چپتر 458: آن‌ها تله نمی‌گذاشتند
چپتر 458: آن‌ها تله نمی‌گذاشتند
بعد از بدرقه کردن جو هیانگول، به حیاط پشتی رفتم.
پدرم اونجا بود؛ دستهاش رو پشتش قلاب کرده بود و به آسمون خیره شده بود.
همیشه همینطور بود، اما تماشای پشتِ پدرم همیشه تنهایی خاصی رو القا میکرد.
این یه تنهایی ذاتی بود؛ تنهاییای که هر چقدر هم با محبت کنارش رفتار میکردم، نمیتونستم از بین ببرمش.
پدر، لطفاً اینقدر تنها نباش. پسرت اینجاست. پسری که بیشتر از هر کسی بهت احترام میذاره و دوستت داره.
«بانو جو، که انگار شما رو بیشتر از من دوست داره، همین الان رفت. ازم خواست سلامش رو بهتون برسونم.»
پدرم به سمتم برگشت. چطور میتونست اینقدر آروم باشه و حتی ذرهای از شوخیِ عمدیِ من خجالت نکشه؟
«واقعاً میخوای رقابت کنی؟»
پدرم طوری رفتار کرد که انگار تمام حرفهای من رو تو حیاط جلویی شنیده و نپرسید منظورم چیه. در عوض، حالتش طوری بود که انگار میگفت: «هر چی داری رو کن.»
تصور کردم که با پدرم، بدون هیچ دغدغهای، در سرزمینهای مرکزی سفر میکنم. نه تو موقعیتی مثل الان که مجبور به دیدن خون و خونریزی بودیم، بلکه سفری که بتونیم توش فقط استراحت کنیم و لذت ببریم.
چی میشد اگه با زنهای جنگجو نوشیدنی میخوردیم؟ نمیتونستم تصور کنم پدرم جلوی اونها چطور رفتار میکنه.
پدر، من آرزوی بزرگی ندارم. فقط میخوام اینطوری با تو خوش بگذرونم.
در همین لحظه، پدرم ناگهان پرسید: «چرا اینقدر برای مراقبت از اطرافیانت به زحمت میافتی؟»
داشت درباره این میپرسید که چرا باعث شدم خاندان شمشیر قبیله جو و گروه بازرگانی هوانگدو با هم متحد بشن. این اتفاقی بود که بدون من هرگز نمیافتاد.
چطور باید جواب میدادم؟ چون ارزش مراقبت کردن دارن؟ چون دارم سعی میکنم مثل آدمهای پلید دقیق و جزئینگر باشم؟ یا باید پدرم رو بهونه میکردم؟ چون شما مسئولیت قرارداد رو به عهده گرفتید، این بار شما بودید که ازش مراقبت کردید.
امروز، اینطور جواب دادم: «چون خوش میگذره.»
لبخند محوی روی لبهای پدرم نشست. بله، گفتنِ اینکه «خوش میگذره» احتمالاً راحتترین جواب برای درکِ اون بود.
پدرم شروع به قدم زدنِ آهسته کرد. من هم همراهش در باغ پشتی راه رفتم و از نقشههای آیندهام براش گفتم.
«وقتی خبر مرگ جون ناک پخش بشه، کسی رو برای تحقیق میفرستن. قصد دارم از اونها برای نزدیک شدن به قبیله اژدهای زرین استفاده کنم.»
صرفاً از بین بردنِ همه، بهترین راه حل نبود. هدف ما این بود که رابطه قبیله اژدهای زرین رو با نیروهای پنهان کشف کنیم و شخصی رو که اونجا ریشه دوونده بود، از بین ببریم. این بار قصد داشتم از مرگ جون ناک برای پیدا کردن راهی جهت نزدیک شدن به اونها استفاده کنم.
«از اونجایی که باید بدون کشتنشون قضیه رو مدیریت کنیم، سختتر میشه.»
پدرم انگار با من موافق بود، چون بیصدا سر تکون داد.
«علاوه بر این، حریف ما قبیله اژدهای زرین هست، پس باید محتاط باشیم. میدونم که رهبر قبیله اژدهای زرین با رهبر اتحاد رزمی رابطه نزدیکی داره. به همین خاطره که اونها هر سال مبلغ زیادی پول به اتحاد رزمی میدن.»
