چپتر 478: دقیقاً چند تا داری؟
چپتر 478: دقیقاً چند تا داری؟
لی چو با وفاداری دستورات گئوم موگوک رو دنبال میکرد.
— الآن میخواد بپرسه میتونی پادزهر مگس سیاه رو گیر بیاری یا نه. بهش بگو میتونی.
— فهمیدم.
درست همونطور که گئوم موگوک پیشبینی کرده بود، گئوم آ-جونگ پیامی تلهپاتیک فرستاد.
- اون پادزهرِ سمی که انرژی رو پراکنده میکنه، میتونی گیرش بیاری؟
— باید بتونم.
- هر طور شده، در سریعترین زمان ممکن گیرش بیار!
— فهمیدم.
- داری چیکار میکنی؟ زود راه بیفت!
وقتی لی چو میخواست بره، نگاهی به اون دو نفر انداخت.
صحنه نوشیدن اونها طوری بود که انگار گئوم آ-جونگ داره روی کف دست روح پلیدی که روی دیوار کالسکه نقاشی شده بود، میرقصه.
البته اون نگران گئوم آ-جونگ نبود. دلیلش هم فقط رفتار بدی نبود که همیشه باهاش میشد.
«اون و من مثل همیم.»
این فکری بود که از سرش گذشت؛ شاید اون هم داشت همراه با گئوم آ-جونگ میرقصید. روی کف دست روح پلیدِ غولآسایی که اونقدر بزرگ بود که حتی نمیفهمید روش ایستاده.
«پرسیدی برادرم چه جور آدمیه؟»
گئوم آ-جونگ توی فنجان گئوم موگوک نوشیدنی ریخت. حالا که راز شکست خوردن ساسهای پول رو میدونست، گئوم موگوک دیگه براش اونقدرها هم ترسناک به نظر نمیرسید.
سمِ پراکندهکننده انرژی، زهری بود که برای مدتی جلوی استفاده از نیروی درونی رو میگرفت، نه اینکه بلافاصله آدم رو بکشه. این یعنی اگه کسی از قبل پادزهرش رو داشت، میتونست براش آماده بشه. سمی که دقیقاً برازنده یه کلاهبرداره.
«برادر بزرگترم آدم فوقالعادهایه. باهوش، کوشا، خوشقیافه و همونیه که قراره وارث خاندان اصلی بشه.»
گئوم موگوک متوجهش شد. با اینکه داشت کلمات ریاکارانهای رو پشتسرهم ردیف میکرد، اما ردی از احساسات واقعیش لو رفت؛ مخصوصاً وقتی به خوشقیافه بودن برادرش اشاره کرد. یعنی نسبت به ظاهرش در مقایسه با برادرش عقده حقارت داشت؟
«شنیدن این حرفها باعث میشه بخوام ببینمش. میتونی من رو بهش معرفی کنی؟»
گئوم آ-جونگ فکر کرد پیشبینیش درست بوده.
«پس هدفشون از همون اول برادرم بوده!»
برادرش همون کسی بود که این آدمها نقشه کشیده بودن تا پول کلانی از چنگش دربیارن.
«چی میشه اگه برادرم فریب اینها رو بخوره؟ اونوقت در آخرین لحظه، من همونی میشم که کلاهبردارهایی که از برادر و خواهر کوچیکترش پول تیغ زدن رو دستگیر میکنه.»
این دیگه فقط بحثِ گرفتن کلاهبردارها نبود، بلکه بحثِ تصاحب جایگاه جانشینی بود. گئوم آ-جونگ در جواب درخواست معرفی، زیرکانه عقبنشینی کرد.
«واقعاً به معرفی من نیاز داری؟ اگه میخوای ببینیش، فقط برو سراغش. تو دیگه الآن بخشی از خاندانی.»
