چپتر 471: برام یه طلب رو وصول می‌کنی؟
چپتر 471: برام یه طلب رو وصول می‌کنی؟
کالسکه از پایتخت مرکزی گذشت و به سمت شانشی حرکت کرد.
از اونجایی که گئوم موگوک با گئوم آ-رین همسفر بود، تصمیم گرفت در راه بازگشت، سری هم به خزانه مخفیای بزنه که رهبر گروه بازرگانی رود سیمین به عنوان پاداش بهش داده بود.
«کنجکاو نیستی ببینی توش چیه؟»
با وجود سؤال گئوم موگوک، گئوم ووجین فقط به بیرون پنجره خیره شده بود و کاملاً بیعلاقه به نظر میرسید.
«لطفاً بهم سیتا فرصت انتخاب بدین!»
با شنیدن عدد سی، گئوم ووجین سرش رو چرخوند تا به پسرش نگاه کنه.
«فکر کردم اولش باید همینقدر بخوام تا بعداً حداقل سهتا گیرم بیاد.»
گئوم موگوک دیدش.
لبهای پدرش مردد بودن، انگار نمیدونستن باید به لبخند باز بشن یا نه.
آره، احتمالاً سهتا رو بهم میده.
گئوم موگوک نگاه پدرش رو دنبال کرد و به بیرون پنجره خیره شد.
«چند وقت از آخرین باری که توی پایتخت مرکزی بودین میگذره؟»
«خیلی وقت شده.»
گئوم ووجین پایتخت مرکزیِ گذشته رو به یاد آورد، در حالی که گئوم موگوک به پایتخت مرکزیِ آینده فکر میکرد.
گئوم ووجین زمانی در گذشتههای دور، آزادانه با اهریمن مشت در اینجا گشته بود و گئوم موگوک هم در جستجوی مواد لازم برای هنر برترش در اینجا پرسه زده بود.
در همین لحظه، گئوم ووجین به مسافرخانهای که جلوتر دیده میشد نگاه کرد و گفت:
«بیاین امروز رو اونجا استراحت کنیم.»
با حرف پدر، هوی جواب داد:
«اطاعت میشه.»
تا الان، پدرش در سکوت برنامهای رو که هوی و ایم هیوک چیده بودن دنبال کرده بود.
هر وقت اونا به مسافرخانه میرفتن، اونم میرفت و هر وقت اونا اردو میزدن، اونم همراهی میکرد.
اما امروز، خودش اولین کسی بود که پیشنهاد داد توی اون مسافرخانه استراحت کنن.
هوی به کالسکه گئوم آ-رین که جلوتر از اونا بود خبر داد و بعد کالسکه خودشون رو جلوی مسافرخانه نگه داشت.
گئوم موگوک کنجکاو بود.
آیا پدرش خاطرات معناداری از گذشته در اینجا داشت؟ شاید حتی صاحب مسافرخانه پدرش رو به یاد میآورد.
«خیلی ممنون که اون زمان بهمون کمک کردین.»
اما هیچ اتفاقی از این دست نیفتاد.
«پس چرا پیشنهاد داد اینجا بمونیم؟»
بعد از باز کردن وسایل، گئوم ووجین با هوی بیرون رفت.
اون گئوم موگوک رو با خودش نبرد.
«تو همینجا منتظر بمون.»
«لطفاً من رو هم با خودتون ببرین. شما دوتا تنهایی کجا میرین؟»
«نیازی نیست بدونی.»
گئوم ووجین و هوی، گئوم موگوک رو با کنجکاویاش تنها گذاشتن و از مسافرخانه خارج شدن.
بعد از مدتی پیادهروی، گئوم ووجین آروم پرسید:
«همینجاست، مگه نه؟»
با سؤال گئوم ووجین، هوی با چهرهای غافلگیرشده پرسید:
«شما میدونستین؟»
گئوم ووجین سر تکون داد.
اینجا زادگاه هوی بود.
خودِ هوی هم نمیدونست که رهبر فرقه به این دلیل پیشنهاد توقف در اینجا رو داده که میدونسته اینجا زادگاه اونه.