نشونهای از نارضایتی در چهره پدرم ظاهر شد. برای اون، حرف من اینطوری به نظر میرسید: «چون اون با رهبر اتحاد رزمی دوسته، باید محتاط باشیم.»
اون احتمالاً ترجیح میداد برعکسش رو بگم: «چون با رهبر اتحاد رزمی دوسته، فکر میکنم این بار باید طعم واقعی قدرتِ ما رو بهش بچشونیم.»
این جوابی بود که پدرم میخواست بشنوه. اما پدر، تو هیچوقت چنین جوابی رو از زبون من نمیشنوی.
«چیزی تو ذهنت داری؟»
«نزدیک شدن به هسته مرکزی قبیله اژدهای زرین بدون فاش کردن هویتمون کار آسونی نیست.»
این موضوع مستلزم نزدیک شدن به خودِ رهبر قبیله اژدهای زرین بود تا حقیقت فاش بشه. برای یه فرقه منطقهای مثل فرقه مسیر غربی، این کار اصلاً راحت نبود. و اگه تظاهر میکردیم که یه فرقه مرموز هستیم، اونها فقط محتاطتر میشدن.
«به همین خاطر میخوام از یه جا کمک بگیرم.»
«کجا؟»
بعد از مکثی کوتاه، جایی رو نام بردم که پدرم هرگز انتظارش رو نداشت.
«گروه بازرگانی رود سیمین.»
در واقع، نگاهی متعجب در چشمهای پدرم درخشید. گروه بازرگانی رود سیمین، در نام و در واقعیت، ثروتمندترین گروه بازرگانی در دنیای رزمی بود.
اگه گروه بازرگانی رود سیمین در صدر بود، پایینتر از اونها قبیله اژدهای زرین و بازرگانان بزرگ قاره قرار داشتند. این سه مورد به داشتن بیشترین پول در جهان معروف بودند.
«کاری میکنیم که فکر کنن ما از طرف گروه بازرگانی رود سیمین اومدیم.»
فقط با چنین جایگاهی میتونستیم به قلب قبیله اژدهای زرین نزدیک بشیم. البته، در این فرآیند چند ترفند هم لازم بود.
«گروه بازرگانی رود سیمین به ما کمک میکنه؟»
گروه بازرگانی رود سیمین بیطرف بود و نه به سمت فرقههای راستین، نه اهریمنی و نه نامتعارف تمایل داشت. با این حال، اونها روابط عمیقی با هر سه طرف داشتند و با برقراری تعادل موفقیتآمیز بین این پیوندها، به گروه بازرگانی شماره یک در سرزمینهای مرکزی تبدیل شده بودند.
«این کار از توان من خارجه، برای همین ازتون میخوام شما ردیفش کنید، پدر.»
پدرم با حالتی ناباورانه به من نگاه کرد. اما این درخواستِ نامعقولی نبود.
از طریق زندگیِ قبل از بازگشتم، از رابطه خاص بین رهبر گروه بازرگانی رود سیمین و پدرم خبر داشتم. رهبر گروه بازرگانی رود سیمین، یونگ جا-میونگ، قبل از مرگش درباره پدرم حرف زده بود.
در جوانی، زمانی که در یه شبیخون مورد تعقیب بود، در آستانه مرگ قرار داشت که پدرم جونش رو نجات داد. پدرم هم در دوران اوجش بود و با اهریمن مشت در سرزمینهای مرکزی پرسه میزد.
در اون زمان، یونگ جا-میونگ نمیدونست مردی که نجاتش داده اهریمن آسمانی هست، چون پدرم بعد از نجات دادنش، به سادگی اونجا رو ترک کرده بود. بعدها، مدتها بعد از مرگ پدرم، اون به طور اتفاقی حقیقت رو فهمید.
میگفتن اون از اینکه اینقدر دیر حقیقت رو فهمیده پشیمون بوده و میگفته بالاخره فهمیده چرا هیچوقت نتونسته شخصی رو که تمام عمرش دنبالش بوده پیدا کنه.