بعد، گئوم موگوک فنجانش رو دوباره پر کرد و گفت:
«فکر میکنی اگه برم ببینمش، ازم استقبال میکنه؟»
«درسته، با توجه به شخصیت برادرم، احتمالاً ازت خوشش نمیاد. فکر میکنه دو میلیون یانگ از خاندان اصلی کلاهبرداری کردی. آه، سوءتفاهم نشه. منظورم این نیست که من اینطوری فکر میکنم.»
گئوم آ-جونگ کمکم داشت چهره واقعیش رو نشون میداد.
«حالا که حرف از برادرم شد، اگه من جای تو بودم، به اون کمک میکردم، نه به خواهر کوچیکترم.»
«میتونم بپرسم چرا؟»
«یه مرد واقعی باید اهداف بزرگی داشته باشه، مگه نه؟ خواهر کوچیکترم که در هر صورت شانسی برای جانشین شدن نداره.»
گئوم موگوک خیره به گئوم آ-جونگ نگاه کرد و پرسید:
«پس خودت چی؟ اعتمادبهنفس نداری که بتونی جانشین بشی؟ به نظر میاد آدم بلندپروازی باشی.»
همونطور که از یه کلاهبردار انتظار میرفت، حسهای تیزی داشت.
«من؟ من مثل یه مزاحمم. برادر بزرگترم من رو کنار زده، خواهر کوچیکترم هم همینطور. واقعیت به این سادگیها نیست.»
«اگه بلندپروازیِ کسی بزرگ باشه، مگه بالهاش هم نباید بزرگ باشن؟»
گئوم موگوک طوری به بالا نگاه کرد که انگار میتونه بالهای بزرگی رو پشتِ کمر اون ببینه. گئوم آ-جونگ با دیدن این صحنه خندید. واکنش سادهای بود، اما حس بدی بهش نداد. مگه شنیدن اینکه بلندپرواز به نظر میای چه اشکالی داشت؟
«کمک کردن به کسی که در هر صورت قراره جانشین بشه، چه لذتی داره؟ از اون طرف، چسبیدن به کسی که هیچوقت جانشین نمیشه هم خودش یه مشکله. کاش زودتر باهات آشنا شده بودم.»
کلماتِ پشیمانیِ گئوم موگوک، کنجکاوی گئوم آ-جونگ رو برانگیخت. برای لحظهای وسوسه شد که همه چیز رو برای این مرد فاش کنه و با هم متحد بشن تا نقشهای بکشن. یه جورهایی حس میکرد با بودن این مرد کنارش، میتونه موفق بشه.
اما گئوم آ-جونگ سریع به خودش اومد.
«دارم به چی فکر میکنم!»
واقعاً که کلاهبردار، کلاهبرداره. ناخودآگاه فکر پوچِ دست دادن با این مرد به سرش زده بود. چهرهاش، صداش، حالتش... حس میکرد این مرد اصلاً برای همین کار به دنیا اومده. گوش دادن به حرفهاش باعث میشد قلبش مدام گاردش رو باز کنه.
«فردا با هم بریم. تو رو به برادرم معرفی میکنم.»
«ممنونم.»
«یه چیز خاص رو هم بهت میگم.»
این فقط به خاطر حالِ خوبش نبود. برای اینکه این مرد بتونه برادرش رو درستوحسابی وسوسه کنه، باید اون رو خوب میشناخت.
«یه چیزی هست که برادرم اصلاً نمیتونه تحملش کنه.»
«اون چیه؟»
گئوم آ-جونگ در حالی که آخرین جرعه نوشیدنیش رو میخورد، گفت:
«باختن سرِ پول.»
***
در همون زمان، در تالار رهبر قبیله در قبیله اژدهای زرین، گزارشی که مدتها منتظرش بودن در حال ارائه بود.
«دارودسته صد نامیرا خالی بود.»
گئوم چونبانگ با شنیدن گزارش زیردستش، با تعجب پرسید:
«یعنی حتی یه جنازه هم اونجا نبود؟»
«بله. حتی یکی.»
