چپتر 481: زندگیای که در آن هیچ اتفاقی نمی‌افتد
چپتر 481: زندگیای که در آن هیچ اتفاقی نمی‌افتد
آدمکشهایی که هرگز نباید شکست میخوردند، شکست خورده بودند.
نبرد یه رزمیکار با نبرد یه آدمکش فرق داشت.
او مطمئن بود که هر چقدر هم یه استاد مهارت داشته باشه، نمیتونه در برابر یه تیغه پنهان دووم بیاره.
پس چرا اون تیغه پنهان نتونسته بود شکم اون احمق خندون رو سوراخ کنه؟
در هر صورت، او به این نتیجه رسیده بود که بودن با اون مرد براش ضرر داره، برای همین با خونسردی بهش دستور داده بود که بره.
فکر میکنی میدونی کی آدمکشها رو فرستاده؟
این طعمهای بود که نمیتونست ازش بگذره.
«اون کیه؟»
گئوم موگوک به او خیره شد و گفت:
«انگار بالاخره کنجکاو شدی.»
گئوم آ-هیوک با آرامش پاسخ داد:
«من معتقدم این ماموریت ترور به کینههای شخصی تو مربوط میشه. برای همین کنجکاو نیستم بدونم کارفرما کیه. دارم سعی میکنم ببینم تو چه جور شخصی هستی. چقدر صداقت داری.»
برای کسی که سعی کرده بود او رو بکشه، ایستادن جلوی او در حالی که هنوز زنده بود، اون هم با این همه وقاحت و اعتمادبهنفس، کار سادهای نبود.
علاوه بر این، در موقعیتی که هنرهای رزمی حریفش برتر و کوبنده بود، این رفتارش نشون میداد که کسی رو داره که بهش تکیه کنه.
«این مرد مستقیماً با پشتیبانش ملاقات میکنه.»
به این ترتیب، گئوم موگوک از واکنش گئوم آ-هیوک، رابطه او با پشتیبانش رو حدس زد.
«خب، حرف بزن.»
در این بین، پسر دوم، گئوم آ-جونگ، دچار سوءتفاهم شده بود.
«این کلاهبردار کوچولوی بانمک، فکرشو بکن که خودش این نمایش رو راه انداخته باشه؟»
گئوم آ-جونگ فکر میکرد نفوذ آدمکشها در شب گذشته، نمایشی بود که گئوم موگوک ترتیب داده.
هر چی نباشه، چطور ممکنه آدمکشها یهو به قبیله اژدهای زرین نفوذ کنن، اون هم وقتی که یه عمر همه چیز مرتب بوده؟
او حتی نمیتونست تصور کنه که پدر یا برادرش آدمکشها رو خبر کرده باشن.
او فکر میکرد بدترین اخلاق رو در خانواده داره، اما معلوم شد که از همه سادهلوحتره.
«در هر صورت، اون موفق شد توجه برادرم رو جلب کنه.»
گئوم آ-جونگ کنجکاو بود که این کلاهبردار چطور میخواد برادرش رو بازی بده.
گئوم آ-هیوک فشار رو بیشتر کرد.
«اگه نمیخوای حرف بزنی، پس برو. و دیگه هیچوقت سراغ من نیا.»
گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«من کسی هستم که میخوام به ارباب جوان اول نزدیک بشم. از اینکه امروز برای احوالپرسی اومدم پیشت، نمیتونی اینو بفهمی؟»
گئوم موگوک روی صندلی مهمان در دفتر نشست.
«آه، اینجور حرفها رو باید موقع نوشیدن توی یه میخانه توی بازار زد. شماها ممکنه توی میخانههای گرونقیمت یا فاحشهخونهها بنوشید، اما بین میخانههای دربوداغون خیابونی، گوهرهایی پنهان شدن که درست مثل یه نقشه گنج میمونن.»
«بهت گفتم اگه قراره فقط اراجیف بگی، برو بیرون!»
گئوم آ-هیوک به برادر کوچیکترش تشر زد.
نگاهش جوری بود که انگار میگفت: «همین الان بندازش بیرون.»
«آه، انگار کنار اومدن با این یارو برای برادرم هم راحت نیست.»
برادرش اخیراً خیلی عوض شده بود.
