چپتر 46: انسانی که دیگران را افسون می‌کند
چپتر 46: انسانی که دیگران را افسون می‌کند
وسط میدان تمرین با چشمهای بسته ایستاده بودم.
در طول دوئلم با فرمانروای شمشیر، تکنیک شمشیر آسمان پرنده دیوار استادی بزرگ دهستاره رو شکسته و وارد سطح جدیدی از مهارت شده بود.
قبلاً وقتی به تکنیک شمشیر آسمان پرنده فکر میکردم، از اول تا آخرش کاملاً ساختارمند و بدون کوچکترین نقصی بود، اما حالا حس میشد اون چیزی که سفت و سخت بود، رها شده.
تردیدهایی نسبت به فرمهایی که زمانی بینقص به نظر میرسیدن در وجودم شکل گرفت و یقینم کمرنگ شد.
به آرامی شمشیر اهریمن سیاه رو بیرون کشیدم و شروع به اجرای فرمهای تکنیک شمشیر آسمان پرنده کردم.
البته این به اون معنا نبود که مهارتهای فعلیم ناپدید یا ضعیف شده باشن.
نور درخشان شمشیر، میدان تمرین رو پر کرد.
با خودم فکر کردم وقتی این هنر رزمی باشکوه به استادی بزرگ دوازدهستاره برسه، چه شکلی پیدا میکنه.
نکته حیاتی این بود که هدفم رسیدن به استادی بزرگ دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت بود.
بنابراین، امیدوار بودم تجربه دستیابی به استادی بزرگ دوازدهستاره در تکنیک شمشیر آسمان پرنده، بعدها کمک بزرگی برای هنر اهریمنی نه مصیبت باشه.
درست وقتی یه دور از تمرینم رو تموم کردم، سو دهریونگ با عجله برای گزارش دادن سمتم اومد.
«یه اتفاقی افتاده.»
«چه اتفاقی؟»
«ارباب عمارت، فکر کنم بهتره خودتون از نزدیک ببینید.»
جایی که سو دهریونگ منو به اونجا برد، کوهی در همون نزدیکی بود.
مامورها از قبل اونجا بودن و منطقه رو تحت کنترل داشتن.
گوک میونگ، بازرس ویژه که زودتر از همه به صحنه رسیده بود، با چهرهای برافروخته گزارش داد.
«حدود ده تا جسد پیدا کردیم که به تازگی دفن شدن.»
مشکل اینجا بود که اونا معمولی نبودن.
«قلب تمام جسدها کنده شده.»
به محض اینکه شنیدم قلبهاشون نیست، یاد یه هنر برتر خاص افتادم.
هنر برتر روح قلب.
این یه هنر برتر بود که انرژی حیاتی رو از قلب آدمها جذب میکرد و فرآیندش به بیرحمیِ تمام شناخته میشد.
این یه هنر برتر بود که شامل بیرون کشیدن قلب یه آدم زنده میشد.
و در فرقه اصلی فقط یه نفر بود که توانایی استفاده از اون رو داشت.
فرمانروای اهریمنی روحخوار.
وقتی برای به دست آوردن عصاره روح اهریمنی برگشته بودم، شایعهای برای مدت کوتاهی پخش شده بود که فرمانروای اهریمنی روحخوار داره از هنر برتر روح قلب برای جمعآوری انرژی شبحوار استفاده میکنه.
اما اون فقط یه شایعه بود و حقیقت هیچوقت فاش نشد.
من هم اون زمان تمام تمرکزم روی عصاره روح اهریمنی بود، برای همین وقتی برای تحقیق دربارهش نداشتم.
«یعنی اون شایعه حقیقت داشته؟»
تصور صحنه کنده شدن قلب از سینه یه آدم زنده، ناخودآگاه باعث شد اخم کنم.
اما دلیل اصلی خشمم جای دیگهای بود.
سو دهریونگ با احتیاط گزارش داد.
