چپتر 480: چپتر ۴۸۰: گاهی اوقات، والدین باید بر فرزندشان غلبه کنند.
چپتر 480: چپتر ۴۸۰: گاهی اوقات، والدین باید بر فرزندشان غلبه کنند.
«به نظر میرسه کسی که دنبالشیم، رابطه عمیقی با یه سازمان آدمکشی داره.»
اول از همه، باید پدرم و هوی رو بهطور دقیق از وضعیت باخبر میکردم.
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
هوی داشت میپرسید که آیا این احتمال وجود نداره که قبیله اژدهای زرین صرفاً یه قرارداد ساده بسته باشه؟
«تا جایی که من میدونم، یه سازمان آدمکشی بزرگ مثل عمارت دنیای زیرین، بررسی کاملِ هدفِ قرارداد رو توی اولویت قرار میده. بهخصوص برای یه مأموریت آدمکشی در مقیاس بزرگ مثل چیزی که امروز دیدیم.»
با حرفهای گئوم موگوک، هوی سری تکون داد و جواب داد:
«درسته.»
«با توجه به تاریخی که ما به اینجا رسیدیم، اونا وقت کافی برای یه بررسی درستوحسابی نداشتن. همچنین به نظر نمیرسه که اونا با دونستن هویت ما، این آدمکشها رو فرستاده باشن.»
این بار، او به پدرش که کنار پنجره ایستاده بود نگاه کرد و ادامه داد:
«اگه میدونستن هدف قرارداد پدره، عمراً قرارداد رو قبول میکردن. اگه هم اصرار میکردن، باید تمام آدمکشهای تراز اول سرزمین مرکزی رو به اینجا میکشوندن.»
آیا پدرش اصلاً از درگیر شدن توی مبارزه با آدمکشها خوشش میاومد؟ قطعاً الان از بوی خونی که از سمت پنجره میومد، کلافه شده بود.
به همین خاطر بود که گئوم موگوک این حرف رو زد.
تا حتی شده ذرهای، حال پدرش رو بهتر کنه.
«بنابراین، این یه قرارداد معمولی نیست. کسی که پشت این قضیهست، باید رابطه عمیقی با سازمان آدمکشی داشته باشه. هر کسی که هست، باید در جایگاهی باشه که بتونه آدمکشهای عمارت دنیای زیرین رو توی مدتزمانی کوتاه و با نادیده گرفتن مرحله بررسی، بسیج کنه.»
هوی طوری سر تکون داد که انگار با این حرف موافقه.
«عمو، تو توی بحث آدمکشها استادی، پس همهچیز رو به تو میسپارم. لطفاً بهخصوص درباره آدمکشها بهم آموزش بده.»
اگه او دنیای بازرگانان رو از رهبر گروه بازرگانی رود سیمین یاد گرفته بود، حالا قصد داشت درباره آدمکشها از هوی یاد بگیره.
در حالت عادی، هوی مؤدبانه رد میکرد، اما با توجه به شرایط، بهراحتی قبول کرد.
«حتماً.»
گئوم موگوک این فرصت رو از دست نداد و شوخیای رو نثار پدرش کرد که کنار پنجره ایستاده بود:
«پدر، عمو هوی همهچیز رو ردیف میکنه. بیا فقط بریم ماهیگیری.»
با شوخی گئوم موگوک، گئوم ووجین بدون اینکه برگرده، لب باز کرد:
«اگه میخوای هوی رو بفرستی جلو، مسئولیت محافظت ازش با خودته.»
گئوم موگوک از این حرف غیرمنتظره جا خورد و هوی هم همینطور.
زمانهایی بود که پدرش بقیه رو غافلگیر میکرد و این هم یکی از همون موقعها بود.
«نه، لطفاً شوخی رو جدی نگیر! چطور میتونم از کسی محافظت کنم که خودش بهترین محافظ دنیاست؟»
پدرش طوری به بیرون پنجره نگاه میکرد که انگار اصلاً شوخی نکرده، و هوی لبخند معذبی به گئوم موگوک زد.
این اولین باری بود که رهبر فرقه با چنین کلمات مستقیمی، نگرانی خودش رو برای سلامتی او ابراز میکرد.
