چپتر 476: این برای بازنشستگیته، عمو
چپتر 476: این برای بازنشستگیته، عمو
یوم جه کنار صندلی رایزن اعظم روی زمین ولو شد و چشمانش را محکم بست.
آرزو میکرد وقتی آنها را باز میکند، در تختخواب خودش باشد؛ که تمام اینها فقط کابوسی از شب گذشته باشد.
اما وقتی چشمانش را باز کرد، کابوس درست مقابلش بود.
نگاه گئوم موگوک که از بالا به او چشم دوخته بود، آرام بود.
اما دقیقاً همین آرامش و ادب بود که همه چیز را ترسناکتر میکرد؛ چون او با همین چشمان زلال، تمام زیردستانش را کشته بود. او در حالی که با ادب صحبت میکرد، همه آنها را از دم تیغ گذرانده بود.
حالا نوبت او بود که بجنگد. اما هیچ ارادهای برای مبارزه در خود حس نمیکرد.
«پس بالاخره این روز هم رسید.»
یوم جه با صدایی آکنده از کینه فریاد زد: «چه کینهای از من داری؟ فقط چون یه کم پول بالا کشیدم داری این کار رو میکنی؟»
انگار که او قرار بود آنها را فقط برای بالا کشیدن مقداری پول بکشد.
اعمال شرورانه آنها چنان عظیم بود که گئوم موگوک از همان لحظه ورودش، تصمیم به کشتن همهشان گرفته بود. اگر میگذاشت زنده بمانند و سرنوشت همانطور که مقدر شده بود پیش میرفت، در فرایند سرکوب آنها رزمیکارهای بسیار زیادی از اتحاد رزمی کشته میشدند.
آنهایی که باید بمیرند، خواهند مرد و آنهایی که نباید بمیرند، زنده خواهند ماند.
اعتقاد او در این زندگی جدید، اینجا در دارودسته صد نامیرا هم در حال اجرا بود.
«این پولی نیست که بتونی موقع مرگ با خودت ببری، پس چرا اینقدر طمع داشتی؟»
یوم جه به برکه خون زیر پایش خیره شد و دندانهایش را به هم سایید. این حرفها مخصوص بازندهها بود؛ حرفی بود که فقط کسانی که نمیتوانستند پول دربیاورند، میزدند.
چه ارزشی بالاتر از پول وجود داشت؟
در نهایت، شروع به فحاشی کرد: «مرتیکه ملعون! این پول منه! همهش مال منه! چه تو خیابونها پخشش کنم، چه تابوتم رو باهاش پر کنم، به تو چه ربطی داره!»
گئوم موگوک جنون را در چشمان او دید. او تمام عمرش را به این شیوه زندگی کرده بود، چطور ممکن بود با چند کلمه توبه کند؟
ناگهان، حرفهای رهبر گروه بازرگانی رود سیمین را به یاد آورد: «آدمهای زیادی رو دیدم که اونقدر غرق در لذت پول درآوردن میشن که در نهایت توسط خودِ پول بلعیده میشن.»
کسی که به آن حد نهایی رسیده بود، همین مرد، یعنی یوم جه بود. و او نباید در این لحظه اینقدر وقیح میبود.
«این پول تو نیست، مگه نه؟»
یوم جه که حرف به هدف خورده بود، دندانقروچهای کرد. تنها جوابش این بود: «تو کی هستی که این حرف رو میزنی؟»
پاسخ بلافاصله آمد: «چند بار باید بگم؟ من همونیام که اومده پولها رو جمع کنه.»
احتمالاً به همین دلیل مدام سوال میپرسید؛ او مردی بود که حتی مفهوم بازگرداندن پول قرضگرفتهشده را هم درک نمیکرد.
«صندوق شخصیت رو باز کن.»
اگر به خاطر این هدف نبود، او مردی نبود که ارزش حتی یک کلمه همصحبتی را داشته باشد.
«بهت گفتم که، من صندوقی ندارم.»
