چپتر 470: مگه بهت نگفتم... که یه کلاهبردارم؟
چپتر 470: مگه بهت نگفتم... که یه کلاهبردارم؟
لی چو حس کرد نفس تو سینهش حبس شده.
آیا تو تمام عمرش هیچوقت اینطور غافلگیر شده بود؟ آیا هیچوقت اجازه داده بود کسی اینقدر بهش نزدیک بشه؟
لی چو از روی غریزه بدن خودش رو پرتاب کرد و سعی کرد فرار کنه.
لحظهای که بدنش تو هوا به پرواز دراومد، متوجه شد.
مردی که تا همین لحظه کنارش ایستاده بود، حالا تو میونهی آسمون درست بغل دستش بود.
مثل یه سایه بهش چسبیده بود.
لحظهای که گئوم موگوک شونهش رو گرفت، لی چو که سعی داشت از روی سقف فرار کنه، همراه با گئوم موگوک به همون جایی که قبلاً ایستاده بودن برگردونده شد.
حرکتِ گرفته شدن و برگشتنش اونقدر روان بود که انگار اون دو نفر با هماهنگی کامل با هم به هوا پریدن و دوباره پایین اومدن.
لی چو حس کرد که هنرهای رزمی حریفش کاملاً به مال خودش میچربه.
حرکتی که الان شاهدش بود، خیلی دشوارتر از نزدیک شدنِ بیصدا و ضربه زدن به نقاط حیاتی بدنش بود.
«حالا که شروع کردیم به پوست کندن، بیا همهش رو بکنیم.»
گئوم موگوک تختهی چوبیِ متصل به کالسکه رو کشید.
*قیییییژ.*
دیوارهی اصلی کالسکه نمایان شد.
کالسکه اختصاصی اهریمن آسمانی که از فلزی منحصربهفرد ساخته شده بود، شکل خودش رو نشون داد.
این مستحکمترین کالسکه تو کل دنیای رزمی بود.
«راستش، با توجه به کسی که سوارش میشه، اصلاً نیازی نبود اینقدر محکم ساخته بشه.»
لی چو حرفهای گئوم موگوک رو درست نشنید.
با چشمهایی که از حدقه بیرون زده بود، طوری به کالسکه خیره شد که انگار مسحور شده.
نقاشیِ روی کالسکه.
درست همونطور که گئوم موگوک گفته بود، اون یه هلال ماه نبود، بلکه شاخ بود.
چهرهی رعبآور یه روح پلید با دو شاخ اهریمنی.
اون یه اهریمن ترسناک بود که فقط با نگاه کردن بهش، لرزه بر اندام آدم میافتاد.
لی چو کاملاً خشکش زده بود.
فقط یه سازمان رزمی وجود داشت که جرئت میکرد چنین نقشی رو علناً به نمایش بذاره.
اگه این کالسکه متعلق به همون جایی بود که فکرش رو میکرد، چی؟
«دیگه مُردم.»
واقعاً وقتی وارد این اصطبل شد، حتی تو خواب هم نمیدید که امروز روز مرگش باشه.
گئوم موگوک چه این رو میدونست و چه نمیدونست، دوباره کنارش رفت و شونه به شونهش ایستاد و با بیخیالی گفت:
«ترسناک نیست؟ واقعاً لازم بود اینقدر واقعگرایانه و وحشتناک بکشنش؟ من هر بار که میبینمش مو به تنم سیخ میشه. تو چی؟»
گئوم موگوک بهش نگاه کرد.
لی چو با صدایی لرزون جواب داد:
«این اولین باره که میبینمش.»
«درسته، این نقاشیای نیست که آدم به این راحتیها ببینه.»
حرفهای گئوم موگوک معنای عمیقی داشت.
«هر کسی نمیتونه این رو روی کالسکهش بکشه. فقط یه آدم خیلی مهم میتونه.»