از اول هم ازش خوشش نمیاومد، اما این روزها حتی باعث میشد احساس غرابت و معذب بودنِ شدیدی بهش دست بده.
«اینقدر بهش فشار نیار. حتماً یه چیزی میدونه که این حرف رو زده.»
در همین لحظه، گئوم موگوک ناگهان گفت:
«تو.»
لحظهای سکوت برقرار شد.
«کارفرما خودتی.»
گئوم آ-هیوک هرگز انتظار نداشت که انگشت اتهام به سمت خودش نشونه بره.
اون هم دقیقاً توی صورتش و به این شکل.
گئوم آ-جونگ که داشت گوش میداد، زد زیر خنده.
«چه دوست جالبی.»
اما گئوم موگوک و گئوم آ-هیوک نخندیدند.
خنده از روی صورت گئوم آ-جونگ که داشت بلندبلند میخندید، محو شد.
«چی؟ جدی که نگفتی، گفتی؟»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
کلمه «دیوونه» از دهان گئوم آ-جونگ خارج شد.
«چرا به من شک داری؟ واضح حرف بزن. تو الان داری ارباب جوان اول قبیله اژدهای زرین رو متهم میکنی که آدمکش استخدام کرده.»
گئوم موگوک به او خیره شد.
اضطرابش در لرزش چشمانش کاملاً مشهود بود.
هر چقدر هم تلاش میکرد، حفظ آرامش در این موقعیت کار راحتی نبود.
در همین حال، جمله تکوندهنده دیگهای از دهان گئوم موگوک خارج شد.
«یکی از آدمکشها موقع مرگش اعتراف کرد که کار تو بوده.»
گئوم موگوک بدون اینکه کوچکترین تغییری در چهرهاش ایجاد بشه، دروغ گفت.
از طرف دیگه، با شنیدن کلمه «اعتراف»، گئوم آ-هیوک دستپاچه شد.
گوشه چشمانش شروع به پریدن کرد.
با دیدن این صحنه، دل گئوم آ-جونگ ریخت.
چشمهای برادرش همیشه وقتی که مچش گرفته میشد یا دروغش لو میرفت، اینطوری میپرید.
از بچگی همینطور بود.
«اگه چنین چیزی شنیدی، چرا داری به من میگی؟»
گئوم موگوک در پاسخ به این سوالِ آروم، لبخندی زد و گفت:
«من معتقدم برای ارباب جوان اول ما پاپوش درست کردن. مگه ممکنه مردی که قراره جانشین قبیله اژدهای زرین بشه، واقعاً چنین کاری بکنه؟ من الان بخشی از قبیله اژدهای زرین هستم، پس نباید چنین اطلاعاتی رو به کسی که وارث قبیلهست بدم؟»
گئوم آ-هیوک چیزی نگفت.
از اونجایی که گفتگو دیگه ادامه پیدا نکرد، گئوم موگوک از جاش بلند شد.
«حتماً سرت شلوغه، خیلی از وقتت رو گرفتم. برای امروز دیگه مرخص میشم.»
قبل از رفتن، یه چیز دیگه هم اضافه کرد.
«خوب فکر کن که کی ممکنه برات پاپوش درست کرده باشه.»
گئوم موگوک بعد از گفتن این حرفها، اول از همه اونجا رو ترک کرد.
گئوم آ-جونگ به برادرش نگاه کرد.
گئوم آ-هیوک کنار پنجره رفت و حتی نگاهی هم به این طرف ننداخت.
در حال حاضر، او بین باور کردن و نکردن گیر کرده بود.
«واقعاً آدمکش استخدام کرده بود؟ نه، مگه نه؟»
اگه این حقیقت داشت، یه فرصت طلایی بود تا برادرش رو از مقام جانشینی خلع کنه.
اما همه چیز هم خوب نبود.
«اگه این دیوونه تصمیم بگیره برای من هم آدمکش استخدام کنه چی؟»
***
اون شب، در یک کارگاه آهنگری کوچک، مردی میانسال داشت با پتک روی یه قطعه آهن سرخشده روی سندان میکوبید.
دینگ! دیییینگ!
ضربه زدنش سبک اما قدرتمند بود.
