چپتر 459: تو زنی هستی که بختِ خوبِ غذا خوردن نصیبش شده
چپتر 459: تو زنی هستی که بختِ خوبِ غذا خوردن نصیبش شده
این اولین برداشتِ گئوم آ-رین از گئوم موگوک بود.
«خیلی جوونتر از اونیه که فکر میکردم.»
باورکردنی نبود.
فکر کردن به اینکه جون ناک از چنین حریف جوونی شکست خورده باشه.
و ارواح پول هم همراه اون شکست خورده بودن؟
موضوع فقط سنش نبود؛ اون کاملاً با چیزی که گئوم آ-رین تصور میکرد متفاوت بود.
اون خوشقیافه بود و وقاری داشت که آ-رین نمیتونست دقیقاً تشخیصش بده.
اون انتظار مردی خشن رو داشت که نیت کشتار از سر و روش میباره.
گئوم آ-رین سنِ گئوم موگوک، اولین برداشتش و نتیجهی کارهای اون رو کنار هم گذاشت تا به یه نتیجهگیری برسه.
«اون رزمیکارِ یه هنر رزمی برتره!»
روشی که اون انقدر بیپروا، اون هم کاملاً تنها، خودش رو مقابل اون نشون داده بود، انگار این موضوع رو تأیید میکرد.
سوال اینجا بود که اون از خودش قویتره یا ضعیفتر.
فقط با نگاه کردن بهش نمیتونست این رو بفهمه.
«داشتم از جلوی میخانه رد میشدم که ارباب لشکر هوانگ رو از پشت پنجره دیدم، برای همین اومدم تو.»
گئوم موگوک انگار که فقط شخصی باشه که اتفاقی سری به اونجا زده، جلو اومد و با گرمی با اونها سلام و احوالپرسی کرد.
«میبینم که مهمون دارید.»
گئوم موگوک طوری رفتار کرد که انگار نمیدونه اون کیه و برای سلام کردن به گئوم آ-رین، تعظیمی بهش کرد.
«اگه چنین شخص زیبایی اینجا حضور داره، باید خودم هم به فکر گسترش کارم توی دنیای بازرگانان باشم.»
با وجود اینکه اون با تعارفات گرمی بهش سلام کرد، اما گئوم آ-رین عکسالعمل خاصی نشون نداد.
در این لحظه، هوانگ این با احتیاط پادرمیانی کرد.
«مراقب حرف زدنت باش. این شخصی که اینجاست کسی نیست که بتونی انقدر بیپروا در موردش صحبت کنی.»
به نظر میرسید که اون داره از سرِ احترام به گئوم آ-رین صحبت میکنه، اما در واقع این یه هشدار به گئوم موگوک بود.
«خودِ خودشه. اون شخص ترسناکی که گفتن میاد، همین بانوئه! شیفتهی ظاهرش نشو و همهچیز رو خراب نکن!»
هوانگ این مضطرب بود که نکنه گئوم موگوک فریب زیباییِ گئوم آ-رین رو بخوره.
اما حتی بدون هشدار اون هم، مگه میشد گئوم موگوک ندونه اون کیه؟
گئوم موگوک از قبل تشخیص داده بود که مهارتهای اون موضوع سادهای نیست.
«دستاوردهاش نسبت به سنش عالیه.»
چه از طریق تلاشی که جونش رو به خطر انداخته باشه، چه استعداد، یا حمایتهای عظیم و فرصتهای بادآورده، سطح مهارت اون چیزی نبود که آدم هر روز ببینه.
و یه چیز دیگه.
این حقیقت که شخصی مثل جون ناک اون رو فردی ترسناک میدونست، به این معنی بود که اون کسی نیست که از خودش رحم نشون بده.
علاوه بر این، اون میتونست حضور استادهایی رو که اطراف اون پنهان شده بودن حس کنه.
«جایگاهش معمولی نیست.»