«من وقتی بچه بودم اینجا رو ترک کردم، برای همین حس خاصی بهش ندارم. درست بعد از فوت والدینم رفتم.»
«با این حال، حالا که داریم از اینجا رد میشیم، باید حداقل یه بار بهش سر بزنیم. خونه پدریات کجاست؟»
«توی یه روستای کوهستانی اون طرفِ گردنهست.»
گئوم ووجین اول شروع به حرکت کرد و هوی در سکوت پشت سرش راه افتاد.
اون از اینکه رهبر فرقه زادگاهش رو به یاد داشت تعجب کرده بود، و حتی بیشتر از این متعجب بود که اونا توقف کرده بودن و حالا داشتن با هم به اونجا میرفتن.
«رهبر فرقه واقعاً عوض شده.»
هوی بیشتر از هر کسی اون رو زیر نظر داشت.
رهبر فرقه مردی با عواطف عمیق بود، اما کسی نبود که اون رو اینطوری ابراز کنه.
هوی بهتر از هر کسی منشأ این تغییر رو میشناخت.
هوی به گئوم موگوک فکر کرد.
رهبر جوان فرقه در طول این سفر مدام بهش اصرار میکرد که برای خودش وقت بذاره.
— چرا اینقدر دارین پیش میرین؟
— این اواخر یه موج تغییر توی فرقه اصلی راه افتاده، مگه نه؟ دارم سعی میکنم مطمئن بشم که شما هم بخشی از اون هستین، عمو.
بله، اون بهتر از هر کسی میدونست این چه جور تغییریه.
برای همین بود که تونست بپرسه:
— این تغییر ما رو به کجا میبره؟
رهبر جوان فرقه که تمام این تغییرات رو به وجود آورده بود، جواب داده بود:
— خودمم نمیدونم.
وقتی هوی اون کلمات رو شنید، احساس آرامش کرد.
و به این ترتیب، اون دو مرد به جایی رسیدن که هوی در اون متولد شده بود.
در کمال تعجب، خونه هنوز اونجا بود، اما آدمهای دیگهای توش زندگی میکردن.
هیچکس هوی رو به یاد نداشت.
عجیبتر میشد اگه کسی اون پسربچهای رو که در سن کم روستا رو ترک کرده بود و حالا به عنوان یه رزمیکار میانسال برگشته بود، میشناخت.
گفته بود که هیچ حسی به زادگاهش نداره، اما دیدن خونهای که قبلاً توش زندگی میکرد، فرق داشت.
خاطرات دوران کودکیاش زنده شدن و اون غرق در یادآوری گذشته شد.
مخصوصاً یادش اومد که وقتی با دوستاش توی کوچه جلوی خونه بازی میکرد، مادرش صداش میزد تا بیاد غذا بخوره.
خاطره محوی از بچهها که یکییکی پراکنده میشدن و به سمت خونههاشون میدویدن، به ذهنش خطور کرد.
بعد از اینکه مدت طولانیای به خونه و کوچه نگاه کردن، اون دو نفر با هم توی یه نودلفروشی کوچیک توی روستا نودل خوردن.
گئوم موگوک بهش گفته بود که باید تغییر کنه، اما اون همین حالا هم خیلی تغییر کرده بود.
مگه الان اینجا ننشسته بود و با رهبر فرقه نودل نمیخورد؟
بعد از تموم کردن کاسههای نودل در سکوت، اون دو به مسافرخانه برگشتن.
گفتگوی خاصی بینشون رد و بدل نشد.
اما با همین مقدار، هوی میتونست کاملاً قلب گئوم ووجین رو حس کنه.
اون به روش خودش نشون داده بود که بهش اهمیت میده.
دم در ورودی مسافرخانه، هوی گفت:
«ممنونم.»
گئوم ووجین جواب داد:
«من کسی هستم که باید ممنون باشه.»
این روش گئوم ووجین برای نشون دادن قلبش به کسی بود که همیشه ازش محافظت میکرد.
اون شروع کرده بود به ابراز خودش، و این کار رو از نزدیکترین فرد به خودش شروع کرده بود.
