چپتر 482: ما در جهنم نیستیم
چپتر 482: ما در جهنم نیستیم
میونگ شین پس از ترک کارگاه آهن، به بازاری در فاصلهای کوتاه از قبیله اژدهای زرین رسید.
تمام شهر از همین یک خیابان تشکیل شده بود که در هر دو طرفش حدود بیست ساختمان به صف شده بودند.
خیابانی شبیه به استراحتگاهی برای مسافران بود که بین روستاها قرار داشت.
میونگ شین در حالی که در خیابان تاریک قدم میزد، به میخانهای حقیر رسید.
داخل میخانه که کارش را برای آن روز تمام کرده بود، مردی که به نظر میرسید صاحب آنجا باشد، با پارچهای میزها را پاک میکرد و مشغول نظافت بود.
صاحب میخانه مردی واقعاً معمولی بود.
چهرهاش، قدش، ظاهرش.
او چهرهای داشت که شاید یک بار در زندگیتان ببینید.
ظاهری داشت که چه به عنوان یک بازرگان، چه شاگرد میخانه و چه حتی یک رزمیکار با او روبرو میشدید، هیچ اهمیتی به او نمیدادید و از کنارش رد میشدید.
نه خالی داشت، نه زخمی و نه هیچ ویژگی متمایزکنندهای.
وقتی میونگ شین وارد میخانه شد، صاحب میخانه که مشغول پاک کردن میز بود، لب زد:
«آقا، تعطیل کردیم.»
«فقط یه لقمه غذا و یه نوشیدنی میخورم و میرم.»
صاحب میخانه با چهرهای مستأصل، لباسهای مرد را برانداز کرد. ظاهراً با این قضاوت که او یک رزمیکار نیست، گاردش را شل کرد.
«به نظر میاد یه وعده غذا رو از دست دادی. این وقت شب بدون اینکه چیزی خورده باشی، بیرون چیکار میکردی؟»
«داشتم برای گذران زندگی تقلا میکردم و اینطوری شد.»
صاحب میخانه پارچهاش را زمین گذاشت و با اشاره به او فهماند که داخل بیاید.
«ممنونم. سریع میخورم و میرم.»
میونگ شین کنار پنجره نشست و صاحب میخانه به آشپزخانه رفت و با یک نوشیدنی و یک میانوعده ساده برگشت.
«سرده، اما باید قابل خوردن باشه.»
«ممنونم.»
صاحب میخانه بعد از سرو غذا و نوشیدنی، پارچهاش را برداشت و دوباره سراغ پاک کردن میزی رفت که قبلاً مشغول تمیز کردنش بود.
سپس، ناگهان پرسید:
«موردی که غیرطبیعی باشه؟»
میونگ شین در پاسخ به این سؤال غیرمنتظره گفت:
«عالی بود.»
صاحب میخانه پارچه را زمین گذاشت و به میونگ شین نگاه کرد.
«خیلی وقت بود که صاحب میخانه نشده بودم. آخرین بار کی بود؟»
«چهار سال پیش، وقتی که سه مسافر نیکوکار رو کشتی.»
«آه، درسته.»
در کمال تعجب، این صاحب میخانه کسی نبود جز پادشاه آدمکشها، رئیس فعلی عمارت دنیای زیرین و مردی که روزی پادشاه تمام آدمکشها میشد.
مردی که به وضعیت غایی رسیده بود؛ فوقالعاده در عین معمولی بودن.
پادشاه آدمکشها مردی بود که با تقلید از صد زندگی، خودش به همان زندگی تبدیل میشد.
امروز، زندگی او زندگی یک صاحب میخانه بود.
پادشاه آدمکشها دوباره شروع به پاک کردن کرد، به این طرف و آن طرف.
چطور میتوانست آن را طبیعیتر جلوه دهد؟ در کمال شگفتی، او در حال تحقیق و تمرین بود.
