکلیف بقیهی ارواح پول چی میشه؟»
«ما ترتیبشون رو میدیم، پس نگران نباش.»
حرفهاش دلگرمکننده بود.
از پنجره میتونست حیاط رو ببینه. جنازههایی که تا همین چند وقت پیش اونجا ولو شده بودن، همگی غیب شده بودن. حتی یه قطره خون هم روی زمین نمونده بود. درست همونطور که ارواح پولی که وارد ساختمون شده بودن ناپدید شدن، جنازهها هم بدون هیچ ردی از بین رفته بودن.
هوی توی مدت کوتاهی همهچیز رو تمیز کرده بود. به آدمهایی که اینطوری به مسائل رسیدگی میکردن، قطعاً میشد اعتماد کرد.
وقتی قلبش آروم گرفت، هوانگ این با احتیاط گفت:
«میخوام معاملهای رو که اون موقع در موردش حرف زدیم، ادامه بدم.»
هوانگ این به هیچ وجه نمیخواست این فرصت رو از دست بده. حالا که با چشمهای خودش دیده بود هنرهای رزمی اون چقدر قویه، حتی بیشتر از قبل برای از دست ندادنش مصمم بود.
«گفتی رویات اینه که رئیس بزرگترین گروه بازرگانی زیر آسمان بشی؟»
«درسته.»
«توی حرفت صادقی؟»
«اگه نبودم، با کسی مثل جون ناک دست دوستی نمیدادم.»
گئوم موگوک خیره به چشماش نگاه کرد و پرسید:
«دلیلش این نبود که چون صادق نبودی باهاش همدست شدی؟»
حرفش درست به هدف خورد. گئوم موگوک به صحبت با هوانگ اینِ شوکه شده ادامه داد:
«من ممکنه چیز زیادی از دنیای بازرگانها ندونم، اما این رو خوب میدونم؛ برای اینکه رئیس بزرگترین گروه بازرگانی زیر آسمان بشی، باید به آدمی تبدیل بشی که لایق اون جایگاه باشه.»
هوانگ این در سکوت به حرفهای گئوم موگوک گوش میداد.
«من معتقدم که توی رویای تو، نباید جایی برای جون ناک، یا من، یا پدرت، یا اون آدم ترسناکی که قراره بیاد باشه.»
هوانگ این نمیتونست منظورش رو درک کنه.
«پس چه چیزی باید توی اون رویا باشه؟»
«یه بازرگان. بازرگانی با تواناییِ رهبریِ بزرگترین گروه بازرگانی زیر آسمان. بازرگانی که اعتماد و شرف داره، توی مذاکره مهارت داره و توانایی مدیریت بحرانها رو داره. بازرگانی با یه شبکهی اطلاعاتی و قدرت رهبری، و همینطور بینشی نسبت به دنیا و چشمِ شناختِ آدمها. آیا توی اون رویا، جایی برای چیز دیگهای هست؟ جایی برای این بوی تعفن خون، یا این شمشیر سرد هست؟»
صورت هوانگ این از شرم سرخ شد. وقتی از خودش پرسید که کدوم یک از چیزهایی رو که گئوم موگوک بهشون اشاره کرد داره، هیچ چیزی نداشت که با اطمینان جواب بده.
بعد از اینکه مدت طولانی غرق در فکر بود، هوانگ این تصمیمش رو فاش کرد:
«میخوام با ذهنیتِ شروعی دوباره، با خاندان شمشیر قبیله جو متحد بشم. اجازه دارم یه قرارداد جدید بنویسم و براشون بفرستم؟»
گئوم موگوک میتونست ببینه که اون، حداقل، آدم ناامیدکنندهای نیست. برای همین سرش رو تکون داد.
در حقیقت، این اجازه به خاطرِ هوانگ این صادر نشده بود؛ بلکه به خاطر جو هیانگول از خاندان شمشیر قبیله جو بود. اون احتمالاً هنوز نگران این بود که چطور با این موضوع کنار بیاد. خاندان شمشیر قبیله جو هنوز با سختیهایی روبرو بود و نیاز داشت که از طریق این فرصت، دوباره متولد بشه. بنابراین، این حرفها برای جو هیانگول بود.
«حواسم بهت هست.»
چطور میتونست نفهمه که منظورش اینه که «فکرِ کلک زدن به سرت نزنه»؟ هوانگ این سرش رو خم کرد و با احترام جواب داد:
«ممنون که اجازه دادید. من دیگه مرخص میشم.»
همونطور که از حیاطی که تا همین چند لحظه پیش جنازهها توش افتاده بودن بیرون میرفت، گئوم موگوک آخرین نصیحتش رو بهش کرد:
«اونقدر مسحور رویات نشو که واقعیت رو فراموش کنی. دنیای تو اونجاست، نه اینجا. من کسی هستم که مثل دود ناپدید میشه، اما خاندان شمشیر قبیله جو باقی میمونه.»