اون مرد که پیرهنی به تن نداشت، لاغر و ریزنقش بود و جای تعجب داشت که چطور چنین ضربات قدرتمندی از اون بدن استخونی و نحیف خارج میشه.
در همین لحظه، گئوم آ-هیوک وارد اونجا شد.
او بیصدا منتظر موند تا کار آهنگری تموم بشه.
این مردی که داشت پتک میزد، هر چیز دیگهای رو میبخشید، اما کسی بود که اصلاً نمیتونست تحمل کنه موقع کار مزاحمش بشن.
دینگ!
با یه ضربه بلند که طنینانداز شد، مرد سرش رو بلند کرد و به گئوم آ-هیوک نگاه کرد.
«اومدی؟»
«ارشد، حالتون خوب بوده؟»
نام اون مرد میانسال میونگ شین بود.
این همون کسی بود که گئوم آ-هیوک در صحبت با پدرش، از او به عنوان «اون شخص» یاد کرده بود.
گئوم آ-هیوک صمیمانه به میونگ شین احترام میذاشت.
شخصی قوی و باهوش، متفاوت از رزمیکارهای نادان.
بودن با او حس خوبی داشت.
او درباره دنیای رزمی یاد میگرفت و همچنین درباره امور انسانی.
بهخصوص وقتی با هم بودن، بهش حس امنیتی میداد که انگار هیچکس نمیتونه او رو بکشه.
همونطور که میگن، خون دروغ نمیگه.
ترس بیمارگونه پدرش، گئوم چونبانگ از رزمیکارها، به پسرش گئوم آ-هیوک هم ارث رسیده بود.
«انگار لاغرتر شدی. لطفاً حتماً خوب غذا بخور.»
در حال حاضر، او شبیه یه کارگر معمولی در یه کارگاه آهنگری بود که غرق در عرق شده، اما اگه لباس یه محقق و یه ردای سفید به تن میکرد و یه بادبزن دستش میگرفت، شبیه باهوشترین آدم دنیا میشد.
او در واقع باهوش بود.
گاهی اوقات به عنوان سرگرمی شمشیر و خنجر میساخت و مهارتش در این کار هم فوقالعاده بود.
«ماموریت ترور شکست خورد؟»
«شما از کجا فهمیدید؟»
میونگ شین به جای جواب دادن، فقط یک بار با چهرهای که نمیشد چیزی ازش خوند، سرش رو تکون داد.
گئوم آ-هیوک مبلغ هنگفتی رو هزینه کرده بود تا به خاطر میونگ شین، با دفتر کل دنیای زیرین قرارداد ببنده.
«هرچند این بار شکست خورد، اما من از شما محافظت میکنم ارشد، حتی اگه مجبور بشم تمام داراییهام رو بفروشم.»
پدرش اگه این رو میشنید غش میکرد، اما این حس قلبی و صادقانه گئوم آ-هیوک بود.
گئوم آ-هیوک مثل کسی که جذب یه فرقه شده باشه، به میونگ شین اعتماد داشت و ازش پیروی میکرد.
گئوم آ-هیوک بعد از نشون دادن عزمش، با احتیاط موضوعی رو مطرح کرد.
«اما یه چیزی هست که به نظرم عجیبه.»
«اون چیه؟»
«اون گفت یکی از آدمکشها موقع مرگش اعتراف کرده که من کسی بودم که قرارداد رو بسته.»
«کی اینو گفت؟»
«مردی به اسم گئوم یون اینو گفت.»
با شنیدن نام گئوم یون، میونگ شین برای لحظهای ساکت شد.
حالتی در چهرهاش ظاهر شد که گئوم آ-هیوک هرگز قبلاً ندیده بود.
به خاطر تنش غیرقابلتوضیحی که ایجاد شده بود، این حالت براش ناآشنا بود.
در این لحظه، او همون حس غریبی رو نسبت به میونگ شین داشت که پدرش نسبت به او حس کرده بود.
«این یه دروغه. آدمکشهایی که به ماموریت میرن، نمیدونن کارفرما کیه.»
گئوم آ-هیوک حالتی به خودش گرفت که انگار میگه: «همین فکرو میکردم.»
خودش هم همینطور فکر کرده بود.
«پس چرا باید به من دروغ بگه؟»
میونگ شین به او نگاه کرد.
