چپتر 465: باید از مبلغش سر در بیارم
چپتر 465: باید از مبلغش سر در بیارم
آخرین باری که اینطور از ته دل خندیده بود، کی بود؟
یونگ جا-میونگ با صدای بلند خندید.
پرسیدن اینکه آیا او پول دارد یا نه؟
طرح چنین سوالی از ثروتمندترین مرد سرزمین مرکزی، هیچ فرقی با این نداشت که از رهبر فرقه اهریمنی بپرسی: «آیا هنرهای رزمی بلدی؟» و کسی که این شوخی را میکرد، رهبر جوان فعلی فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
او در حین بنا کردن گروه بازرگانی رود سیمین، همیشه نسبت به رزمیکارها محتاط بود.
در میان آنها، بیش از همه در برابر فرقه الهی اهریمن آسمانی احتیاط و گارد داشت.
احساس میکرد اگر زمانی مشکلی پیش بیاید، مذاکره با آنها غیرممکن خواهد بود.
آنها شبیه نیرویی به نظر میرسیدند که مثل یک موج جزر و مدی هجوم میآورند.
سپس، اخبار جدیدی از فرقه اهریمنی رسید.
اخبار درباره این مرد جوان بود که درست مقابلش ایستاده بود.
اخباری درباره رهبر جوان فرقه اهریمنی.
اطلاعاتی که بهطور مخفیانه به دستش رسیده بود، واقعاً حیرتانگیز بود.
داستانهایی که باورش سخت بود.
حتی وقتی گزارش پشت گزارش میشنید که این رهبر جوان با پیروان اهریمنی گذشته متفاوت است، با خودش فکر میکرد مگر چقدر میتواند متفاوت باشد؟ یک پیرو اهریمنی، هنوز هم یک پیرو اهریمنی است.
اما، این رهبر جوانی که شخصاً ملاقات کرده بود، فرق داشت.
چقدر متفاوت بود؟ همانطور که میشد دید، او بیش از حد متفاوت بود.
او حتی از آنچه شایعات میگفتند هم آدم خاصتری بود.
«چقدر کافیه؟»
در پاسخ به سوال یونگ جا-میونگ، گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«هرچی بیشتر، بهتر.»
«این تنها کاریه که من توش مهارت دارم.»
در برابر کلمات متواضعانه او، گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد.
«با این حال، در واقع لازم نیست اون رو به من بدی.»
«منظورت چیه؟»
«فقط کافیه تظاهر کنی که داری میدیش.»
یونگ جا-میونگ نیت گئوم موگوک را حدس زد.
این یعنی آنها فقط باید این اطلاعات را لو میدادند که گروه بازرگانی رود سیمین مبلغ هنگفتی پول به فرقه مسیر غربی داده است.
«و سوالِ "چقدر"، چیزیه که من باید از طرف مقابل بشنوم، نه از شما، ارباب بازرگان.»
یونگ جا-میونگ تحت تاثیر گئوم موگوک قرار گرفت.
همین لحظاتی پیش بود که او اجازه خواسته بود اینجا بماند.
برای این کار، او سه روز زمان به دست آورده بود، که یعنی در همین لحظه کوتاه، گئوم موگوک نقشهای طراحی کرده بود.
فوقالعادهترین رهبر جوان تاریخ.
او قطعاً داشت مطابق شهرتش عمل میکرد.
«رهبر جوان.»
«بله، ارباب بازرگان.»
حالا وقت آن بود که رسماً از او تشکر کند.
«ممنونم.»
اگر گئوم موگوک نبود، او متوجه نمیشد که گئوم ووجین ولینعمت اوست.
اگر او نخواسته بود داستان قدیمی را بشنود، اگر نخواسته بود طرح را ببیند، اگر تصویر گئوم ووجین را در گئوم موگوک ندیده بود.
او هرگز نمیفهمید که گئوم ووجین ولینعمت او بوده است.