***
صبح روز بعد، راهی اقامتگاه پدرم شدم.
«پدر، اجازه هست بیام تو؟»
«بیا تو.»
وقتی وارد شدم، پدرم داشت چندین گزارش ارسالی رو بررسی میکرد. اونها گزارشهایی بودن که ساما میونگ از فرقه اصلی فرستاده بود. مسائلی که قطعاً به تایید پدرم نیاز داشتن، به عنوان گزارشهای فوری رسیده بودن.
«حتی وقتی بیرون هستید هم کار میکنید؟»
«یه روز که روی صندلی من بشینی، خودت میفهمی.»
با حرکتی اغراقآمیز، مخالفتم رو نشون دادم.
«نه، ممنون. لطفاً بعداً، خیلی خیلی بعدتر، اون رو به من بسپارید.»
«میخوای بذاری من به این عذاب کشیدن ادامه بدم؟»
بعد از مکثی کوتاه، از پدرم پرسیدم:
«اگه من اون رو به ارث ببرم، شما میرید سفر و خوشگذرونی؟ اگه قول بدید این کار رو بکنید، بهش فکر میکنم.»
پدرم جوابی نداد.
چون قصدی برای ادامه دادن به این سکوتِ معذبکننده نداشتم، لبخندی زدم و موضوع رو عوض کردم.
«خیلهخب، بیاید از قبل یه کم تمرین کنیم. کاری هست که بتونم کمکتون کنم؟»
با این حرف، پدرم یکی از گزارشها رو به دستم داد. اون گزارش جزئیاتِ تحرکاتِ اخیرِ یه خاندان خاص رو توضیح میداد. بالاخره، پدرم هدفمون رو فاش کرد:
«دلیلی که داریم به شانشی میریم، به خاطر قبیله اژدهای زرین هست.»
اسمی به مراتب بزرگتر از چیزی که انتظار داشتم، به میون اومد.
قبیله اژدهای زرین.
خاندانی که به خاطر ثروتشون، جزو پنج خاندان برتر در سرزمینهای مرکزی بودن. نمادِ واقعیِ ثروتِ بیکران. اونها فقط یه خاندان با پولِ زیاد نبودن.
رهبر قبیله اژدهای زرین، گئوم چونبانگ، نه تنها در امور دنیای بازرگانها آگاه بود، بلکه توی دنیای رزمی هم به عنوان یه استاد مطلق در هنر رزمی مخفیِ خاندان، یعنی هنر الهی اژدهای زرین، شهرت داشت.
به این ترتیب، قبیله اژدهای زرین استادان بیشماری داشت که از او پیروی میکردند.
«از یه جایی به بعد، قبیله اژدهای زرین مخفیانه شروع به جذب و اداره گروههای بازرگانی کرد.»
برای خاندانهای ثروتمند ممکن بود که مخفیانه گروههای بازرگانی رو به دست بیارن.
مشکل در چیزی بود که بعد از اون اتفاق افتاد.
«پس گروه بازرگانی هوانگدو هم یکی از اون گروههای بازرگانی بوده.»
پدرم سر تکون داد.
«اونها با گسترش تهاجمی گروههای بازرگانیشون با استفاده از رزمیکارها، پول زیادی به دست آوردن. با این حال، اون پول به قبیله اژدهای زرین نرسید.»
«پس اون مبالغ هنگفت پول داشت یه جای دیگه سرازیر میشد.»
ساما میونگ با حس کردن حرکات عجیب قبیله اژدهای زرین، تحقیق درباره اونها رو بهطور جدی شروع کرد و سرنخی پیدا کرد که نشون میداد اونها با نیروهای پنهان در ارتباط هستن.
در واقع، با توجه به اقدامات نیروهای پنهان تا به اینجا، فقط قدرتی در سطح قبیله اژدهای زرین میتونست از پس چنین کاری بربیاد.
«کسی که این بار میاد، باید همون شخصی باشه که مخفیانه امور خارجی قبیله اژدهای زرین رو مدیریت میکنه.»
از اونجایی که این یه عملیات مخفیانه بود، ارواح پولِ کشتهشده احتمالاً رزمیکارهای مستقیمِ زیر نظر قبیله اژدهای زرین نبودن، بلکه افرادی بودن که از بیرون استخدام شده بودن.
به جز جون ناک، اونها احتمالاً حتی نمیدونستن که به قبیله اژدهای زرین وابسته هستن.
«از اونجایی که پای حمایت مالی کلانی در میونه، رهبر قبیله باید اجازهش رو داده باشه. در این صورت، شخصی که پشت این ماجراست یا در جایگاهی قرار داره که میتونه رهبر قبیله رو متقاعد کنه یا...»