«با نگاه کردن به جسدها، به نظر نمیاد هیچ هنر رزمیای بلد بوده باشن.»
«مردم عادیان؟»
«بله. ترکیبی از زن و مرد هستن و...»
سو دهریونگ آهی کشید و اضافه کرد.
«بین جسدها... یه بچه هم هست.»
در اون لحظه، قلبم مثل یخ سرد شد.
این چیزی بود که بیشتر از همه ازش متنفر بودم.
اینکه یه رزمیکار به کسی که هنر رزمی بلد نیست آسیب بزنه، اون هم به بچهها.
این یه خشونت کاملاً ناعادلانه و یکطرفه بود.
بین رزمیکارها، چه حمله غافلگیرانه باشه و چه حمله گروهی، یه نبرد آزاد بین آدمهایی بود که خودشون رو برای سختیهای دنیای رزمی آماده کرده بودن.
در حقیقت، من آدم چندان درستکاری نبودم، اما به دلایلی، نمیتونستم چنین چیزهایی رو تحمل کنم.
اگه این جسدها واقعاً قربانیهای هنر برتر روح قلب بودن چی؟
من شایعات مربوط به استفاده فرمانروای اهریمنی روحخوار از هنر برتر روح قلب رو وقتی شنیدم که برای پیدا کردن عصاره روح اهریمنی به فرقه اصلی برگشته بودم؛ این یعنی اون دههها بود که داشت این هنر برتر رو تمرین میکرد.
ممکن بود هزاران قربانی وجود داشته باشه، یا حتی بیشتر.
اگه اینطور بود... چهره اون پیرمردی که منو به گذشته فرستاده بود ناگهان به ذهنم اومد.
انتقام خوب بود و زندگی خودم هم مهم بود، اما.
«میفهمم.
شاید در مورد چیزهای دیگه ندونم، اما اول جلوی این یکی رو میگیرم.»
درست همون موقع، یه بازرس دیگه اومد و گزارش داد.
«به این نگاه کنید.»
چیزی که آورده بود، یه بادبزن بود.
وقتی بازش کرد، زبونی غیرقابلفهم و نقاشیهای عجیبی رو روش دیدم.
«این یه بادبزن ارواحه که پیروان هنرهای ارواح ازش استفاده میکنن.»
این بادبزنی بود که شاگردهای فرمانروای اهریمنی روحخوار برای هنرهای پلیدشون ازش استفاده میکردن.
«کجا پیدا شد؟»
«کنار جسدها بود.»
حالا دیگه مطمئنتر شده بود که این کارِ فرمانروای اهریمنی روحخوار بوده.
اما در عین حال، مشکوک هم بودم.
کسی که مسئول خلاص شدن از شر جسدها بوده، یه بادبزن رو انداخته و رفته؟
«اون گیاهچینی که گفت جسدها رو پیدا کرده کجاست؟»
«بهش گفتیم همونجا منتظر بمونه.»
«بریم.»
اما اثری از گیاهچین نبود.
«حتماً ترسیده و فرار کرده. فوراً پیداش میکنیم.»
حس میکردم پیداش نمیکنن.
یه چیزی در مورد این اتفاق غیرطبیعی بود.
حتی اگه اینجا فرقه اصلی هم بود، کسی نمیتونست علناً یه هنر برتر رو که شامل درآوردن قلب آدمهای زنده میشد تمرین کنه.
بنابراین، فرمانروای اهریمنی روحخوار هر چیزی رو که به این هنر برتر مربوط میشد، با دقت و وسواس تمام مخفی میکرد.
اما جسدها توسط یه گیاهچین پیدا شدن و حتی یه بادبزن هم اونجا افتاده بود؟ بعید بود.
یه نفر فهمیده بود جسدها کجا دفن شدن و کاری کرده بود که پیدا بشن.
«حالا که مدرک داریم، باید به فرقه توهم غربی بریم و درباره صاحب این بادبزن تحقیق کنیم، درسته؟»
سو دهریونگ وحشتزده بود.