قلب مردی به نام هوی با هیچ مقدار پولی تکون نمیخورد، حتی اگه اون پول رو سه قسمت میکردن یا همهش رو به خودش میدادن.
اما یه جمله مثل این از طرف رهبر فرقه، واقعاً قلبش رو شاد کرد.
او از رهبر فرقه سپاسگزار بود، اما باید به این یک مورد اعتراف میکرد.
همه اینها به لطف رهبر جوان فرقه بود.
«عمو، حالا دیگه نه تنها درباره آدمکشها، بلکه باید درباره رزمیکارهای کاروان حفاظتی هم بهم یاد بدی، مگه نه؟»
هوی که کمی مضطرب به نظر میرسید، سعی کرد اتاق رو ترک کنه.
«من جنازهها رو جمعوجور میکنم.»
در اون لحظه، گئوم موگوک متوقفش کرد.
«جنازهها رو همونجا رها کن.»
نگاه گئوم موگوک به سمت تالار رئیس قبیله در اون دوردستها چرخید.
«باید بذاریم همون کسی که اونا رو فرستاده، خودش جمعشون کنه.»
***
«آدمکش فرستادی؟»
گئوم چونبانگ واقعاً مات و مبهوت مانده بود.
پسرش هنرهای رزمی رو یاد گرفته بود، اما فقط در حدی که از پسر ارشد یه گروه بازرگانی موفق انتظار میرفت.
در واقع، گئوم آ-رین از نظر مهارتهای رزمی قویتر بود.
«چطور تونستی...»
نیازی به شنیدن جواب نبود. قطعاً «او» در این ماجرای مضحک دست داشت.
اما او نمیدونست که پسرش اونقدر تحتتأثیر قرار گرفته که بدون هیچ تردیدی سراغ آدمکشها بره.
«منظورت اینه که چنین کار مهمی رو بدون مشورت با پدرت انجام دادی؟»
گئوم چونبانگ با عصبانیت فریاد زد، اما پسرش هیچ نشونی از پشیمونی نداشت.
«برای محافظت از او بود.»
گئوم چونبانگ وحشتزده شده بود، اما چیزی که الان اهمیت داشت دلیل نبود، بلکه نتیجه بود.
«خیلهخب، فرض کنیم که اینطوره. اما اصلاً میدونی آدمکشها چه جور موجوداتی هستن؟ اونا از اون دستهای هستن که از قرارداد به عنوان یه نقطه ضعف استفاده میکنن تا تا آخر عمرت ازت پول بکنن.»
«فقط رزمیکارهای درجه سه این کار رو میکنن. کسایی که من فرستادم از اون آدمهای سطح پایین نیستن.»
«تو هیچ تجربهای توی استفاده از آدمکشها نداری، داری؟»
گئوم آ-هیوک به چشمهای گئوم چونبانگ زل زد و پرسید:
«چرا فکر میکنی ندارم؟»
«ای تولهسگ!»
گئوم چونبانگ غرید.
اونقدر عصبانی بود که نمیدونست چی بگه.
او مردی بود که با وجود تمام اختلافات توی دنیای بازرگانان، بهراحتی از کوره در نمیرفت.
هر چی نباشه، او عمرش رو صرف مبارزاتی کرده بود که توی اونا، کسی که زودتر از بقیه هیجانزده میشد، بازنده بود.
اما حالا، او باخته بود.
یه شکست کامل در برابر پسر خودش.
برخلاف گئوم چونبانگِ آشفته، گئوم آ-هیوک کاملاً آروم بود.
«تا الان دیگه باید مرده باشن.»
گئوم آ-هیوک طوری که انگار کار دیگه تموم شده، از جاش بلند شد.
«لطفاً کمی استراحت کنید، پدر.»
لحظهای که چشمهای گئوم چونبانگ با چشمهای پسرش که مؤدبانه تعظیم میکرد تلاقی کرد، دلش ریخت.
نگاهی کاملاً سرد و یخزده.
او اخیراً چندین بار این نگاه غریبه رو دیده بود، اما امروز از همیشه غریبهتر به نظر میرسید.
و به این ترتیب، گئوم آ-هیوک تالار رئیس قبیله رو ترک کرد.
*تلق!*
قوری و فنجان چای روی میز به زمین افتادن و خرد شدن.