با وجود اینکه تمام نود و نه زیردستش کشته شده بودند، او باز هم از باز کردن صندوق شخصیاش خودداری میکرد. او مردی بود که پول را بیشتر از جان خودش ارزش مینهاد.
«چطور میتونم پولی رو که با اینهمه سختی به دست آوردم، بدم بره؟»
این پولی بود که با انجام هر کاری به دست آمده بود؛ با کتک زدن، آدمربایی، فروختن و کشتن مردم. حتی اگر سرنوشتش رفتن به جهنم بود، هر کاری کرده بود تا در این زندگی، خوب زندگی کند. ترجیح میداد بمیرد تا اینکه آن را واگذار کند.
«میدونم صندوق تو همینجاست، توی همین تالار بزرگ.»
یوم جه سعی کرد خودش را آرام نشان دهد، اما چه کسی را میتوانست فریب دهد؟ صدای تپش قلبش برای گئوم موگوک مثل صدای تندر بود.
«موقع باز کردن اون صندوق نگفتی؟ که صندوق دارودسته صد نامیرا توی همین مکانیه که بیشتر وقتت رو اونجا میگذرونی. پس صندوق شخصیت هم باید همینجا باشه.»
گئوم موگوک به او فشار آورد و اجازه نداد فرصتی برای فکر کردن داشته باشد.
«خودم پول رو پیدا میکنم.»
گئوم موگوک شمشیرش را بیرون کشید. درست زمانی که میخواست بدون تردید او را از پای درآورد.
«بازش میکنم! من رو نکش!»
شمشیر گئوم موگوک در میان هوا متوقف شد. با این حال، گئوم موگوک متوجه شد؛ یوم جه طوری صحبت میکرد که انگار تسلیم شده است، اما برقی زهرآگین در چشمانش میدرخشید که نشان از تسلیمناپذیری داشت.
«درسته. صندوق همینجاست.»
یوم جه بلند شد و به سمت انتهای تالار رفت. وارد صندوق خالیای شد که پیشتر باز شده بود و سقف را لمس کرد. آنجا دیواری ساده و بدون هیچ سازوکار مشهودی بود، اما دستگاهی پنهان در آنجا قرار داشت.
ژیییییینگ.
بخشی از دیوار داخلی صندوق باز شد و یک چرتکه نمایان گشت. این صندوق فقط پوششی برای پنهان کردن صندوق واقعی بود؛ یک صندوق دو لایه.
پولها و شمشهای طلای صندوق اول، در واقع سازوکارها و محافظانی برای محافظت از صندوق واقعی بودند. کسی که با دیدن آنهمه پول و طلا چشمانش خیره میشد، هرگز فکر نمیکرد صندوق دیگری پشت آن نهفته باشد.
یوم جه مهرههای چرتکه را تکان داد. این یک سازوکار پیچیده بود که تنها در صورت وارد کردن اعداد صحیح باز میشد.
«حتی یه عدد رو هم نباید اشتباه وارد کرد.»
او به دلیلی، اجازه داد گئوم موگوک شاهد وارد کردن اعداد روی چرتکه باشد.
سه، دو، چهار.
و قبل از بالا کشیدن آخرین عدد، یوم جه در حالی که پشتش به او بود، ناگهان گفت: «میدونم حتی اگه این رو باز کنم، من رو نمیبخشی.»
یوم جه برگشت تا به گئوم موگوک نگاه کند؛ برقی معنادار در چشمان خندانش بود. او آخرین مهره چرتکه را بالا کشید.
عدد چهار بود.
در همان لحظه.
چییییییییک.
دودی از سقف، درست جایی که آن دو ایستاده بودند، به پایین پاشیده شد. یوم جه با وارد کردن عمدی عدد اشتباه، سازوکاری را که برای مزاحمان طراحی شده بود فعال کرد تا دودی سمی آزاد شود.
یوم جه در میان دود سمی خندید و گفت: «عدد آخر چهار نبود، سه بود.»