گئوم موگوک که میدانست منظور یونگ جا-میونگ همین است، لبخندی زد و گفت:
«بودن با ثروتمندترین مرد دنیا باعث میشه حتی وقتی ازش پول میخوام، ازم تشکر کنه.»
یونگ جا-میونگ از گئوم موگوک خوشش آمد.
حرف رهبر فرقه اهریمنی مبنی بر اینکه این اتفاق برای او بد نخواهد بود، حالا برایش کاملاً روشن شده بود.
نه، این فراتر از بد نبودن بود.
اگر او به حفظ رابطه خوب با چنین رهبر جوانی ادامه میداد، نه تنها برای خودش بلکه برای گروه بازرگانی رود سیمین هم کمک بزرگی میشد.
شاید به همین دلیل بود.
این کلمات خیلی طبیعی از دهانش خارج شدند.
«اون سه روز از فردا شروع میشه.»
برای او، تکتک روزها ارزشمند بودند.
***
«گروه بازرگانی رود سیمین داره یه نقشهای میکشه.»
در برابر حرفهای گئوم آ-رین، محافظش ایم هیوک در سکوت سر تکان داد.
این حقیقت که خودِ رهبر گروه بازرگانی رود سیمین اینجا ظاهر شده بود، خودش یک مدرک بود.
در ابتدا، به نظر میرسید وضعیتی است که در آن گروه بازرگانی رود سیمین و فرقه مسیر غربی دارند با هم متحد میشوند.
«مردم فرقه مسیر غربی آدمهای معمولیای نیستن.»
اییم هیوک هوی را به یاد آورد که بعد از باطل کردن استتارش ظاهر شده بود.
این اولین بار بود که چنین استتار باورنکردنیای را میدید.
استتاری که به وضعیت غایی رسیده بود، چیزی که فقط کسی که خودش استتار را آموخته باشد میتوانست تشخیصش دهد.
سپس، چیزی را که او گفته بود به یاد آورد.
— میخوای از اربابت محافظت کنی؟ پس متوقف شو.
افکارت، اعمالت، و دهنت رو ببند.
او این حرف را به این منظور زده بود که در آن عمارت بیگدار به آب نزند.
اما به دلایلی، او مدام احساس میکرد که این هشداری است که باید برای کل این ماجرا به کار برده شود.
«حتماً به همین دلیله که ارباب بازرگانِ گروه بازرگانی رود سیمین شخصاً اومده.»
مردی به نام گئوم یون، و طرز رفتار پدر و عمویش، معمولی نبود.
بهخصوص، حضوری که پدرش از خود ساطع میکرد، با کلمات قابل توصیف نبود.
«اگه اونا با هم متحد شده باشن، پس زیردستهای من در نهایت از گروه بازرگانی رود سیمین شکست خوردن.»
این موضوع با اینکه آنها بعد از درگیر شدن در یک نزاع تصادفی با یک فرقه رزمی کتک بخورند، فرق داشت.
این یعنی گروه بازرگانی رود سیمین میتواند پشت این حادثه باشد.
البته، احتمال آن کم بود.
اگر قضیه این بود، آنها اجازه نمیدادند به این راحتی آن روز عمارت را ترک کنند.
«پیامی از طرف خاندان میرسه.»
او قبلاً این حقیقت را که ارباب بازرگانِ گروه بازرگانی رود سیمین به تنهایی در حال حرکت است، به خاندان گزارش داده بود.
«نمیتونیم فقط منتظر بمونیم تا پیام برسه.»
ممکن بود قبل از آن، وضعیت اینجا تمام شود.
او باید خودش میفهمید.
اینکه رابطه بین گروه بازرگانی رود سیمین و فرقه مسیر غربی چیست، و چرا رهبر گروه بازرگانی رود سیمین خودش به اینجا آمده است.