پیدا کردن استادهایی که هنرهای استتار رو هم یاد گرفته باشن، کار نادری بود.
چنین افرادی بیشتر به عنوان محافظ کار میکردن و برای اینکه استادی در این سطح از اون محافظت کنه...
«این زن باید از خونِ رهبر قبیله اژدهای زرین باشه.»
هوانگ این هیچوقت نمیفهمید که گئوم موگوک توی همون لحظهی کوتاه چقدر چیزها رو فهمیده.
گئوم موگوک انگار که تازه فهمیده باشه اون کیه، با چهرهای متعجب گفت:
«آه! پس ایشون همون شخص هستن؟»
با این حرفِ اون، گئوم آ-رین واکنش نشون داد.
«اون مرد من رو چطور معرفی کرد؟»
گئوم موگوک جوابش رو داد:
«گفت که یه شخص خیلی ترسناک قراره بیاد.»
هوانگ این از درون منقبض شد. «من رو اینطوری معرفی کرد؟» یه واکنش تند مثل این میتونست از طرف اون زن باشه.
قلبش تندتر از همیشه میزد.
«خواهش میکنم، بذار امروز روز مرگم نباشه!»
اون با حالتی ملتمسانه در چشمانش به گئوم موگوک نگاه کرد.
گئوم موگوک خودش رو به گئوم آ-رین معرفی کرد.
«من گئوم یون هستم. نه اون "یون"ـی که به معنای پیونده، بلکه "یون"ـی که به معنای دودِ. بعد از ملاقات با شما، مثل دود ناپدید میشم.»
«نپرسیدم.»
گئوم آ-رین بدون اینکه اسم خودش رو بگه، با سردی جواب داد.
«میگن تو زیردستهای من رو کشتی.»
اون رک و پوستکنده پرسید و گئوم موگوک هم زحمتی برای پنهان کردنش به خودش نداد.
«ناخواسته با آدمهای شما درگیری پیدا کردم. بابت اون اتفاق، عذرخواهی میکنم.»
«بیشتر از یکی دو نفر کشته شدن. این موضوعی نیست که بشه با یه عذرخواهی تمومش کرد.»
«چیز دیگهای میخوای؟»
اون با لحنی که به سردیِ نگاهش بود، گفت:
«جون در برابر جون.»
گئوم موگوک بهش خیره شد و گفت:
«اگه میتونی بگیریش، پس امتحان کن.»
در یک لحظه، تنشی شدید فضا رو پر کرد.
گئوم آ-رین به سختی جلوی میلش رو برای کشیدن شمشیر و بریدن سرِ اون گرفت.
اون یه رزمیکارِ سطح پایین نبود که بخواد در لحظهای که حریفش انتخاب میکنه، شمشیرش رو بکشه.
شمشیر اون در لحظهای که خودش انتخاب میکرد، کشیده میشد.
کسی که این تنش خفقانآور رو شکست، گئوم موگوک بود.
«نمیتونم جونم رو بهت بدم، اما میتونم یه نوشیدنی مهمونت کنم.»
بدون ذرهای ترس از این موقعیت، سرش رو به سمت شاگرد میخانه چرخوند و ازش خواست یه بطری شراب جدید بیاره.
وقتی گئوم موگوک که شراب رو سفارش داده بود، سرش رو برگردوند، یه شمشیر از قبل روی گلوش بود.
حرکتی واقعاً سریع بود.
حتی صدای نسیمِ ملایمی هم بلند نشد.
برای هوانگ این که کنار اونها نشسته بود، انگار فقط یه پلک زده بود و این موقعیت پیش اومده بود.
گئوم موگوک با حالتی که اصلاً متعجب نشده بود به اون نگاه کرد.
با این واکنشِ اون، نگاه گئوم آ-رین حتی سردتر هم شد.
اون میتونست با همون یه حرکت، جونش رو از دست بده.
