چپتر 477: حتی موقع آشپزی هم باید مواد اولیه رو بشناسی
چپتر 477: حتی موقع آشپزی هم باید مواد اولیه رو بشناسی
اعتمادبهنفسم خطاب به دشمنام نبود.
این حرفا برای پدرم بود.
برای اینکه بهش نشون بدم چقدر بهش اعتماد دارم.
نمیدونم این حرف چقدر به قلب پدرم قوتقلب میده.
اون هیچوقت قبلاً چنین حرفایی رو از زبون فرزندش نشنیده بود.
آیا من هم توی این زندگی فرصتی پیدا میکنم که چنین حرفایی رو از زبون فرزند خودم بشنوم؟
«با اعتماد به شما، پدر، مسائل رو اونطور که صلاح میدونم پیش میبرم.»
این هستهی اصلی عملیات شانشی بود.
اما این فکر من بود؛ فکر پدرم فرق داشت.
«برو و خرابکاریها رو پاکسازی کن.»
«اطاعت میشه.»
با دریافت این دستور، چهرهی هوی از خوشحالی باز شد.
پاکسازی خرابکاری یعنی پاک کردن تمام ردپاهای باقیمونده توی دارودسته صد نامیرا.
دستوری برای اینکه اینطور به نظر برسه که اونها فقط اونجا رو خالی کردن و رفتن.
مأموریت هوی، بیش از هر چیز، تضمین بازگشت امن پدرم به فرقه بود.
انجام دادن این کار در سکوت و با کمترین جلبتوجه، چیزی بود که اون میخواست.
این دستور احتمالاً چیزی بود که خودش هم میخواست درخواست کنه.
دلم میخواست این شوخی رو بکنم:
«عجب، برای کسی که میخواد با کل دنیای رزمی بجنگه، چرا اینقدر محتاط عمل میکنی!»
زبونم برای گفتن این حرف میخارید، اما جلوی خودم رو گرفتم.
احتمالاً بهتر بود از گفتن هر چیزی مربوط به اتحاد جهان رزمی خودداری کنم.
به جاش، در مورد موضوع فعلی با پدرم صحبت کردم.
«نتیجهی این کار، نیروهای مخفی رو بیرون میکشه. اونها بهزودی حرکتی میزنن. نمیتونن از منبع مالیای مثل قبیله اژدهای زرین دست بکشن.»
ممکنه به من یا پدرم حمله کنن، یا شاید از تاکتیک غیرمنتظرهای استفاده کنن.
اصلاً نمیشد گفت چطور عمل میکنن.
«با احتیاط حرکت کن.»
«بله!»
اون کسیه که بیشترین قدرت رو توی این دنیای رزمی داره.
«نکنه اینقدر محتاط شدی... چون نگران منی؟ چون نگران پسرت هستی؟»
و بعد اون رو دیدم.
پوزخندی که روی لبهای پدرم نقش بست.
از وقتی با هم فرقه رو ترک کرده بودیم، حالوهوا خوب بود، برای همین زیاد اون رو ندیده بودم.
پس فراموش کرده بودم.
چقدر دیدن اون پوزخند حس خوبی میده.
«این دیگه خیلی زیادهرویه! باید یه ذره هم نگران پسرت باشی!»
پدرم در سکوت به سمت پنجره رفت و به آسمون بیرون خیره شد.
من به پشتش و آسمون آبی و بیابری که بالای سرش کشیده شده بود نگاه کردم.
صحنهی عادیای بود، اما اون دو تنهایی شبیه به هم بودن.
«خوب میدونم که داری این کار رو برای من انجام میدی.»
پدرم از اون آدمایی نبود که به خاطر نگرانی از حرف بقیه، خرابکاریها رو پاکسازی کنه.
در وهلهی اول، اگه موقعیت چنین چیزی رو میطلبید، اصلاً شمشیرش رو از غلاف بیرون نمیکشید.
پس من هم مراقب خواهم بود.
لطفاً نگران نباشید.