چشمانش انگار میگفتند: «تو نمیدونی؟» اما گئوم آ-هیوک نمیتونست متوجه بشه.
میونگ شین جواب رو میدونست.
«امروز یه مهمان دارم که باید ببینمش، پس تو دیگه برو.»
یه مهمان اونم این وقت شب؟ چطور ممکنه؟ احتمالاً فقط بعد از اینکه توی قرارداد شکست خورده بود، نمیخواست اون رو ببینه.
گئوم آه-هیوک ناامید شد.
توی روزی مثل امروز، دلش میخواست کمی بیشتر پیش اون بمونه.
با این قلب مضطرب که هنوز چیزی توش به وضوح حل نشده بود، اصلاً نمیتونست بخوابه.
«بازم میام پیشتون.»
گئوم آه-هیوک با ادب تعظیم کرد و رویش را برگرداند.
بعد دوباره چرخید و گفت:
«نگران این موضوع نباشید. خودم به خوبی ردیفش میکنم.»
«خیالم راحت شد.»
میونگ شین لبخند عریضی زد.
به محض اینکه گئوم آه-هیوک اونجا رو ترک کرد، شخص دیگهای وارد شد.
اون گئوم موگوک بود که گئوم آه-هیوک رو تا اینجا تعقیب کرده بود.
گئوم آه-هیوک برای اینکه مطمئن بشه کسی تعقیبش نمیکنه، چندین بار مسیرش رو دور زده بود، اما چطور ممکنه بتونه از چشمهای گئوم موگوک فرار کنه؟
«بابت اینکه از یه حقه ارزون برای پیدا کردنت استفاده کردم، عذر میخوام.»
«روشی که به دقت حریف رو میخونه، چطور میتونه یه حقه ارزون باشه؟»
اگه گئوم آه-هیوک اونجا بود، واقعاً دلش میشکست، اما میونگ شین بدون نشون دادن احساس خاصی صحبت کرد.
چشمهای دو مرد با هم تلاقی کرد.
گئوم موگوک از نگاه اون میتونست یه حقیقت رو تشخیص بده.
«میدونی من کیام.»
لبخندی روی لبهای میونگ شین نقش بست.
«درسته. رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی، گئوم موگوک، خوش اومدی.»
اون خودش رو معرفی نکرده بود، اما گئوم موگوک از قبل حدسهایی درباره هویت مرد مقابلش داشت.
دلیلش هم همین مکان بود.
میونگ شین.
دست راست پادشاه آدمکشها.
آدمکش شماره دو در رتبهبندی دنیای رزمی.
اون باید کسی میبود که برای کسب عنوان برترینِ زیر آسمان با پادشاه آدمکشها رقابت میکرد، اما به دلایلی تصمیم گرفته بود زیردست پادشاه آدمکشها بشه.
در دنیای رزمی هیچچیز درباره داستان بین اونها مشخص نبود.
فقط شایعات زیادی وجود داشت که شاید میونگ شین زندگیش رو مدیون پادشاه آدمکشهاست.
اما گئوم موگوک دلیلش رو میدونست.
در زندگی قبلیاش، قبل از بازگشت، دلیل این موضوع بعد از مرگ میونگ شین فاش شده بود.
کسی که میونگ شین رو، که تمام عمرش به اون وفادار بود، کشته بود، خودِ پادشاه آدمکشها بود.
«نمیپرسی من کیام؟»
«مگه آدمکشها هم اسم دارن؟ تو رو با چه شمارهای صدا میزنن؟»
با وجود اینکه این یه حرف تحریکآمیز بود، میونگ شین خونسردی خودش رو حفظ کرد.
وقتی گئوم موگوک بلافاصله متوجه شد که اون یه آدمکشه، نور عجیبی در چشمهای میونگ شین درخشید.
میونگ شین از اون مدل آدمکشهایی بود که گئوم موگوک قبلاً هرگز تجربه نکرده بود.
در واقع، هاله اون با آدمکشهای معمولی فرق داشت.
میشد توی هالهاش احساسات رو حس کرد.
گئوم موگوک نگاهی به اشیاء آویزون شده داخل کارگاه آهن انداخت.
«همهی اینها رو خودت ساختی؟»
«درسته.»