«همونطور که پیشبینی کرده بودی، گئوم موگوک اومد تا منو ببینه.»
«از نزدیک چطور بود؟»
«همونقدر که شنیده بودم خاص بود.»
«از چه لحاظ؟»
میونگ شین لحظهای را به یاد آورد که گئوم موگوک جلو آمده بود، دستش را گرفته بود و دسته را کشیده بود.
او چشمان شفاف و عمیقی را به یاد آورد که در آن لحظه به او نگاه کرده بودند.
«مطمئن، شاد و رها.»
«رهبر جوان فرقه امتیازهای زیادی پیش تو به دست آورده.»
پادشاه آدمکشها لبخند درخشانی به میونگ شین زد.
شاید کسی فکر کند که لبخند به او نمیآید، اما پادشاه آدمکشها مردی با حالات چهره بسیار بود.
او همچنین در ابراز احساسات غنی بود.
میتوانست با دیدن صحنهای غمانگیز زیر گریه بزند و بلد بود چطور طوری فریاد بکشد و خشمگین شود که انگار واقعاً عصبانی است.
اما میونگ شین میدانست.
تمام این احساسات تمرینشده و ساختگی بودند.
تنها یک کلمه وجود داشت که میتوانست مردی را که او به عنوان پادشاه آدمکشها میشناخت توصیف کند.
پوچی.
هیچچیز درون او نبود.
نه تشنه کشتار بود و نه طمعی پلید داشت.
نه، دقیقتر این بود که بگوییم او با درونی متولد شده بود که با هیچچیز پر نمیشد.
او مانند یک صخره یخی است.
هر چیزی که وارد قلبش شود، به سادگی سُر میخورد و به تاریکی بیپایان زیر آن سقوط میکند.
به همین دلیل بود که میونگ شین باور داشت مرد روبروی او روزی پادشاه آدمکشها خواهد شد.
چون در هر موقعیتی، در هر لحظهای، او تردید نمیکرد.
میونگ شین نگاهی به اطراف میخانه انداخت.
ابزارهای کمین در همهجا تعبیه شده بودند.
ظرف چوبی چوبهای غذاخوری در گوشه، پرده قدیمی آویزان در ورودی آشپزخانه، عروسک خوک جلوی پیشخوان، سوراخ توی دیوار شکسته...
به جز اینها، بیشمار چیز دیگر همگی ابزارهایی بودند که برای کشتن مردم ساخته شده بودند.
هیچکدام از آنها نیت کشتار فلزیِ مخصوص به سازوکارها را نداشتند، بنابراین یک فرد معمولی هرگز نمیتوانست متوجه آنها شود.
و بیشتر آنها چیزهایی بودند که خودش ساخته بود.
«واقعاً میخوای رهبر جوان فرقه رو بکشی؟»
این سؤالی بود که نیازی به پرسیدن نداشت.
این میخانه تنها جایی نبود که تدارکات در آن در حال انجام بود.
نگاه میونگ شین به ساختمان آن سوی خیابان چرخید.
او میتوانست از پنجره ساختمان، داخل را ببیند.
مردانی در حال پاک کردن خون از روی دیوارها بودند.
وقتی ارابهای جلوی ساختمان رسید، آدمکشها شروع به جابهجایی جسدها از داخل و چیدن آنها روی ارابه کردند.
شخصی که با دستبهسینه روی پشتبام ساختمان ایستاده بود، ابریشم خونین بود، موفقترین آدمکش نوظهور در عمارت دنیای زیرین در این اواخر.
او در سی و نه مأموریت ترور، حتی یک اشتباه هم مرتکب نشده بود.
در میان استادانی که او کشته بود، اکثرشان نامهایی بودند که فقط با شنیدنشان شناخته میشدند.
او زیردست مستقیم میونگ شین بود، اما نگاهش اصلاً شبیه کسی نبود که به یک ارشد نگاه میکند.
جسدها از ساختمان دیگری هم در حال بیرون برده شدن بودند.