در حالت عادی باید میگفت «فقط یه نفر»، اما تا اون حد پیش نرفت.
در اون لحظه، ناگهان شکی تو ذهن لی چو جوونه زد.
«ها؟ یعنی این آدمها واقعاً کلاهبردارن؟»
حس کرد شاید واقعاً همینطور باشه.
آدمهای واقعاً عالیرتبهی فرقه اهریمنی فقط با سه نفر سفر کنن؟ یه جورهایی غیرقابلباور به نظر میرسید.
«هر کسی اگه به یه نقاش پول بده، میتونه چنین نقاشیای داشته باشه، مگه نه؟ و اینطوری که عمداً اون رو کند تا من ببینم هم مشکوکه.»
درست در همون لحظه بود.
وقتی به خودش اومد، وسط آسمون ایستاده بود.
آسمون آبی بود و اطرافش هم آبی.
با خودش فکر کرد که نکنه همهش یه رویاست.
آره، در حالی که با تمام وجود آرزو میکرد یه رویا باشه، دستش رو روی زمینِ آبی گذاشت.
*شِلپ.*
اون آسمون نبود، بلکه آبی بینهایت زلال بود.
چیزی که میدید، انعکاس آسمون روی آب بود.
این هاله گئوم موگوک بود.
هالهای که فوراً ساطع شده بود، اون رو به دنیای جدیدی کشونده بود.
اما هالهی واقعی گئوم موگوک زیر پاهاش بود.
یه انرژی نامرئی اون رو به داخل آب میکشید.
همینطور پایینتر میرفت.
وحشتِ یه مغاک بیانتها وجودش رو فرا گرفت.
ترس از اعماق، بیپایان و هولناک بود.
«آااااخ!»
وقتی لی چو فریاد زد، هنوز جلوی کالسکه ایستاده بود.
گئوم موگوک با چشمهایی عمیق بهش نگاه میکرد.
تازه اون موقع بود که لی چو فهمید.
«اونها کلاهبردار نیستن.»
اما بلافاصله اون فکر رو اصلاح کرد.
«نه، اونها کلاهبردارن.
بزرگترین کلاهبردارهای تاریخ.»
چون بقیه داشتن باهاشون سفر میکردن بدون اینکه بدونن اونها پیروان اهریمن هستن، چه برسه به اینکه استادان مطلق فرقه اهریمنی باشن؛ اونها با خوشخیالی داشتن به سمت قبیله میرفتن.
و به اون دستور داده شده بود که بدون دونستن هیچکدوم از اینها، دربارهشون تحقیق کنه.
لی چو چشمهاش رو محکم روی هم فشار داد.
«بکشم.»
صداش میلرزید.
«حرف آخری نداری؟»
«کی رو میتونم سرزنش کنم؟ فقط میتونم سرنوشت خودم رو سرزنش کنم که تو چنین چیزی گیر افتادم.»
حتی بعد از اینکه لحظهای چشمهاش رو بسته نگه داشت، حریفش اون رو نکشت.
وقتی لی چو چشمهاش رو باز کرد، گئوم موگوک هنوز داشت به دیوارهی کالسکه نگاه میکرد.
«چرا من رو نمیکشی؟»
«چرا باید برای چنین خطای کوچیکی بکشمت؟ تنها کاری که کردی این بود که یه ذره کالسکه رو گشتی.»
«شما آدمها...»
«چرا؟ مگه ما شبیه روحهای پلیدی هستیم که هر کسی رو که باهاش چشم تو چشم میشن میکشن؟»
تازه یادش افتاد که حتی نقاط حیاتی بدنش هم مهر و موم نشده بود.
برای لحظهای فکر کرد که آیا الان باید فرار کنه یا نه، اما خیلی زود منصرف شد.
«داری از جونم میگذری؟»
البته که یه شرطی داشت.
«درست همونطور که بانو گئوم ما رو استخدام کرد، من هم تو رو استخدام میکنم. فقط تا وقتی که این کار تموم بشه و ما بریم.»