او با نگاهی به غایت زهرآگین ادامه داد: «این دردناکترین سم دنیاست. زجر ذوب شدن تمام اعضای داخلی بدنت رو حس میکنی. هر کسی که چشمش دنبال پول منه، لیاقتش اینه که با دردی جهنمی بمیره!»
او به خنده افتاد، اما خندهاش به سرعت به فریادی از سر درد تبدیل شد. دردی واقعاً وحشتناک او را فرا گرفت، اما برایش مهم نبود. او در هر صورت قرار بود بمیرد، پس میتوانست آن ملعون را هم با خودش ببرد.
«بیا با هم بمیریم، مرتیکه!»
او در حالی که از درد به خود میپیچید، به گئوم موگوک نگاه کرد. آخرین صحنهای که از این دنیا میدید، باید صحنه دستوپا زدن گئوم موگوک از درد میبود.
اما صحنهای که انتظارش را داشت، آنجا نبود.
«چی؟»
گئوم موگوک هنوز در همان نقطه ایستاده بود و در سکوت به او نگاه میکرد.
«چرا؟»
او به وضوح همراه با خودش در دود سمی غرق شده بود، با این حال به نظر میرسید با ترکیبی از تمسخر و ترحم به او نگاه میکند.
یوم جه گیج شده بود. واقعاً حتی در میان درد شدید ذوب شدن بدنش، کنجکاو بود. چرا او نمیمرد؟
درست زمانی که میخواست آخرین نفسش را بکشد، صدای گئوم موگوک به گوشش رسید.
«گفتی عدد آخر سه بود؟»
با شنیدن این کلمات، یوم جه فریاد کشید.
«نه!»
او اعداد را به این امید به او نشان داده بود که با هم بمیرند. اما حالا چه؟
«این پول منه! اون پول منه!»
او از این حقیقت که پولش در حال غارت شدن بود، بیشتر از درد ذوب شدن اعضای بدنش زجر میکشید و در نهایت جان داد. او تا لحظه مرگش، برده پول باقی ماند.
گئوم موگوک جسد افتاده بر زمین را رها کرد و اعداد صحیح را روی چرتکه وارد کرد. سپس صندوق مخفی باز شد.
داخل صندوق، فقط دستههایی از حوالههای بانکی روی هم انباشته شده بود. تمام آنها حوالههایی با ارزش بالا بودند که توسط سه خزانهداری بزرگ قاره در سرزمینهای مرکزی صادر شده بودند. آنها طوری آماده شده بودند که او بتواند هر لحظه آنها را بردارد و فرار کند.
گئوم موگوک همه آنها را برداشت و از آنجا خارج شد. او حتی نگاهی هم به جسد یوم جه نینداخت.
مثل همیشه، او هیچ معنایی برای مرگ مردان شرور قائل نبود.
شالاپ، شالاپ.
او در زندگیاش، اجازه میداد آنها هم مثل خونی که زیر پایش بود، جاری شوند و بروند.
***
گئوم آ-رین با نگرانی در حیاط قدم میزد. منتظر ماندن در اتاقش آنقدر خفهکننده بود که نمیتوانست آرام بگیرد.
«باید برم یه سری بزنم؟»
ایم هیوک که با کمی فاصله ایستاده بود، در پاسخ به حرف او با قاطعیت گفت: «نباید این کار رو بکنید.»
وظیفه او محافظت از گئوم آ-رین بود، بنابراین هرگز چنین چیزی را نمیپذیرفت.
«ممکنه کشته بشه.»
«حتی اگه اینطور باشه، باز هم نباید برید.»
ایم هیوک بعد از مکثی کوتاه اضافه کرد: «حال شمشیرزن جوان گئوم خوب خواهد بود.»
بله، او هم همینطور فکر میکرد؛ اگر فقط یک چیز نبود.
«اما حریفش دارودسته صد نامیراست.»
پاسخی که به ذهن ایم هیوک خطور کرد این بود:
«بله، حتی اگه حریفش دارودسته صد نامیرا باشه.»