این اولین باری بود که او چیزی رو از روی عصبانیت میشکست.
او مردی با صبر و تحمل زیاد بود، اما وقتی پای مشکلات پسرش وسط میومد، تحمل کردن براش سخت میشد.
گئوم چونبانگ بطری شرابی رو که توی کمد کناری نگه داشته بود برداشت و مستقیماً از بطری سر کشید.
هر وقت میشنید که بزرگ کردن فرزند سختترین کار دنیاست، فکر میکرد این حرف شامل حال او نمیشه.
او همیشه به بزرگ کردن فرزندی که بقیه بهش حسادت میکردن، افتخار کرده بود.
اما پسرش بهشدت تغییر کرده بود، انگار که میخواست تقاص تمام لحظاتی رو که او پیش بقیه پز داده بود، ازش پس بگیره.
او جلوی میلش برای پرتاب کردن بطری شراب رو هم گرفت و اون رو روی میز گذاشت.
الان وقت شکستن چیزها نبود، بلکه وقت کنترل خسارت بود.
«چطور باید این قضیه رو جمعوجور کنم؟»
اگه مأموریت آدمکشی موفق میشد، یه مشکل بود و اگه شکست میخورد، یه مشکل دیگه.
اگه موفق میشد، پسرش سعی میکرد مشکلات آینده رو هم با همین روش حل کنه.
نه، شاید همین الان هم توی اون وضعیت بود.
اگه شکست میخورد چی؟ و اگه لو میرفت که پسرش آدمکش استخدام کرده چی؟ او نمیخواست هیچکدوم از این سناریوها رو تصور کنه.
درست در همون لحظه، درِ تالار بزرگ باز شد.
*جیررر...*
گئوم چونبانگ با نگاه کردن به در، امیدوار بود.
امیدوار بود که پسرش برگرده و بگه: «پدر، متأسفم که بدون مشورت با شما این کار رو انجام دادم.» اون وقت میتونستن یه جوری با هم راه حلی پیدا کنن.
«هیچکس بیرون نگهبانی نمیده.»
کسی که وارد شد، گئوم موگوک بود.
با دیدن او، چشمهای گئوم چونبانگ از شدت شوک گشاد شد.
«مأموریت آدمکشی شکست خورده.»
گئوم چونبانگ تمام تلاشش رو کرد تا قلبش رو آروم کنه و به گئوم موگوک خوشآمد گفت:
«از آدمهام خواستم برای لحظهای برن کنار.»
او تمام زیردستهاش رو مرخص کرده بود تا یه گفتگوی خصوصی با پسرش داشته باشه.
«یعنی ممکنه؟ اون که تمام مکالمه ما رو نشنیده، شنیده؟»
اگه شنیده باشه که پسرش آدمکش فرستاده چی؟ اگه اینطور بود، جون پسرش در خطر بود.
«اتفاقی توی راه دیدمش. یه ارباب جوان داشت تالار رئیس قبیله رو ترک میکرد. نکنه ایشون ارباب جوان اول هستن؟»
«درسته، داشتم با پسر ارشدم صحبت میکردم.»
وقتی گئوم موگوک به پسرش اشاره کرد، قلب گئوم چونبانگ به تپش افتاد.
«داره امتحانم میکنه؟ یا داره کنایه میزنه که حرفهامون رو شنیده؟»
حس گناهش باعث میشد انواع و اقسام فکرهای بیهوده به سرش بزنه.
«همونطور که شنیده بودم، خوشسیما و باجذبه بود. واقعاً میشد هاله یه جنگجوی بزرگ رو اطرافش حس کرد.»
اینها کلماتی بودن که همیشه باعث میشدن او حس خوبی پیدا کنه، اما نه امروز.
او یاد اون نگاه غریبهای افتاد که پسرش بهش انداخته بود.
«خب؟ با هم سلام و علیک کردید؟»
«نه، فقط از دور دیدمش.»
«و با این حال، صورتش رو با این همه جزئیات دیدی.»
«چشمهای تیزی دارم.»
گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد و به دیواری در دوردست اشاره کرد.
«اون برگهای روی طرح گلِ روی اون دیوار رو میبینی؟»
«خیلی کوچیکه، نمیتونم ببینمش.»