«اثری از درگیری چی؟»
«در جاهای مختلف باقی مونده بود. فقط جنازهها کاملاً پاکسازی شده بودن، برای همین نمیتونستیم بفهمیم چطور جنگیدن یا نتیجه چی بوده.»
وقتی اولین بار آدمهاش رو فرستاده بود، حتی در خواب هم نمیدید که موقع برگشتشون چنین سوالهایی بپرسه.
«ممکنه خودِ دارودسته صد نامیرا این صحنه رو بازسازی کرده باشن؟»
این سوال از اینجا ناشی میشد که تمام جنازهها غیب شده بودن. چی میشد اگه تظاهر به شکست کرده و ناپدید شده بودن؟
«این احتمال وجود داره. ممکنه همهشون مرده باشن، یا ممکنه آثاری از درگیری به جا گذاشته و رفته باشن.»
زیردست با دیدن چهره درهمرفته گئوم چونبانگ از این گزارش نامشخص، سریع اضافه کرد:
«اگه واقعاً همهشون شکست خورده باشن، یه چیز قطعیه. اونها وقت زیادی برای تمیزکاری نداشتن، پس برای اینکه کار به این تمیزی انجام شده باشه، کسی که مسئول پاکسازی بوده باید مهارت رزمی قابلتوجهی داشته باشه یا توی این جور کارها متخصص باشه.»
گزارش زیردست همینجا تموم شد.
«میتونی بری.»
«بله.»
گئوم چونبانگ حس میکرد این اتفاق یه مسئله عادی نیست.
«کارِ خودِ دارودسته صد نامیرا بوده؟ یا کارِ گروه بازرگانی رود سیمین؟»
هنوز هم براش سخت بود باور کنه که گئوم موگوک این کار رو انجام داده. درست در همون لحظه بود.
«هیچکدوم نبوده.»
کسی که وارد شد، پسر بزرگش، گئوم آ-هیوک بود. اون ظاهرِ یه ارباب جوانِ تراز اول از یه خاندان معتبر رو داشت. ظاهری که هاله یه قهرمان بزرگ و درستکار رو ساطع میکرد.
اگه پسر دوم، گئوم آ-جونگ، از اون تیپهایی بود که ماهیت حیلهگر و خودخواهش رو از طریق چهره و رفتارهاش نشون میداد، این گئوم آ-هیوک مردی بود که خودش رو کاملاً پشت نقاب یه قهرمان بزرگ پنهان میکرد.
«همه، ما رو تنها بذارید.»
گئوم چونبانگ حتی زیردستهایی که در سایهها پنهان شده بودن رو هم مرخص کرد. حالا فقط اون دو نفر توی تالار رهبر قبیله باقی مونده بودن.
«هیچکدوم؟ منظورت چیه؟»
«مردی به اسم گئوم یون تمام نامیراهای دارودسته صد نامیرا رو کشت.»
«تو این رو از کجا میدونی؟»
گئوم آ-هیوک جوابی نداد، اما گئوم چونبانگ متوجه دلیلش شد.
«از اون مرد شنیدی؟»
از حالت چهره پسرش میتونست بفهمد که حقیقت داره.
«مگه بهت نگفتم تا جای ممکن باهاش تماس نگیر؟ گفتم خودم بهش رسیدگی میکنم.»
با این حرف، گئوم آ-هیوک با نگاهی پرسشگر پرسید:
«چرا از اون جناب خوشتون نمیاد؟»
حتی در این فضا، اینکه پسرش به جای «اون»، از لفظ «اون جناب» استفاده کرد، گئوم چونبانگ رو عصبانی کرد. صداش ناخودآگاه بلند شد:
«چون اون آدم خطرناکیه!»
اون از اول چنین حس خطرناکی رو منتقل نمیکرد. در ابتدا، ملایم و آرام بود.
