چپتر 483: آنچه با غفلت از راه می‌رسد
چپتر 483: آنچه با غفلت از راه می‌رسد
این درسی بود که از هوی یاد گرفته بود.
«درست همون لحظهای که غفلت کنی، میمیری!»
حقیقتی ساده از زبان برترین محافظ دوران.
گئوم موگوک میدونست.
میدونست پایبند موندن به همین یه خط چقدر سخته.
اینکه حقایقی که همیشه رعایت کردنشون دشواره، چقدر ساده هستن.
گئوم موگوک با لحنی که کاملاً هم شوخی نبود، گله کرد: «آه! این یه مشکل بزرگه.»
«توی زندگی من لحظههای زیادی هست که گاردَم رو پایین میارم. بازی میکنم، مینوشم! حتی میرقصم!»
با اینکه این رو گفتم، اما کلاً دو موقعیت وجود داره که واقعاً غفلت میکنم.
«وقتی پیش پدرمم، خودِ خودِ بیدفاعم. چه آدمکشی بیاد چه نیاد، پدرم جلوم رو میگیره!»
در حقیقت، حتی وقتی پیش پدرم بودم هم تنش داشتم.
نه به خاطر اینکه نگران شبیخون کسی باشم، بلکه به خاطر خودِ پدرم.
هرچی رابطهمون بهتر میشد، منم بیشتر منقبض میشدم.
این یعنی دیگه وقتش رسیده بود که یه اشتباهی ازم سر بزنه.
تنها لحظهای که تمام تنشها رو کاملاً رها میکردم، وقتی بود که داخل هنر جابهجایی فضا-زمان بودم.
آه، فقط فکر کردن بهش هم حالم رو خوب میکرد.
آرامشِ دراز کشیدن روی اون ساحل شنی داغ.
صدای مرغهای دریایی و موجها، و یه خرچنگ که روی شنها راه میرفت.
البته، حالا یه جای دیگه هم اضافه شده بود.
وقتی بدنم رو توی چشمه آب گرمی که دورش رو برف گرفته بود غرق میکردم، تمام غصههای دنیا رو از یاد میبردم.
وقتی با فکر کردن به آدمکشها به اون مکان فکر کردم، دوباره فهمیدم چقدر ارزشمنده.
«آه، حتی الان که دارم به حرفات گوش میدم عمو، دارم بیاحتیاطی میکنم.»
هوی خندید.
اون قبلاً چند باری لبخند محوی زده بود، اما این اولین بار بود که اینطور دلنشین میخندید.
«شما هم الان غفلت کردید، مگه نه عمو؟»
با این حرف، هوی با کمال میل سر تکون داد.
«درسته. اگه توی این لحظه بهم شبیخون میزدن، میمردم.»
«پس با هم میمردیم.»
اون وقت هوی با احتیاط گفت: «من اول میمردم.»
چیزی که یه رزمیکارِ محافظِ واقعی هرگز نمیخواد ببینه.
حتی اگه تمام چیزهای وحشتناک و ترسناک دنیا رو میدیدن، حتی اگه میدیدن که شمشیری قلب خودشون رو سوراخ میکنه، باز هم یه چیز بود که هرگز نمیخواستن شاهدش باشن.
صحنه مرگِ کسی که باید ازش محافظت کنن.
درست همونطور که لی آن خودش رو جلوی من انداخته بود، هوی هم مردی بود که آماده بود اول بمیره.
«شاید این تنها برکتیه که به یه محافظ داده شده.»
دیگه چه حرفی لازم بود؟ اون قبلاً خودش رو با مرگ ثابت کرده بود.
من این مرد رو که تمام عمرش از پدرم محافظت کرده بود و حتی توی مرگ هم همراهش بود، دوست دارم.
بنابراین، میتونم قول بدم.
توی این زندگی، هرگز چنین اتفاقی نمیفته.
این همون دلیلی بود که اون همه سختی رو برای بازگشت تحمل کردم.
برای همینه که هرگز غفلت نمیکنم.
«عمو.»
«بله، رهبر جوان فرقه.»
«من حتماً حرفای امروزتون رو آویزه گوشم میکنم و مطمئن میشم که این رو بهتون بگم. من به خاطر حرفای شما زنده موندم، عمو هوی!»
بعد از اینکه پادشاه آدمکشها رو کشتم و برگشتم، حتماً این رو بهش میگم.