«نه تا هستن. برو و خودت چک کن.»
این مرد کسی بود که از دارودسته صد نامیرا پول جمع کرده بود و باعث شده بود مأموریت آدمکشی شکست بخوره.
و حالا داشت بهش میگفت بره تعداد گلبرگها رو بشمره.
این ویژگی خاص و ناشناخته واقعاً انگار در قلمرویی بود که، به معنای واقعی کلمه، نمیشد درکش کرد.
«گلبرگها رو ول کن. چی باعث شده این موقع شب بیای اینجا؟»
«اومدم چون چیز فوریای هست که باید بهتون بگم.»
«چی هست؟»
«آدمکشها وارد اقامتگاهم شدن.»
گئوم چونبانگ تظاهر کرد که جا خورده.
«آدمکش؟ واقعیت داره؟»
طوری رفتار کرد که انگار اصلاً از چیزی خبر نداره.
اون مردی بود که توی دنیای فریبکار بازرگانها انواع و اقسام چیزها رو تجربه کرده بود.
در پنهان کردن افکار درونیش، از هر کسی مطمئنتر بود.
«جاییت زخم شده؟»
«خوشبختانه حالم خوبه.»
«و آدمکشها؟»
«همهشون رو از سر راه برداشتم.»
«فوراً افرادی رو میفرستم تا جنازهها رو جمع کنن. یه عمارت مهمان جدید هم بهت میدم.»
«ممنونم.»
در حالت عادی، باید میگفت که روی جنازهها تحقیق میکنه تا بفهمه آدمکشها از کدوم سازمان اومدن.
اما این حرفها رو حذف کرد.
در موقعیتی بود که مجبور بود حتی شواهد موجود رو هم مخفی کنه.
گئوم چونبانگ زیردستهاش رو صدا زد و با عجله اونا رو به عمارت مهمان فرستاد.
«جنازهها رو جمع کنید و افرادی که اونجا هستن رو به یه عمارت مهمان جدید منتقل کنید.»
«اطاعت میشه.»
قبل از اینکه زیردستها بتونن برن، گئوم موگوک قدمی به جلو گذاشت.
«اما نباید به جای فقط تمیزکاری، روی جنازهها تحقیق کنیم تا ببینیم از کدوم سازمان اومدن؟»
گئوم چونبانگ در درونش دستپاچه شده بود، اما سعی کرد با آرامش صحبت کنه.
«البته که باید این کار رو بکنیم.»
«همینطور باید زنگ خطر رو به صدا دربیارید و امنیت اطراف تالار رهبر قبیله رو تقویت کنید.»
«همین الان میخواستم همین کار رو بکنم.»
طوری که انگار واقعاً منظورش همین بوده، حرفهای گئوم موگوک رو به عنوان دستور به زیردستش تکرار کرد.
لحظاتی بعد، صدای بلند زنگ از بیرون شنیده شد.
گئوم چونبانگ هم به اندازه اون زنگی که بیوقفه به صدا درمیاومد، احساس آشفتگی میکرد.
با اینکه خوب میدونست کار پسرشه.
«آدمکش توی عمارت اصلی؟»
صرفِ حقیقتِ نفوذِ آدمکشها باعث میشد تمام بدنش به لرزه بیفته.
فکر اینکه کسایی که با کشتن آدمها در ازای پول زندگی میگذروندن، توی قبیله اژدهای زرین پرسه زده بودن، باعث میشد قفسه سینهش سنگینی کنه.
خشم و سردرگمی.
حداقل این دو احساس نیازی به تظاهر نداشتن.
«از این به بعد، رهبر قبیله هم باید مراقب باشن.»
«منظورت چیه؟»
«تعداد آدمکشها کم نبود. اگه کسی بهشون اجازه ورود نداده باشه، یعنی امنیت قبیله اژدهای زرین شکسته شده، مگه نه؟»
آیا این حرفها برای امتحان کردنش بود؟ یا یه هشدار؟ گئوم چونبانگ نمیتونست افکار درونی گئوم موگوک رو بخونه.
به نظر میرسید هیچی نمیدونه، اما در عین حال انگار از یه چیزهایی خبر داشت.
«از این به بعد امنیت رو به طور کامل تقویت میکنم.»