برای مدتی طولانی، او مدام به آنها دلیلی میداد تا بهش اعتماد کنن و با میل خودشون باهاش دست دوستی بدن.
مثل لباسهایی که زیر بارون نمنم خیس میشن، او هم بهآرامی در تار و پود خانوادهشون نفوذ کرده بود.
تنها زمانی که لباسهاش کاملاً خیس شده بودن، متوجه شد.
اون بارون نبود، بلکه خون بود.
«باید تحمل کنیم! اون کسیه که بیشتر از هر کدوم از فرقههای طریقت راستین، اهریمنی یا نامتعارف، برامون سود آورده. برای یه بازرگان، دلیلی محکمتر از این هم هست؟»
گئوم چونبانگ تمام عمرش رو بهعنوان یه بازرگان زندگی کرده بود.
او به سنی رسیده بود و اونقدر تجربه اندوخته بود که بتونه نبض اکثر امور دنیا رو به دست بگیره، آدمها رو بسنجه و با یه نگاه، همهچیز رو بفهمه.
اما این اواخر، دو چیز بود که نمیتونست درکشون کنه.
نه، دو نفر.
پسرش و اون مرد.
او دیگه نه پسرش رو میفهمید و نه مردی رو که پسرش «اون جناب» خطاب میکرد. وقتی برای اولین بار باهاش ملاقات کرد، او رو کاملاً تحلیل و بررسی کرده بود، اما حالا بعد از گذشت بیش از یه دهه، احساس میکرد کمتر از قبل میشناستش.
درست مثل قلب پسرِ بزرگش.
«اگه بحث خطره، آدمهای فرقه مسیر غربی که آ-رین آورده خطرناکترن. اونا حتماً برای اون اومدن.»
«چطور اینقدر مطمئنی؟»
گئوم آ-هیوک جوابی نداد.
«بازم اون بهت گفت، نه؟»
گئوم آ-هیوک خیره به گئوم چونبانگ نگاه کرد.
مدتی بود که پسرش با چنین چشمهایی بهش نگاه میکرد.
با نگاهی بسیار بیگانه.
گئوم چونبانگ از زمان کودکیِ پسر بزرگش، همیشه به او افتخار میکرد.
چطور مردی ضعیف و بیابهت مثل او میتونست چنین پسری داشته باشه؟ این حس غرور هر بار وجودش رو پر میکرد.
وقتی پسرش رو بیرون میبرد، همه تحسینش میکردن و بهش حسادت میورزیدن.
به همین خاطر بارها پزِ او رو داده بود، اونقدر که برای پسر دومش احساس تأسف میکرد.
و اینطور زندگی کرده بود، با این باور.
با این باور که شخصیت پسرش هم مثل ظاهرش، شبیه یه قهرمان بزرگه.
او واقعاً با این باور زندگی کرده بود.
و در حقیقت، پسرش هم بدون هیچ مشکل بزرگی، خوب بزرگ شده بود.
اما از یه جایی به بعد، همهچیز تغییر کرد.
ای کاش این اتفاق بعد از ملاقات با اون مرد افتاده بود، اما او خوب میدونست که اینطور نیست.
او حتی قبل از اون هم چیزهای ناآشنایی رو در پسرش حس کرده بود.
مگه میشد اینقدر سرد باشه؟
مگه میشد اینقدر خودخواه باشه؟
مگه میشد اینقدر تشنه پول باشه؟
به خاطر همین ویژگیها بود که فکر میکرد شاید اون مرد بهش نزدیک شده باشه.
با این حال، او به پسرش اعتماد داشت.
هرچند به سؤال قبلی جواب نداده بود، اما او به پسرش اعتماد داشت.
چون او پسرش بود.
فکر میکرد وقتی کمی بزرگتر بشه، موقعیتها رو با خونسردیِ بیشتری قضاوت میکنه.
«پدر، مگه نگفتی میخوای ثروتمندترین مرد سرزمین مرکزی بشی؟ مگه نگفتی این رؤیای توئه؟»
«گفتم، گفتم. اما...»