لی چو جا خورد.
فکر میکرد دیگه کارش تمومه، اما راهی برای زنده موندن باز شده بود.
«آیا اونقدر به گئوم آ-جونگ وفاداری که جونت رو براش بدی؟»
«نه.»
«فکرش رو میکردم.»
گئوم آ-جونگی که اون میشناخت، کسی نبود که بتونه چنین وفاداریای رو از زیردستهاش به دست بیاره.
«در هر صورت، سرنوشت اون هیچ ربطی به تصمیمی که الان میگیری نداره. پس نیازی نیست احساس گناه کنی. من سه برابر چیزی که الان میگیری بهت پول میدم.»
«رابطهی ما فقط کار کردن در ازای پولیه که میگیرم. هیچ احساس گناهی نمیکنم.»
مشکل اینجا بود.
این ارباب جدید چطور باهاش رفتار میکرد؟ این حریف، یه بازرگان از یه گروه رقیب نبود که پول بیشتری پیشنهاد بده.
«میخوای بهم سم گوا بدی؟»
«چنین اتفاقی نمیافته.»
«اگه هویتتون رو فاش کنم چی؟ چطور میتونی بهم اعتماد کنی؟»
«من بهت اعتماد ندارم.»
نگاه گئوم موگوک به سمت دیوارهی کالسکه چرخید.
«من به اون اعتماد دارم.»
نگاه لی چو هم به سمت اهریمنِ روی دیوارهی کالسکه چرخید.
گئوم موگوک هیچ تهدیدی نکرد.
نگفت که اگه بهش خیانت کنه، تا آخر عمر زندانی و شکنجهش میکنه، یا اینکه به طرز فجیعی میکشتش، یا حتی تهدید رایجِ کشتن خانوادهش رو هم زبون نیاورد.
همین موضوع اون رو حتی ترسناکتر میکرد.
«از من میخوای چیکار کنم؟»
***
«قصد دارم تو نبرد جانشینی قبیله اژدهای زرین دخالت کنم.»
داخل کالسکهی در حال حرکت، گئوم ووجین به حرف گئوم موگوک واکنش نشون داد.
«مگه این تخصص تو نیست؟»
«مگه راه انداختن دعوا بین بقیه سرگرمکنندهترین چیز نیست؟»
البته که دلیل دخالتش این نبود.
«اگه نبرد جانشینی راه بیفته، توجه همه به اون مبارزه جلب میشه نه به ما. ما باید از اون دعوا استفاده کنیم تا کسی که پشت این قضایاست رو پیدا کنیم، باهاش تسویه حساب کنیم و بریم. لطفاً این کار رو به من بسپارید.»
گئوم ووجین در سکوت سرش رو تکون داد، انگار که میخواست بگه «هر طور صلاح میدونی انجام بده.»
درست همون موقع، هوی از روی صندلی راننده صحبت کرد.
«اسبها خسته شدن. استراحت میکنیم.»
کالسکهی در حال حرکت به آرامی ایستاد.
جایی که کالسکه توقف کرد، کالسکهی گئوم آ-رین که جلوتر حرکت میکرد، منتظر بود.
بعد از اینکه اسبها رو تو دشت رها کردن، هوی غذا رو آماده کرد.
«من این وعده رو آماده میکنم.»
«منم کمک میکنم.»
ایم هیوک آستینهاش رو بالا زد و جلو اومد، اما هوی قبول نکرد.
«فقط استراحت کن. تو استراحت بعدی میتونی مسئولیت غذا رو به عهده بگیری.»
«فهمیدم.»
آیا به خاطر این بود که همدیگه رو به عنوان محافظ میشناختن؟ بین اون سه نفر، ایم هیوک بیشتر از همه حواسش به هوی بود.
اون حس عجیبی از نزدیکی داشت، مثل دیدن یه پیشکسوت بزرگ تو دنیای محافظها.
