چپتر 462: آیا میشه داستانی درباره پول رو بدون شراب گفت؟
چپتر 462: آیا میشه داستانی درباره پول رو بدون شراب گفت؟
یونگ جا-میونگ تمام راه را به این فکر میکرد که چرا رهبر فرقه اهریمنی او را احضار کرده است.
او تمام سناریوهای خوب و بد را در نظر گرفته بود.
اما هرگز تصور نمیکرد دلیلش معرفی کردن پسرش به او باشد.
نگاه یونگ جا-میونگ ناخودآگاه به سمت گئوم موگوک چرخید.
اهریمن آسمانیِ نسل بعد و پربحثترین شخصیت دنیای رزمی در این اواخر.
شایعات و اطلاعات مختلف درباره او همیشه متناقض بودند.
هم ناچیز و هم عظیم.
مسائل ناچیزش آنقدر پیشپاافتاده بودند که باورشان سخت بود، و نتایج عظیمی که به دست آورده بود آنقدر بزرگ بودند که نمیشد باورشان کرد.
و انگار برای اینکه نشان دهد چنین شایعاتی فقط شایعه نیستند، در اولین ملاقاتشان یک ملاقه به دست داشت.
اولین کلماتی که از او شنید این بود: «کسی بازم سوپ میخواد؟»
گئوم موگوک سرش را در برابر پدرش خم کرد.
«ممنونم، پدر.»
او از نیت پنهان پدرش در این کار خبر نداشت، اما ایمان داشت که این کار، حداقل به خاطر خود اوست.
فقط از طرز نگاه پدرش به او، میتوانست این را حس کند.
از آنجایی که یونگ جا-میونگ هنوز نمیدانست گئوم ووجین و گئوم موگوک چه جور آدمهایی هستند، تردیدش کاملاً طبیعی بود.
«رهبر فرقه اهریمنی چنین ملاقاتی رو برای ارتباطات پسرش ترتیب داده؟ غیرممکنه.»
یک نتیجهگیری به طور طبیعی در ذهنش شکل گرفت.
«در نهایت، بحث پوله؟»
نتیجهگیریای که از تجربهای طولانی زاده شده بود.
مهم نبود چطور بیان شود، در نهایت چیزی که یک رزمیکار از یک بازرگان میخواست، پول بود.
احتمالاً اهریمن آسمانی نمیتوانست خودش پیشقدم شود، برای همین پسرش را جلو انداخته بود تا تحت بهانهای، پول مطالبه کند؟
البته، با توجه به نامهای فرقه الهی اهریمن آسمانی و گروه بازرگانی رود سیمین، این مبلغ باید نجومی میبود.
«اگه دلیلش این باشه چی؟»
یک رزمیکار ممکن بود خشمگین شود و بخواهد چنین خواسته نامعقولی را مجازات کند، اما یک بازرگان نباید این کار را میکرد.
در چنین زمانی، یک بازرگان باید از خودش میپرسید:
«در عوضش چی گیرم میاد؟»
یونگ جا-میونگ با پنهان کردن چنین افکاری، با احترام خطاب به گئوم ووجین گفت:
«این من هستم که مشتاقانه آرزوی ایجاد پیوندی با رهبر جوان فرقه رو دارم.»
او صادق بود.
ایجاد رابطه با رهبر جوان فرقه اهریمنی هیچ ضرری نداشت.
«اگه اینطوری با من دربیفتی، مجبور میشم به یکی از آشناهام خبر بدم.»
«جرئت داری جلوی ما کی رو صدا کنی؟»
«رهبر جوان فرقه اهریمنی رو.»
این یعنی او میتوانست چنین گفتگوهای هیجانانگیزی داشته باشد؛ البته اگر طرف مقابل نیت پنهان و ناپاکی نداشت.
گئوم ووجین از جای خود بلند شد.
«بعداً میبینمت.»
منظورش این بود که او مدتی را با گئوم موگوک بگذراند.