در اون زمان، گئوم موگوک داشت از هنر جابهجایی فضا-زمان و هنر مخفی زمان آسمانی برای تمرینات رزمیاش استفاده میکرد.
هر وقت در طول راه وقت آزادی پیدا میکرد، روی تمریناتش تمرکز میکرد.
اون همیشه معتقد بود که قدرتش نه در فرمهای شمشیرش، بلکه در روابطش با مردم نهفتهست، اما این فکری بود که فقط وقتی میتونست از پسش بربیاد که توانایی دفع حمله دشمن رو داشته باشه.
برای اینکه روزهایی که با مردم میگذروند درخشان باشن، باید شبها خون و عرق میریخت.
به همین دلیل بود که شبهای گئوم موگوک طولانی بودن.
***
کالسکه تاخت و تاخت تا اینکه بالاخره به قبیله اژدهای زرین در شانشی رسید.
گئوم موگوک در نقطهای که ساختمانهای قبیله از دور پیدا بودن، از پدرش جدا شد.
«من به عنوان پیشقراول جلو میرم.»
تشخیص اون این بود که نیازی نیست از همون ابتدا با پدرش به قبیله اژدهای زرین بره.
«مگه قرار نیست شخصیتهای اصلی دیرتر ظاهر بشن؟»
هر چقدر هم که سعی میکرد مخفیاش کنه، چطور میتونست حضور پدرش رو پنهان کنه؟
علاوه بر این، در موقعیتی که نمیدونست رهبر قبیله چه واکنشی نشون میده، انتخاب عاقلانهای بود که اول تنها بره و جو رو بسنجه.
گئوم ووجین هم نیت پسرش رو حدس زده بود و با کمال میل نقشهاش رو پذیرفت.
بهعلاوه، اون باید گزارشهای عمارت فلکسای رو دریافت میکرد و به کارهای عقبافتاده رسیدگی میکرد.
«من توی خانه امن منتظر میمونم.»
یه خانه امنِ فرقه الهی اهریمن آسمانی در اون نزدیکی بود، بنابراین اگه به کمک نیاز داشت، پدرش میتونست سریع خودش رو برسونه.
«خبر میدم.»
کالسکه حامل پدرش در جهت مخالف حرکت کرد.
گئوم موگوک سوار کالسکه گئوم آ-رین شد.
گئوم آ-رین میخواست پیشنهاد بده که اون دو مرد هم همراهشون بیان، اما جلوی خودش رو گرفت.
بهش اعتماد کن.
باید به این مرد اعتماد کنم.
حتماً نقشهای داره.
کالسکه به ورودی قبیله اژدهای زرین رسید.
بالای دروازه اصلی و باشکوه، پلاک زرینی نصب شده بود که خوشنویسیاش اونقدر قدرتمند بود که شبیه اژدهایی بود که داره میون طوفان اوج میگیره.
دروازه باز شد و کالسکه وارد شد.
محافظهای دم در، مثل رزمیکارهای یه قبیله جنگجو، باوقار بودن و چشمهای آموزشدیدهای داشتن.
حیاط وسیع، باغچه گل و برکه داخل دروازه، به شکلی هماهنگ و زیبا چیده شده بودن.
ساختمانها عظیم بودن و اژدهاهای زرینی که نماد قبیله اژدهای زرین بودن، همهجا حکاکی شده بودن.
انواع و اقسام نیتها برای تحت تأثیر قرار دادن بازدیدکنندهها در همهجا حس میشد، اما اونا هیچ تأثیری روی گئوم موگوک نداشتن؛ کسی که با دیدن مجسمههای غولپیکر اهریمنیِ فرقه الهی اهریمن آسمانی بزرگ شده بود.
هر چی به تالار رهبر قبیله نزدیکتر میشدن، تنش گئوم آ-رین ملموستر میشد.
«استرس داری؟»
با سؤال گئوم موگوک، گئوم آ-رین سر تکون داد.
الان وقت پنهان کردن احساساتش نبود، بلکه وقت آماده شدن برای واکنش پدرش بود.
«ممکنه پدرم سرت داد بزنه.»