در همین لحظه، گئوم آ-رین با گئوم موگوک صحبت کرد.
«باید باهات حرف بزنم.»
«بزنیم.»
گئوم موگوک و گئوم آ-رین به آرامی شروع به قدم زدن کردن.
ایم هیوک خواست دنبالشون بره، اما گئوم موگوک بهش گفت:
«وقتی پیش منی، میتونی فقط استراحت کنی.»
«من هیچوقت بانوی جوان رو تنها نذاشتم.»
گئوم موگوک به چشمهای وفادار اون نگاه کرد و گفت:
«این یه بار رو امتحان کن. اگه قرار باشه زمانی برسه که مجبور بشی این کار رو بکنی، امروز بهترین روزه.»
گئوم آ-رین فقط تماشا میکرد که گئوم موگوک چیکار میکنه.
حس میکرد وقتی این مرد اینطوری رفتار میکنه، حتما دلیلی داره.
«شاید میخوای حرفهایی بزنی که من نباید بشنوم؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«نه. صرفا پیشنهادیه برای اینکه استراحت کنی. میدونم چون نگرانی نمیتونی خوب استراحت کنی، اما باز هم بهت میگم که استراحت کن.»
نگاه گئوم موگوک به هوی افتاد که کنارش بود.
این حرف برای هوی هم بود.
تا توی این سفر کمی استراحت کنه.
این محافظهای وفادار توی هر کاری مهارت داشتن، اما واقعا هیچوقت یاد نگرفته بودن چطور استراحت کنن.
گئوم آ-رین که کنارشون ایستاده بود، برای ایم هیوک سر تکون داد و با اشاره بهش فهموند همون کاری رو که گفته شده انجام بده.
ایم هیوک دیگه مخالفت نکرد.
«متوجهم، بفرمایید.»
و به این ترتیب، گئوم موگوک و گئوم آ-رین اونجا رو ترک کردن.
ایم هیوک بعد از راهی کردن اونا، احساس اضطراب میکرد و برای مدتی طولانی به پشت سرشون که دور میشدن خیره شد.
ایم هیوک نمیتونست از کنار هوی جم بخوره و دور و برش پلک میزد.
«چیزی میخوای بگی؟»
«نه قربان.»
در نهایت، ایم هیوکِ مردد، چیزی رو که تو دلش نگه داشته بود به زبون آورد.
«چرا، دارم. میتونم فقط یه سوال ازتون بپرسم؟»
«بپرس.»
مطمئن نبود که اونقدر با هم صمیمی هستن که چنین سوالی بپرسه یا نه.
«درباره برادرزادهتونه. اون شاید فکر کرده حضور همیشگی من کنار بانوی جوان مانع رشدش به عنوان یه رزمیکار میشه؟ دارم میپرسم چون برام سوال شده که نکنه برای همین بهم گفت استراحت کنم.»
اون گئوم موگوک رو بهونه کرد، اما این نگرانیِ خودش بود.
اون واقعا مثل یه دختر به گئوم آ-رین اهمیت میداد و همیشه سعی میکرد ازش محافظت کنه.
اما آیا با این کار داشت لوسش میکرد؟ مدام با این فکر کلنجار میرفت.
میخواست نظر هوی رو در این باره بدونه.
حس میکرد اون جواب رو میدونه.
«نمیدونم برادرزادهم به چی فکر میکرده. ممکنه همین باشه، یا ممکنه صرفا میخواسته بذاره استراحت کنی.»