***
گئوم چونبانگ در سکوت به حوالهی ۱.۵ میلیون یانگی خیره شده بود.
این فقط پول نبود.
این نشونهای بود که سرنوشت همه شروع به تغییر کرده.
«واقعاً این پول رو از دارودسته صد نامیرا گرفت؟»
گئوم آ-رین در پاسخ به سؤال پدرِ متعجبش، با آرامش جواب داد:
«چرا اینقدر تعجب کردی؟ این کار رو بهش سپردی چون انتظار داشتی موفق بشه، مگه نه؟»
از گفتن این حرف به پدرش احساس پشیمونی میکرد.
خودش چندین برابر بیشتر شوکه شده بود.
«دارودسته صد نامیرا چی شدن؟»
در پاسخ به نگاه ناباورانهی پدرش، جوابی باورنکردنی شنیده شد:
«گفت که اونها از این دنیا محو شدن.»
گئوم چونبانگ نمیتونست باورش کنه.
اون این وظیفه رو محول کرده بود چون، همونطور که دخترش گفت، کورسوی امیدی داشت که شاید انجام بشه.
مزایای موفقیت هم اونقدر زیاد بود که نمیشد این شانس رو از دست داد.
اما اون واقعاً اونها رو تارومار کرده و پول رو برگردونده بود؟
«امکان نداره.»
حتماً یه کلکی سوار کرده بود.
«اون مرد کجاست؟ چرا نیومد؟»
میخواست اون مرد رو ببینه و مستقیماً ازش بپرسه.
«اون زیردست منه. این موضوع کاملاً به خودم مربوط میشه. اگه سؤالی داری، از من بپرس.»
گئوم آ-رین عمداً تنها اومده بود.
از حالا به بعد، نبرد با پدرش برای جایگاه جانشین شروع شده بود.
«وضعیت دارودسته صد نامیرا رو تأیید کردی؟»
برای لحظهای، گئوم آ-رین جا خورد.
«نکردی.»
«من به زیردستم اعتماد دارم.»
موضوع این نبود.
اصلاً به فکرش نرسیده بود که چک کنه.
چون به گئوم موگوک اعتماد داشت؟
نه. این موضوعِ اعتماد نبود.
اون که از نتیجهی اتفاق غافلگیر شده بود و ذهنش درگیر مردی به اسم گئوم موگوک بود که این کار رو انجام داده، از فرستادن کسی به دارودسته صد نامیرا برای تأیید اتفاقات غافل شده بود.
از اونجایی که اون گفته بود اونها از دنیا محو شدن، با سادهلوحی فکر کرده بود که حتماً همهشون رو کشته.
اگه دروغ بود چی؟ اگه کل این ماجرا چیزی بود که دارودسته صد نامیرا و گئوم یون با هم سرهم کرده بودن؟
بعید بود، اما چک نکردن قطعاً یه اشتباه بود.
«از این به بعد نباید اینطوری باشم.»
دلیل اینکه اینقدر جدی داشت به خودش فکر میکرد، این حس بود که انگار مجذوب مردی به اسم گئوم موگوک شده.
توی راه اومدن برای دیدن پدرش، به هیچچیز جز اون فکر نکرده بود.
«چیز دیگهای هم هست که باید بهت بگم.»
گئوم آ-رین در مورد وظیفهای که گئوم موگوک به عهده گرفته بود به پدرش گفت.
این حقیقت که اون پول گروههای بازرگانیای رو که دارودسته صد نامیرا ازشون اخاذی کرده بودن پس گرفته و نصفش رو برای خودش برداشته بود.
دیروز و امروز، اون خودش پیش تمام گروههای بازرگانی رفته و پول رو پس داده بود.
گئوم چونبانگ اصلاً تعجب نکرد.
از واکنشش، میشد فهمید که پدرش از قبل از این موضوع خبر داشته.
بالاخره، بین اربابان بازرگانی که درخواست پس گرفتن پول رو داده بودن، بعضیهاشون جداگانه با پدرش چک کرده بودن.
