چپتر 466: اما چرا حس میکنیم ما بازنده شدیم؟
چپتر 466: اما چرا حس میکنیم ما بازنده شدیم؟
گئوم موگوک به گئوم آ-رین نگاه کرد و لبخند زد.
«ببخشید که دوباره لبخند زدم.»
هرچند عذرخواهی کرد، اما کاملاً مشخص بود که لبخندش برای تحریک کردن اوست.
او نمیدانست.
اینکه در هر کلمه گذرا و در هر لبخند، محاسبات گئوم موگوک نهفته بود.
«شوخی نمیکنم.»
تنها زمانی که گئوم آ-رین جدی شد، گئوم موگوک لبخند را از چهرهاش پاک کرد.
«جدی میپرسی؟»
«بله، جدیام.»
از لبان گئوم موگوک، در حالی که به او خیره شده بود، مبلغی غیرمنتظره خارج شد.
«سیهزار یانگ.»
گئوم آ-رین با چهرهای سردرگم پرسید: «سیهزار یانگ؟»
آنها خودشان را فقط به سیهزار یانگ فروخته بودند؟
گئوم آ-رین فکر کرد که این رزمیکارها، که در هنرهای رزمی قوی اما از رسم و رسوم دنیا بیخبرند، توسط گروه بازرگانی رود سیمین فریب خوردهاند.
فهمیدن این حقیقت از قبل، فرصتی بود که از آسمان نازل شده بود.
«بهت گفتن که فقط سیهزار یانگ ارزش داری؟ اونا سرت کلاه گذاشتن!»
گئوم موگوک اصلاً جا نخورد و در عوض، لبخند عجیبی روی لبانش نشست.
گئوم آ-رین از آن حالت چهره فهمید که چیزی را اشتباه متوجه شده است.
«پس با اونا قرارداد سیهزار یانگی نبستی.»
«البته که نه.»
«پس اون سیهزار یانگ برای چیه؟»
«یعنی اگه میخوای بشنوی طرف دیگه چقدر پیشنهاد داده، باید سیهزار یانگ بپردازی.»
چهره گئوم آ-رین در لحظه درهم رفت.
از طرف دیگر، گئوم موگوک با آرامش دلیل آن سیهزار یانگ را توضیح داد.
«جوری حرف زدی که انگار میتونی پول بیشتری نسبت به گروه بازرگانی رود سیمین پیشنهاد بدی. نباید بهم نشون بدی که حاضری برای یه سوال حدود سیهزار یانگ بپردازی تا بتونم بهت اعتماد کنم؟»
گئوم آ-رین زبانش بند آمده بود.
میتوانست بحث کند که سیهزار یانگ برای یک سوال خیلی زیاد است، یا میتوانست عصبانی شود و بگوید: «اگه نمیخوای جواب بدی، فقط همینو بگو.»
اما این واکنشی بسیار حقیرانه میشد.
در وهله اول، تلاش برای شنیدن چنین اطلاعات مهمی بدون پرداخت هیچ بهایی، اشتباه او بود.
این مردی که مقابلش بود، خیلی خونسرد به نظر میرسید، اما اصلاً اینطور نبود.
روشی که او با آرامش آدمها را در منگنه میگذاشت، گویای همهچیز بود.
گئوم آ-رین در حالی که تماشا میکرد گئوم موگوک میگوید «بیا، فعلاً فقط بنوشیم» و جامش را خالی میکند، پیامی ذهنی برای ایم هیوک فرستاد.
— برو به خزانهداری و سیهزار یانگ بیار.
- بانو، ما که به هر حال داریم درباره خزانهداری قارهای تحقیق میکنیم، مبلغ رو میفهمیم.
— میدونم.
این بهای یه سوال نیست، بهای اعتبارمونه.
برو بیارش.
- اطاعت میشه.
مدتی بعد، ایم هیوک آمد و یک حواله به او داد.
او سیهزار یانگ از خزانهداری برداشت کرده بود.
پول اداره سازمان مخفی آنها توسط قبیله اژدهای زرین تأمین میشد.
از آنجایی که آن پول بدون اجازه قابل استفاده نبود، این مبلغ کاملاً از داراییهای شخصی خود او بود.