هوی که اولش طوری شروع کرد که انگار میخواد با یه «نمیدونم» قضیه رو تموم کنه، سرش رو بلند کرد، به ایم هیوک نگاه کرد و پرسید:
«هر چی که هست، چه ربطی به ما داره؟»
«بله؟»
«رشد یه نفر به عنوان رزمیکار، یه موضوع جدا از ماست، مگه نه؟ کسی که قرار باشه خوب رشد کنه، چه محافظ داشته باشه چه نداشته باشه، خودش این کار رو میکنه. برای محافظهای سادهای مثل ما، نگرانی درباره چنین چیزهایی پا فراتر گذاشتن از وظایفمونه، اینطور نیست؟»
جواب سادهای بود که بهش میگفت بیش از حد درگیر احساسات نسبت به اربابش نشه، اما حس کرد باری از روی دوشش برداشته شد.
مگه خودش هم همین فکر رو نمیکرد؟
اما حتی بعد از صد بار فکر کردن هم نمیتونست جوابی پیدا کنه.
با این حال، شنیدنش از زبون یه نفر دیگه طراوتبخش بود.
و شنیدنش از کسی که مثل یه پیشکسوت بزرگ در دنیای محافظها بود، باعث شد فکر کنه میتونه فقط از همین نصیحت پیروی کنه.
«بله، حق با شماست. این موضوعی نیست که من توش دخالت کنم. از راهنماییتون خیلی ممنونم.»
هوی امروز بیشتر از همیشه حرف زد.
همونطور که هوی برای ایم هیوک خاص بود، ایم هیوک هم برای اون یه پیوند خاص به حساب میومد.
اون با یه تازه وارد در دنیای رزمی روبرو شده بود که داشت درباره وظایفش به عنوان یه محافظ تامل میکرد.
برای همین این کلمات رو اضافه کرد:
«حرف برادرزادهم احتمالا درسته. اون قسمتی که میگه وقتی پیششی مشکلی نیست. پس به چشم آخرین تعطیلاتت بهش نگاه کن و ازش لذت ببر.»
ایم هیوک حس عجیبی داشت.
وقتی پیش این آدمها بود، نه گفتن سخت میشد.
گئوم موگوک، این محافظ، و مردی که اون جلوتر پشت به اونا ایستاده بود.
حس میکرد همهشون آدمهایی هستن که اون از پسشون برنمیاد.
نگاه ایم هیوک به سمتی چرخید که گئوم آ-رین ناپدید شده بود.
«پس، بانوی جوان باید انتخاب درستی بکنه.»
گئوم موگوک و گئوم آ-رین شونه به شونه هم روی یه تپه ایستاده بودن.
منظره از بالای تپه زیبا بود.
نیزارها طوری تکون میخوردن که انگار زنده بودن و اونطرفتر، رودخونه با وقار جاری بود و زیر نور خورشید میدرخشید.
«یه چیزی هست که باید بهت بگم.»
گئوم آ-رین در تمام طول مسیر کالسکه، داشت به یه موضوع فکر میکرد.
و به یه نتیجه رسیده بود.
میخواست اون نتیجه رو به گئوم موگوک بگه.
«دلیلی که باهات قرارداد بستم این نیست که تو با گروه بازرگانی رود سیمین برای کشتن من معامله کردی.»
«پس برای چیه؟»
«من کمکت رو برای نبرد جانشینی میخوام.»
اون صادقانه حرف زد.
این تصمیم هم یه حس درونی بود.
انتخاب گئوم موگوک یه حس درونی بود، و صادق بودن هم یه حس درونی.
اگه این حس اشتباه بود، کارش تموم بود.
«من رو جانشین قبیله اژدهای زرین کن.»
گئوم موگوک چندان تعجب نکرد.
«میدونستی، مگه نه؟»
«یه حدسهایی میزدم.»
گئوم آ-رین حس کرد خوب شد که حرف دلش رو زد.
حتی اگه قرار بود نابود بشه، حس ثباتی که این مرد بهش میداد خیلی دلپذیر بود.
شاید برای همین بود که تونست چنین سوالی بپرسه.
«میتونی من رو جانشین کنی؟»
«اون به خودت بستگی داره.»
نگاه گئوم موگوک به اون جدی بود.