«میترسی؟»
«بله. توی فرقه اصلی، من از فرمانروای اهریمنی روحخوار بیشتر از همه میترسم.»
«چرا؟»
«چون اگه گیر پیروان هنرهای ارواح بیفتم، روحم رو میدزدن. ترجیح میدم با یه تیغه خیلی تمیز بمیرم تا اینکه مثل یه زامبی کنترلم کنن و با ذلت جون بدم.»
«چیکار میشه کرد؟ فردا باید با من به فرقه توهم غربی بیای.»
«من از همین امروز از عمارت دنیای زیرین استعفا میدم. اوه، واقعاً نمیخوام برم.»
«نگران نباش. مامورها رو با خودمون میبریم. چند نفر رو انتخاب کن که هنر رزمیشون قوی باشه.»
سو دهریونگ فریاد زد.
«اونا دیوونه میشن و منو میکشن!»
یه نفر عمداً اوضاع رو جوری چیده بود تا من بفهمم فرمانروای اهریمنی روحخوار داره هنر برتر روح قلب رو تمرین میکنه.
باید بررسی میکردم که آیا این موضوع حقیقت داره یا نه، اما یه نفر رو به عنوان مغز متفکر پشت این بازی در ذهن داشتم.
«سا یو-جونگ.»
دست راستِ فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، سا یو-جونگ.
یه دلیل قاطع داشتم که به اون شک کنم.
به خاطر پایانِ بهیادماندنیش بود که حتی وقتی برای اولین بار دیدمش، یادم اومد.
در کمال تعجب، اون به دست فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کشته شده بود؛ اون هم وقتی که تحت تأثیر هنر بلعیدن روح، سعی داشت اون رو به قتل برسونه.
چطور میتونستم اتفاقی رو فراموش کنم که در اون وفادارترین زیردست، تحت تأثیر هنر بلعیدن روح، سعی کرده بود ارباب خودش رو بکشه؟
بعد از مرگش فاش شد که اون فرمانروای شمشیر رو به عنوان یه زن دوست داشته.
و هیچوقت معلوم نشد چه کسی هنر بلعیدن روح رو روش اجرا کرده بود.
مردم شایعه میکردن که این یه تراژدی برخاسته از یه رابطه عاشقانه بوده و بعد هم به فراموشی سپرده شد.
یه دلیل دیگه که فکر میکردم کار سا یو-جونگه.
از قضا، اخیراً یه دوئل سهروزه با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داشتم.
اون اتفاق حتماً یه جورایی سا یو-جونگ رو تحریک کرده بود.
«این یه نقشهست تا یا من رو توی نبرد با فرمانروای اهریمنی روحخوار به کشتن بده، یا با درگیر کردنم با اون، نذاره حواسم به فرمانروای شمشیر باشه.»
نمیدونستم چطوری محل دفع جسدها رو پیدا کرده یا چطوری اون بادبزن رو به دست آورده، اما اون من رو مستقیماً به سمت فرمانروای اهریمنی روحخوار هل داده بود.
به عنوان ارباب عمارت دنیای زیرین، نمیتونستم همینطوری از کنار این پرونده بگذرم.
اما سا یو-جونگ نمیدونست.
که با جلو انداختن فرمانروای اهریمنی روحخوار، خودش هم پا به صحنه گذاشته.
* * *
روز بعد، همراه با سو دهریونگ و مامورهای اجرا به سمت فرقه توهم غربی حرکت کردم.
از اونجایی که از قبل خبر داده بودیم، یه هنرور ارواح منتظر بود تا راهنماییمون کنه.
«من یو چام هستم. لطفاً دنبال من بیاید.»
دنبال یو چام راه افتادیم.
بعد از مدتی پیادهروی، لحظهای که وارد یه باغ گل شدیم، ایستادم.