«بفرمایید. سیهزار یانگ.»
گئوم موگوک با چهرهای متأسف عذرخواهی کرد.
«انگار به غرورتون بر خورده. پوزش میخوام.»
«به خاطر غرور نیست.»
«پس برای چیه؟»
«برای اینه که اشتیاق صادقانهم رو برای آوردن شما به سمت خودم نشون بدم.»
غریزهاش به او زمزمه میکرد که این مرد را به یک متحد تبدیل کند.
به خاطر حسی از بحران بود؛ اینکه اگر این مرد غیرقابلپیشبینی به دشمن تبدیل میشد، هیچ استادی از قبیلهاش نمیتوانست از پس آنها بربیاید.
او از آن دست آدمهایی بود که میتوانست یک لحظه با راحتی بخندد و لحظه بعد در حالی که میگوید «چارهای نیست، مگه نه؟»، طرف مقابل را با ضربات تیغه از پا درآورد.
«حالا، لطفاً بهم بگید.»
گئوم موگوک که ساکت به او خیره شده بود، مبلغ را فاش کرد.
«دومیلیون یانگ.»
مبلغی واقعاً هنگفت بیان شد.
«اگه میخواید ما رو استخدام کنید، باید دومیلیون یانگ بپردازید.»
مبلغ تکاندهندهای بود، اما گئوم آ-رین انگار که تا حدی انتظارش را داشت، تعجب نکرد.
«تعجب نکردی.»
«چون فکر میکنم شما ارزشش رو دارید.»
او تمام تلاشش را کرد تا گئوم موگوک را راضی نگه دارد.
«گروه بازرگانی رود سیمین دومیلیون یانگ پیشنهاد داد؟ یا این مبلغیه که شما درخواست کردید؟»
«نه. پولی که ما از گروه بازرگانی رود سیمین دریافت کردیم، یکمیلیون یانگ بود.»
«اما چرا دومیلیون یانگ؟»
«ما داریم معاملهمون رو با اونا به هم میزنیم تا با شما معامله جدیدی بکنیم. برای اینکه توجیه مناسبی داشته باشیم، باید دو برابر دریافت کنیم، موافق نیستی؟»
گئوم موگوک به او خیره شد و سوالی را اضافه کرد.
«دومیلیون یانگ، میتونی بپردازیش؟»
گئوم آ-رین نمیتوانست جواب بدهد.
اگر چیزی بود که خودش میتوانست دربارهاش تصمیم بگیرد...
— بهت میدمش.
از الان به بعد، تو مال منی.
واقعاً ممکن بود این را بگوید.
حتی اگر آنها به اندازه آن قیمت نمیارزیدند، قطعاً این حرف را میزد.
چون غریزهاش این را میخواست.
با این حال، تصمیمگیرنده در این مورد، آن را مبلغی به شکلی مضحک زیاد میدانست.
مهم نبود چقدر روی اهمیت آنها تأکید کند، این مبلغی بود که هرگز تأیید نمیشد.
گئوم موگوک با حالتی که میگفت «میدونستم»، سیهزار یانگ را پس داد.
«چرا پسش میدی؟»
«میخواستم عزم راسخت رو ببینم، پول هدفم نبود.»
گئوم موگوک بعد از پس دادن پول، اول از روی صندلیاش بلند شد.
«خب دیگه، دفعه بعد دوباره همدیگه رو میبینیم.»
گئوم موگوک حتی قبل از رفتن، پول نوشیدنیها را هم حساب کرد.
گئوم آ-رین که تنها مانده بود، شراب مقابلش را نوشید.
غریزه تصاحب او و واقعیتی که نمیتوانست این کار را بکند، هنوز قلبش را آشفته میکرد.
ایم هیوک با حس کردن روحیه تضعیفشده او، روی صندلیای که گئوم موگوک اشغال کرده بود نشست.
«گروه بازرگانی رود سیمین مبلغ کلان یکمیلیون یانگ رو سرمایهگذاری کرده.»
در مقایسه با ایم هیوکِ متعجب، گئوم آ-رین محاسبات متفاوتی داشت.
«نه، اون آدما توسط گروه بازرگانی رود سیمین استثمار شدن.»