«میخوای چیکار کنی؟»
«باید از طریق اون مردی که اسمش گئوم یونه، بفهمم چه خبره.»
ایم هیوک با قلبی نگران به او نگاه کرد.
او تا به حال مسیری را که به او محول شده بود، به خوبی مدیریت کرده بود.
نسبت به سن کمش، قطعاً جنبه فوقالعادهای داشت.
اما این بار، او حس بدی داشت.
گئوم آ-رین نگرانی ایم هیوک را حس کرد.
«میدونم، اون حریف آسونی نیست.»
او به گئوم موگوک فکر کرد.
وقتی به او فکر میکرد، تصویر خندیدن و شوخی کردنش اول از همه به ذهنش میآمد.
او میدانست.
این قویها هستند که میخندند.
خنده گئوم موگوک از آرامش ناشی میشد.
آن آرامش از قدرت سرچشمه میگرفت.
درست همان موقع، یکی از زیردستها آمد و گزارش داد.
«گئوم یون و ارباب بازرگانِ گروه بازرگانی رود سیمین حرکتی کردن.»
«فقط همون دو نفر؟»
«بله، درسته.»
«کجا؟»
«خزانهداری قاره.»
گئوم آ-رین بلافاصله دلیلش را حدس زد.
اگر یک بازرگان و یک رزمیکار به خزانهداری میرفتند، چه دلیل دیگری میتوانست داشته باشد؟
گروه بازرگانی رود سیمین بدون شک پول را به فرقه مسیر غربی تحویل داده بود.
گئوم آ-رین به زیردستش دستور داد:
«مخفیانه بفهم چقدر پول رد و بدل شده. باید از مبلغش سر در بیاری.»
***
آن بعدازظهر، گئوم آ-رین به اقامتگاه گئوم موگوک آمد.
«چی شده؟»
«اومدم چون حرفی باهات دارم.»
«بیا تو.»
«هوا دمکردهست، بیا قدم بزنیم.»
گئوم آ-رین از وارد شدن به خانه خودداری کرد.
او میدانست که ارباب بازرگانِ گروه بازرگانی رود سیمین هنوز اینجا اقامت دارد.
پدرش هم آنجا بود، و آن مکان در داخل، مثل لانه شیر بود.
گئوم موگوک پیشنهاد او را به راحتی پذیرفت.
«باشه، همین کار رو میکنیم.»
به خاطر همین طرز برخورد بود.
این احساس که شاید بتواند چیزی از این مرد بفهمد.
او باید از اعتماد به نفس این مرد استفاده میکرد.
او باید نیاش را در این اعتماد به نفس فرو میکرد و فقط تواضع را بیرون میکشید.
وقتی تواضع از اعتماد به نفس ناپدید شود، تبدیل به تکبر میشود.
آن دو به آرامی به سمت بازار قدم زدند.
او با کمی فاصله از گئوم موگوک راه میرفت.
«چرا اینقدر دور راه میری؟»
در پاسخ به سوال گئوم موگوک، گئوم آ-رین جواب داد:
«فراموش کردی؟ آخرین ملاقات ما جایی بود که سعی کردیم همدیگه رو بکشیم.»
«بیا حرفمون رو اصلاح کنیم. همدیگه رو نه، جایی بود که تو سعی کردی من رو بکشی.»
«خون زیردستهای من احتمالاً هنوز روی شمشیرته.»
«چون اونا اول سعی کردن من رو بکشن.»
«تو زنده موندی، مگه نه؟»
او در انتخاب هر کلمه دقت میکرد و تمام ذهنش را متمرکز کرده بود.
تا حالا با اینجور آدمها سر و کله نزده بود.
حتی وقتی شوخی میکرد هم باید ششدونگ حواسش رو جمع میکرد.
«اما یه چیز عجیبه.»
«چی عجیبه؟»
«همونطور که میدونی، من اون روز با رهبر گروه بازرگانی رود سیمین روبرو شدم. رزمیکارهای گروهش باید درباره پیشینهم تحقیق میکردن، اما هیچ خبری نیست.»