و «بعداً میبینمت» به این معنا بود که او باید به جای رفتنِ فوری، برای امروز بماند.
یونگ جا-میونگ که انتظار نداشت گئوم ووجین او را با رهبر جوان فرقه تنها بگذارد، در دلش دستپاچه شد.
«این دیگه چه وضعیتیه؟»
این چیزی نبود که رئیس گروه بازرگانی رود سیمین به راحتی تجربه کرده باشد.
در هر صورت، او گفته بود که بعداً او را خواهد دید.
«بعداً میبینمتون.»
یونگ جا-میونگ با لبخندی مودبانه پاسخ داد.
ادب بینقص او فقط به خاطر این نبود که طرف مقابلش اهریمن آسمانی است.
یونگ جا-میونگِ بازرگان، هرگز کسی نبود که اجازه دهد احساساتش به رفتارش تبدیل شوند.
گئوم ووجین به آرامی قدم برداشت.
بک چونگ که پشت سر یونگ جا-میونگ بود، تنش بیشتری پیدا کرد.
وقتی نشسته بودند و غذا میخوردند متوجه نشده بود، اما حالا که او راه میرفت، حس متفاوتی داشت.
او آرام راه میرفت، اما حس نمیشد که کند است، و انگار هوای اطراف با محوریت او حرکت میکرد.
گئوم ووجین قبل از رفتن، کلامی برای یونگ جا-میونگ به جا گذاشت.
«برای تو هم بد نمیشه.»
این چه معنایی میتوانست داشته باشد؟ آیا ایمان به پسرش بود؟ یا یک اشاره؟
یونگ جا-میونگ نمیتوانست تشخیص دهد.
اگرچه او تا به حال با افراد بیشماری ملاقات کرده و انواع تجربهها را داشت، اما امروز آن تجربهها کمک چندانی به او نمیکردند.
در همین حال، به محض اینکه رهبر فرقه اهریمنی آنجا را ترک کرد، بک چونگ حتی مضطربتر شد.
«ممکنه نقشهای داشته باشه، پس گاردت رو پایین نیار.»
او پیامی تلهپاتیک به رزمیکارانی که همراهش بودند فرستاد.
او هم نمیتوانست رفتار گئوم ووجین را درک کند.
او روی این حقیقت که یونگ جا-میونگ تنها مانده، تمرکز نکرد.
«اون فقط رهبر جوان فرقه رو باقی گذاشته؟»
از آنجایی که رهبر فرقه اهریمنی رفته بود، ممکن بود او خودش دست به کاری بزند.
یونگ جا-میونگ به اطراف نگاه کرد و از گئوم موگوک پرسید:
«حالا که فکر میکنم، حتی یه محافظ هم اینجا نمیبینم. اونا کجا هستن؟»
«من محافظهام رو در فرقه اصلی گذاشتم.»
گئوم موگوک به سه رزمیکاری که پشت سر یونگ جا-میونگ ایستاده بودند نگاه کرد و گفت:
«بهشون گفتم تا وقتی که مهارتهاشون رو به اندازه اون جنتلمنهای اونجا بالا نبردن، تمرین کنن.»
اگرچه هیچکس در این مکان باور نمیکرد، اما این حقیقت داشت.
در واقع، آنها احتمالاً در حال حاضر در وضعیت تمرین عمیق بودند.
با این ذهنیت که حتی اگر نمیتوانند از او محافظت کنند، حداقل نباید باری بر دوشش باشند.
از آنجایی که هیچکدام از آنها افرادی نبودند که اجازه دهند سکوتِ معذبکنندهای حاکم شود، گفتگو به طور طبیعی ادامه یافت.
«حالا که غذا خوردیم، موافقید بریم بیرون یه قدمی بزنیم؟»
«بریم.»
آن دو عمارت را ترک کردند.