گئوم چونبانگ از اول یه ترسِ بیمارگونه از رزمیکارها داشت.
هر چقدر هم که معامله با بازرگانها سخت بود، مطمئن بود که یه جوری از پسش برمیآد، اما درگیر شدن با رزمیکارها بیش از حد نگرانش میکرد.
اونا به منطق گوش نمیدادن، نمیشد با حسابوکتاب باهاشون حرف زد و اول از همه شمشیر میکشیدن.
از وقتی جوون بود ازشون میترسید و ازشون بیزار بود.
او حتی از رزمیکارهای قبیله خودش هم میترسید.
اگه کسی که توسط یه گروه بازرگانی رقیب رشوه گرفته، یهو شمشیرش رو میکشید و بهش خنجر میزد چی؟ این زندگیای که اینقدر از دست دادنش میترسید، با همون یه حرکت تموم میشد.
احتمالاً به خاطر همین ترسِ بنیادی بود.
اینکه دلش میخواست پسراش به جای اون به مسائل مربوط به رزمیکارها رسیدگی کنن.
دلیلی که یه استاد رزمی گرونقیمت برای دخترش استخدام کرد، کسی که بین سه فرزندش استعداد این کار رو داشت.
دلیلی که این موضوع رو به پسر بزرگش سپرد.
با اینکه خوب میدونست فرار کردن همیشه بهای سنگینی داره.
«حالتون خوبه؟»
«خوبم. فقط یه کم غافلگیر شدم.»
گئوم موگوک طوری پرسید که انگار داره با خودش حرف میزنه.
«برام سواله که آخه کی سعی داشته من رو بکشه؟»
در مقابل سوال معنادار گئوم موگوک، گئوم چونبانگ تمام تلاشش رو کرد تا با آرامش جواب بده.
«تو نباید این رو بهتر از من بدونی؟»
«درسته! من زندگیای داشتم که دشمنهای زیادی توش هستن.»
دلیل اومدن گئوم موگوک به اینجا در این ساعت، تایید این بود که آیا گئوم چونبانگ در فرستادن آدمکشها دست داشته یا نه.
اگه درست همون روزی که آدمکشها فرستاده شدن، بلافاصله بعد از انجام ماموریت، زنده و سرحال ظاهر میشد، اون مرد حتماً سرنخی از خودش نشون میداد.
و گئوم موگوک میتونست بفهمه کی آدمکشها رو فرستاده.
به خاطر سردرگمیِ گئوم چونبانگ نبود، که هر چقدر هم باتجربه بود نمیتونست کاملاً مخفیش کنه.
به خاطر اون بود.
نگاه گئوم موگوک به فنجان و قوری شکسته روی زمین افتاد.
«شما پرتابشون کردید؟»
«نه. اشتباهی از دستم افتادن.»
«راحت نیست که اینطوری خرد بشن، هست؟»
از اون فنجان شکسته میتونست بفهمه.
کسی که آدمکشها رو فرستاده بود، پسرش، گئوم آ-هیوک بود.
گئوم چونبانگ که تازه متوجه این حقیقت شده بود، حتماً خشمش رو نشون داده بود.
«بزرگ کردن بچهها کار راحتی نیست، مگه نه؟»
گئوم چونبانگ از این سوال ناگهانی دستپاچه شد.
«یهو چرا این حرف رو میزنی؟»
حتماً فکر میکنه چون از دست پسرم عصبانی بودم اونا رو پرت کردم!
برخلاف تلاش ناامیدانه گئوم چونبانگ برای اینکه موضوع رو از پسرش دور نگه داره، گئوم موگوک بحث رو به سمت خودش کشوند.
«داشتم در مورد خودم حرف میزدم. چون من هم زیاد پدرم رو به دردسر میندازم.»
«یه پسرِ واقعاً دردسرساز حتی نمیدونه که دردسرسازه. اما چیکار میشه کرد؟ هر چقدر هم دردسر درست کنن، باز هم بچهت هستن، مگه نه؟ میگن هیچ پدری نمیتونه بر فرزندش غلبه کنه.»
بعد گئوم موگوک ناگهان گفت.
«اما مگه زمانهایی نیست که والدین باید بر فرزندشون غلبه کنن؟»
«...»