انگار که صداقتم منتقل شده باشه، هوی لبخند زد.
«باید خسته باشی. برو داخل و استراحت کن.»
«بله، شما هم استراحت کنید عمو.»
وقتی وارد ساختمون شدم و توی راهرو راه رفتم، میتونستم هوی رو از پنجره ببینم که هنوز توی حیاط ایستاده.
اون با چهرهای متفکر به آسمون شب خیره شده بود.
که اینطور، این اولین بار بود که هوی رو زیر نور ماه میدیدم.
***
گئوم چونبانگ به اقامتگاه گئوم موگوک رسید.
این اواخر، به خاطر نگرانی در مورد پسرش نمیتونست بخوابه.
این حقیقت که پسرش آدمکش استخدام کرده بود، شوک بزرگی براش بود.
اون میتونست چیزهای دیگه رو ببخشه، اما هرگز نمیتونست این رو ببخشه که پسرش تحت تأثیر بقیه قرار گرفته تا آدمکش اجیر کنه.
البته، اون نمیدونست.
که فارغ از پسرش، نتیجه از قبل تعیین شده بود.
که اونا از همون اول، فقط علفخوارهایی بودن که میون دعوای درندهها گیر افتاده بودن.
فکر کرد که پیشش بره و باهاش روبرو بشه.
اما چون تا الان مسائل مربوط به اون رو به پسرش سپرده بود، توی این مقطع برای ملاقات باهاش احساس سنگینی میکرد.
پس، حتی اگه قرار بود باهاش ملاقات کنه، قصد داشت اول با اطرافیان گئوم موگوک دیدار کنه و بعد تصمیم بگیره.
«باید یه جوری این قضیه رو حلوفصل کنم.»
حتی اگه تحت تأثیر اون شخص اونا رو استخدام کرده بود، پسرش نمیتونست از مسئولیت این قرارداد فرار کنه.
این نکته کلیدیِ بازدیدِ امروز بود.
«اون واقعاً میدونه کی اونا رو استخدام کرده؟»
وقتی گئوم موگوک اومده بود تا ببینتش، به نظر میرسید چیزی میدونه.
اون اومده بود تا از این بابت مطمئن بشه.
و اگه واقعاً میدونست؟
دلیل اینکه تنها اومده بود، حتی بدون زیردستهاش، برای این بود که اگه اون موضوع حقیقت داشت، کسی نفهمه.
«اگه نشد، باید با پول حلش کنم.»
اون هنوز حتی با پدر و عموی مردی به اسم گئوم یون احوالپرسی نکرده بود.
کنجکاو بود بدونه اونا چه جور آدمهایی هستن.
وقتی در زد، هوی به استقبالش اومد.
«چطور میتونم کمکتون کنم؟»
«شما احیاناً پدرِ گئوم یون هستید؟»
«نه. من عموی یون هستم.»
«آه، که اینطور. از ملاقاتتون خوشبختم. من رهبر قبیله اژدهای زرین هستم.»
اون زیردستی بود که دخترش آورده بود.
اگه بخوایم دقیق بگیم، نیازی نبود اینقدر مودب باشه.
اما لحظهای که هوی رو دید، بدون اینکه خودش بفهمه، مرعوب شد.
«میخوام پدرِ گئوم یون رو ببینم.»
«لطفاً یه لحظه منتظر بمونید. میرم داخل و میپرسم.»
«بفرمایید.»
چون رهبر قبیله اومده بود، نباید بدون قید و شرط راهش میدادن؟ یعنی اگه خواب بود، میخواستن برِش گردونن؟
همونطور که داشت به این چیزها فکر میکرد، هوی دوباره بیرون اومد.
«لطفاً بفرمایید داخل.»
هوی اون رو به سمت گئوم ووجین راهنمایی کرد.
«رهبر قبیله اژدهای زرین تشریف آوردن.»
«راهنماییش کن بیاد تو.»
گئوم چونبانگ وارد اتاق شد.
هوی هم پشت سرش رفت.
اون اینجا به عنوان یه محافظ نبود، بلکه به عنوان یه عمو حضور داشت.
گئوم ووجین که کنار پنجره ایستاده بود و بیرون رو نگاه میکرد، برگشت و به گئوم چونبانگ خیره شد.
لحظهای که چشماشون با هم تلاقی کرد، تمام موهای تن گئوم چونبانگ سیخ شد.