یونگ جا-میونگ چیزی را که کنجکاوش بود پرسید:
«چرا خواستید در این عمارت ملاقات کنیم؟»
«به خاطر اون زنیه که اشتهای زیادی به غذا داشت و قبلاً دیدید.»
«رابطه شما با اون زن چیه؟»
«اون کسیه که اومده بود ما رو بکشه.»
یونگ جا-میونگ از حرفهای قبلی گئوم موگوک که گفته بود حتی نام آن زن را نمیداند، حدس زده بود که او از هویت آنها خبر ندارد.
اگر میدانست، هرگز جرئت نمیکرد نام خودش را فاش نکند.
چون نمیدانست، توانسته بود چنین نقشهای بکشد.
مشکل اینجا بود.
«اون زنی رو که قصد داشت رهبر فرقه اهریمنی و رهبر جوان فرقه اهریمنی رو بکشه، رها کرد؟»
این چیزی بود که هرگز نباید اتفاق میافتاد.
دلیل ملاقات او فاش شد.
«شما به خاطر اون زن من رو صدا کردید.»
«منم همین فکر رو میکردم.»
گئوم موگوک به یونگ جا-میونگ نگاه کرد و گفت:
«افکار پدرم متفاوت بود. غافلگیر شدید؟ منم غافلگیر شدم.»
آیا این ملاقات خصوصی از قبل برنامهریزی نشده بود؟ واقعاً ممکن بود؟
یونگ جا-میونگ باور نمیکرد.
او مطمئن بود چیزی وجود دارد که آنها میخواهند.
انگار که گئوم موگوک چنین افکاری را خوانده باشد.
«یه درخواستی ازتون دارم.»
البته که همین بود.
هیچ پیرو طریقت اهریمنیِ خوبی در دنیا وجود ندارد.
حتی کسانی که ادعای طریقت راستین دارند هم دست به انواع حیلهگریها میزنند، چه برسد به پیروان طریقت اهریمنی.
یونگ جا-میونگ با پنهان کردن چنین احساساتی، به آرامی گفت:
«هر چی که هست بگید.»
آنها از گروه بازرگانی رود سیمین چه میخواهند؟ چقدر میخواهند؟
اما چیزی که از زبان گئوم موگوک خارج شد، چنین درخواستی نبود.
«لطفاً داستانتون رو برام تعریف کنید، ارباب بازرگان.»
یونگ جا-میونگ در جای خود ایستاد.
گئوم موگوک هم ایستاد.
«داستان من؟»
«بله، هر داستانی که باشه فرقی نمیکنه.»
«میتونم بپرسم چرا؟»
«خیلی فکر کردم که چرا پدرم میخواست شما رو به من معرفی کنه.»
گئوم موگوک واقعاً به آن فکر کرده بود.
این موضوعی بین پدرش و او بود، پیش از آنکه موضوعی بین یونگ جا-میونگ و او باشد.
«نمیتونسته با این منظور گفته شده باشه که "چون همدیگه رو دیدیم، خوبه که با هم کنار بیایم، مگه نه؟" پدرم قطعاً اونجور آدمی نیست.»
«خب؟ به جواب رسیدی؟»
گئوم موگوک سرش را تکان داد.
جوابی که به آن رسیده بود این بود:
«اون حتماً میخواد که من از شما یاد بگیرم، ارباب بازرگان.»
«چی رو یاد بگیری؟»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم موگوک لب به سخن گشود.
«زندگی کسی که در حرفه خودش به اوج رسیده.»
«من...»
یونگ جا-میونگ برای لحظهای چیزی نگفت.
حس کرد که غافلگیر شده است.
او هرگز فکر نمیکرد که اهریمن آسمانی با چنین نیتی او را به پسرش معرفی کرده باشد.
اما طولی نکشید که یونگ جا-میونگ به نیتهای طرف مقابلش شک کرد.
«نه، غیرممکنه.»
فکر میکرد اینها فقط مقدمهچینیه و بعدش اون چیزی ازش مطالبه میکنه.