مردی نقابدار که جلوی آن ساختمان ایستاده بود، با تکان دادن سر سلامی کوتاه داد.
او آدمکشی از عمارت دنیای زیرین نبود.
یوک-هوا.
یک آدمکش سطح بالا از سازمان آسمانکش.
پادشاه آدمکشها برای این کار حتی ماهرترین آدمکشها را از سازمانهای دیگر قرض گرفته بود.
در ساختمان کنار آن، دو آدمکش دیده میشدند که در حالی که به تابلوی یک پارچهفروشی نگاه میکردند، با هم حرف میزدند.
آنها به هیچ سازمانی وابسته نبودند، اما مشهورترین آدمکشهای اخیر، یعنی قاتلان دوقلوی سایه سیاه بودند.
امروز، تمام این خیابان نابود شده بود.
حالا، این آدمکشهای تراز اول جای آنها را میگرفتند.
مأموریت تروری که دهها آدمکش را بسیج کرده بود که فقط نامشان مشهور بود.
هرگز چنین ترور بزرگی در تاریخ آدمکشها رخ نداده بود.
نتیجه هر چه که میشد، این رویدادی بود که برای همیشه در سالنامههای آدمکشها ثبت میشد.
«اگه رهبر جوان فرقه رو بکشیم، همهمون میمیریم.»
«از مردن میترسی؟»
میونگ شین چیزی نگفت و فقط تماشاگر دور شدن ارابه پر از جسد بود.
در همان لحظه، پادشاه آدمکشها فریاد زد:
«صبر کن!»
پادشاه آدمکشها با قدمهای بلند به خیابان رفت.
او به سمت ارابهای رفت که جسدها روی هم انباشته شده بودند.
با نگاهی بیتفاوت، گردن یکی از جسدها را گرفت.
در آن لحظه، چشمان جسد باز شد.
او هنوز نمرده بود.
این نشانه ضعیفی از زندگی بود که حتی از ساختمان دور هم نادیده گرفته نشده بود.
*تِق.*
صدای شکستن استخوان گردن در خیابان ساکت شب پیچید.
پادشاه آدمکشها در حالی که به داخل برمیگشت، طوری ادامه داد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است:
«اگه بمیریم، دوباره تمام کسایی رو که کشتیم میبینیم. خوب نیست؟ نمیخوای اونا رو ببینی؟»
میونگ شین بعد از مکثی کوتاه جواب داد:
«من هر روز اونا رو میبینم.»
چشمان پادشاه آدمکشها به سفیدی درخشید.
سرمای آن لرزهای به گردن میونگ شین انداخت.
«تصمیمگیری از دست ما خارجه. از بالا تصمیم گرفته شده. پس، ما فقط رهبر جوان فرقه رو میکشیم و میریم.»
میونگ شین با نگرانی گفت: «اونایی که بالا نشستن اصلاً به چی فکر میکنن؟»
«اهریمن آسمانی که پسرش رو از دست داده، بیکار نمیشینه. اون ما رو تا ته جهنم تعقیب میکنه.»
«ما در جهنم نیستیم. ما اینجا هستیم، در این دنیا. اگه تصمیم بگیریم مخفی بشیم، اون هرگز ما رو پیدا نمیکنه.»
بله، پادشاه آدمکشها میتوانست این کار را انجام دهد.
او مردی بود که میتوانست بدون شناسایی شدن، حتی در زندگیِ همان تعقیبکنندهای که به دنبالش بود، زندگی کند.
«چرا من؟»
نقش میونگ شین این بود که رهبر جوان فرقه را به این مکان بیاورد.
آدمکشهایی بودند که معمولاً چنین وظایفی را بر عهده داشتند و تخصصشان فقط کشاندن هدف قرارداد به محل ترور بود.
اما پادشاه آدمکشها این وظیفه رو به میونگ شین سپرده بود.