با این حال، چیزی نگفت، احتمالا برای اینکه دل گئوم آ-رین رو نشکنه.
مبادا بیخودی امیدوار بشه...
درست همون موقع، بوی فلزی خون همراه باد به مشام رسید.
ایم هیوک به جلو پرید و جلوی گئوم آ-رین ایستاد.
بوی خون لحظه به لحظه قویتر میشد.
دروازه باز شد و شخصی وارد حیاط داخلی شد.
«تو؟»
برای لحظهای، گئوم آ-رین نتونست کلمهای به زبون بیاره.
کسی که وارد شد، گئوم موگوک بود.
لباسها و بدنش غرق در خون بود.
«زخمی شدی؟»
با سوال متعجب اون، گئوم موگوک تلوتلوخوران جلو اومد، سینهش رو چسبید و روی تختهسنگی نشست.
«یه آخرین درخواست دارم. اگه مردم، لطفا به پدرم بگو. این پسر به درخواست یه زن برای جمع کردن پول به قتلگاه رفت و...»
«اصلا خندهدار نیست، میتونی تمومش کنی.»
«خیلی تابلو بود؟»
البته که بازیش اونقدر اغراقآمیز بود که میشد بلافاصله مچش رو گرفت.
اما حتی اگه بازیش واقعا طبیعی هم بود، حس میکرد که گول نمیخوره.
چون این مرد از اونهایی به نظر میرسید که موقع مرگ هیچ وصیتی از خودشون به جا نمیذارن.
به نظر میرسید از اون آدمهایی باشه که به یه تختهسنگ کوچیک تکیه میدن، با اون چشمهای زلال به دشتهای بادخیز خیره میشن و در سکوت میمیرن.
قبلا هیچوقت به این موضوع فکر نکرده بود، اما دیدنِ تظاهر اون به مردن، باعث شد اینطور فکر کنه.
تازه اون موقع بود که حس آرامش بهش دست داد.
«به سلامت برگشتی.»
«نگران بودی؟»
گئوم آ-رین جوابی نداد، اما اون میتونست حس کنه که چقدر با اضطراب منتظر بوده.
«بیا، این رو بگیر.»
گئوم موگوک مشتی پاکت از کیسه چرمیای که همراهش بود درآورد.
«این چیه؟»
«پولی که باید از دارودسته صد نامیرا جمع میشد. برو و پسشون بده.»
روی پاکتها اسم گروههای بازرگانی و فرقهها نوشته شده بود.
بین اونها، پاکتی با نام قبیله اژدهای زرین هم بود.
وقتی داخلش رو چک کرد، یه سفته به مبلغ یک و نیم میلیون نیانگ اونجا بود.
چشمهای گئوم آ-رین گرد شد.
«واقعا تمام پول رو جمع کردی؟»
«این مبلغیه که بعد از برداشتنِ نصفش، طبق قرارمون، باقی مونده.»
اون فقط آرزو کرده بود که گئوم موگوک به سلامت برگرده.
فقط به سلامت برگرد، لازم نیست پول بیاری، فقط سالم برگرد؛ این چیزی بود که صمیمانه براش دعا کرده بود.
و حالا اون تمام پول رو آورده بود؟
«چه بلایی سر دارودسته صد نامیرا اومد؟»
در جوابِ سوال لرزان اون، پاسخی تکاندهنده اومد.
«دارودسته صد نامیرا دیگه توی این دنیا وجود نداره.»
گئوم آ-رین که مات و مبهوت شده بود، نتونست کلمهای بگه.
ایم هیوک که پشت سرش ایستاده بود هم از تعجب چشماش گرد شده بود.
البته که برای جمع کردنِ پول حتما باید چنین اتفاقی میافتاد، اما شنیدنِ مستقیمش باعث شد قلبش به تپش بیفته.
اون به تنهایی دارودسته صد نامیرا رو تار و مار کرده بود؟
واقعا چنین چیزی ممکن بود؟
بعد، گئوم موگوک پاکت دیگهای رو جلو آورد.