چشمهایی که بهش خیره شده بودن، اونقدر شفاف و عمیق بودن که برای لحظهای گیج شد.
«رهبر فرقه به یه بازرگان ساده بیش از حد لطف دارن. تمام چیزی که من بلدم، داستانهایی دربارهی پوله.»
گئوم موگوک برعکس، هیجانزده به نظر میرسید.
«مگه این جذابترین داستان نیست؟»
گئوم موگوک با قدمهایی استوار به جلو رفت و گفت:
«بیا بریم. مگه میشه داستان پول رو بدون شراب تعریف کرد؟»
***
دو مرد در میخانهای در خیابان بازار، روبروی هم نشستند.
این همون میخانهای بود که تمام ملاقاتهای اینجا در اون صورت میگرفت.
گئوم موگوک و یونگ جا-میونگ پشت میزی در گوشهی میخانه روبروی هم نشستند.
او به بک چونگ و بقیهی رزمیکارها دستور داده بود تا جایی که ممکنه دورتر بایستند.
فکر میکرد درست نیست وقتی رهبر جوان فرقه اهریمنی داره دربارهی زندگی یه نفر ازش سوال میپرسه، محافظی پشت سرش ایستاده باشه.
بعد از اینکه اون دو برای هم شراب ریختند، اولین جامشون رو سر کشیدند.
«خیلی وقت بود که توی میخانهای مثل اینجا شراب نخورده بودم. قدیما گاهی میاومدم اینجا و مینوشیدم.»
«برای کسی که میتونه کل این میخانه رو با قیمت یه وعده غذا بخره، خیلی فروتن هستید.»
یونگ جا-میونگ در پاسخ به حرفهای شیرین گئوم موگوک، با لبخندی گفت:
«از اینکه اینطوری دیده بشم لذت میبرم.»
گئوم موگوک جامش رو پر کرد و گفت:
«یه سرگرمی سالم.»
«سالم؟ مگه خودپسندی و تکبر نیست؟»
«تا وقتی که اون سرگرمی هدفش آدمها نباشن، سالمه.»
برای لحظهای، یونگ جا-میونگ جا خورد.
«منظورتون چیه؟»
«احساس برتری ناشی از اینکه "من خیلی پول دارم" یا "من خیلی پول درمیارم"، وقتی مشکلساز میشه که هدفش آدمها باشن. اولش فقط از حسادت بقیه لذت میبری، اما کمکم شروع میکنی به تحقیر کردن مردم و در نهایت، عمیقاً بهشون آسیب میزنی. درست مثل وقتی که نوک شمشیر به سمت یه نفر گرفته بشه، مشکل از همونجا شروع میشه.»
یونگ جا-میونگ در سکوت به حرفهای گئوم موگوک گوش میداد.
«از طرف دیگه، برتریای که تنهایی توی یه میخانهی ساده مثل اینجا ازش لذت میبری، یه سرگرمی سالمه. پس لطفاً زودبهزود بیا و ازش لذت ببر.»
یونگ جا-میونگ برای لحظهای غرق در فکر شد.
او هرگز قبلاً اینطوری به این موضوع فکر نکرده بود.
«برای شما هم همینطوره؟»
یونگ جا-میونگ به عنوان ارباب گروه بازرگانی رود سیمین، طبیعتاً از ملاقات سهجانبهی طریقت راستین، نامتعارف و فرقه اهریمنی خبر داشت.
خبر اینکه اون ملاقات توی یه میخانهی کوچیک برگزار شده و اونجا پاتوق همیشگی رهبر جوان فرقه اهریمنی بوده هم به گوشش رسیده بود.
در نهایت، سوالش این بود:
پس، شما هم توی اون میخانه می روان از یه سرگرمی سالم لذت میبرید؟
گئوم موگوک بلافاصله منظور سوالش رو فهمید.