«تا کجا میتونی بهم اعتماد کنی؟»
***
گئوم آ-جونگ هم در راه بازگشت به قبیله بود.
اون در واقع سریعتر از کالسکه گئوم موگوک و گئوم آ-رین حرکت میکرد.
اون اول به قبیله برگشته بود و لی چو رو فرستاده بود تا درباره گئوم موگوک تحقیق کنه.
و لی چو، که منتظرش بود، برگشت.
«چیزی پیدا کردی؟»
«بله، پیدا کردم.»
لی چو صداش رو پایین آورد و گفت:
«پیشبینی ارباب جوان درست بود. شانس آوردم و تونستم مخفیانه حرفهاشون رو بشنوم؛ شنیدم که میگفتن قصد دارن وقتی به قبیله رسیدن، یه کلاهبرداری حتی بزرگتر راه بندازن.»
«دیدی؟ بهت نگفتم اونا کلاهبردارن! کلاهبردارهای لعنتی!»
گئوم آ-جونگ از اینکه پیشبینیش درست از آب دراومده بود، غرق در شادی شد.
«مدرکی داری؟»
«هنوز چیزی پیدا نکردم.»
چهره گئوم آ-جونگ درهم رفت.
بدون مدرک روشن، فایدهای نداشت.
اگه ادعا میکرد لی چو شنیده، اونا فقط بحث میکردن که چون لی چو زیردست اونه، داره براشون پاپوش درست میکنه.
«باید مدرک پیدا کنی. فقط اونطوری میتونم از شر آ-رین خلاص بشم.»
بعد، لی چو با احتیاط صحبت کرد.
«میتونم نظرم رو بگم؟»
«بگو.»
«به جای بانوی جوان سوم، از اونا برای پاپوش درست کردن برای ارباب جوان اول استفاده کنید.»
این یه حرف غیرمنتظره بود.
«برادرم؟»
«در نهایت، مگه ارباب جوان اول رقیب واقعی شما نیست؟»
حق با اون بود.
هرچند نگران بود که پدرش ممکنه خواهر کوچیکترش رو جانشین کنه، اما اون بیشتر شبیه یه وسواس فکری بود.
محتملترین جانشین در حال حاضر، برادر بزرگترش بود.
شاید اون داشت خواهرش رو به عنوان راهی برای فرار شکنجه میداد، چون جرات رویارویی با برادرش رو نداشت.
«ایده خوبیه، اما چطوری؟»
«مگه اونا کلاهبردار نیستن؟ ارباب جوان اول رو به عنوان طعمه جلوی اونا بندازید.»
چشمهای گئوم آ-جونگ برقی زد.
این حرف به دلش نشست.
اگه میتونست این آدمها رو به برادرش ربط بده؟ قطعا میتونست اعتماد پدرش و رزمیکارهای قبیله رو نسبت به اون از بین ببره.
«برادرم به همین راحتی گول میخوره؟»
«شما باید کاری کنید که گول بخوره.»
«چطوری؟»
«من دیگه تا اونجاش رو نمیدونم.»
به لی چو گفته شده بود که اگه توضیح کاملی بده، باعث شک و تردید میشه، برای همین فقط همینقدر بگه.
بهش گفته شده بود که بقیه کارها رو خود گئوم آ-جونگ هندل میکنه.
اینکه چون توی نقشههای مکارانه استعداد داره، از پسش برمیاد.
درست همونطور که گئوم موگوک پیشبینی کرده بود، گئوم آ-جونگ شروع کرد به کار کشیدن از مغزش.
«اون کلاهبردارها رو با برادرم درگیر کنم؟»
چشمهاش با بدجنسی میدرخشید و دنبال راهی میگشت.
در دنیای بازرگانان، مشکلات مالی واقعا مرگبار بود.
خواهرش یه ماجرای دو میلیون یانگی درست کرده بود.
«باید کاری کنم برادرم چه فاجعه بزرگی به بار بیاره؟»