«چرا زودتر این رو نگفتی؟»
«میخواستم وقتی نتایج مشخص شد بهت بگم. آماده بودم که اگه بعداً مشکلی پیش اومد، مسئولیتش رو قبول کنم.»
اون با لحنی جدی صحبت کرد، اما حقیقت این بود که چیزی نگفته بود چون میترسید پدرش جلوش رو بگیره.
اگه این ریسک موفق میشد، کسی که بیشترین سود رو میبرد خودش بود.
میخواست اول به نتیجه برسه و بعد اون رو به پدرش نشون بده.
برای همین قبل از اینکه پیش پدرش بیاد، پول تمام گروههای بازرگانی رو پس داده بود.
تا قبل از ورود به این مکان، مثل یه سردار پیروز اومده بود.
انتظار نداشت اینطوری بازجویی بشه، حتی اگه انتظار یه «آفرین دخترم» رو هم نداشت.
«به خاطر این کار، خیلی از گروههای بازرگانی و فرقههایی که از دست دارودسته صد نامیرا زجر کشیده بودن، با دید خیلی خوبی به قبیلهی ما نگاه میکنن. اگه از این موقعیت خوب استفاده کنی، سود کلانی میبینی. من پولم رو هدر ندادم، مگه نه؟»
واکنش پدرش همچنان سرد بود.
«مگه چیکار کردم؟»
فکر میکرد پدرش چون از قبل بهش نگفته عصبانیه، اما موضوع این نبود.
«میخوای جانشین بشی؟»
گئوم چونبانگ مستقیماً به دلایلی که اون پنهان کرده بود پی برد.
اون صادقانه جواب داد:
«بله، میخوام.»
بعد، حرفایی مثل پتک از زبون پدرش جاری شد:
«بیخیالِ جانشین شدن شو.»
«چی!»
هرگز تصور نمیکرد پدرش خودش چنین چیزی بگه.
«چرا؟»
گئوم چونبانگ دلیلی نیاورد.
«میتونی بری.»
«پدر!»
گئوم چونبانگ با سردی به دخترش نگاه کرد.
بهطور معمول، وقتی اون اینطور عصبانی میشد، دخترش میترسید و در سکوت عقبنشینی میکرد.
اما امروز نه.
«عصبانی هستی چون از قبل بهت نگفتم؟ یا عصبانی هستی چون چشم به جایگاه جانشین دارم؟»
گئوم چونبانگ جوابی نداد.
«اصلاً از همون اول من رو به عنوان جانشین در نظر نگرفته بودی؟»
صداش رو بالا برد، اما گئوم چونبانگ چیزی نگفت.
برای اون، این سکوت مثل یه تأیید بود.
طبیعتاً موجی از کینه وجودش رو گرفت.
«به خاطر اینه که دخترم؟ یا چون به اندازهی کافی لایق نیستم؟ چون برادر بزرگترم رو بیشتر دوست داری؟»
به خاطر کینهای که داشت، نمیتونست منطقی فکر کنه.
«من قطعاً جانشین میشم.»
اون طوری صحبت کرد که انگار داره اعلان جنگ میده و اتاق رو ترک کرد.
گئوم چونبانگ با پشتی خمیده ایستاده بود و نگاهش عمیقتر شد.
نگاهی بود که اگه دخترش اون رو میدید، حتماً با خودش فکر میکرد: «حتماً دلیلی برای این کار وجود داره.»
بعد از ترک اقامتگاه پدرش، گئوم آ-رین برای لحظهای وسط حیاط ایستاد و سعی کرد خودش رو آروم کنه.
خیلی کینهای و عصبانی بود.
درست همون موقع، یه نفر به ذهنش اومد.
نمیدونست چرا توی چنین موقعیتی به اون فکر میکنه، اما پاهاش ناخودآگاه به سمت اقامتگاه اون مرد حرکت کردن.
وقتی گئوم آ-رین رسید، گئوم موگوک توی اتاقش بود.