چطور میتونست رهبر فرقه اهریمنی رو پیدا کنه؟ این موضوع حتی بعد از مرگ اون هم ناشناخته میموند، اما چون پدرم هم فوت کرده بود و تمام فرقههای راستین، اهریمنی و نامتعارف درهاشون رو بسته بودند، این مسئله فاش شد.
«پدر، تو این زندگی، بذار یه کم زودتر بفهمه که اون موقع تو بودی که نجاتش دادی. اینطوری میتونه دینش رو ادا کنه. جستوجو برای پیدا کردن ناجیاش، حسرت تمام عمرش بود.»
من میتونستم برای این موضوع کمک بگیرم و همچنین به این پیوندِ پدرم سر و سامانی بدم. البته، نمیدونستم که آیا طبق قصدم به این نتیجهی «با یک تیر دو نشان زدن» میرسم یا نه. سرنوشت همه چیز رو به من میگفت.
تو این زندگی، باید همینطور باشه.
«شایعهای پخش شده. میگن اطلاعات گروه بازرگانی رود سیمین به اندازه اطلاعات عمارت فلکسایِ فرقه ما سریع و دقیقه.»
البته در واقعیت اینطور نبود، اما به این معنی بود که شبکه اطلاعاتی اونها بسیار قدرتمنده.
«اونها حتماً جنبوجوشهای اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف و همچنین فرقه ما رو زیر نظر داشتن. اونها همچنین از تولد بزرگترین جانشین تاریخ باخبر هستن.»
«اصلاً شرم نداری که چنین حرفهایی رو درباره خودت میزنی.»
«فقط همین؟ اونها میدونن که فرقه ما اخیراً مذاکرات بین طریقتهای راستین و اهریمنی رو رهبری کرده، پس به راحتی دست رد به سینهمون نمیزنن.»
اونها هم میدونستن که فرقه الهی اهریمن آسمانی این روزها برجستهترین قدرتِ موجوده.
چی میشد اگه خودِ اهریمن آسمانی توی چنین زمانی درخواستی میکرد؟
«و یه چیز دیگه، مگه رابطه بین گروه بازرگانی رود سیمین و قبیله اژدهای زرین خوب نیست؟»
با اینکه اونها توی دنیای بازرگانها رقابت شدیدی با هم داشتن، اما رابطهشون بهطرز غافلگیرکنندهای بد نبود.
«پدر، شما تنها کسی هستید که میتونید این کار رو انجام بدید. حتی اگه رهبر اتحاد رزمی یا رهبر اتحاد نامتعارف هم ازش میخواستن، قبول نمیکرد.»
«پس چرا فکر میکنی درخواست من رو قبول میکنه؟»
شاید شبیه چاپلوسی برای پدرم به نظر میرسید، اما این تنها چیزی بود که میتونستم بگم.
«چون شما پدرم هستید.»
پدرم برای لحظهای بهم خیره شد و در نهایت پرسید:
«باید ازشون بخوام چیکار کنن؟»
اون موقع بود که فهمیدم پدرم تصمیم گرفته از نقشهم پیروی کنه.
«فقط لازم داریم یه نفر یه ملاقات کوتاه داشته باشه.»
*
توی روزی که گئوم موگوک تعیین کرده بود، هوانگ این و جو هیانگول دوباره با قراردادی که بینشون بود، همدیگه رو ملاقات کردن.
در میون اون فضای معذب، هوانگ این اولین کسی بود که صحبت کرد.
«رسماً بابت اتفاق دفعه قبل عذرخواهی میکنم.»
اون بلند شد و با احترام سرش رو خم کرد.
جو هیانگول میتونست صداقت رو توی کلامش حس کنه.
«چرا نظرت عوض شد؟»
صمیمانه عذرخواهی کردن و فرستادن یه قرارداد درست و حسابی...
اون کنجکاو بود که دلیلش رو بدونه.
هوانگ این صادقانه جواب داد:
«بهخاطر ارباب جوان گئوم بود.»
البته اون نمیتونست درباره کشته شدن جون ناک و ارواح پول چیزی بهش بگه، اما درباره بقیه چیزها صادق بود.
«بعد از ملاقات با اون، از زندگیای که اینقدر احمقانه گذرونده بودم، خجالت کشیدم. میگفتم میخوام ارباب بزرگترین گروه بازرگانی زیر آسمان بشم، اما مردی بودم که حتی لایق یه گروه بازرگانی کوچیک توی روستا هم نبود.»