اگه اون استادی بود که تواناییِ کشتن جون ناک رو داشت، نباید یه واکنشی از خودش نشون میداد؟
ممکنه که میدونسته شمشیر گلوش رو نشونه گرفته و انتخاب کرده که جلوش رو نگیره؟ آیا مطمئن بود که من نمیکشمش؟
یا اینکه اونقدری که فکر میکردم ماهر نیست؟ اگه اینطوره، پس نمیتونه همون کسی باشه که جون ناک و ارواح پول رو کشته.
اون نمیتونست از هیچکدوم از این دو احتمال مطمئن باشه و همین موضوع باعث میشد بیشتر احساس ناآرامی کنه.
«این مرد، خوندنش سخته.»
نگاه گئوم موگوک تیغه رو دنبال کرد تا به اون رسید.
«من نمیتونم بمیرم.»
«و چرا اونوقت؟»
گئوم موگوک قبل از صحبت کردن، لحظهای مکث کرد.
«قبلاً اینطور نبود، اما حالا مرگ من... میشه بهانهای برای پدرم.»
لحظهای که اون میمرد، پدرش تمام دنیای رزمی رو از روی زمین محو میکرد.
غمِ از دست دادن پسر، تبدیل به یه دلیل موجه میشد و دنیای رزمی به یه میدان نبرد تبدیل میشد.
طبیعتاً، گئوم آ-رین راهی نداشت که بفهمه منظور اون از این حرف چیه.
«داری ازم میخوای از جونت بگذرم چون اگه بکشمت پدرت انتقام میگیره؟»
«خب، یه چیزی تو همین مایهها.»
«پدرت کجاست؟»
«توی عمارته. پیش عمومه.»
اون از هوانگ این شنیده بود.
در مجموع سه نفر بودن.
اون حسی داشت که پدر و عموی این مرد هم آدمهای معمولیای نیستن.
«اومده بودم بیرون خرید کنم. پدرم گفت امروز یه غذای مخصوص درست میکنه. تو زنی هستی که بختِ خوبِ غذا خوردن نصیبش شده، بانو. بیا با هم بریم. دستپخت پدرم چیزی نیست که بتونی به این راحتیها بخوری. میتونی تا آخر عمرت بهش افتخار کنی.»
گئوم آ-رین باید حداقل یه چیز رو اعتراف میکرد.
چه تظاهر بود و چه واقعی، حفظ چنین خونسردیای زیر نوک شمشیرِ اون، کار راحتی نبود.
گئوم آ-رین با یه حرکت سریعِ مچ دستش، شمشیرش رو غلاف کرد و گفت:
«نمیتونم مردی رو که برای خرید خواربار اومده بیرون بکشم.»
گئوم موگوک گردنش رو مالید و تشکر کرد.
«ممنونم که از جونم گذشتی.»
با دیدن این صحنه، هوانگ این احساس وحشت کرد.
قلبش شروع کرد به زدن با شدتی حتی بیشتر از قبل.
«چی؟ چرا داره چنین ضعفی از خودش نشون میده؟ نکنه واقعاً از این زن ضعیفتری؟»
نمیتونست اینطور باشه.
اون قطعاً اونجا بود وقتی که جون ناک و ارواح پول همگی با هم کشته شدن.
نه، مگه نه؟ مسخرهبازی رو تموم کن و این زن رو با یه ضربه بکش و بهم بگو.
بهم بگو که دیگه لازم نیست نگران باشم.
اما موقعیت در جهتی کاملاً مخالفِ امیدهای اون پیش رفت.
تیک.
تیک.
اون زن با تکنیکهای انگشتش، نیروی درونیِ گئوم موگوک رو مسدود کرد.
گئوم موگوک نتونست به موقع جاخالی بده، اما خونسردیش رو حفظ کرد.
«اشکالی نداره. برای خرید کردن که نیازی به نیروی درونی ندارم.»