«وقت داری؟»
«البته. وقتی رئیسم صدا میکنه، حتی اگه وقت نداشته باشم هم باید جورش کنم.»
ردای رزمی گئوم موگوک خیس عرق بود.
«لطفاً یه لحظه منتظر بمون. میشورم، لباسم رو عوض میکنم و میام بیرون.»
گئوم آ-رین درونی تعجب کرد.
«توی اتاقش چیکار میکرده که اینقدر عرق کرده؟»
بعد یهو جا خورد.
«نکنه...؟»
در حالی که توی حیاط ایستاده بود، نتونست جلوی کنجکاویش رو بگیره و وارد ساختمان شد.
بدون اینکه صدایی از خودش دربیاره، از راهرو گذشت و به اتاق گئوم موگوک رسید.
از لای درز پنجره به داخل نگاه کرد.
کسی توی اتاق نبود.
با دیدن تخت خالی و مرتب، حس آرامش بیهودهای بهش دست داد.
همین که خواست برگرده و بره، وحشت کرد.
کسی پشت سرش ایستاده بود.
گئوم ووجین بود.
از اینکه او داشت بهش زل میزد، چنان شوکه شد که نزدیک بود جیغ بزنه.
«آه، داشتم جاسوسی نمیکردم. اومده بودم شمشیرزن جوان گئوم رو ببینم. اوه، همین الان رفت خودش رو بشوره، نه، منظورم این نیست که...»
دستپاچه شده بود و هذیان میگفت.
«برو داخل و منتظر بمون.»
«نه، میتونم بیرون منتظر بمونم. پس، دفعه بعد میبینمتون.»
سرش رو خم کرد و انگار که داره فرار میکنه، به بیرون دوید.
توی حیاط که رسید، آهی از ته دل کشید.
نمیدونست چرا کنار اومدن با گئوم ووجین اینقدر سخته.
به هر حال، مچش رو موقع سرک کشیدن به اتاق گرفته بودن.
کمی بعد، گئوم موگوک برگشت.
تصویر گئوم موگوک با ردای رزمی تمیز، با تصویر اون روزش که با لباسهای غرق در خون برگشته بود، روی هم افتاد.
«کدومشون خودِ واقعیت هستی؟»
بدون اینکه بدونه او چه جور آدمیه، وقتی دلش آشوب بود و احساس عصبانیت میکرد، خودش رو در حال جستجوی گئوم موگوک پیدا میکرد.
«خیلی عرق کرده بودی.»
«داشتم تمرین هنرهای رزمی میکردم.»
«توی اتاقت؟»
«تمرین توی یه فضای بسته در واقع سختتره و انرژی ذهنی بیشتری مصرف میکنه. شما هم باید یه بار امتحانش کنید، بانو.»
البته، دلیلش این نبود.
او داشت توی اتاقش با استفاده از هنر جابهجایی فضا-زمان و بعد هنر مخفی زمان آسمانی تمرین میکرد.
او حتی از لحظات بیکاریش هم نمیگذشت.
برای گئوم موگوک، چیزی به اسم وقت اضافه وجود نداشت.
«غمگین به نظر میرسی. چیزی شده؟»
او از گئوم موگوک ممنون بود که حالش رو دقیقاً درک کرده.
چون او باعث شد بدون اینکه نگران چطور مطرح کردن موضوع باشه، بتونه راحت دلیل اومدنش رو بگه.
«تلاشهامون بیفایده بود. پدرم هیچ قصدی نداره که من رو جانشین کنه.»
گئوم موگوک واکنش خاصی به حرفهای او نشان نداد.
«چرا تعجب نمیکنی؟ نگو که تو هم فکر میکردی من جانشین نمیشم؟»
گئوم آ-رین بعد از پریدن به او، متوجه اشتباهش شد.
فهمید که از روی یه حس ناامنی بیهوده، تند برخورد کرده.
در مقابل، گئوم موگوک آرام بود.
«اگه کاری بود که به این راحتیها انجام میشد، من رو با چنین قیمت بالایی استخدام میکردی؟»
با شنیدن جواب گئوم موگوک، قلب گئوم آ-رین آرام گرفت.