«لازم نیست نگران اون باشی. وقتی بحث "پدرهای ترسناک" وسط باشه، من از هر کسی با تجربهترم.»
«منظورم این نبود!»
اصلاً نگران نیستی؟ چطور میتونی اینقدر آروم باشی؟
پسر دوم، گئوم آ-جونگ، که زودتر رسیده بود، جلوی تالار رهبر خاندان منتظر بود.
«رسیدین؟»
او که هویت گئوم موگوک رو کاملاً اشتباه متوجه شده بود، با ذهنیتی متفاوت از قبل بهش نگاه کرد.
«این کلاهبردار! این وروجکِ دوستداشتنی که سرنوشتم رو عوض میکنه!»
قلبش پر از این آرزو بود که هر چه زودتر این کلاهبردار رو به برادر بزرگش وصل کنه و باعث نابودی برادرش بشه.
«سفرتون تا اینجا سخت بود؟»
«خوب بود.»
«اگه وقت داشتی، بعداً با هم یه نوشیدنی بخوریم. چون مهمون خونهمون هستی، من مهمونت میکنم.»
«باشه، حتماً.»
گئوم موگوک با کمال میل پیشنهادش رو قبول کرد.
بعد از جدا شدن از گئوم آ-جونگ، گئوم موگوک و گئوم آ-رین وارد تالار رهبر خاندان شدن.
همونطور که توی راهرو قدم میزدن، گئوم آ-رین لب به سخن باز کرد.
«یه چیزی مشکوکه.»
«چی؟»
«برادرم هیچوقت با تو اینقدر مهربون نبود. این رفتارش بیش از حده.»
اون قطعاً تیزهوش بود.
«دوست شدن که ضرری نداره، داره؟»
«همین الان دیدیش. از اون آدماییه که دوست شدن باهاشون عاقبت خوبی نداره.»
و به این ترتیب، اون دو نفر وارد تالار رهبر خاندان شدن.
رهبر خاندان، گئوم چونبانگ، اونجا منتظر بود.
برخلاف اکثر بازرگانان بزرگ که چهرهای دلنشین و هیکلی ورزیده دارن، گئوم چونبانگ جثهای کوچک و ظاهری کمی تندخو داشت.
به نظر میرسید گئوم آ-رین و گئوم آ-جونگ اونقدر خوششانس بودن که به مادرشون برن.
با چنین ظاهری، تبدیل کردن خاندان اژدهای زرین به یکی از پنج خاندان برتر سرزمینهای مرکزی، نشوندهنده تواناییهای فوقالعاده اون بود.
گئوم آ-رین فکر میکرد پدرش به محض دیدنش شروع به فریاد زدن کنه، اما در کمال تعجب، اون آروم بود.
«برگشتم، پدر.»
«اومدی؟»
نگاه گئوم چونبانگ به سمت گئوم موگوک چرخید.
«من گئوم یون از فرقه مسیر غربی هستم.»
وقتی گئوم موگوک با احترام مشتهاش رو برای سلام گره کرد، گئوم چونبانگ هم با ملایمت جواب سلامش رو داد.
«از دیدنت خوشحالم.»
گئوم آ-رین با دیدن لبخند پدرش به گئوم موگوک، حتی بیشتر از قبل مضطرب شد.
اون آدمی نبود که به کسی که مبلغ هنگفت دو میلیون نیانگ رو گرفته بود، چنین لبخندی بزنه.
علاوه بر این، پدر و عموی این مرد حتی همراهش نیومده بودن.
به عبارت دیگه، پدرش میتونست فکر کنه که اونا دو میلیون نیانگ رو گرفتن و یه جوون رو به جای خودشون فرستادن.
اما پدرش اصلاً نشونهای از نارضایتی نشون نمیداد.
همین موضوع بود که باعث میشد احساس ناامنی کنه.
برادرش و حالا پدرش، هر دو رفتارهای غیرمنتظرهای داشتن.
«داستان رو شنیدم. پس تصمیم گرفتی به آ-رینِ ما کمک کنی؟»
«درسته.»