پاسخ غیرمنتظرهای از دهان پادشاه آدمکشها خارج شد:
«رهبر جوان فرقه شبیه توئه.»
میونگ شین سرش رو چرخاند تا به پادشاه آدمکشها نگاه کنه.
«شنیدم با اینکه یه پیرو طریقت اهریمنیه، ادای آدمهای طریقت راستین رو درمیاره.»
میونگ شین میدونست این حرفها سرزنشی خطاب به خودشه، اما نمیتونست هیچ جوابی بده.
برای یه آدمکش.
نکشتن بچهها، نکشتن کسانی که هنرهای رزمی بلد نیستن.
نکشتن کسانی که پلید نیستن.
اینها تمام شروطی بود که میونگ شین تا به حال در طول ماموریتهای ترورش برای خودش تعیین کرده بود.
پادشاه آدمکشها به آرامی قدم برداشت و کنار میونگ شین ایستاد.
«شین-آه.»
«!»
خیلی وقت بود که او رو با این نام صدا نکرده بود.
«دست از این ریاکاری بردار. اگه بخوای مدام برای کشتن آدمها در ازای پول معنا و مفهومی پیدا کنی، فقط اوضاع رو برای خودت سختتر میکنی.»
میونگ شین چیزی نگفت.
نه، در واقع نمیتونست چیزی بگه.
«اگه با هم دوست نبودیم، تا الان مرده بودی.»
او حالا برهنه به آن صخره یخی و صیقلیِ پادشاه آدمکشها چسبیده بود.
اگه سعی میکرد به زور خودش رو جدا کنه، پوستش از بدنش کنده میشد.
و او تنها کسی بود که پادشاه آدمکشها تا به حال اجازه داده بود روی آن صخره قدم بگذاره.
«من دیگه میرم. آوردنش به اینجا احتمالا کار راحتی نباشه.»
با خداحافظی میونگ شین، پادشاه آدمکشها دوباره شروع به پاک کردن میز با دستمال کرد.
«مگه کشتنش راحتتره؟»
میونگ شین رو برگرداند و میخانه رو ترک کرد.
نگاه آدمکشهایی که در اطراف ایستاده بودند، به طور طبیعی روی او متمرکز شد.
از ساختمانِ آن طرف خیابان، ابریشم خونین خطاب به پادشاه آدمکشها گفت:
«دستمزد قرارداد برای کشتن آدمکشی که از آدمکشی خسته شده، چقدر میشه؟»
او داشت درباره میونگ شین حرف میزد.
اخیرا شایعاتی پخش شده بود که میونگ شین از پذیرفتن قراردادها خودداری میکنه.
حتی شایعاتی وجود داشت که او میخواد بازنشسته بشه.
پادشاه آدمکشها دست از پاک کردن کشید و به آرامی جواب داد:
«آدمکشی که از کشتن آدمها متنفره، مگه همین الانش هم مرده حساب نمیشه؟»
با این حرفِ پادشاه آدمکشها، ابریشم خونین با صدای بلند خندید.
در همان لحظه بود.
هوووش!
پادشاه آدمکشها با تکان دستش، ابریشم خونین رو که روی پشتبام ساختمان روبرویی ایستاده بود، در یک چشم به هم زدن به سمت خودش کشید.
این نمایشی از قدرتی الهی بود که با نیروی درونی عظیمی پشتیبانی میشد.
حتی وقتی پادشاه آدمکشها گلویش رو چسبیده بود، ابریشم خونین جرئت نکرد مقاومت کنه.
«خـ... خواهش میکنم، منو ببخش!»
با وجود التماسش، پادشاه آدمکشها تردید نکرد؛ خنجری بیرون کشید و زبان او رو برید.
پاشش!
خون از زبان بریدهشده به هر طرف پاشید.
ابریشم خونین جرئت نکرد فریاد بزنه و خودش جلوی خونریزی رو گرفت.
نه تنها آدمکشهای دنیای زیرین، بلکه آدمکشهای سازمانهای دیگه هم نفسشون رو در سینه حبس کردند.