گئوم آ-رین با حالتی به گئوم موگوک نگاه کرد که انگار میخواست بگه: «این دیگه چه جور مردیه؟»
«مطمئناً اونقدری استاد نیستی که بتونی نقاط فشاری رو که من مسدود کردم آزاد کنی.»
حالا که نیروی درونی حریفش رو سرکوب کرده بود، جونش تو دستای اون بود.
با این حال، باز هم اینقدر خونسرد بود؟
رفتارش فراتر از درک گئوم آ-رین بود.
«پدرم حتماً منتظره.»
گئوم موگوک این رو گفت و از جاش بلند شد.
«حالا، بیا با هم بریم خرید.»
*
یه کالسکه تک و تنها داشت با سرعت میتاخت.
از بیرون، شبیه یه کالسکهی معمولی و قدیمی به نظر میرسید، اما از مواد محکمی ساخته شده بود که حتی در برابر شمشیر و تیغه هم نمیشکست و اسبهای اصیلی اون رو میکشیدن که میتونستن تمام روز رو بدون خستگی بدوئن.
طبیعتاً، آدمِ داخلش هم یه فرد معمولی نبود.
او که ابهت خاصی داشت و هالهای از اصالت ازش ساطع میشد، کسی نبود جز یونگ جا-میونگ، ارباب بازرگانِ گروه بازرگانی رود سیمین.
یونگ جا-میونگ، استادِ گروه بازرگانی رود سیمین.
او رو میشد به روشهای زیادی توصیف کرد، اما مؤثرترین و قطعیترین توصیف این بود:
ثروتمندترین آدم دنیا.
به همین دلیل، نه فقط درشکهچی، بلکه کسایی که همراهش توی کالسکه بودن هم استادای معمولی نبودن.
اونها برترین استادای گروه بازرگانی رود سیمین بودن، کسایی که یونگ جا-میونگ بیشترین اعتماد رو بهشون داشت.
این یه سفر مخفیانه برای مردی بود که اونقدر سرش شلوغ بود که برای دیدنش باید از ماهها قبل وقت میگرفتی.
تعداد استادایی که به عنوان محافظ همراهش اومده بودن، با احتساب درشکهچی، در مجموع سه نفر بود؛ اتفاقی که از زمان تبدیل شدن گروه بازرگانی رود سیمین به اولین گروه بازرگانی در سرزمینهای مرکزی، بیسابقه بود.
حتی با این حال، یونگ جا-میونگ قصد داشت فقط یک نفر رو با خودش بیاره.
البته با در نظر گرفتن مهارتهای این سه نفر، این سفر میتونست امن تلقی بشه.
اونها کسایی بودن که یونگ جا-میونگ بیشترین اعتماد رو توی گروه بازرگانی رود سیمین بهشون داشت و در عین حال، ماهرترینِ اونها بودن.
بهخصوص بک چونگ که روبروش نشسته بود؛ مردی که گروه بازرگانی رود سیمین رو همراه با یونگ جا-میونگ ساخته بود و تمام عمرش در مرگ و زندگی با اون شریک بود.
«هنوز هم دیر نشده. کالسکه رو برگردونیم؟»
یونگ جا-میونگ لبخندی زد و ازش پرسید:
«تو هم میترسی؟»
بک چونگ صادقانه جواب داد:
«میترسم.»
«این اولین باره که میشنوم میگی "میترسم".»
بک چونگ از این نمیترسید که خودش بمیره.
اون میترسید که توی این سفر، یونگ جا-میونگ رو از دست بده.
«این انتخاب خیلی خطرناکیه.»
«از رد کردنِ درخواست رهبر فرقه اهریمنی خطرناکتره؟»
بک چونگ نتونست چیزی بگه.
در تمام مدتی که گروه بازرگانی رو با یونگ جا-میونگ میساخت، با انواع و اقسام طوفانها روبرو شده بود، اما خطرناکترین رقیب در میان اونها، همیشه فرقه اهریمنی بود.