«میتونم بهشون دست بزنم؟»
«هر طور راحتی.»
میونگ شین استعداد خاصی در ساخت سلاحهای پنهان داشت و گفته میشد حتی پادشاه آدمکشها هم مکرراً از سلاحهای پنهانی که اون میساخت استفاده میکنه.
دلیل اینکه پادشاه آدمکشها سلاحهای پنهان اون رو دوست داشت، فقط قدرت مرگبارشون نبود.
میگفتن بین سلاحهای پنهانی که میونگ شین میسازه، موارد زیادی وجود داره که به طرز خارقالعادهای خلاقانه هستن.
متأسفانه، چیزهایی که اینجا آویزون بودن فقط خنجرها و شمشیرهای معمولی بودن.
انگار برای اثبات اینکه مهارتش نباید دستکم گرفته بشه، اونها سلاحهایی با تعادل بینقص بودن.
«میفروشیشون؟»
«اینها رو فقط برای گذروندن وقت میسازم، برای همین نمیفروشم.»
«چه حیف. اگه میفروختی، میخواستم هر چی اینجا هست رو بخرم.»
میونگ شین لبخند عجیبی زد.
«درست همونطوری هستی که شایعات میگن.»
«چه شایعاتی درباره من شنیدی؟»
میونگ شین به آرامی به سمت گئوم موگوک قدم برداشت.
دومین قاتل برتر دنیای رزمی داشت نزدیک میشد.
گئوم موگوک تمام حواسش رو جمع کرد و خونسردیاش رو حفظ کرد.
میونگ شین در حالی که بیصدا به گئوم موگوک خیره شده بود، با آرامش گفت:
«باید همهی اون شایعات رو فراموش کنم.»
لحنش طوری بود که انگار قصد داره خودش ببینه و قضاوت کنه، برای همین گئوم موگوک با چهرهای ناامید گفت:
«حتماً شایعات خوب زیادی بوده. واقعاً حیف شد.»
فاصله بین دو مرد به قدری کم بود که با یک ضربه شمشیر میشد به دیگری رسید.
«تعجبآوره. با اینکه ما اینجاییم، فرار نکردی و خودت رو اینطوری نشون دادی.»
«برعکس، من تعجب میکنم. که تو رو همینطوری به حال خودت رها کردن.»
این حرفی بود که تلویحاً میگفت اونها میتونن رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی رو که تنها سفر میکنه، بکشن.
«پدرم از اون آدمهاییه که بچههاش رو سخت بار میاره. از اون مدلهاست که پرتت میکنه ته دره و میگه موقع پایین رفتن، خودت سبکخیزی رو یاد بگیر.»
میونگ شین با خنده به این شوخی جواب داد.
اون قطعاً راحت و آسوده بود.
آسودگیای که از قدرت و اعتمادبهنفس سرچشمه میگرفت.
«حتماً انتظار داشتی که گئوم آه-هیوک رو تا اینجا تعقیب کنم، پس چرا منتظر موندی؟»
میونگ شین به گئوم موگوک زل زد و گفت:
«منتظر موندم تا بهت بگم که بری.»
این یه هشدار تهدیدآمیز بود، چون خیلی آرام بیان شد.
«اگه من رو میشناسی، حتماً میدونی که این بار چه کسی با من اومده. فکر میکنی اون فقط چون تو میگی، میذاره میره؟ برو و خودت بهش بگو.»
میونگ شین با چهرهای که میگفت «این کار سختیه»، سعی کرد محض متقاعد کردن، اون رو راضی کنه.
«تو متقاعدش کن. اونوقت هیچ اتفاقی نمیافته.»
البته، معلوم بود که این تلاش شکست میخوره.
«من هنوز جوونم، برای همین زندگیای که توش هیچ اتفاقی نیفته، خیلی خستهکنندهست.»
میونگ شین با حالتی که انگار «میدونستم این رو میگی»، به سمت دیوار مقابل رفت و گفت:
«ما قصد داریم این موضوع رو با پول حل کنیم.»
اون دستهای رو که از دیوار کنار کوره بیرون زده بود، گرفت.