این یه سؤال برای محک زدن بود تا ببینه آیا گروه بازرگانی رود سیمین از وجودش خبر دارن یا نه.
در واقع، امنیت اطراف رهبر گروه بازرگانی رود سیمین به نفوذناپذیری معروف بود و اگه هر فرد ناشناسی باهاش تماس میگرفت، مشخص بود که تحقیقات کاملی درباره پیشینهش انجام میدن.
«من قبلاً دربارهت بهشون گفتم.»
«چی گفتی؟»
«اون روز شنیدی، نه؟ اینکه تو زنی هستی که بخت و اقبال بلندی در غذا خوردن داری.»
وقتی گئوم آ-رین چهرهای ناباور به خود گرفت، گئوم موگوک لبخندی زد و اضافه کرد:
«بهشون گفتم تو کسی هستی که باهاش رابطه شخصی دارم. پس به خاطر احترام به من، دربارهت تحقیق نمیکنن.»
گئوم آ-رین برای لحظهای از راه رفتن باز ایستاد.
طبیعتاً گئوم موگوک هم ایستاد.
«ما رابطه بدفرجامی با هم داریم.»
او عمداً هیچ حرف محبتآمیزی به گئوم موگوک نزد.
موگوک گفته بود که با او رابطه شخصی دارد.
به عبارت دیگه، او ذهنیت مثبتی نسبت به آ-رین داشت.
در چنین مواقعی، بهتر بود که سرد برخورد کنه.
همونطور که انتظار میرفت، حریفش این رو به عنوان یه رابطه بدفرجام نپذیرفت.
«هنوز این رو نمیدونیم، مگه نه؟ ملاقاتمون هنوز تموم نشده.»
آن دو دوباره شروع به راه رفتن کردند.
او مخفیانه نیاش را در وجود حریفش فرو کرد و جرعهای از تواضع او را نوشید.
«برای اینکه ارباب گروه بازرگانی رود سیمین شخصاً به ملاقاتت بیاد، باید آدم برجستهتری از اون چیزی باشی که فکر میکردم.»
با این حرف، گئوم موگوک با لبخندی عجیب به او نگاه کرد.
در چنین مواقعی، اون چشمها انگار اعماق قلبش رو میدیدن.
«فکر میکنم تو برجستهتری.»
«منظورت چیه؟»
«مگه بدون هیچ ترسی نیومدی تا همچین آدم برجستهای رو پیدا کنی؟»
همچین آدم برجستهای؟
به نظر میرسید حرفهای قبلیاش به خوبی تواضع او را مکیده بود.
«چرا اومدی سراغم؟»
«راستش رو بخوای، سر و کله زدن با کسی مثل تو برای من هم بار سنگینیه. اما چون اتفاقاتی افتاده، باید یه جوری تموم بشن.»
همانطور که صحبت میکردند، آن دو وارد بازار شدند.
گئوم موگوک اولین کسی بود که پیشنهاد داد.
«بیا یه چیزی بنوشیم.»
این همون پیشنهادی بود که آ-رین منتظرش بود، اما یک بار خودش رو به بیمیلی زد.
برای گرفتن اطلاعات از حریفش، نباید بیتابیاش رو نشون میداد.
باید استراتژیک عمل میکرد.
«ما در جایگاهی نیستیم که بشینیم و با هم بنوشیم.»
این هم بخشی از اعتمادبهنفسش بود.
اعتمادبهنفس زنی که میدونست مرد فقط به خاطر اینکه خودش رو به بیمیلی زده، ردش نمیکنه.
مردهایی که او تا الان باهاشون سر و کله زده بود رو میشد با شمشیر مهار کرد، پس این جذابیتها تا حالا غیرضروری بود.