نگاه میونگ شین که در خیابان ایستاده بود و پادشاه آدمکشها در هم گره خورد.
میونگ شین بدون کلامی رو برگرداند و دور شد، در حالی که پادشاه آدمکشها به دنبال تکه پارچهای میگشت.
«رهبر جوان فرقه ما دوست داره توی میخانههای دربوداغان بنوشه.»
پادشاه آدمکشها چمباتمه زد و شروع کرد با پارچه، خون رو از روی زمین پاک کنه.
«باید از جایی که دوست داره، راهیِ اون دنیاش کنیم.»
***
وقتی گئوم موگوک به اقامتگاهش برگشت، گئوم آ-رین منتظرش بود.
«آخه این وقت شب کجا بودی؟»
او بعد از شنیدن اینکه یه آدمکش وارد اقامتگاه گئوم موگوک شده، با عجله خودش رو رسانده بود، اما گئوم موگوک بیرون بود.
او بارها و بارها آمده بود، اما او حضور نداشت.
بالاخره در این وقتِ دیرِ شب با هم روبرو شدند.
«همین الان از موقعیتی برگشتم که نزدیک بود بالاترین جایزه برای سرم در تاریخ دنیای رزمی تعیین بشه.»
چهره گئوم آ-رین طوری بود که انگار میپرسید منظورت چیه.
من تمام روز رو نرفتم و نیامدم که این اراجیف رو بشنوم!
«جاییت توی مبارزه با آدمکشها آسیب ندیده؟»
«نه. به نظر میرسه آدمکشهایی رو فرستاده بودن که قیمتشون از ارزش واقعی من کمتر بود.»
با دیدن شوخیهای همیشگیاش، معلوم بود که حالش خوبه.
«کی پشت این ماجراست؟»
گئوم موگوک به سوال او صادقانه جواب نداد.
«نمیدونم. من آدمیم که دشمن زیاد داره.»
گئوم آ-رین فکر کرد که شاید کارفرما کسی از اعضای خانواده خودش باشه.
هر چقدر هم که دشمن داشت، آیا واقعا جرئت میکردند وقتی او در قبیله اژدهای زرین بود، بهش حمله کنن؟
«نمیر. باید به قولی که بهم دادی عمل کنی، مگه نه؟»
وقتی او قولش مبنی بر جانشین کردنِ گئوم آ-رین رو یادآوری کرد، گئوم موگوک ناگهان پرسید:
«میتونی برادرهات رو بکشی؟»
«!»
گئوم آ-رین از این سوال ناگهانی دستپاچه شد.
«فکر میکنی برادرهات به همین راحتی از جایگاه جانشینی دست میکشن؟ اگه اونها برای از دست ندادن اون جایگاه جونشون رو به خطر بندازن، دارم میپرسم که آیا تو میتونی اون جونها رو بگیری؟»
دروغ بود اگه میگفت هرگز بهش فکر نکرده.
اما وقتی گئوم موگوک پرسید، نمیتونست به راحتی جواب بده.
نه میتونست بگه نمیتونه، و نه میتونست بگه میتونه.
بعد از مکثی طولانی گفت:
«مطمئن نیستم.»
او که سرش رو پایین انداخته بود، لبخند کمرنگ گئوم موگوک رو ندید.
او نمیدونست چون کسیه که جواب میده «مطمئن نیستم»، گئوم موگوک فکر میکنه او بین اون سه نفر بهترین گزینه است.
«یه بار جدی بهش فکر کن.»
وقتش رسیده بود که دست از نگاه کردن به ستارهها برداره و به زمینی که روش ایستاده نگاه کنه.
اینکه اون زمین سفت باشه، یه باتلاق باشه، یا یه پرتگاه به عمق هزار فرسنگ، به انتخاب و سرنوشت او بستگی داشت.