به همین خاطر بود که پاسخش سرشار از اطمینان بود.
«نه، من فرقم میکنه.»
«چطور؟»
«من صرفاً صاحب اون میخانه رو دوست دارم. شرابش خوبه، پیشغذاهاش لذیذن و از همه مهمتر، باعث میشه مشتریها احساس راحتی کنن. دفعهی بعد که به فرقه اصلی اومدی، حتماً تو رو هم اونجا میبرم.»
یونگ جا-میونگ هم با دیدن لبخند پهن گئوم موگوک، با لبخند جواب داد:
«خیلی خوب صحبت میکنید. این استعدادی ضروری برای یه بازرگانه. نظرتون چیه؟ به وارد شدن به دنیای بازرگانی فکر کردید؟»
«شاید پدرم جوانهی یه درخت پول رو توی وجودم دیده که من رو به شما معرفی کرده، ارباب بازرگان؟»
در حالی که چنین شوخیهایی با هم رد و بدل میکردند، جو خوبی حاکم بود.
یونگ جا-میونگ برخلاف انتظارش، داشت از این ملاقات لذت میبرد.
با وجود اینکه طرف مقابلش کسی بود که نیتهای واقعیش مشخص نبود و هر لحظه ممکن بود آشکار بشه، اما گفتگو باهاش خیلی روان پیش میرفت.
به دلایلی، این همصحبتی لذتبخش بود.
اما وقتی شمشیر و پول با هم روبرو میشن، یه جو خوب نمیتونه تا ابد دوام بیاره.
بهتر بود تا وقتی جو خوبه، سوالش رو بپرسه.
«از من چی میخواید؟ پوله؟»
گئوم موگوک در حالی که به چشمهای یونگ جا-میونگ که ترسی از مرگ نداشتن خیره شده بود، پرسید:
«اگه پول باشه، میدید؟»
تنش شدیدی بین اون دو نفر جریان پیدا کرد.
«چقدر میخواید؟»
لبخندی روی لبهای گئوم موگوک نقش بست.
«چقدر میخوام؟ شنیدن این حرفها از ثروتمندترین آدم این دنیا؟ این رویای هر کسیه.»
با وجود شوخی گئوم موگوک، یونگ جا-میونگ با جدیت جواب داد:
«مبلغش مهم نیست. چیزی که مهمه اینه که شما در عوضش چی میتونید به من بدید.»
حالا، شیطنت از چهرهی گئوم موگوک هم ناپدید شد.
«فکر میکنم این وضعیتیه که ممکنه به راحتی دچار سوءتفاهم بشید، اما شما پدرم رو دیدید، مگه نه؟ به نظرتون اون شبیه کسیه که چون به پول نیاز داره، شما رو اینجا صدا کرده؟»
در ادامه، جملهی پرمعنایی رو اضافه کرد:
«اگه پدرم به پول نیاز داشته باشه، خودش میره دنبالش، نه اینکه بقیه رو صدا بزنه.»
یونگ جا-میونگ متوجه شد.
توی اون کلمات یه معنای دوپهلو وجود داشت.
در نگاه اول به نظر میرسید که اون با احترام به ملاقات کسی میره، اما منظور این نبود.
منظورش این بود که اون هجوم میبره و همه چیز رو غارت میکنه.
اگه اون داشت اینقدر صریح حرف میزد، پس به نظر میرسید که به خاطر پول صداش نکردن.
«سوءتفاهم شد. عذرخواهی میکنم.»
«اگه سوءتفاهم نمیشد، عجیب بود.»
نه، اگه اینطوره، این وضعیت حتی عجیبتر هم هست.
رهبر فرقه اهریمنی و این رهبر جوان واقعاً از اون چی میخوان؟
«میدونید مردم بیشتر از همه چه سوالی از من میپرسن؟»
گئوم موگوک درست حدس زد.