اون حضوری رو حس کرد که با فشاری که موقع دیدن هوی حس کرده بود، قابل مقایسه نبود.
«من گئوم چونبانگ هستم، کسی که قبیله رو رهبری میکنه.»
گئوم چونبانگ با مشتهای گرهکرده، مودبانهتر از همیشه سلام داد.
با وجود اینکه هویت پوششیِ رهبر فرقه مسیر جنوبی رو داشت، گئوم ووجین خودش رو اینطور معرفی کرد:
«من پدرِ یون هستم.»
گئوم چونبانگ موقع هدایت گروه بازرگانیش آدمهای زیادی رو دیده بود، اما هرگز با کسی برخورد نکرده بود که چنین تاثیر قدرتمندی روش بذاره.
«متأسفانه، اخیراً اتفاقی توی خونه ما افتاد که نباید میافتاد. بابت اون عذرخواهی میکنم.»
بعد از اینکه اول عذرخواهی کرد، جویای حالش شد.
«حالتون خوبه؟»
«خوبم.»
«اصلاً ایدهای دارید که ممکنه چه کسی پشت این قضیه باشه؟»
«نه.»
اون نمیتونست از این جواب کوتاه چیزی بفهمه، پس سعی کرد نیت واقعیش رو از روی چهرهاش تشخیص بده.
اما نه تنها نتونست نیتش رو بفهمه، بلکه وقتی چشماشون با هم تلاقی کرد، ناخودآگاه سرش رو پایین انداخت و از نگاهش فرار کرد.
«حریف سادهای نیست.»
پسرش، گئوم یون هم معمولی نبود.
اونا یه پدر و پسرِ عادی نبودن.
واقعاً اونا به عنوان زیردستهای دخترش اینجا بودن؟
سکوتی سنگین و معذبکننده حاکم شد.
اون توی پیش بردن گفتگوها به خاطر دیدن آدمهای زیاد مهارت داشت، اما به طرز عجیبی، زبونش باز نمیشد.
چیزی دستگیرش نشده بود.
با این وضعیت، حس میکرد هر لحظه ممکنه ازش بخوان اونجا رو ترک کنه.
بعد، ناگهان حرفی که گئوم موگوک بهش زده بود رو به یاد آورد.
«پسرتون پیشنهاد داد بیام پیشتون و ازتون نصیحت بخوام.»
«من؟»
به نظر میرسید اولین باره که همچین چیزی میشنوه.
«گفت بیام و یاد بگیرم چطور والدینی باشم که میتونه از پسِ بچهش بربیاد. گفت شما توی این زمینه بهترینید.»
تازه اون موقع بود که لبخند عجیبی روی صورت گئوم ووجین ظاهر شد.
«چطور میتونم از بچهم ببرم؟»
بعد از مکثی کوتاه، گئوم ووجین جواب داد:
«منم دارم میبازم.»
هوی کمی سرش رو خم کرد.
جرئت نداشت به حرفهای رهبر فرقه لبخند بزنه.
اعلام شکست از زبون رهبر فرقه؟
جوابش شبیه یه شوخی بود، اما هوی میدونست که فقط یه شوخی ساده نیست.
رهبر فرقه این اواخر خوب داشت میباخت؛ حتی توی ماهیگیری هم باخته بود.
گئوم ووجین با دیدن هوی که سرش رو پایین انداخته بود و لبخند میزد، ازش پرسید:
«تو چی فکر میکنی؟»
«من که بچهای ندارم، از کجا باید بدونم؟»
«واسه همینم دارم ازت میپرسم.»
لحنش جوری بود که انگار داشتنِ بچه، پیدا کردنِ جواب رو سختتر میکنه.
هوی از این سوال غیرمنتظره دستپاچه شد، اما مگه میشد وقتی رهبر فرقه سوال میپرسه، بیدقت جواب داد؟
«من چیزی از بردن یا باختن به بچه نمیدونم. اما، قبلاً این رو شنیدم.»
سوال از طرف رهبر فرقه بود، اما جواب برای گئوم چونبانگ بود.
چون اون کسی بود که نیاز داشت این رو بشنوه.
«بچه با دیدنِ رفتارها بزرگ میشه، نه با شنیدنِ حرفها.»
قلب گئوم چونبانگ سنگین شد.