گئوم موگوک او رو راهی کرد و لحظهای در حیاط ایستاد و به آسمان شب خیره شد.
سپس صدای هوی از پشت سرش آمد:
«فرصتی رو برای ثبت نامت در تاریخ دنیای رزمی از دست دادی.»
او داشت به حرفهای قبلی درباره جایزه تعیینشده برای سرش اشاره میکرد.
گئوم موگوک لبخندی زد و جواب داد:
«شاید من به همان اندازه که تشنه ثروتم، تجسمی از میل به شهرت هم باشم، اما باید از ثبت شدن در تاریخ آدمکشها انصراف بدم.»
هوی لبخندی زد و آمد تا کنار گئوم موگوک بایستد.
«کسانی که پشت این ماجرا هستن، آدمکشن.»
گئوم موگوک به هوی اطلاع داد که شکش به یقین تبدیل شده.
این چیزی بود که هوی باید قبل از پدرش، که احتمالا خواب بود، میدونست.
در واقع، به محض اینکه تایید شد حریف یه آدمکشه، نوری قوی در چشمان هوی درخشید و بعد ناپدید شد.
«تهدید به گذاشتن جایزه برای سرم فقط شبیه یه شوخی نبود. اگه بخوان هدفی رو تعیین کنن، احتمالا اون هدف منم.»
اونها جرئت نمیکردند به فکر ترور پدرش بیفتن.
«ازم خواسته بودی درباره آدمکشها برات بگم، مگه نه؟»
چیزی بود که باید به گئوم موگوک میگفت.
«وقتی به آدمکشها فکر میکنی، چی به ذهنت میاد؟»
گئوم موگوک بدون تردید هر چه به ذهنش میرسید رو گفت:
«حملات غافلگیرانه، کمین، بزدلی، خودکشی، سم، شرارت، پستی، بالاترین جایزه تاریخ، و مایه تاسف که نتونستم اون پول رو به جیب بزنم. چیزهایی مثل این.»
هوی لبخندی زد و به همان سوال جواب داد:
«وقتی من به آدمکشها فکر میکنم، اینها چیزهایی هستن که به ذهنم میان.»
و هیچکدام از چیزهایی نبودند که گئوم موگوک به زبان آورده بود.
«صبر، برنامهریزی، تحقیق، آمادهسازی، مطالعه.»
گئوم موگوک هرگز هنگام فکر کردن به آدمکشها، اول به این جنبهها فکر نکرده بود.
«ما اغلب تمایل داریم فکر کنیم آدمکشها آدمهایی تکانشی و احساساتی هستن، اما اصلا اینطور نیست. هیچکس به اندازه آدمکشها منطقی و حسابگر نیست. اونها مردانی هستن که تحمل میکنن، مطالعه میکنن و آماده میشن. اینطوریه که اونها بر تفاوت در مهارت غلبه میکنن.»
نکته کلیدی که هوی میخواست بگه این بود:
«اونها تحقیقات کاملی درباره تو انجام دادن، رهبر جوان فرقه. اینکه چه شخصیتی داری، از چی خوشت میاد، در موقعیتهای خاص چه واکنشی نشون میدی و در بقیه موقعیتها چی میگی. چه غذایی دوست داری و از کی خوشت میاد. شاید اونها تو رو بهتر از خودت میشناسن.»
با شنیدن حرفهای او، ناگهان فکری به ذهن گئوم موگوک خطور کرد.
شاید کسی که خودش رو خوب نمیشناسه، راحتتر به دست یه آدمکش کشته بشه.
«تمام تحقیقات و آمادهسازی یه آدمکش برای همین یک لحظه واحده.»
«اون چه لحظهایه؟»
لحظهای که همه میدونن، اما برای یک آن فراموشش میکنن.
«اون لحظهایه که گاردت رو پایین میاری.»
چشمان هوی درخشید و با آرامش پرسید:
«رهبر جوان فرقه، تو چه زمانی بیشتر از همیشه غافل میشی؟»