آره، حق با او بود.
از اول هم کار آسونی نبود، اما او طوری رفتار کرده بود که انگار از همین حالا جانشین شده.
«طوری حرف میزنی که انگار توی یه نبرد جانشینی سهمگین بودی. با اینکه نبودی.»
گئوم موگوک لبخند زد.
اگه او میدونست نبردش با برادرش چطور بوده، میفهمید که مبارزه خودش حتی در حد یه تمرین ساده هم حساب نمیشه.
«بهت گفت چرا نمیتونی جانشین بشی؟»
گئوم آ-رین سرش رو به نشانه منفی تکان داد.
با توجه به اینکه یه سازمان مخفی رو به او سپرده، مشخصه که تا حدی بهش ایمان داره.
اما نمیتونه جانشین بشه؟
گئوم موگوک فکر کرد که شاید دلیلش به نیروهای پنهان مربوط باشه.
او بعد از ملاقات با گئوم آ-رین فهمیده بود.
او نمیدونست پولی که به دست آورده کجا میره.
پسر دوم، گئوم آ-جونگ، هم به نظر میرسید فقط روی نبرد جانشینی تمرکز کرده.
اگه اینطوره، نیروهای پنهان باید یه جایی اطراف رهبر قبیله اژدهای زرین یا پسر اول، گئوم آ-هیوک باشن.
«کجا قایم شدی؟»
در همین لحظه، مهمان جدیدی از راه رسید.
پسر دوم، گئوم آ-جونگ بود.
«داداش، تو اینجا چیکار میکنی؟»
وقتی او به اقامتگاه گئوم موگوک اومد، گئوم آ-رین گارد گرفت.
«قول و قرارهایی بین مردها هست که تو ازشون خبر نداری.»
گئوم آ-جونگ این رو گفت و به گئوم موگوک نگاه کرد.
«فراموش نکردی که قرار بود با هم یه نوشیدنی بخوریم، مگه نه؟»
گئوم آ-جونگ فقط به این فکر میکرد که چطور این کلاهبردار رو به برادر بزرگترش معرفی کنه.
اگه خواهرم و بعدش برادرم رو نابود کنی، خودم تو رو روی کولم میذارم و یه دور دورِ شانشی میچرخونم.
اما قبل از اینکه نقشهاش رو به طور جدی پیش ببره، یه معما بود که باید حلش میکرد.
او امروز مصمم اومده بود تا حلش کنه.
«امروز چطوره؟ بیا بریم یه چیزی بنوشیم.»
«خوبه. بریم.»
گئوم موگوک پیشنهادش رو به راحتی قبول کرد.
«منم میام.»
او نمیخواست گئوم موگوک رو با برادرش تنها بذاره.
او برادری بود که ممکنه هر کلکی سوار کنه.
اما گئوم آ-جونگ اجازه نداد او همراهشون بیاد.
«این از قبل هماهنگ شده.»
او با چشماش ملتمسانه درخواست کمک کرد، اما گئوم موگوک خودش رو به ندیدن زد.
وقتی تنها بودن، مدیریت کردن گئوم آ-جونگ راحتتر بود.
***
مجلس نوشیدنی دو نفره شروع شد.
از اونجایی که هر دو مرد اهداف مشخصی داشتن، جوِ مهمونی عالی بود.
گئوم موگوک به خوبی میدونست که گئوم آ-جونگ او رو یه کلاهبردار میدونه.
قبلاً، زیردستش لی چو برای بازرسی کالسکه اومده بود و مچش گرفته شده بود.
گئوم موگوک از او استفاده کرده بود تا گئوم آ-جونگ فکر کنه او یه شیاده.
اون موقع، لی چو به گئوم آ-جونگ گزارش داده بود که شنیده اونا دارن درباره رفتن به قبیله برای زدن یه نیش گنده حرف میزنن.
بنابراین، او کاملاً به چشم یه کلاهبردار دیده میشد.