«اگه یه درخواست ساده از طرف فرقه اهریمنی بود، با یه بهانهی دیگه زمان میخریدم. اما این بار، خودِ رهبر فرقه یه نامه محرمانه فرستاده.»
اون حتی یه ابلاغیه بود که به دست خودِ رهبر فرقه نوشته شده بود.
ابلاغیهای که شخصاً توسط رهبر فرقه نوشته شده باشه.
این واقعاً یه اتفاق بیسابقه بود.
«پس ازتون خواهش میکنم مخفیانه به اتحاد رزمی و اتحاد نامتعارف خبر بدید. اگه اونها بفهمن، دیگه جرئت نمیکنن فکرای احمقانهای به سرشون بزنه.»
یونگ جا-میونگ بهتر از هر کسی میدونست که بک چونگ نگران چیه.
اما این مسئله چیزی نبود که بشه اونطوری باهاش برخورد کرد.
«خودِ رهبر فرقه روی کلمهی "مخفیانه" تأکید کرده. این یعنی نباید با اونها تماس بگیریم.»
«دقیقاً به همین دلیله که باید بهشون اطلاع بدیم. فرقه اهریمنی هیچوقت قبلاً اینطوری رفتار نکرده بود.»
این تصمیم فقط بر اساس یه حس درونی نبود.
تصمیمی بود که از ترکیب تمام تجربههای گذشتهش و حجم عظیم اطلاعاتی که اخیراً جمعآوری شده بود، گرفته شده بود.
بله، چطور میتونست ندونه؟ که پیروان طریقت اهریمنی چقدر خشن و بیرحم هستن.
«فقط میتونیم امیدوار باشیم که اطلاعات درست باشه.»
«دارید دربارهی موضوع مربوط به رهبر جوان فرقه حرف میزنید؟»
یونگ جا-میونگ سرش رو تکون داد.
اطلاعاتی رسیده بود که باد تازهای توی فرقه اهریمنی وزیدن گرفته.
به خاطر همین موضوع، حتی یه نشست سهجانبه بین جناحهای راستین، اهریمنی و نامتعارف برگزار شده بود.
برای همین امیدوار بود دلیلی که این بار احضار شده، به خاطر اون رهبر جوان فرقه باشه.
اینطوری امنیتش بیشتر از این بود که توسط خودِ اهریمن آسمانی احضار بشه.
«میدونی که، نه؟ واقعیت همیشه با شایعات فرق داره.»
«زیاد نگران نباش. همه چیز درست میشه.»
یونگ جا-میونگ اینجور آدمی بود.
کسی که سعی میکرد با افکار مثبت به جای افکار منفی، بر هر موقعیتی غلبه کنه.
نمیدونست که این یه فرصت برای گروه بازرگانی رود سیمین میشه یا اینکه به خاطرش میمیره، اما همونطور که همیشه انجام داده بود، بر اون غلبه میکرد.
اون ابلاغیهی شخصیِ اهریمن آسمانی رو فراخوانِ تقدیری میدونست که نمیتونست ازش سرپیچی کنه.
باور داشت که برای کشته شدن احضار نشده.
رهبر فرقهای که توی اطلاعاتی که تا حالا شنیده و جمع کرده بود توصیف شده بود، همچین آدمی نبود.
اون به شبکه اطلاعاتی گروه بازرگانی رود سیمین اعتماد داشت.
قرار نبود همینطوری دستخالی برگرده.
چیزی رو که اون میخواست میداد و چیزی رو که خودش میخواست میگرفت.
معامله یعنی بدهبستان.
وقتی لحظات بحرانی مثل این از راه میرسیدن، دوران جوونیش رو به یاد میآورد.
لحظهای که از لبهی مرگ برگشته بود.
بقیه نمیدونستن اون تجربه چقدر توی زندگی بهش کمک کرده.