«اما در جایگاهی هم نیستیم که نتونیم با هم بنوشیم، مگه نه؟ بیا، بریم.»
گئوم موگوک پیشقدم شد و وارد یک مسافرخانه شد.
لبخند محوی بر لبان گئوم آ-رین نقش بست و به دنبال او وارد شد.
تا اینجا، نقشه به خوبی پیش میرفت.
«میخانههای زیاد دیگهای هم هست، اما انگار از اینجا خوشت میاد.»
«مگه اینجا باهات ملاقات نکردم؟ اینجا برای ما معنای خاصی داره.»
گئوم آ-رین از این حرف غیرمنتظره جا خورد.
او به گئوم موگوک خیره شد، اما نمیتوانست تشخیص دهد که او واقعاً چنین فکری میکند یا فقط شوخی میکند.
«برای ما شراب بیار.»
گئوم موگوک یک غذا برای او و یکی برای خودش سفارش داد.
بعد از نوشیدن، گئوم موگوک با چهرهای کنجکاو پرسید:
«بذار یه چیزی بپرسم. تو متعلق به کجایی؟»
«چرا فکر میکنی متعلق به جایی هستم؟»
«برای انجام اینجور کارها...»
گئوم موگوک لحظهای مکث کرد و گئوم آ-رین جمله را برایش تمام کرد:
«فکر میکنی خیلی جوونم.»
اما گئوم موگوک سرش را به نشانه مخالفت تکان داد.
«نه. میخواستم بگم تو از اون تیپ آدمهایی نیستی که برای اینجور کارها مناسب باشن.»
«چه جور آدمی برای این کارها مناسبه؟»
«کسی که بعد از قاپیدن کسبوکار خانوادگی بقیه، پلک هم نمیزنه. کسی که برای کشتن هر کسی که بخواد جلوش رو بگیره، تردید نمیکنه.»
این حرف مستقیماً به هدف خورد و گوشه لبهای گئوم آ-رین کمی کج شد.
امکان نداشت هوش سرشارش متوجه منظور او نشود.
«داره با من حرف میزنه.»
هرچند گفت که او برای این کار مناسب نیست، اما در نهایت حرفهایش یک سرزنش بود.
او از درون عصبانی بود، اما خودش را به نادانی زد و موضوع را عوض کرد.
او برای گرفتن اطلاعات آمده بود، نه برای جنگیدن.
«پدرت واقعاً شگفتانگیز به نظر میرسه. فکر میکردم رزمیکاری که بتونه با رهبر گروه بازرگانی رود سیمین ملاقات خصوصی داشته باشه، باید رهبر یه فرقه بزرگ باشه.»
او عمداً از پدرش تعریف کرد.
هیچ راهی بهتر از تحریک حسادت برای بیرون کشیدن تواضع از چنگ حریف وجود نداشت.
درست همانطور که انتظار داشت شد.
«من بودم که پیشنهاد دادم گروه بازرگانی رود سیمین رو فرا بخونیم.»
«به چه دلیلی صداشون زدی؟»
گئوم موگوک طوری که انگار راز بزرگی نیست، به او گفت:
«گروه بازرگانی رود سیمین مخفیانه دنبال یه استاد میگشت. استادی که نامش در دنیای رزمی شناخته شده نباشه. از این نظر، پدرم بهترین گزینه بود. خیلی وقت بود که در دنیای رزمی ظاهر نشده بود.»
این دروغ نبود.
واقعاً زمان زیادی از آخرین باری که پدرش به دنیای رزمی آمده بود میگذشت.
ذهن گئوم آ-رین با شنیدن این اطلاعات غیرمنتظره و مهم به سرعت به کار افتاد.
«گروه بازرگانی رود سیمین داره مخفیانه استاد استخدام میکنه؟ اما چرا؟»
گروه بازرگانی رود سیمین همین حالا هم پر از استادهای بیشمار بود.