چطور میتونست معنای پشت اون حرفها رو نفهمه؟
اگه نمیتونی از پسِ بچهت بربیای، یعنی نمیتونی از پسِ خودت بربیای.
از این نظر، گئوم چونبانگ عمیقاً شرمنده بود.
پسرش داشت با همون باوری بهش جواب میداد که خودش بهش نشون داده بود؛ این باور که هیچ چیزی نیست که پول نتونه حلش کنه.
گئوم ووجین به گئوم چونبانگ گفت:
«انگار همینطوره.»
«ممنونم که با حرفهای حکیمانهتون من رو مستفیض کردید.»
نمیتونست تایید کنه که اونا از قرارداد پسرش خبر دارن یا نه.
اما ملاقات امروز فقط پر از پشیمونی برای بد تربیت کردنِ بچهش نبود.
همین که خواست بعد از خداحافظی برگرده و بره، گئوم ووجین حرف غیرمنتظرهای زد.
«پسرم انگار همهتون رو خوب شناخته.»
برای گئوم چونبانگ، اون حرفها اینطوری شنیده میشد:
پسرم قصد داره بهت فرصتی بده تا بخشیده بشی.
لحظهای که این حرفها رو شنید، حس کرد شکاف کوچیکی توی قلبِ گرفته و خفهش باز شده.
امیدوار بود که منظورش همین باشه.
گئوم چونبانگ دوباره برای ادای احترام کمی سرش رو خم کرد و بعد اونجا رو ترک کرد.
گئوم ووجین با هوی که بعد از بدرقه کردنِ اون برگشته بود، صحبت کرد.
«جایی بچه مخفی داری؟»
این یه تحسین برای جوابِ خوبش به سوال قبلی بود.
هوی بدون هیچ حرفی فقط لبخند زد.
بعد از اینکه لحظهای همراه با گئوم ووجین به بیرونِ پنجره خیره شد، هوی با احتیاط لب باز کرد.
«آدمکشی که پشت این ماجراست، نباید یه فرد معمولی باشه.»
گئوم ووجین در سکوت سرش رو تکون داد.
هوی میدونست.
با اینکه رهبر فرقه بیخیال به نظر میرسید، اما از خیلی چیزها باخبر بود.
اون هر بار گزارشهایی از استراتژیست اعظم دریافت میکرد.
دقیقاً میدونست کدوم آدمکشها و چطور دارن حرکت میکنن.
این رو هم میدونست که بهترینِ بهترینها در حال حرکتن.
اما با وجود دونستنِ اینها، رهبر فرقه فقط داشت تماشا میکرد.
رهبر فرقه، رهبر جوان فرقه رو چطور میدید؟ حتماً داشت چیز عمیقتری رو میدید که خودش نمیتونست ببینه، مگه نه؟
از اونجایی که نمیتونست تا اون حد دور رو ببینه، واسه همین بود که...
«یه درخواستی دارم، رهبر فرقه.»
گئوم ووجین برای لحظهای با چهرهای متعجب به هوی نگاه کرد.
«تا حالا شده چیزی از من بخوای؟»
هوی در پاسخ به سوال گئوم ووجین، با احترام جواب داد:
«این اولین باره.»
«درخواستت چیه؟»
«چیزیه که نباید جرئت پرسیدنش رو داشته باشم. لطفاً جسارت من رو ببخشید.»
گئوم ووجین در سکوت منتظر حرفهای هوی موند.
«میخوام برای مدتی، مسئولیت محافظت از رهبر جوان فرقه رو به عهده بگیرم.»
اون محافظِ کسی نبود جز اهریمن آسمانی.
اون کسی بود که نباید حتی برای یه لحظه چشم از اهریمن آسمانی برمیداشت.
حتی اگه اهریمن آسمانی اینجا مشغول غذا خوردن بود و رهبر جوان فرقه اون طرف با مرگ دستوپنجه نرم میکرد، اون کسی بود که نباید به اونجا میرفت.
اون واقعاً با همین ذهنیت زندگی کرده بود، اما حالا داشت همچین درخواستی میکرد.
گئوم ووجین با قاطعیت به هوی گفت:
«رد میکنم.»
هوی با احترام سرش رو خم کرد.
«بله، رهبر فرقه. عذر میخوام که پام رو از گلیمم درازتر کردم. با کمال میل مجازات این گستاخی بزرگ رو میپذیرم.»