«این پول از سهم منه.»
با نگاه کردن به مبلغ، مشخص بود که مبلغِ به طور غیرمنتظرهای زیاده.
«من بهش نیازی ندارم.»
«نمیدم که خرجش کنی.»
«پس چی؟»
«حتما گروههای بازرگانی یا ساکنینی هستن که به خاطر ظلم و ستم دارودسته صد نامیرا زندگی سختی دارن.»
البته که چنین آدمهایی زیاد بودن.
«با این پول بهشون کمک کن.»
گئوم آ-رین جا خورد.
بعد از اینکه لحظهای به گئوم موگوک خیره شد، با احتیاط پرسید.
«چرا از من میخوای انجامش بدم؟ خودت هم میتونی، نه؟»
اونوقت تمام اعتبار این کار خیر به خودش میرسید.
«مگه ازم نخواستی که تو رو به جانشین تبدیل کنم؟ دارم به اون قولم عمل میکنم.»
«منظورت چیه؟»
«با برگردوندن پول به هر گروه بازرگانی، شهرتت به شدت زیاد میشه. اگه به نیازمندها هم کمک کنی، یه قدم دیگه به جایگاه جانشینی نزدیک میشی.»
گئوم آ-رین برای لحظهای زبونش بند اومد.
«حتی من که خودم ذینفعم هم به این فکر نکرده بودم.»
بعد پاسخی غیرمنتظره از طرف گئوم موگوک اومد.
«برای همینه که فکر میکنم لایق جانشین شدنی.»
«چی؟»
«چون اون جاهطلبیت هنوز پاکه.»
گئوم آ-رین لحظهای به گئوم موگوک نگاه کرد و بعد احساسات واقعیش رو فاش کرد.
«اون جاهطلبی به زودی آلوده میشه.»
«اگه رابطهمون ادامه پیدا کنه، حداقل آلوده نمیشه.»
«چرا اینقدر مطمئنی؟»
«چون تو رو با دوستام آشنا میکنم. نسبت به جایگاهی که دارن، خیلی پاکن. اگه باهاشون وقت بگذرونی، با خودت فکر میکنی: "اونها با این جایگاهشون اینقدر پاکن، پس من چی؟"»
نسبت به جایگاهشون؟ آخه داشت درباره کی حرف میزد؟
گئوم موگوک از همون لحظه اولی که دیده بودش آدم خارقالعادهای بود، اما هرچی بیشتر میشناختش، مرموزتر به نظر میرسید.
«تو من رو با قیمت بالایی استخدام کردی، پس حداقل باید اینقدر برات کار انجام بدم.»
با وجود اینکه کاری انجام داده بود که میشد تمام روز بابتش فخرفروشی کرد، گئوم موگوک بلافاصله اونجا رو ترک کرد.
گئوم آ-رین به پاکتهایی که گئوم موگوک بهش داده بود نگاه کرد و زیر لب با خودش گفت.
«منم همین فکر رو میکردم.»
اما حالا، فکر دیگهای داشت.
آیا اون رو با قیمت خیلی ارزونی استخدام کرده بود؟
***
دو تا پاکت رو روی میز گذاشتم.
«پولی که از این کار به دست اومده رو هم به طور مساوی تقسیم میکنم.»
پدرم بعد از چک کردن مبلغ پول داخل پاکت، به من نگاه کرد.
اون از این مبلغِ به طور غیرمنتظره زیاد، تعجب کرد.
«ثروت زیادی جمع کرده بود. در اصل بیشتر بود، اما ترتیبش رو دادم که مقداریش برای کسایی که صدمه دیدن خرج بشه.»
عمو هوی با احتیاط گفت.
«پولی که قبلا گرفتم برای من بیش از حد کافیه.»
البته که انتظار داشتم عمو هوی چنین حرفی بزنه.
«اگه نگهش دارید، حتما بعدا به کارتون میاد.»