گئوم موگوک طوری که انگار افکار درونی او را خوانده باشد، گفت:
«منم کنجکاو بودم که چرا مخفیانه به یه استاد نیاز دارن، برای همین مستقیماً ازشون پرسیدم.»
گئوم آ-رین در حالی که از درون مضطرب بود، منتظر پاسخ ماند.
اما گئوم موگوک جواب نداد و در عوض کشش داد.
او شاگرد میخانه را صدا کرد، شراب بیشتری سفارش داد و یک غذای جدید خواست.
طوری که انگار حرفش را فراموش کرده باشد، نوشید و موضوع را به غذا کشاند.
در نهایت، بعد از چند پیاله دیگر، آ-رین پرسید:
«گروه بازرگانی رود سیمین چرا گفتن که دارن استاد استخدام میکنن؟»
«آه، بهت نگفتم؟»
با این شیوه روایت داستان، شک او مبنی بر اینکه «چرا این آدم انقدر راحت به من میگه؟» از بین رفت.
«گفت یه سازمان هست که مخفیانه در دنیای بازرگانی فعالیت میکنه. اونا کسانی هستن که اخلاق تجاری رو نادیده میگیرن و نظم رو به هم میزنن. از ما خواست که نابودشون کنیم.»
«...»
گئوم آ-رین واقعاً شوکه شده بود، اما تمام تلاشش را کرد تا آرام به نظر برسد.
اون سازمان مخفی بدون شک متعلق به خودش بود.
او انتظار داشت که گروه بازرگانی رود سیمین بالاخره روزی متوجه شود، اما انتظار نداشت که اینطور واکنش نشان دهند.
«پس چرا به جای اینکه خودشون بهش رسیدگی کنن، از نیروهای خارجی استفاده میکنن؟»
«اینکه واضحه.»
گئوم موگوک با اطمینان گفت، طوری که انگار او هم متوجه این موضوع شده بود.
«قصد دارن بعد از حذف کردن اونا، جای خالیشون رو بگیرن.»
«این نمیتونه درست باشه. اونا نخستین گروه بازرگانی زیر آسمان هستن.»
گئوم موگوک بعد از خالی کردن پیالهاش گفت:
«حتماً همینطوری تبدیل به نخستین گروه بازرگانی زیر آسمان شدن.»
بعد از لحظهای سکوت، گئوم آ-رین پرسید:
«چرا این راز رو انقدر راحت بهم میگی؟»
«چون کنجکاو به نظر میرسیدی. با این حساب، میتونیم بگیم که ما یه رابطه مقدر شده داریم، نه یه رابطه بدفرجام؟»
گئوم موگوک با دقت به گئوم آ-رین خیره شد.
او نمیتوانست افکار درونی این مرد را درک کند.
در هر صورت، او همیشه میتوانست بعداً درستی یا نادرستی این حرفها را تأیید کند.
از آنجایی که حرفها انقدر راحت جاری میشد، تصمیم گرفت هر چه میخواهد بداند بپرسد.
«چقدر بهت پیشنهاد دادن؟»
اگه حرفهای گئوم موگوک درست بود، او باید جلوی همکاری اونها رو میگرفت.
ضرر این کار خیلی بیشتر از پولی بود که برای استخدام اونها خرج میشد.
نه، فراتر از اون، زندگی خودش هم در خطر بود.
گئوم موگوک که تا الان انقدر صریح بود، این بار از پاسخ دادن خودداری کرد.
«چرا میپرسی؟»
«اگه من پول بیشتری بهت بدم، ممکنه بیای سمت ما، نه؟»
گئوم موگوک آشکارا خندید.
«عذر میخوام. قصدم مسخره کردنت نبود.»
حتماً به نظرش رسیده بود که آ-رین داره سعی میکنه با ثروتمندترین مرد جهان رقابت کنه.
هی، ما هم جزو سه تای اول هستیم.
«بگو، چقدر لازمه؟»