در مقابل، لی چو گئوم موگوک رو از نقشهاش باخبر کرده بود.
—او قصد داره تو رو به ارباب جوان اول معرفی کنه تا نابودش کنی.
گئوم آ-جونگ جامش رو بالا برد و گفت:
«اگه کدورتی از من به دل داری، فراموشش کن.»
گئوم موگوک طوری به نگرانی گئوم آ-جونگ جواب داد که انگار اصلاً براش مهم نیست.
«اگه کدورتهای قدیمی هست، بیا با روی هم گذاشتن خاطرات جدید دفنشون کنیم.»
«خوب گفتی!»
«بیا، بنوشیم!»
و به این ترتیب، دو مرد با شادی نوشیدن.
گئوم موگوک از ظرفیت بالاش تعریف میکرد و جام پشت جام مینوشید.
او میدونست حریفش سعی داره مستش کنه تا چیزی از زیر زبونش بکشه، برای همین باهاش همراهی کرد.
بعد از نوشیدن زیاد، لحن حرف زدن گئوم موگوک شروع کرد به لرزیدن.
گئوم آ-جونگ بعدش خیلی عادی پرسید:
«اون موقع، چطوری از پسِ اون ساسهای پول براومدی؟»
این همون معمایی بود که باید حلش میکرد.
باید دلیلی میداشت که اون مردهای وحشی اینقدر مودب شدن و شروع کردن به تمیزکاری.
او نتونسته بود از طریق ساسهای پول چیزی بفهمه.
غرور اونا چنان جریحهدار شده بود که اگه حرفش رو پیش میکشید، ممکنه بود تیغههاشون رو از غلاف بکشن.
اونا آدمهایی نبودن که با ملایمت بهش بگن، هرچند اگه پدرش میپرسید شاید جواب میدادن.
آیا اونا واقعاً کلاهبردارهای ماهری بودن، یا از کلک دیگهای استفاده کرده بودن؟
گئوم آ-جونگ مصمم بود حقیقت رو بفهمه.
حتی وقتی آشپزی میکنی، باید مواد اولیه رو بشناسی.
«کنجکاوی بدونی؟»
«البته که کنجکاوم. دیگه تموم شده رفته، پس میتونی بهم بگی، مگه نه؟»
گئوم موگوک که مست بود و صورتش سرخ شده بود، مشتش رو بالا آورد.
«با همین. چه دلیل دیگهای میتونه داشته باشه؟»
اگه اینطور بود، یه مشکلی وجود داشت.
اگه اونا برادرش رو تیغ میزدن و نمیرفتن چی؟ اگه سعی میکردن کل قبیله رو ببلعن چی؟ اگه کلاهبردارایی در اون سطح بودن چی؟
در همین لحظه، یه پیام تلهپاتیک از طرف لی چو اومد.
او وقتی گئوم موگوک نبود، رفته بود تا اقامتگاهش رو بگرده.
—توی اقامتگاهش شیشههای خالی دارو پیدا کردم.
باقیماندهاش رو چک کردم و دارویی بود که میشناختم.
—چه جور دارویی؟
—تا حالا اسم مگس سیاه رو شنیدی؟
گئوم آ-جونگ اسمش رو شنیده بود.
یه سم فوقالعاده برای پراکنده کردن انرژی بود که توسط اتحاد نامتعارف ساخته میشد و اسمش مگس سیاه بود.
خودش بود.
با از بین رفتن تمام نیروی درونیشون، ساسهای پول نمیتونستن هیچ کاری بکنن.
حالا راز فاش شده بود!
همه چیز داشت به خوبی پیش میرفت.
انگار خودِ تقدیر داشت او رو به سمت جانشینی هل میداد. گئوم موگوک خیلی عادی پرسید:
«ارباب جوان اول چه جور آدمیه؟»
گئوم آ-جونگ با این فکر که حالا میتونه با خیال راحت مرحله بعدی نقشهاش رو اجرا کنه، لبخند عریضی زد.
«کلاهبردار کوچولوی بامزه!»