«استثمار شدن؟»
«اگه فقط یه نفر برای یه مأموریت واحد بود، مبلغ هنگفتی میشد که میشد اون رو تاریخی نامید. اما اونا یه گروه سهنفرهان.»
آن دو نفر دیگر هم مردان معمولی نبودند.
پدرش بود که توصیفش در قالب کلمات سخت بود، و عمویش، که استادی در استتار بود.
«نمیدونم کسای دیگهای هم هستن یا نه، اما فرض کنیم فقط همین سه نفر باشن. این یعنی تقریباً سیصد و سیهزار یانگ برای هر نفر، درسته؟»
«درسته.»
«و شنیدی اون مرد قبلاً چی گفت. اون فکر میکنه اونا یه سازمان مخفی رو نابود میکنن و جاش رو میگیرن. به عبارت دیگه، اون آدما دارن به آینده هم فکر میکنن. این یعنی اونا دارن در بازه زمانی چندساله فکر میکنن. اگه فرض کنیم حداقل سه یا چهار سال طول بکشه، حتی صد هزار یانگ هم به هر نفر نرسیده. اونا میتونن از استادهایی در اون سطح هر طور که میخوان استفاده کنن، و علاوه بر اون، پولی رو که ما قبلاً درمیاوردیم، اونا به دست میارن. وقتی اینجوری بهش نگاه کنی، میشه گفت خیلی ارزون استخدام شدن.»
ایم هیوک سر تکان داد.
با شنیدن توضیحات او، متوجه شد که آنقدرها هم قیمت گرانی نبوده است.
ایم هیوک با احتیاط پرسید: «اون سازمان مخفی که گروه بازرگانی رود سیمین اونا رو براش استخدام کرده... مائیم؟»
این سوالی بود که میپرسید آیا منظور سازمان آنهاست.
گئوم آ-رین سر تکان داد.
«آره، قطعاً مائیم.»
هرچند انتظارش را داشت، اما فکر اینکه آنها هدف هستند، ایم هیوک را هم جدی کرد.
او استتار هوی را به یاد آورد.
اگر او بیصدا نزدیک میشد و گئوم آ-رین را میکشت، آیا واقعاً میتوانست از او محافظت کند؟
«آتیش به جونمون افتاده.»
ایم هیوک برای اولین بار پس از مدتی طولانی، دلش خواست بنوشد.
«حالا میخوای چیکار کنی؟»
تأمل او طولانی نبود.
«باید اونا رو به سمت خودمون بیارم. اگه همینجوری رهاشون کنیم، فقط مسئله زمانه تا کارمون تموم بشه.»
ایم هیوک نمیتوانست به خودش اجازه دهد بگوید نگران نباش، من ازت محافظت میکنم.
«دومیلیون یانگه. رهبر قبیله هرگز موافقت نمیکنه.»
«باید تا جایی که میتونم چونه بزنم و قیمتش رو بیارم پایین. هر چی نباشه، خون یه خانواده بازرگان تو رگهای منه.»
با این حرفها، ایم هیوک فهمید که او جدی است.
او واقعاً قصد داشت برای آوردن آنها به سمت خودشان تلاش کند.
«یه مشکل دیگه هم هست. حتی اگه رهبر قبیله موافقت کنه و ما موفق بشیم اونا رو به سمت خودمون بیاریم، تکلیف گروه بازرگانی رود سیمین چی میشه؟ اونا دست روی دست میذارن تا ما اونا رو از چنگشون دربیاریم؟»
«اگه دست روی دست نذارن چی؟ میخوان اونا رو بکشن؟»
«گروه بازرگانی رود سیمین گروهیه که برای غرورش ارزش قائله.»
اما او مطمئن بود که گروه بازرگانی رود سیمین هیچ کاری نمیتواند بکند.
«اونا برای پول بیشتر از اون ارزش قائلن. چقدر هزینه میبره تا اون سه نفر رو از بین ببرن؟ چون اونا رو یکمیلیون یانگ ارزشگذاری کردن، پس حداقل همینقدر هزینه میبره تا حذفشون کنن، مگه نه؟ و اگه تو این تلاش شکست بخورن چی؟ اگه استادهایی در اون سطح تصمیم به انتقام بگیرن چی؟ چقدر دیگه باید هزینه کنن تا جلوی اونا رو بگیرن؟»
او با قاطعیت سرش را تکان داد.