چون به هر حال داشت با زمانِ قرضی زندگی میکرد، پس بدون پشیمونی زندگی میکرد.
گاهی شجاعانه، گاهی با پشتکار بیشتر.
شاید به خاطر همین بود که تونست اربابِ بزرگترین گروه بازرگانی دنیای رزمی بشه.
به این ترتیب، کالسکه با سرعت به سمت محل قرار پیش رفت.
***
«واقعاً داره میره خرید؟»
گئوم موگوک شروع کرد به خریدن مواد اولیه مختلف توی بازار.
«برای سبزیجات یا میوهها، باید اونایی رو انتخاب کنی که رنگشون یکدست و درخشان باشه. باید سفت باشن، نه لهیده، و باید از اونایی که لکههایی مثل این دارن دوری کنی.»
گئوم آ-رین با تعجب تماشا میکرد که اون حتی موقع خرید کردن، توضیح هم میده.
اولش شک کرد که شاید این یه نقشه برای زمان خریدن باشه.
اما اون واقعاً و با دقت داشت مواد اولیه برای آشپزی میخرید.
حتی یه تیکه کاغذ هم داشت که لیست خریدهاش روش بود.
«خب، حالا که گوشت رو هم خریدم، همه چیز ردیفه!»
بعد از تموم کردن خریدش، گئوم موگوک قصد داشت اون رو به عمارت برگردونه.
«فکر کردی من با پای خودم وارد تلهای میشم که برام گذاشتی؟»
«میترسی؟»
گئوم آ-رین به گئوم موگوک خیره شد.
حتی با وجود اینکه نیروی درونی اون سرکوب شده بود، باز هم نمیتونست از کارش سر دربیاره.
این همه خونسردی برای چی بود؟ یا شاید اون فقط یه دیوونه بود؟
گئوم موگوک مواد اولیهای رو که هر دو دستش رو پر کرده بود، بالا گرفت.
«تلهی خیلی خوشمزهای میشه.»
گئوم آ-رین رو به هوانگ این که همراهشون بود، گفت:
«تو برو و بهشون بگو. اگه میخوان پسرشون رو نجات بدن، باید تنهایی به جایی که من تعیین میکنم بیان.»
با این حرف، گئوم موگوک آهی کشید.
«پدرم نمیاد. اون از اون آدمایی نیست که فقط چون یکی بهش گفته، پاشه بیاد.»
«حتی اگه پسرش در صورت نیومدنش بمیره؟»
«باز هم نمیاد.»
گئوم موگوک به هوانگ این گفت:
«اگه یه وقت پدرم رو دیدی، باهاش چشمتوچشم نشو و محترمانه رفتار کن. هر اتفاقی که افتاده رو براش تعریف کن.»
«حتماً.»
هوانگ این سرش رو تکون داد و بعد یهو جا خورد. «تو طرفِ کی هستی؟» گئوم آ-رین با چنان چهرهی ناراضیای داشت بهش نگاه میکرد.
گئوم موگوک به اون گفت:
«خب، چون به هر حال همهی مواد اولیه رو خریدیم، من امشب شام درست میکنم. دستپخت من هم چیزی نیست که راحت بتونی بچشی، پس هنوز هم زنی هستی که شانسِ خوب غذا خوردن رو داره.»
گئوم آ-رین با ناباوری به گئوم موگوک خیره شد.
در تمام طول زندگیش، هیچکس بهش نگفته بود که اون زنیه که شانسِ خوب غذا خوردن رو داره.
«هویت واقعی تو چیه؟ کی تو رو فرستاده؟»
گئوم موگوک لبخندی زد که یعنی بهزودی میفهمی و اول شروع به راه رفتن کرد.
«گشنمه، پس بیا عجله کنیم و یه چیزی برای خوردن درست کنیم.»
بعد ایستاد و ازش پرسید:
«راستی، کجا باید بریم؟ بریم یه جایی که بتونم توش آشپزی کنم.»