اون میخواست اگه با هیچکس دیگهای صادق نیست، حداقل با اون باشه.
اون سرمایهگذاری روی خاندان شمشیر قبیله جو رو به چشم یه شروع تازه میدید.
«میخواستم از همین حالا، کارها رو درست انجام بدم. برای همین خواستم توی این مسافرخونه همدیگه رو ببینیم. هرچی نباشه، همهچیز از همینجا شروع شد.»
اون دو نفر توی همون مسافرخونهای بودن که برای اولین بار گئوم موگوک رو اونجا دیده بودن.
اگه دلیل دیگهای بود، اون حتماً به هوانگ این شک میکرد.
اما این دلیل رو باور کرد.
«تو هم تحتتاثیر اون قرار گرفتی.»
خودش هم همینطور بود.
رابطهش با مادرش بعد از ملاقات با اونها کمی تغییر کرده بود.
البته نه ذات اون و نه ذات مادرش قرار نبود تغییر کنه.
اون انتظار نداشت رابطهشون یه شبه عوض بشه، اما همونطور که گئوم موگوک گفته بود، قصد داشت تلاش کنه و به قدرت اون لحظاتی که کلمات محبتآمیز بینشون رد و بدل میشد، شک نکنه.
دیگه با عصبانیت پرخاش نمیکرد.
سعی میکرد درک کنه و با خودش بگه: «این هم ممکنه.»
«خب، پس امضا کنیم؟»
اون دو نفر با هم قرارداد رو امضا کردن.
هر کدوم یکی از دو نسخه رو برداشتن.
این لحظهای بود که هم هوانگ این و هم جو هیانگول برای اولین بار کاری رو بهدرستی به سرانجام رسونده بودن.
«مشتاق همکاری با شما هستم.»
«من هم همینطور.»
هر دو با احترام دستهاشون رو به نشونه احترام (抱拳) مقابل هم گرفتن.
جو هیانگول اول از مسافرخونه خارج شد و هوانگ این رو تنها گذاشت.
از اونجایی که امروز روز شروع دوبارهش بود، میخواست نوشیدنیای بخوره تا طعم اون احساسات غلبهکننده رو بچشه.
«سرنوشت من واقعاً اینجا عوض شد.»
در حالی که غرق در افکارش بود و مینوشید، زنی که با کمی فاصله نشسته بود، باهاش صحبت کرد.
«قصد نداشتم استراقسمع کنم، اما انگار اتفاق شگفتانگیزی اینجا افتاده.»
اون زنی حدوداً سیساله بود که ردای رزمی مرتبی به تن داشت.
زیباییای داشت که هم جوونی و هم پختگی رو نشون میداد و ظاهر تا حدی سردش، اون رو جذابتر هم میکرد.
«آه، متاسفم. تصادفی شنیدم. آخه خیلی کنجکاوم.»
زن بطری شرابش رو آورد و پشت میز هوانگ این نشست.
«برای عذرخواهی، براتون یه پیک میریزم.»
اون برای هوانگ این شراب ریخت.
هوانگ این خشکش زده بود و نمیتونست حرفی بزنه.
«چیزی شده؟»
وقتی زن با لبخندی نرم این رو پرسید، هوانگ این با صدایی آروم جواب داد:
«پس تو همون رزمیکاری هستی که میگفتن از مقامات بالا میاد.»
زن با فهمیدن اینکه هوانگ این بلافاصله هویتش رو تشخیص داده، لبخند از روی صورتش محو شد.
مثل یه بازیگر، تفاوت بین چهره دوستانهش و چهره فعلیش از زمین تا آسمون بود.
«از کجا فهمیدی؟»
اون هالهش رو بالا برد تا اطراف رو بررسی کنه، اما موقعیتی نبود که نیاز به هوشیاری داشته باشه.
دلیلی که هوانگ این میدونست، کاملاً شخصی بود.
«چون زنی به زیباییِ تو هیچوقت خودش اول سراغ من نمیاد.»
اون این حرف رو از صمیم قلب زد.
اون زن واقعاً فریبنده بود.