«چطوری میتونم پول زیادی دربیارم؟»
یونگ جا-میونگ سرش رو تکون داد و پرسید:
«چرا شما اون رو نمیپرسید؟»
بعد پاسخی غیرمنتظره شنید.
«چون جوابش به هر حال توی داستان زندگی شماست، ارباب بازرگان. برای همینه که گفتم میخوام داستانتون رو بشنوم.»
یونگ جا-میونگ خودش به حرفهای بقیه اعتماد نداره.
چون آدمها موجوداتی بودن که هر لحظه میتونستن دروغ بگن.
چیزی که اون بهش باور داشت، زندگی طرف مقابلش بود.
وقتی به یه نفر نگاه میکنه، به مسیری که طی کرده نگاه میکنه.
«واقعاً در مورد داستان من کنجکاوید؟ حرف زدن از گذشته باعث میشه آدم اون رو رمانتیک جلوه بده و در نهایت تبدیل به خودستایی بشه. مگه خودستایی یه نفر دیگه خستهکننده نیست؟»
«خودستایی فقط وقتی خستهکنندهست که یه آدم معمولی از خودش تعریف کنه. خودستاییِ یه آدم واقعاً بزرگ، یه داستان ماجراجویانهی فوقالعادهست.»
تحسین یونگ جا-میونگ ناخودآگاه اون رو به یاد اصالت و نسب انداخت.
«پسر اهریمن آسمانی واقعاً پسر خودشه.»
وگرنه، نمیتونست این حس قوی رو که از یه نفر به این جوونی میگرفت، توضیح بده.
«من همیشه سعی میکنم با محافظت از دو چیز زندگی کنم.»
«اونها چی هستن؟»
«اولیش اینه که خیلی تلاش میکنم از مرگ نترسم، و دومیش اینه که سعی میکنم لذت پول درآوردن رو به عنوان بالاترین ارزش قرار ندم.»
«هر دوی این اصول به نظر نمیرسه با ثروتمندترین مرد سرزمین مرکزی همخوانی داشته باشن. میتونید با جزئیات بهم بگید؟»
داستان زندگیش به طور طبیعی جاری شد.
«دلیلی که لذت پول درآوردن رو به عنوان بالاترین ارزش قرار نمیدم اینه که فهمیدم من کسی هستم که از به دست آوردن پول بیشتر لذت میبرم تا خرج کردنش.»
بیشتر بازرگانهای موفق چنین گرایشی داشتند.
«آدمهای زیادی رو دیدم که چون غرق در لذت پول درآوردن شدن، توسط همون چیزی که بهش میگن پول، بلعیده شدن.»
این تفکر باید دلیلی میبود که نام یونگ جا-میونگ قدرتی فراتر از پول داشت.
«به نظر شبیه هنرهای رزمی میاد. منظورم اینه که وقتی آدمها بیش از حد غرق در پیروز شدن میشن، ممکنه توسط هنرهای رزمی خودشون بلعیده بشن.»
«مقایسهی بهجایی بود.»
اون دو مرد با هم نوشیدند.
جامها با شدت بیشتری نسبت به قبل به هم خوردند.
«پس دلیل اینکه سعی میکنید از مرگ نترسید چیه؟»
با یادآوری اون روز فراموشنشدنی، نگاه یونگ جا-میونگ عمیقتر شد.
«وقتی جوون بودم، نزدیک بود بمیرم. درست لحظاتی قبل از مرگم نجات پیدا کردم. از اون روز به بعد، با این ذهنیت که دارم توی زمان قرضی زندگی میکنم، توی همه چیز شجاع بودم.»
«به عنوان یه رزمیکار، من به چنین تجربههایی از غلبه بر موقعیتهای مرگ و زندگی علاقهمندم.»
این شانس توئه تا آرزویی رو که تا لحظهی مرگ دست از سرت برنداشت، برآورده کنی.
پس، اتفاقات اون روز رو خوب به خاطر بیار.
«اون روز چه اتفاقی افتاد؟»