«نه، نیازی ندارم. لطفا بدیدش به رهبر فرقه.»
در حالی که هنوز نگران به نظر میرسید، سعی کردم متقاعدش کنم.
«باید برای زمانی که دیگه قدرت شمشیر زدن ندارید آماده بشید. باید سفر هم برید. تمام عمرتون محافظ بودید، پس اون موقع باید یه جنگجوی محافظ برای خودتون داشته باشید، عمو. یه محافظ خیلی گرونقیمت.»
از حالت چهره عمو هوی میتونستم بفهمم که توی تمام عمرش حتی یک بار هم به چنین چیزی فکر نکرده.
پدر با نگاهی که میگفت «داری گستاخی میکنی» بهم خیره شد و بعد رو به عمو هوی کرد.
«بگیرش.»
«بله، رهبر فرقه.»
عمو هوی هم پاکت رو گرفت.
«پس با کمال میل قبولش میکنم. از این پول برای زیردستهام استفاده میکنم.»
منظورش این بود که اون رو برای محافظهای جوان تالار اهریمن آسمانی خرج میکنه.
«نه! این برای دوران بازنشستگیته، عمو!»
با این حرف من، عمو هوی لبخند کمرنگی زد و ازم پرسید.
«رهبر جوان فرقه، شما هم قرار نیست این پول رو برای خودتون خرج کنید، درسته؟»
عمو هوی میدونست.
میدونست که من تمام پولی رو که این بار به دست آوردم، روی ماه نقرهای و شاخه سایه شبح سرمایهگذاری میکنم.
«خب، من هنوز جوونم. آماده شدن برای بازنشستگی...»
«چیزیه که از دوران جوونی شروعش میکنی.»
دیدنِ اینکه عمو هوی چنین حرفی میزنه، حس خوبی بهم داد.
همهتون زندگیای به سختیِ آهن سرد دههزارساله داشتید، پس توی این زندگی، لطفا با آرامش و شادی زندگی کنید.
درست همون لحظه، پدرم ناگهان ازم پرسید.
«حالت خوبه؟»
این حرفها درست به قلبم نشست.
پدرم دفعه قبل هم همین رو پرسیده بود.
با این همه خونی که به دستهام بود، آیا قلبم حالش خوب بود؟
به نظر میرسید با وجود اینکه خودم رو تمیز کرده بودم و لباسهام رو عوض کرده بودم، باز هم نمیتونستم بوی خون رو کاملا از بین ببرم.
لحظهای وقت گذاشتم تا قلب خودم و احساساتم رو بررسی کنم.
«فکر میکنم حالم خوبه.»
پدرم احتمالا نمیدونه.
اینکه سوال سادهش، یعنی «حالت خوبه؟»، چقدر بهم قدرت میده.
و در این لحظه، حس کردم چیزی که مهمه، جواب دادن به این نیست که حالم خوبه یا نه.
«اگه بعدا شرایط سخت شد، حتما بهتون میگم، پدر.»
منتقل کردنِ این حس که یه پسر به پدرش تکیه میکنه؛ این خیلی مهمتر بود.
«من فقط با اعتماد به شماست که دارم این کار رو پیش میبرم، پدر.»
«اگه بفهمن که ما اومدیم، میخوای چیکار کنی؟»
فکر کردم که این هم به نوبه خودش اهمیتی نداره.
«خب، اگه اوضاع گره بخوره، مطمئنم شما بازش میکنید، پدر. مگه توی راه بهتون نگفتم؟ باید حداقل یه بار به اونهایی که از توی سایهها توطئه میچینن نشون بدیم. اینکه شما، پدر، اینجا توی این دنیای رزمی حضور دارید.»
این یه چاپلوسیِ ساده نبود؛ از ته قلبم بود.
برای همین بود که توی این اولین سفر به دنیای رزمی همراه پدرم، این پیامی بود که به اونها میرسوندم.
«اگه جرئتش رو دارید، بیاید بیرون و با ما روبرو بشید.»