«از چی میترسی؟ مگه ما نداریم اون رؤیا رو به حقیقت تبدیل میکنیم؟»
او منکر این نبود که قبیله اژدهای زرین به لطف همکاری با اون مرد، سریعتر رشد کرده.
او همچنین با کمک اون مرد، ثروت عظیمی به دست آورده بود.
اما پولی که اون مرد طلب میکرد هم مثل بهمن بزرگ و بزرگتر میشد.
«یه روز ممکنه اون ما رو درسته قورت بده.»
«حتی اگه قورتمون بده، بعد از این کار رو میکنه که ما رو به بهترین تبدیل کرده باشه.»
چشمهای پسرش گویای همهچیز بود.
«اگه میترسی، بکش کنار.»
به خاطر همین چشمها بود.
که به دخترش گفته بود نمیتونه جانشین بشه.
به خاطر همین چشمها، که اگه خواهر یا برادر خودش هم سد راهش میشدن، از سر راه برشون میداشت.
«آدمهای فرقه مسیر غربی که خواهرم آورده، همهشون قبل از اینکه شب تموم بشه از بین میرن. درست همونطور که دارودسته صد نامیرا ناپدید شدن.»
«نه!»
قلب گئوم چونبانگ به تپش افتاد.
کشتن کسی به این معنی بود که ممکنه در تلافی، خودشون هم کشته بشن.
چطور میتونست به این راحتی چنین تصمیمی بگیره؟ احمق، ما بازرگانیم!
«اگه اونا همون کسایی باشن که به قول تو دارودسته صد نامیرا رو از بین بردن، پس نباید بیگدار به آب بزنیم و بهشون دست بزنیم!»
«مگه این حرفی نیست که خودت همیشه میگفتی، پدر؟»
گئوم آ-هیوک با خونسردی لبخندی زد و اضافه کرد:
«اینکه تو دنیا هیچ کاری نیست که نشه با پول انجامش داد.»
گئوم چونبانگ زبونش بند اومده بود، چون واقعاً این حرف رو بارها به زبون آورده بود.
با این حال... هیچوقت فکر نمیکرد روزی مثل امروز فرا برسه.
***
بعد از تموم شدن نوشیدنیم با گئوم آ-جونگ، به دیدن پدرم رفتم.
پدر و هوی اقامتگاهشون رو از مخفیگاه به قبیله اژدهای زرین منتقل کرده بودن.
درست همونطور که توی مخفیگاه بحث کرده بودیم، حدس میزدم که اونا بهزودی با نابودیِ دارودسته صد نامیرا بهعنوان یه محرک، حرکت جدیشون رو شروع کنن.
اونا سعی میکردن به هر قیمتی که شده، از منبع عظیم مالیشون، یعنی قبیله اژدهای زرین، محافظت کنن.
لحظهای جلوی اتاق پدرم تردید کردم.
به خاطر اثر خفیف الکل بود؟
اومده بودم چون میخواستم پدرم رو ببینم، اما وقتی دوباره فکر کردم، دیدم الان دیگه وقت خوابشه.
«پدر، پسر دومت اومده!»
روزی بود که دلم میخواست به در بکوبم و مثل یه آدم مست رفتار کنم، اما جرئتش رو نداشتم.
«رزمیکارها هیچوقت نمیفهمن.»
«که اهریمن آسمانی اینقدر زود میخوابه.»
«مگه یه اهریمن آسمانی نباید سپیدهدم بیدار بشه، یا یه چیزی شبیه این؟»
درست وقتی داشتم بدون ایجاد هیچ صدایی برمیگشتم که برم، در باز شد.
با تعجب برگشتم و پدرم رو دیدم که اونجا ایستاده.
قبل از اینکه بتونم بپرسم هنوز بیداره یا نه، یا بابت بیدار کردنش عذرخواهی کنم، این کلمات ناخودآگاه از دهنم خارج شدن.