«صبر کنید. انرژی شبحی حس میکنم.»
زیردستهام رو متوقف کردم و اطراف رو از نظر گذروندم.
انرژی شبحی از گلهای شبح کاشتهشده توی باغ میاومد.
«به خاطر رایحهایه که این گلها پخش میکنن.»
یو چام جا خورد.
احتمالاً به این خاطر بود که فقط یه استاد با حسهای واقعاً حساس میتونست انرژی شبحیِ گلهای شبح رو تشخیص بده.
«اگه کسی که هنرور ارواح نیست در معرض انرژی شبحی گلهای شبح قرار بگیره، گردش نیروی درونیش برای مدتی مختل میشه و در برابر هنر بلعیدن روح آسیبپذیرتر میشه. همچنین ممکنه دچار عوارض جانبی مثل دیدن توهم بشه و اگه بدشانس باشه، طعمه شیاطین درونی بشه. نمیخوام زیردستهام به چنین سرنوشتی دچار بشن.»
همونطور که شمشیر اهریمن سیاه رو بالا آوردم و آماده بودم تا هر لحظه چی شمشیرم رو آزاد کنم، یو چام فریاد زد.
«لطفاً یه لحظه صبر کنید. من میتونم برای مدت کوتاهی رایحه گلهای شبح رو سرکوب کنم.»
اون یه استوانه کوچیک از توی لباسش درآورد و وسط باغ گل قرار داد.
دود از استوانه بلند شد و انرژی شبحیِ اطراف رو به سمت خودش کشید.
«عجله کنید و همین الان رد بشید!»
من و زیردستهام به سرعت از اون منطقه عبور کردیم.
«اگه چیزی نگفته بودم، بدون هیچ محافظتی وارد اون انرژی شبحی میشدیم.»
«عذر میخوام.»
یو چام در برابر توبیخ من سرش رو خم کرد.
میدونستم اون هم تحت فرمان بوده، برای همین بیشتر از این بهش فشار نیاوردم.
درست همون موقع، سو دهریونگ از پشت سرم با صدای آرومی گفت:
«ارباب عمارت، ممنون که به فکرمون بودید.»
وقتی به عقب نگاه کردم، نه فقط سو دهریونگ، بلکه مامورهای اجرا هم قدردان بودن.
اگه به خاطر من نبود، همهشون تحت تاثیر انرژی شبحی قرار میگرفتن.
«همگی، گوشبهزنگ باشید.»
«بله!»
انرژی شبحی از مجسمههای سنگی و پاگوداهای مختلف ساطع میشد.
به محض اینکه متوجه میشدم، یو چام خودش وظیفه سرکوب انرژی شبحی رو به عهده میگرفت.
میتونستم درک کنم چرا سو دهریونگ از فرمانروای اهریمنی روحخوار میترسید.
وضعیتی بود که حتی توی راه رفتن برای ملاقات با اون هم ممکن بود بمیری.
به این ترتیب، تونستیم وارد مرکز فرقه توهم غربی بشیم.
خونههایی که اونجا ساخته شده بودن ظاهر عجیبی داشتن.
بیشترشون شبیه صدف حلزون بودن و از دایرههای متداخل تشکیل شده بودن؛ واقعاً سازههایی بودن که شبیهشون رو هیچجای سرزمین میانه ندیده بودم.
سو دهریونگ که برای اولین بار اینجا بود، اولش از دیدن این منظره عجیب شگفتزده شد.
اما کمی بعد، از بدحالی شکایت کرد.
فقط نگاه کردن به ساختمونهای اینجا کافی بود تا سر آدم گیج بره.
به سو دهریونگ و مامورهای اجرا گفتم که چشمهاشون رو ببندن و راه برن.
اونا چشمهاشون رو بستن و در حالی که دستهاشون رو روی شونههای همدیگه گذاشته بودن، پشت سر من به ردیف حرکت کردن.
بین اون ساختمونهای عجیب، یه ساختمون مخروطیشکل وجود داشت.