بعد از مکثی کوتاه، اضافه کردم:
«اونها همین حالا هم قدرت قبیله اژدهای زرین رو غصب کردن.»
ایم سو-هوا، رهبر خاندان شمشیر قبیله جو، وارد اتاق دخترش شد.
دخترش، جو هیانگول، پشت میزش نشسته بود و به چیزی نگاه میکرد.
در کمال تعجب، اون یه کتاب بود.
آخرین باری که دیده بود دخترش کتاب بخونه کی بود؟
«داری چیکار میکنی؟»
«آه، اومدین؟»
از روزی که دخترش با جانشین گروه بازرگانی هوانگدو ملاقات کرده بود، رفتارش تغییر کرده بود.
«داشتم کتابی رو میخوندم که جزئیات قراردادها رو توضیح میده.»
«چرا اون؟»
«گروه بازرگانی هوانگدو یه قرارداد جدید رو از قبل فرستاده.»
«بده ببینم.»
ایم سو-هوا قرارداد رو خوند.
بعد از چند خط، خیلی زود تمرکزش رو از دست داد.
اون میتونست تمام شب کتابچههای هنرهای رزمی رو بخونه و براش جالب باشن، اما کلماتی مثل اینها اصلاً توی ذهنش نمیرفت.
«داشتم دنبال کلماتی میگشتم که درست نمیشناختمشون.»
انتظار نداشت که گروه بازرگانی هوانگدو قرارداد جدیدی بفرسته.
با خودش فکر کرده بود که این دیگه چه جور کلکیه.
«این بار، قراردادی فرستادن که هیچ بندِ تلهای نداره.»
«و تو این رو فقط با نگاه کردن بهش میفهمی؟»
در گذشته، اون قطعاً از این حرف از کوره در میرفت. اون رو یه توهین تلقی میکرد.
اما حالا، توی آستینش تکه کاغذی بود که همون بالا نوشته شده بود: «بیا عصبانی نشیم.»
آیا به خاطر این بود که فکر میکرد «نباید عصبانی بشم»؟ از دیدگاه مادرش، این حرف منطقی بود.
درسته، ممکنه.
اینها کلمات بعدی بودن که زیر «بیا عصبانی نشیم» نوشته شده بودن.
درسته، ممکنه.
«نگران نباشین. قرار نیست همینطوری امضاش کنم؛ قصد دارم بدم یه بار دیگه چکش کنن.»
«توسط کی؟»
«توسط کسی که این چیزها رو خوب میشناسه. وقتی برگشتم بهتون میگم.»
ایم سو-هوا عصبانی بود.
چرا دخترش به جای اینکه فقط توافق رو نهایی کنه، داشت درباره چیزی که هیچی ازش نمیدونست تحقیق میکرد؟
با این حال، فرصتی برای عصبانی شدن پیدا نکرد.
یه جورایی، رفتار دخترش با اون نسبت به همیشه فرق داشت.
با دختری که قبلاً با تندی جوابش رو میداد و حالا اینقدر نرم و آروم صحبت میکرد، نمیتونست همینطوری یهو از کوره در بره.
«من دیگه میرم! اوه، در ضمن حتماً غذاتون رو درست بخورین!»
ایم سو-هوا بیشتر از همه از آخرین حرفهای دخترش تعجب کرد.
کی تا حالا شنیده بود که اون بگه حتماً غذا بخوره؟ نه، اصلاً تا حالا چنین چیزی شنیده بود؟ حالا دیگه نگران دخترش شده بود.
حالت چهره جو هیانگول موقع ترک خاندان درخشان بود.
به خودش افتخار میکرد که دوباره بدون بالا بردن صداش، گفتگو با مادرش رو تموم کرده.
وقتی آگاهانه تلاش میکرد مهربون صحبت کنه، دلیلی برای دعوا با مادرش وجود نداشت.
البته، مدام حس بحران داشت، انگار که قرار بود حداقل یه بار هم که شده همه چیز حسابی منفجر بشه.
«فکر میکنم امضا کردن قرارداد بیخطر باشه.»
با این حرفِ گئوم موگوک، جو هیانگول غرق در شادی شد.
اون از گئوم موگوک خواسته بود قراردادی رو که هوانگ این فرستاده بود، بررسی کنه.
و نتیجه همون چیزی بود که خودش ارزیابی کرده بود.
«اینکه اونها نظرشون رو عوض کردن، همهش به لطف شماست، قهرمان جوان.»
«نه. به خاطر اینه که شما از من کمک خواستین، دوشیزه جو.»
اگه اون روز توی مسافرخانه از گئوم موگوک کمک نخواسته بود، سرنوشت دیگهای براش رقم میخورد.