«بازم طرح گلگلی؟ مگه چند تا از اینا داری؟»
پدرم یه پیژامه گلگلی پوشیده بود.
واقعاً اهریمن آسمانی میتونست چنین پیژامهای بپوشه؟ نهایتِ پیژامههای ضد ترور.
نمیدونستم چون وقتی کمپ میزدیم اینا رو نمیپوشید و شبهایی که توی مسافرخونه بودیم هم نمیدیدمش.
آدم فکر میکرد شاید معذب یا خجالتزده بشه، اما پدرم اصلاً از پوشیدن این پیژامه شرمی نداشت.
واقعاً میتونست با همین پیژامه با افتخار جلوی رهبر اتحاد رزمی یا رهبر اتحاد نامتعارف ظاهر بشه؟
«چیه؟»
نمیدونستم به سؤال صریحش چی جواب بدم.
واقعاً فقط از روی هوس و به خاطر اثر الکل اومده بودم ببینمش.
«فقط اومدم بهتون شببخیر بگم.»
«یه آدم خواب رو بیدار کردی که بهش بگی خوب بخوابه؟»
سرم رو جلوی پدرم که انگار مات و مبهوت مونده بود، خم کردم.
تنها کلماتی که الان به ذهنم میرسید اینا بود:
«ممنونم.»
چیزی که توی این سفر حس کردم این بود که پدرم داشت من رو تحمل میکرد.
چطور این سفر، که اولین سفرش بعد از مدتها موندن توی فرقه اصلی بود، میتونست کاملاً لذتبخش باشه؟
علاوه بر این، من داشتم هر طور دلم میخواست رفتار میکردم و سعی میکردم تمام کارهایی رو که نتونسته بودم با پدرم انجام بدم، امتحان کنم؛ پس بیدار کردنش وسط شب هم حتماً یکی دیگه از اون کارهایی بود که به صبر و تحملش نیاز داشت.
فکر میکردم شاید یه پسگردنی به سرِ خمشدهم بزنه.
اما پدرم بعد از اینکه لحظهای بهم خیره شد، در رو بست و برگشت داخل.
با اینکه بیدارش کرده بودم، اما از دیدن صورتش خوشحال بودم.
فقط یه ملاقات کوتاه و ناچیز بود، اما حتی همین هم برای من به یه خاطره تبدیل میشد.
عنوانش هم یه چیزی شبیه «کمی مستیِ نیمهشب» میشد.
پیروزیِ واقعی توی زندگیِ من، کشتن دشمنهام نیست، بلکه لحظاتی مثل اینه.
«حتی اگه باعث زحمت پدر بشه، باز هم به ساختن این خاطرات کوچیک ادامه میدم.»
حتی اگه هوا موگی شمشیرش رو درست جلوی چشمم از غلاف بیرون بکشه، باز هم با پدرم شوخی میکنم.
با شهریاران اهریمنی و زیردستهام خاطره میسازم.
و با این کار، به خودِ گذشتهم که در تنهاییِ تلخ به خواب میرفت و فقط حسرت چنین لحظهای رو داشت، آرامش میدم.
این قولیست که همیشه به خودم میدم.
«نه برای خاطر پدرم، بلکه برای خاطر خودم.»
چون خوب میدونم که تنها اون زمانه که آدم میتونه واقعاً برای خاطر دیگری کاری انجام بده.
جلوی پنجره راهرو، بیرون اتاق پدرم ایستادم و به آسمونِ سیاه شب نگاه کردم.
شبی بود که هم ستارهها و هم ماه پشت ابرها پنهان شده بودن.
بعد نگاهم مثل یه شهابسنگ سقوط کرد و به حیاط تاریکِ پایین خیره شد.
بهآرامی انگشت اشارهم رو روی لبهام گذاشتم و زیر لب گفتم:
«هیس! پدر خوابیده.»