«میدونی این چیه؟»
«چیه؟»
«این دستگاهیه که دستور میده به همهی آدمکشهای دنیای رزمی موضوعی ابلاغ بشه. لحظهای که بکشمش، زیردستهای من شروع میکنن به پخش کردن خبر.»
«چه خبری؟»
بعد، حرف غیرمنتظرهای از دهنش بیرون اومد.
«خبر اینکه برای سرت جایزه تعیین شده.»
نگاه گئوم موگوک عمیقتر شد.
«باید مبلغ خیلی زیادی وسط بذاری تا مردم بخوان رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی رو بکشن.»
«برای همین مبلغ زیادی گذاشتم.»
رقم خیرهکنندهای از لبهای میونگ شین خارج شد.
«ده میلیون یانگ.»
این مبلغی بود که حتی گئوم موگوک رو هم غافلگیر میکرد.
«بالاترین جایزه در تاریخ دنیای رزمی. این مبلغیه که باعث میشه مردم نه به خاطر اینکه اون طرف رهبر جوان فرقه اهریمنی هست، بلکه برای به دست آوردنش حتی به دل جهنم بزنن.»
میونگ شین با چشمهایی سرد گفت:
«لحظهای که این رو بکشم، از همین امروز سرت حسابی شلوغ میشه. باز هم نمیخوای بری؟»
جو متشنجی بین اون دو جریان داشت.
گئوم موگوک به آرامی شروع کرد به قدم برداشتن به سمت اون.
میونگ شین از عکسالعمل گئوم موگوک منقبض شد.
«اگه نزدیکتر بیای، میکشمش.»
اما گئوم موگوک انگار که بخواد اون رو به چالش بکشه، از راه رفتن دست نکشید.
سرانجام، وقتی به کنار میونگ شین رسید، گئوم موگوک کار غیرمنتظرهای انجام داد.
گئوم موگوک هم همون دستهای رو که میونگ شین گرفته بود، گرفت.
در نتیجه، دستهای اونها روی هم قرار گرفت.
لحظهای بود که هر آن ممکن بود نبردی سهمگین در بگیره، اما میونگ شین فقط تماشا میکرد که گئوم موگوک داره چیکار میکنه.
هر دو عمل و عکسالعمل اونها فراتر از عقل سلیم بود، اما رفتارشون آرام و متین به نظر میرسید.
گئوم موگوک نیشخندی به میونگ شین زد و بعد با تمام توان دسته رو کشید.
*تیک.*
و بعد، درِ کوره با صدا باز شد.
این دسته در واقع وسیلهای بود که اون در رو باز میکرد.
«از کجا فهمیدی؟»
گئوم موگوک با لبخندی محو جواب داد:
«مگه شماها به خاطر پول توی قبیله اژدهای زرین نیستید؟ واقعاً فکر کردی اینقدر پول خرج میکنید فقط برای اینکه من رو بکشید؟»
میونگ شین صادقانه تحسینش رو نشون داد.
«خیلی باهوشی.»
«حتماً توی شایعاتم بوده. نه فقط باهوش، بلکه درخشان، و نه فقط درخشان، بلکه یه نابغه.»
میونگ شین نیشخندی زد.
«رهبر جوانِ نابغه، بیا باز هم همدیگه رو ببینیم.»
اون دسته فقط وسیلهای برای باز کردن کوره نبود.
دستگاه دیگهای بعد از یک وقفه زمانی فعال شد.
*تیک.*
کف زمینی که میونگ شین روش ایستاده بود باز شد و اون به پایین سقوط کرد.
همزمان، سوزنهای فولادی روی نقطهای که گئوم موگوک ایستاده بود، باریدن گرفت.
*شووووووییییک!*
*جینگ-جینگ-جینگ-جینگ-جینگ!*
تا زمانی که گئوم موگوک شمشیرش رو کشید و همهی سوزنهای فولادی رو دفع کرد، میونگ شین از قبل فرار کرده بود.
به دلایلی، گئوم موگوک اون رو داخل حفره تعقیب نکرد.
در عوض، به داخل سوراخی که اون توش ناپدید شده بود، فریاد زد:
«اصلاً بهت نمیاد که حتی هزار یانگ داشته باشی، چه برسه به ده میلیون!»
انگار صدای خندهی میونگ شین بود که از اعماق حفره طنینانداز میشد.