شاید این فکر که اون زنِ خطرناکیه، باعث شده بود قلبش بیشتر بکوبه و به چنین افکاری برسه.
لبخند عجیبی روی لبهای زن نقش بست.
«خودت رو خوب میشناسی.»
اون ظاهری داشت که باعث میشد چنین توهینی اونقدرها هم بد به نظر نرسه.
«منتظر رسیدنت بودم، رزمیکار.»
اون گئوم آ-رین بود، رئیس یه سازمان مخفی که بهطور پنهانی توسط قبیله اژدهای زرین پرورش یافته بود.
اون زنی بود که هنرهای رزمیش به اندازه زیباییش عمیق بود.
هرچند الان دیده نمیشدن، اما اون تمام زیردستهای مورد اعتمادش رو برای حل این مسئله آورده بود.
مرگ جون ناک و ارواح پول مسئلهای نبود که بشه به سادگی از کنارش گذشت.
هوانگ این انتظار نداشت اون شخص ترسناکی که جون ناک ازش حرف میزد، یه زن باشه.
و نمیتونست تشخیص بده که آیا زنِ روبروش واقعاً اونقدر ترسناک هست یا نه.
رزمیکارها آدمهایی بودن که هیچوقت نمیشد از کارشون سر درآورد.
در هر صورت، اون دهها بار به این فکر کرده بود که وقتی این لحظه برسه، چی باید بگه.
اول، حقایق رو همونطور که بودن، بازگو کرد.
«در مجموع سه تا دشمن وجود داره.»
اون حتی استفاده از کلمه «دشمن» رو هم تمرین کرده بود.
البته این کار رو به این خاطر انجام نمیداد که هنوز داشت گزینههاش رو میسنجید.
اون داشت این کار رو میکرد تا از این موقعیت جون سالم به در ببره.
«در بین اونها، مردی به اسم گئوم یون، هم جون ناک و هم تمام ارواح پول رو کشت.»
اشکالی نداشت که همهچیز رو بهش بگه.
این همون کاری بود که بهش گفته شده بود انجام بده.
با وجود اینکه گفت یه نفر همه اونها رو کشته، اما زن چندان متعجب به نظر نمیرسید.
آیا فکر میکرد خودش هم میتونه به تنهایی جون ناک و ارواح پول رو بکشه؟ یا اینکه حرفهای اون رو باور نمیکرد؟
«چطوری اونها رو کشت؟»
البته اون درباره همهچیز صادق نبود.
مثلاً این حقیقت که خودش هم اونجا همراهشون بوده.
اگه میگفت: «تو هم موقع مرگشون اونجا بودی؟»، چی میشد اگه زن بدون اینکه فرصت توضیح دادن بهش بده، اون رو از دم تیغ میگذروند؟
«نمیدونم چطوری کشتشون. بعد از اینکه رفتن تا اون رو ببینن، تماسم باهاشون قطع شد. شاید حتی هنوز زنده باشن.»
نگاه مشکوک گئوم آ-رین شدیدتر شد.
«اونها مردن، اما تو نه.»
«گئوم یون اومد سراغ من و این رو گفت. بهم گفت اگه کسی بهخاطر این موضوع سراغش رو گرفت، این پیام رو بهش برسونم.»
«چه پیامی؟»
«"بیا پیشم، حرفی برای گفتن دارم." بیا بریم. من تو رو پیش اون میبرم.»
هوانگ این طوری از جاش پرید که انگار میخواد همین الان بره، اما گئوم آ-رین با چهرهای که میگفت «عمراً»، سر جاش نشست.
«اونها با یه تله منتظرن، مگه نه؟ به نظرت من اونقدر احمقم؟»
«نه، نیستی.»
هوانگ این با دیدن رفتار سرد اون، با چهرهای ترسیده دوباره نشست و گفت:
«اونها تله نمیذارن.»
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
فکری به ذهنش رسید که به هیچ وجه نمیتونست به اون زن بگه.
تله لازم نیست.
چون تو هنوز اونها رو ندیدی.
صورت هوانگ این که از نگرانی بابت چگونگیِ جواب دادن منقبض شده بود، ناگهان روشن شد.
«چون اون اینجاست.»
گئوم موگوک داشت از ورودیِ مسافرخونه وارد میشد.