«بزرگترین رهبر گروه بازرگانی زیر این آسمان، معاملهای نمیکنه که توش ضرر باشه. در نهایت، این یعنی حتی اگه ما اونا رو با خودمون ببریم، هیچ اتفاقی نمیافته.»
به همین دلیل بود که ایم هیوک به او اعتماد داشت؛ چون او مسائل را بسیار هوشمندانه و درست قضاوت میکرد.
آخرین نگرانی او این بود: «آیا گروه بازرگانی رود سیمین نمیدونه که قبیله اژدهای زرین پشت سر ماست؟»
این چیزی بود که حتی او هم نمیتوانست کاری برایش انجام دهد.
«مگه ما الان در وضعیتی هستیم که بخوایم نگران قبیله باشیم؟ اول بذار جون خودمون رو نجات بدیم.»
گئوم آ-رین برای ایم هیوک نوشیدنی ریخت.
«فقط یه جام. با این حال باید یه نوشیدنی برای جشن گرفتن بخوریم. ما حتی در حالی که تمام اطلاعاتی که میخواستیم رو بیرون میکشیدیم، مهمونِ اونا بودیم و نوشیدنی خوردیم.»
آنها پولشان را پس گرفته بودند، اطلاعات را به دست آورده بودند و حتی با خوشحالی جامهایشان را به هم زدند.
اما برای ایم هیوک، شرابی که پس از مدتها مینوشید، به تلخی زهر بود.
«اما چرا حس میکنم این ما بودیم که باختیم؟»
***
یونگ جا-میونگ در حیاط قدم میزد.
چند قدم راه میرفت و به ساختمان نگاه میکرد، سپس چند قدم دیگر برمیداشت و دوباره نگاه میکرد.
جایی که به آن چشم دوخته بود، اتاقی بود که رهبر فرقه اهریمنی در آن اقامت داشت.
او میخواست گئوم ووجین را ببیند.
میخواست با او ملاقات و صحبت کند، اما جرئت پیدا نمیکرد که به دیدنش برود.
«فقط سه روز باقی مونده.»
در حالی که در حیاط به عقب و جلو میرفت، گئوم ووجین از ساختمان خارج شد.
«رهبر فرقه!»
«ارباب لشکر یونگ.»
با دیدن چهرهی گئوم ووجین، قلب یونگ جا-میونگ دوباره به لرزه افتاد.
چه کسی فکرش را میکرد که او در این سن، با نگاه کردن به کسی چنین حسی پیدا کند؟
«جایی تشریف میبرید؟»
«فکر کردم کمی هوای تازه بخورم. مایلید همراه من بیایید؟»
«نمیخوام باعث مزاحمت بشم.»
«اصلاً اینطور نیست. بیایید بریم.»
یونگ جا-میونگ با خوشحالی به دنبال گئوم ووجین راه افتاد.
او به سه استادِ گروه بازرگانی گفته بود که در اقامتگاهشان بمانند.
در حالت عادی، این کار غیرقابلقبول بود، اما از وقتی مشخص شده بود که ناجیِ قدیمیِ یونگ جا-میونگ همان اهریمن آسمانی است، آن رزمیکاران با اطاعت از دستور او پیروی کرده بودند.
آن دو به آرامی به سمت بازار قدم زدند.
این موقعیتی بود که میتوانست بینهایت معذبکننده باشد، اما در کمال تعجب، آن دو دربارهی مسائل مختلف به خوبی با هم گپ زدند.
«فرزندانتون چطورن؟»
«سه پسر دارم.»
«پس نباید کار راحتی باشه.»
یونگ جا-میونگ منظور گئوم ووجین از این حرف را حدس زد؛ منظورش این بود که رقابت برای جانشینی باید شدید باشد.
«من قصدی برای سپردن کسبوکار خانوادگی به فرزندانم ندارم.»
گئوم ووجین با چهرهای تا حدودی متعجب به او نگاه کرد.