اینجا محل اقامت فرمانروای اهریمنی روحخوار بود.
اتاقش مظهر سرگیجه بود.
دیوارها، کف و سقف، همگی با الگوهای مارپیچی پوشیده شده بودن.
فقط حضور توی این اتاق عذابآور بود.
وسط اون اتاق، فرمانروای اهریمنی روحخوار نشسته بود.
فرمانروای اهریمنی روحخوار، یا سو.
توی گذشته هم حسش کرده بودم، اما اون به طرز عجیبی معمولی به نظر میرسید.
چهرهای داشت که اگه همین الان به روستای خاندان اهریمنی میرفتی، میتونستی ده نفر شبیهش رو پیدا کنی.
چنین معمولی بودنی وسط این همه سرگیجه؟
اون شبیه یه نماد بود؛ نشون میداد تمام کسایی که بقیه رو فریب میدن، همینقدر معمولی هستن.
«درود، فرمانروای اهریمنی.»
با احترام تعظیم کردم.
قبل از بازگشتم، ارتباط خاصی با اون نداشتم.
حتی وقتی برای پیدا کردن مواد یه هنر برتر به فرقه اصلی برگشته بودم، تماس قابل توجهی باهاش نداشتم.
اما یه چیز قطعی بود.
اون کسی بود که بین هشت فرمانروای اهریمنی، بیشتر از همه عمر کرده بود.
«خوش اومدید، ارباب جوان دوم.»
صداش از همه طرف پخش میشد.
انگار اول از سمت چپ میاومد و بعد از سمت راست.
«چی باعث شده به این گوشه از دنیا بیاید؟»
این بار صدا شبیه پچپچ از پشت سرم به گوش رسید.
با این روشِ گیج کردن ذهن، یه جورایی هنر بلعیدن روح از همین حالا شروع شده بود.
«برای بررسی یه پرونده اینجا هستم.»
با این حرف، فرمانروای اهریمنی روحخوار با دقت به من خیره شد.
ناگهان، مردمک چشمهاش گشاد شدن.
همونطور که به چشمهای کاملاً سیاهش نگاه میکردم، حس کردم ذهنم تیره و تار میشه.
زیردستهایی که با من اومده بودن، احتمالاً الان توی حال خودشون نبودن.
«واقعاً تحسینبرانگیزه.»
صداش مثل انعکاس توی یه غار، انگار که فکری توی ذهنم باشه، پیچید.
«بهم زیاد میگن که ارادهم قویه.»
با اینکه این حرف درست بود، اما بخش حیاتی اون به خاطر هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی بود.
هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی خودش فعال شد و مانع از نفوذ انرژی شبحی به ذهن و روحم شد.
البته، مهارت من هنوز عمیق نشده بود، پس اگه فرمانروای اهریمنی روحخوار از تمام قدرتش استفاده میکرد، اوضاع تغییر میکرد.
قبل از اینکه این موضوع به یه نبرد قدرت غیرضروری تبدیل بشه، سریعاً هدف ملاقاتم رو بیان کردم.
«حدود ده دوازده جسد غیرعادی کشف شده و اونجا وسیلهای متعلق به یه هنرور ارواح پیدا شده.»
«چه جور وسیلهای؟»
بادبزن رو بهش نشون دادم.
به نظر میرسید هر بادبزن ارواح صاحب خودش رو داره.
فرمانروای اهریمنی روحخوار به محض دیدن بادبزن ارواح، کسی رو صدا زد.
«نونگ هیو رو احضار کنید.»
سوالی که باید پرسیده میشد، نادیده گرفته شد.
با اینکه من عمداً تاکید کردم که جسدها غیرعادی بودن، فرمانروای اهریمنی روحخوار نپرسید که چه چیزشون غیرعادی بوده.
که این یعنی.
«اون از قبل میدونه اونا چه جور جسدهایی هستن.»