بعد، حرف غیرمنتظرهای زده شد.
«هوی، بهت فرمان میدم.»
«بله، رهبر فرقه.»
هوی با صدای بلندی مشتهاش رو در هم گره کرد و بدنش رو منقبض کرد.
خیلی وقت بود که دستور رسمی دریافت نکرده بود.
«تو موظفی تا زمانی که این غائله ختم به خیر بشه، از رهبر جوان فرقه محافظت کنی.»
هوی با تعجب به گئوم ووجین نگاه کرد.
گئوم ووجین به چشمهاش خیره شد و گفت:
«این اولین درخواستی بود که توی کل زندگیت از من کردی. نمیتونم بذارم اون رو برای چیزی مثل محافظت از پسرم هدر بدی.»
«...!»
«اون رو برای خودت نگه دار و یه درخواستی برای خودت بکن.»
هوی با نگاهی شعلهور به گئوم ووجین خیره شد و با صدایی رساتر از همیشه جواب داد:
«فرمان رهبر فرقه رو میپذیرم!»
***
«از این به بعد شما محافظ منید، عمو؟»
از حرفهای هوی تعجب کردم.
«این دستورِ رهبر فرقهست.»
«پدر یهو همچین دستوری داده؟ محاله. شما هم اون رو میشناسید عمو. اون از اون آدمهایی نیست که پسرش رو از صخره پرت کنه پایین و بعد زیرش تور پهن کنه.»
با آرامش به هوی نگاه کردم.
«خودتون داوطلب شدید که از من محافظت کنید، مگه نه؟»
«نه. دستورِ رهبر فرقه بود.»
اون مردی نبود که توی دروغ گفتن مهارت داشته باشه، واسه همین از صدا و چشمهاش میتونستم بفهمم.
هوی خودش برای این کار داوطلب شده بود.
اون روز زیر نور ماه با خودم فکر میکردم که اون نگرانِ چیه، و حالا معلوم شد که نگرانِ من بوده.
«اگه دستور نبود، من هرگز از کنار رهبر فرقه جم نمیخوردم.»
هوی تا آخرش انکار کرد.
داشت سعی میکرد جوری جلوه بده که انگار پدرم این کار رو برای من انجام داده.
«نیازی نیست معذب باشی. از این به بعد من کسی میشم که با رهبر جوان فرقهست، اما اونجا حضور نداره.»
البته که همینطور میشد.
تعداد آدمهایی که میتونستن یه هویِ مخفی شده رو پیدا کنن، به انگشتهای یه دست هم نمیرسید.
آیا پادشاه آدمکشها اصلاً متوجه حضورش میشد؟
بعد، ناگهان حرفی که پدرم زده بود رو به یاد آوردم.
— اگه میخوای هوی رو بفرستی خط مقدم، خودت مسئولیتش رو قبول کن و ازش محافظت کن.
دلیلی که پدرم هوی رو پیش من فرستاد، فقط برای محافظت از من نبود، بلکه به این خاطر بود که باور داشت من هم از هوی محافظت میکنم.
هوی ممکنه فقط به فکر محافظت از من باشه، اما ما باید از همدیگه محافظت کنیم.
«عمو، از این به بعد روی کمکتون حساب میکنم.»
«منم همینطور.»
البته، توی این موقعیت نمیشد از یه شوخی گذشت.
هر دو دستم رو بالا آوردم و با خوشحالی گفتم:
«خب، پس از این به بعد دیگه کلاً گارد رو میارم پایین!»
درست همون لحظهای که هوی لبخند زد...
نگاه هر دوی ما همزمان به سمت در چرخید.
هوی نشون داد که بهترین تکنیک استتارِ این دوران چیه و بدون هیچ صدایی غیب شد.
کمی بعد، صدای ضربهای به درِ اصلی شنیده شد.
وقتی در رو باز کردم، در کمال تعجب، میونگ شین اونجا ایستاده بود.
اون با چشمهایی شفاف که هیچکدوم از افکار درونیش رو لو نمیداد، صحبت کرد:
«ده میلیون یانگ ندارم، ولی اونقدری پول دارم که یه نوشیدنی مهمونت کنم. نظرت چیه؟ میای با هم یه چیزی بنوشیم؟»
حق با شما بود، عمو.
درست همون لحظهای که گارد رو آوردم پایین، یه آدمکش پیداش شد.