«رابطهم با مادرم هم بهتر شده. اما این در واقع باعث اضطرابم میشه. نگرانم که تمام این تنشهای انباشتهشده یهو به شکل بدی منفجر بشه.»
گئوم موگوک با چهرهای بیتفاوت پرسید:
«اگه بشه چی؟»
راه حل گئوم موگوک ساده بود.
«چیزی که قبلاً ده بار منفجر میشد، حالا به یک بار کاهش پیدا کرده.»
«اگه بعد از این همه انباشته شدن منفجر بشه چی؟»
در حالی که اون نگران بود انفجار ده برابر بزرگتر باشه، گئوم موگوک فیتیله رو کوتاه کرد.
«تو تحمل میکنی، و باز هم تحمل میکنی. اگه بعد از اون منفجر بشه، ممکنه انفجار بزرگی باشه. آیا امروز قبل از اینکه بیای اینجا، در مقابل مادرت خودت رو کنترل کردی؟»
گفتگوش با مادرش رو به یاد آورد و خیلی زود سرش رو به نشونه نفی تکون داد.
اینطور نبود که احساساتش رو سرکوب کرده باشه.
بیشتر شبیه این بود که سعی کرده بود مادرش رو از زاویه دیگهای ببینه.
با ذهنی که فکر میکرد: «درسته، ممکنه.»
«پس مشکلی پیش نمیاد. نگرانی تو از یه سوءتفاهم ناشی میشه.»
«منظورتون چیه؟»
«این یه سوءتفاهم رایجه که ما داریم. این توهم که اگه یه رابطه خوب ناگهان از هم بپاشه، انفجار عظیمی رخ میده.»
«مگه اینطور نیست؟»
«برعکس، با دعواهای کوچیکِ مداومه که یه روز همه چیز محکوم به انفجار بزرگی میشه. اون دعواهای کوچیک ممکنه ناچیز به نظر برسن، اما زخمهایی روی قلب آدم به جا میذارن و باعث متشنج شدن فضا میشن. در مقابل، اگه به حفظ یه رابطه خوب ادامه بدی، چیزی که قرار بود یه انفجار بزرگ باشه، در عوض به یه انفجار کوچیک تبدیل میشه. به قدرت اون لحظاتی که کلمات خوب رو یکییکی با هم رد و بدل کردین، شک نکن.»
آخرین کلمات بهخصوص در وجودش طنینانداز شد.
هنوز از اینکه گفتگوش با مادرش رو بدون بالا بردن صداش تموم کرده بود، حس خوبی داشت.
جو هیانگول با دقت خیره شد.
انگار نگاهش میگفت: چطور میتونین اینقدر خوب صحبت کنین؟
یاد گرفتنش زمان خیلی زیادی ازت میگیره.
یه عمر طول کشید تا به کسی که الان هستم تبدیل بشم.
«پس من دیگه میرم. برای امروز خیلی ازتون ممنونم.»
موقع خداحافظیِ جو هیانگول، گئوم موگوک صحبت کرد.
«حالا که اینجایی، قبل از رفتن باید با امنترین گاوصندوق دنیای رزمی ملاقات کنی.»
گئوم موگوک حس کرد که اون میخواد پدرش رو ببینه.
و همچنین اینکه نمیتونست خودش رو راضی به گفتنش کنه.
«پدر داره توی حیاط پشتی قدم میزنه. بیا بریم.»
در حالی که دنبال گئوم موگوک به سمت حیاط پشتی میرفت، در جاش ایستاد.
«متأسفم، اما امروز دیگه میرم. لطفاً بعداً سلام من رو بهشون برسونین.»
«حتماً.»
در حالی که برمیگشت، قدمهاش بدون اینکه خودش متوجه بشه تندتر شد.
به خاطر این نبود که دیدن اون مدام پدر خودش رو به یادش میآورد.
به خاطر این بود که حس میکرد نباید باهاش ملاقات کنه.
گئوم موگوک در حالی که به قامت در حال دور شدنش در فاصله دور نگاه میکرد، انگار که با خودش حرف میزنه، گفت.
نگاهش به اون بود، اما کلماتش برای شخصی بود که مطمئناً از فاصلهای دور پشت سرش به وضوح گوش میداد.
«اومدن به سرزمینهای مرکزی عالی نیست؟ حتی میتونی محبوبیتت رو هم تأیید کنی. پدر، وقتی به شانشی رسیدیم، بیا یه مسابقه محبوبیت راه بندازیم.»
اون الان نمیتونست چهره پدرش رو ببینه، اما یه جورایی میتونست تصورش کنه.
تصویر پدرش، با چهرهای متکبر، که این چالش رو رد نمیکنه.