لحظهای که این حرفها رو شنید، گئوم چونبانگ مطمئن شد.
«انگار یه چیزهایی میدونه.
فکر میکنه هیوک اونا رو فرستاده.»
تمام این فشارها، حرکت عمدی گئوم موگوک بود.
اشتباهات همیشه وقتی رخ میدن که آدم عجله داشته باشه و دستپاچه بشه.
و اون اشتباه، اون رو به سمت کسی که پشت همه اینهاست هدایت میکرد.
«از این نظر، پدر من بهترینه.»
«پدرت؟»
«دفعه بعد باید سعی کنید ازش نصیحت بخواید.»
گئوم موگوک لبخندی زد و اضافه کرد.
«وقتی بحث غلبه والدین بر فرزندان باشه، اون بزرگترینه.»
***
روز بعد، گئوم آ-هیوک با چهرهای خشک به دو نفری که وارد دفترش میشدن خوشآمد گفت.
«میدونم معمولاً از من خوشت نمیاد، اما نیازی هست اینطوری اخم کنی؟»
چهره گئوم آ-هیوک نه به خاطر برادر کوچیکترش، بلکه خشک شده بود.
به خاطر گئوم موگوک بود که همراه گئوم آ-جونگ وارد شده بود.
مردی که باید میمرد، اومده بود.
دیشب، وقتی زنگ خطر به صدا دراومد، حس خوبی داشت.
فکر میکرد به زودی خبر نابودی اعضای فرقه مسیر غربی که در عمارت مهمان اقامت داشتن، میرسه.
اما خبر اینکه همه آدمکشها مرده بودن، چیزی بود که هرگز تصورش رو هم نمیکرد.
«این همون آدم دو میلیون نیانگیِ گرونیه که برادرم آورده. میشناسیش، مگه نه؟»
با معرفی گئوم آ-جونگ، گئوم موگوک با احترام مشتش رو در کف دست دیگهش گذاشت و سلام کرد.
«از دیدنتون خوشحالم. اسم من گئوم یونه.»
گئوم موگوک طوری رفتار میکرد که انگار دیشب هیچ اتفاقی نیفتاده و با گئوم آ-هیوک روبرو شد.
«در مورد ارباب جوان اول زیاد شنیدم. به خاطر همین مشتاق دیدارتون بودم.»
«چی شنیدی؟»
«اینکه شما محتملترین گزینه برای رهبر بعدی قبیله هستید؟»
گئوم آ-هیوک نگاهی به برادر کوچیکترش انداخت.
اون وروجک هرگز حرف خوبی در موردش نمیزد.
«این چیزیه که وقتی وقتش برسه معلوم میشه. من امروز سرم شلوغه.»
درست بعد از سلام و احوالپرسی، داشت بیرونش میکرد.
گئوم آ-هیوک دوباره به میزش نگاه کرد و سرش رو بلند نکرد.
گئوم آ-جونگ شخصیت برادرش رو خوب میشناخت و میدونست حرف زدنِ بیشتر فایدهای نداره.
پس نگاهی به گئوم موگوک انداخت که یعنی برای امروز بهتره بریم.
«خب پس، دفعه بعد دوباره همدیگه رو میبینیم.»
همین که برگشت تا بره، گئوم موگوک طوری که انگار تازه چیزی یادش اومده، دوباره چرخید.
«آه، ارباب جوان اولِ ما چیزی نمیپرسن؟»
گئوم آ-هیوک با نگاهی که میپرسید میخواد چی بگه، به گئوم موگوک نگاه کرد.
«خبر رو نشنیدید که دیروز آدمکشها به عمارت مهمانی که من توش اقامت داشتم حمله کردن؟»
«شنیدم.»
احساسی که توی نگاه سرد گئوم آ-هیوک بود، این بود: پس میخوای نگرانت بشم؟
«کنجکاو نیستید؟ اینکه چه جور آدمکشهایی بودن، چرا اومدن ما رو بکشن. کدوم احمق نادونی اونا رو فرستاده.»
با دیدن قدرتی که برای لحظهای وارد چشمهای گئوم آ-هیوک شد، گئوم موگوک طعمه کنجکاوی رو وصل کرد و با آرامش قلاب ماهیگیریش رو انداخت.
«فکر کنم میدونم کیه.»