«هیچکدومشون صلاحیت ادارهی گروه بازرگانی رو ندارن، و حتی اگه داشتن هم، قصدی برای واگذاریش به اونا نداشتم.»
صرفاً به این دلیل که صلاحیت ندارند، به این معنی نیست که طمع هم ندارند.
آیا ثروت او بسیار زیاد بود؟ او به خوبی میدانست که اطرافیانشان، اگر نگوییم خودِ پسرانش، چقدر آنها را تحریک خواهند کرد؛ به همین خاطر قصد داشت از همان ابتدا علناً اعلام کند که آن را به هیچکس از خانوادهاش واگذار نخواهد کرد.
«قصد دارم ثروت کافی برای اونا تقسیم کنم تا نسلها در آسایش زندگی کنن و اونا رو از دخالت در امور گروه بازرگانی منع کنم. گروه به کسی سپرده میشه که تجارت رو بهتر از هر کسی میشناسه و قابلاعتماده. معیشت افراد زیادی که برای گروه کار میکنن و خانوادههاشون در میونه.»
گئوم ووجین به او خیره شد و با آرامش گفت: «این قابلتحسینه.»
این تمجید صادقانه بود.
چطور میتوانست نداند که این تصمیم چقدر دشوار است؟ یونگ جا-میونگ همانطور که شهرتش میگفت، مردی با افکار ستودنی بود.
در آن لحظه، یونگ جا-میونگ احساسات واقعیاش را فاش کرد.
«اگه پسری مثل رهبر جوان فرقه داشتم، تمام ثروتم رو به اون میسپردم. اون خودش به خوبی از پسش برمیاومد. از این نظر، من خیلی به شما حسادت میکنم، رهبر فرقه.»
آخرین باری که او افکار درونیاش را اینقدر صادقانه بیان کرده بود، کی بود؟ بهویژه مشکلاتش با فرزندانش را نمیتوانست به راحتی با کسی در میان بگذارد.
«اون هنوز یه بچهی کلهشقه. پس لطفاً، ارباب لشکر یونگ، در آینده هوای اون رو داشته باشید.»
اگرچه کلماتش این را میگفتند، اما یونگ جا-میونگ حس میکرد که گئوم ووجین به پسرش افتخار میکند.
به عنوان یک پدر، چطور میتوانست آن احساس را درک نکند؟
در همان لحظه، گاریای از روبهرو در حال نزدیک شدن بود.
نگاه آن دو مرد به طور طبیعی به سمت گاری چرخید.
پیرمردی افسار الاغی را که گاری را میکشید، در دست داشت.
و در بخش بارِ پشت، یک بزرگسال و یک کودک نشسته بودند.
آن بزرگسال گئوم موگوک بود و کودک، نوه آن پیرمرد بود.
«بفرما، تموم شد.»
چیزی که گئوم موگوک به او داد، عروسک کوچکی بود که از چوب تراشیده شده بود.
برای چیزی که او به سرعت با یک خنجر در راهِ بازار ساخته بود، بسیار خوب از آب درآمده بود.
«عاشقشم!»
کودک با خوشحالی عروسک چوبی را گرفت.
وقتی گاری از کنار گئوم ووجین و یونگ جا-میونگ گذشت، گئوم موگوک پیاده شد.
«خداحافظ!»
گئوم موگوک با کودک خداحافظی کرد.
در حالی که کودک با گاری دور میشد، عروسک را بالا گرفت و دستش را تکان داد.
گئوم موگوک پس از بدرقه کردن گاری، برای آن دو مرد توضیح داد: «آه، گاری توی یه چاله افتاده بود، منم کمک کردم بکشنش بیرون.»
یونگ جا-میونگ با نگاهی نو به گئوم موگوک نگریست.
هر کسی میتوانست در بیرون کشیدن گاری کمک کند، اما سوار شدن بر آن گاری و ساختن عروسک برای کودکی که داخلش بود، کاری نبود که به راحتی از هر کسی سر بزند.
یونگ جا-میونگ نگاهی به گئوم ووجین انداخت.
او با حالتی به پسرش نگاه میکرد که انگار میخواست بگوید: «تو توی هر کاری دخالت میکنی»، اما میشد آن را حس کرد؛ او با لذت تماشا میکرد.