«دخترم چشم تیزبینی در شناخت آدمها داره.»
«با توجه به اینکه من رو انتخاب کرده، فکر میکنم قطعاً همینطوره.»
گئوم چونبانگ حتی شوخی گئوم موگوک رو هم با لبخند جواب داد.
«اما شنیده بودم سه نفر هستین؟»
«پدر و عموم جایی کار داشتن که باید بهش سر میزدن، برای همین بعداً میان.»
«که اینطور.»
دلیل اینکه گئوم چونبانگ احتیاط میکرد، دقیقاً همین نکته بود.
«رهبر گروه بازرگانی رود سیمین شخصاً به ملاقاتشون رفته؟»
اون بهتر از هر کسی میدونست رهبر گروه بازرگانی رود سیمین چه جایگاهی داره.
اون مردی بود که هر کسی رو، فارغ از اینکه کی باشه، به حضور خودش فرا میخوند.
برای اینکه چنین شخصی خودش حرکت کنه، اونا باید آدمهای خاصی باشن.
انگار برای اثبات این موضوع، اونا بدون هیچ ترسی قراردادشون رو با اونا فسخ کرده و قرارداد جدیدی با دخترش بسته بودن.
«مهارتهاشون واقعاً در چه حدیه؟»
گئوم موگوک هم با دقت اون رو زیر نظر داشت.
گئوم موگوک معتقد بود که گئوم چونبانگ کلید کل این ماجراست.
«میدونی پولت به جیب کی میره؟»
به این ترتیب، ارزیابی متقابل اونا به پایان رسید.
اولین کسی که لب به سخن باز کرد، گئوم چونبانگ بود.
«من یه بازرگانم. اصل من اینه که کالا باید به قیمت منصفانه خریده و به قیمت منصفانه فروخته بشه.»
چنین آدمی همونیه که یه سازمان مخفی رو برای بلعیدن خاندان شمشیر قبیله جو اداره میکرد؟
«به خاطر داشتن چنین اصل والاییه که تونستین چنین تجارت بزرگی رو بنا کنین.»
«ممنون از لطفت. با این حال، میتونم یه خواهشی ازت داشته باشم؟»
این روش اون بود برای اینکه بگه چون دو میلیون نیانگ دریافت کرده، باید ارزش خودش رو ثابت کنه.
«چه خواهشی؟»
«خاندان اژدهای زرین معاملات بیشماری انجام میده. حتی همین الان که دارم با تو صحبت میکنم، یه جایی معاملهای در حال انجامه. معاملات خوب وجود دارن، اما معاملات بد هم هستن. خیلیها هستن که خسارتهای بزرگی به ما زدن و بعدش خودشون رو به اون راه زدن. در این بین، یه جا هست که مدتهاست باعث دردسر ما شده.»
گئوم چونبانگ به گئوم موگوک نگاه کرد و چشمانش رو ریز کرد.
«میتونی بری اونجا و بدهی ما رو وصول کنی؟»
«این آدمهای بیشرم کی هستن؟»
گئوم چونبانگ آهی ساختگی کشید و جواب داد.
«دارودسته صد نامیرا.»
دارودسته صد نامیرا.
جوری نامگذاری شده بود که انگار فرقهای از صد موجود نامیراست، اما اگه واقعاً محفلی از چنین افرادی بود، هیچوقت چنین اسمی رو انتخاب نمیکردن.
دارودسته صد نامیرا مخفیگاه شیاطین بود.
حتی گئوم موگوک هم دربارهشون میدونست.
حالا گئوم آ-رین متوجه شده بود.
که چرا پدرش اینقدر مهربون بوده.
اون قصد نداشت این ماجرا رو فقط با خشم و فریاد تموم کنه.
«قصد داره این مرد رو به کشتن بده.»
دارودسته صد نامیرا چیزی فراتر از یه دردسر قدیمی برای خاندان اژدهای زرین بود؛ اونا موجوداتی به غایت شرور و خطرناک بودن.
حتی خودِ خاندان اژدهای زرین هم هنوز نتونسته بود پولی رو که با زورگویی ازشون گرفته شده بود، پس بگیره.