به همین دلیل بود که گفتم حسادت میکنم.
«شما دو نفر کجا میرید؟»
«دارم با رهبر فرقه قدم میزنم.»
گئوم موگوک میتوانست تصور کند که یونگ جا-میونگ چقدر برای ایجاد این فرصت مشتاق بوده است و چقدر ترتیب دادن آن دشوار بوده است.
«کاری که برای انجامش رفته بودی، چطور پیش رفت؟»
او طوری رفتار کرده بود که انگار با یونگ جا-میونگ به خزانهی قاره رفته و یک میلیون نیانگ دریافت کرده است.
وقتی آن خبر لو رفت، آن زن به سراغش آمده بود.
«من قیمت رو دو میلیون نیانگ گفتم. البته با در نظر گرفتن شما، پدر، باید حدود یک میلیارد میگفتم.»
یونگ جا-میونگ در دلش غافلگیر شد.
آیا این حرفها به این معنی نبود که او از قبل حریفش را در چنگ خود گرفته است؟
«تو توی پول درآوردن از من هم بهتری.»
«متأسفانه، این پول باید تقسیم بشه.»
گئوم موگوک به پدرش گفت: «پولی که این بار به دست اومده، دقیقاً به سه قسمت تقسیم میشه.»
پاسخ هوی از میان هوا به گوش رسید: «من مشکلی ندارم.»
با توجه به شخصیتش، او هرگز جرئت نمیکرد همان مقدار پولی را که پدرش میگیرد، بپذیرد.
«باید قبولش کنی، چون این پول برای فروختن ما سه نفر به عنوان یه مجموعهی کامل به اوناست.»
دوباره مخالفت قاطع هوی شنیده شد: «من بهش نیازی ندارم.»
«میدونم. اینکه تو گرونترین محافظ دنیای رزمی هستی.»
هوی احتمالاً هرگز چنین حرفهایی را از زبان کسی نشنیده بود.
به همین دلیل بود که گئوم موگوک آن را عمداً گفت.
برای او که بزرگترین مهارت را داشت اما هرگز نتوانسته بود یک بار با افتخار به آن ببالد؛ برای او که حتی فرصتش را هم نداشت.
تقسیم کردن پول به این شکل، نشانهای از قدردانی از او بود.
این تنها فرصتی بود تا به کسی که زندگیاش را وقف پدرش کرده بود، پاداش مادی بدهد.
«توی زمینهی محافظت، عمو، تو خودِ اهریمن آسمانی یا رهبر گروه بازرگانی هستی، مگه نه؟»
«لطفاً این حرفها رو نزنید.»
خیلی وقت بود که صدای دستپاچهی هوی شنیده نشده بود.
لبخند محوی بر لبان گئوم ووجین نقش بست در حالی که به گئوم موگوک نگاه میکرد.
لبخندی بود که میگفت: «ای وروجک، دست از سرش بردار.»
«خوب میدونم که پول زیادی درآوردی و وقت نداری خرجش کنی. پس باید قبولش کنی. وقت نداری خرجش کنی، اما میتونی با این رضایت زندگی کنی که بدونی اینقدر پول داری که میتونی خرجش کنی. اوه، و وقتی پدر از مقامش به عنوان رهبر فرقه کنارهگیری کرد، تو هم باید بازنشسته بشی و پول رو مثل ریگ بیابون خرج کنی.»
پس از مکثی کوتاه، هوی صحبت کرد.
«من تا آخرین لحظهی عمرم به رهبر فرقه خدمت میکنم.»
این یعنی حتی اگر پدرش از مقام رهبری فرقه کنار میرفت، او تا زمان مرگ به او خدمت میکرد.
هوی واقعاً نماد وفاداری بود.
پدرش که تا آن لحظه فقط گوش میداد، سرانجام دخالت کرد.
«بگیرش.»
نیازی به هیچ اصرار دیگری نبود.
با همان یک کلمه، او دیگر نمیتوانست مخالفت کند.
«متوجه شدم.»
پس از آن، او به پسرش مأموریتی داد.
این هم از ملاحظات پدرش نسبت به هوی بود.
«پس، تا جایی که میتونی ازشون پول بگیر.»