درخواست برای وصول اون پول، درخواستی پر از کینه بود که فراتر از یه امتحان ساده برای سنجش مهارتهاشون میرفت.
«پدر، سپردن این کار...»
درست در همون لحظه، گئوم چونبانگ با چشمانی سرد به اون نگاه کرد.
گئوم آ-رین نتونست ادامه بده.
اون میتونست حس کنه پدرش چقدر عصبانیه.
از طرف دیگه، گئوم موگوک کاملاً خونسرد بود.
«مبلغ بدهیای که باید وصول کنم چقدره؟»
«مبلغ در طول زمان انباشته شده، برای همین بدهی به سه میلیون نیانگ رسیده.»
این پول رو باید مبلغی دونست که تحت بهانههای مختلف با زور ازشون گرفته شده بود.
پولی بود که اونا حتی به عنوان وام قبولش نداشتن، برای همین وصولش غیرممکن بود.
دارودسته صد نامیرا پر از استادان رزمی بود و شرارتشون به اوج خودش رسیده بود.
گئوم چونبانگ کنجکاو بود ببینه گئوم موگوک چه واکنشی نشون میده.
«آیا حتی توی این شرایط هم قبول میکنه؟»
این یه جور ارزیابی بود، یه امتحان.
برای اینکه ببینه اون چطور واکنش نشون میده.
گئوم آ-رین یه پیام تلهپاتیک فوری برای گئوم موگوک فرستاد.
—ردش کن! حتی تو هم نمیتونی حریفشون بشی!
اون تمام زندگیش رو روی این مرد شرط بسته بود؛ نمیتونست اینطوری از دستش بده.
باید جلوش رو میگرفت، حتی اگه به قیمت این بود که خودش رو به خطر بندازه.
البته، گئوم موگوک کسی نبود که طبق خواستههای اون حرکت کنه.
—وقتی ازم خواستی تو رو جانشین کنم، چی گفتم؟
سوال گئوم موگوک توی ذهنش طنینانداز شد.
تا کجا میتونی بهم اعتماد کنی؟
با این حال، اینقدر زود مورد چنین امتحانی قرار گرفتن...
در حالی که اون در جواب دادن تردید داشت، پاسخ گئوم موگوک زودتر اومد.
«وصولش میکنم.»
گئوم چونبانگ لبخند عجیبی زد.
«انجامش میده؟ آیا این تصمیمی بود که بدون شناختن دارودسته صد نامیرا گرفت؟ یا با شناخت کامل این تصمیم رو گرفت؟»
البته، گئوم موگوک کسی نبود که چنین خواستهای رو با فروتنی بپذیره.
«اونوقت چند درصدش رو به عنوان پاداش به من میدین؟»
«چی؟»
گئوم موگوک با آرامش برای گئوم چونبانگِ غافلگیرشده توضیح داد.
«من زیردستِ رهبر خاندان نیستم، بلکه کسی هستم که با دوشیزه گئوم اینجا دست همکاری داده، مگه نه؟ از اونجایی که الان دارم کاری رو انجام میدم که حتی شریک خودم هم من رو ازش منع میکنه، طبیعیه که پاداش مناسبی دریافت کنم. آیا خواسته من اشتباهه؟»
گئوم چونبانگ نمیتونست حرفش رو رد کنه.
حق با اون بود.
اگه دقیق نگاه میکردی، اون زیردستی نبود که استخدامش کرده باشه.
اما درخواست پول بیشتر بعد از گرفتن دو میلیون نیانگ؟
در حالت عادی، این یه خواسته مضحک بود، اما شرایط فعلی خاص بود.
«چقدر میخوای؟»
«گفتین خیلی وقته که پول رو دریافت نکردین، پس این یه بدهی سوختشدهست. احتمالاً فکر میکردین که به هر حال هیچوقت پسش نمیگیرین. و چون رهبر خاندان نتونسته وصولش کنه، پس اونا باید خیلی خطرناک باشن.»
گئوم موگوک بعد از چیدن استدلالهاش، حرکت جسورانهای انجام داد.
«من نصفش رو میخوام.»