چپتر 484: چون حتی یه دوست هم ندارم
چپتر 484: چون حتی یه دوست هم ندارم
گئوم موگوک در سکوت به میونگ شین خیره شد.
میونگ شین با آرامش نگاهش رو پاسخ داد.
هر دو همزمان حسش کردن.
که با این ملاقات، سرنوشت اونها و فراتر از اون، سرنوشت خیلیهای دیگه رقم میخوره.
«غافلگیر شدی؟»
در جوابِ سؤال میونگ شین، گئوم موگوک با حالتی که انگار این واکنش کاملاً طبیعیه، جواب داد:
«مگه به این زودی یادت رفته؟ آخرین باری که دیدمت، داشتی بعد از اینکه بارونی از سوزنهای فولادی رو سرم ریختی، فرار میکردی.»
با این حرف، میونگ شین لبخندی زد و گفت:
«تو یادت رفته؟ اونی که اون دسته رو کشید، تو بودی.»
این بار گئوم موگوک لبخند زد.
«نظرت چیه؟ پایه یه نوشیدنی هستی؟»
میونگ شین که نمیخواست این جوِ خوب از دست بره، این پیشنهاد رو داد، اما گئوم موگوک بلافاصله قبول نکرد.
«توی پروندههای تحقیقاتیتون من رو چطور توصیف کردن؟ اونجا نوشته اگه یه آدمکش ترسناک که قصد جونم رو داشته ازم بخواد برم باهاش نوشیدنی بخورم، مثل یه احمق دنبالش راه میافتم؟»
«دقیقاً همینطوری نوشته شده. واسه همینم اومدم.»
گئوم موگوک پلکی زد و آهی طولانی و عمدی کشید.
«حرصآوره، ولی انگار خوب دربارم تحقیق کردی.»
آیا تا به حال با کسی برخورد کرده بود که در چنین لحظهای چنین جوابی بده؟ آیا باز هم با چنین کسی روبرو میشد؟
میونگ شین مطمئن بود.
این اولین و آخرین بار بود.
احتمالاً رهبر جوان فرقه تنها کسی بود که چنین ملاقات مضحکی رو قبول میکرد.
این بار، نگاه گئوم موگوک نرمتر شد و با لحنی کنایهآمیز گفت:
«اما اگه همینجا بکشمت و یه متغیر جدید ایجاد کنم چی؟»
میونگ شین بدون اینکه ذرهای دستپاچه بشه، جواب داد:
«توی گزارشی که ازت داشتن، اینم ذکر شده بود که ممکنه چنین تهدیدی بکنی.»
این فقط یه شوخی بود.
چطور ممکنه چنین جزئیاتی توی گزارش نوشته شده باشه؟
البته که عمارت دنیای زیرین تحقیقات کاملی درباره گئوم موگوک انجام داده بود و اونها چیزهای زیادی درباره رهبر جوان فرقه اهریمنی میدونستن.
میونگ شین همه اونها رو حفظ کرده بود، اما با این حال، باور کردنِ خیلی از اونها سخت بود.
تا حالا هیچ رهبر جوانی توی فرقه اهریمنی مثل اون وجود نداشته.
«خیلهخب، بریم.»
گئوم موگوک به راحتی پیشنهاد رو قبول کرد و از دروازه بیرون رفت.
این بار میونگ شین بود که غافلگیر شد و پرسید:
«واقعاً داری میای؟ میدونی که ممکنه تله باشه.»
«البته که ممکنه.»
«پس چرا قبول میکنی؟»
«نمیتونم که تا ابد توی خونه بمونم، مگه نه؟ شماها هم نمیتونید تا ابد منتظر بیرون اومدنم بمونید. تازه، مگه واسه شما وقت طلا نیست؟»
گئوم موگوک اول شروع به حرکت کرد و میونگ شین هم همراهش راه افتاد.
هوی که پنهان شده بود، قطعاً داشت مخفیانه تعقیبشون میکرد.
همونطور که گفته بود، از این به بعد هوی کسی بود که اونجا حضور داشت، اما در عین حال حضور نداشت.
لحظهای که خودش رو نشون میداد، همون لحظهای بود که مرگ و زندگی همه رقم میخورد.
اون دو با چند قدم فاصله از هم، به سمت بازار راه افتادن.
هرچند از هم فاصله داشتن، اما این فاصلهای بود که اگه اراده میکردن، میتونستن یه حمله غافلگیرانه و مرگبار به همدیگه بکنن.
میونگ شین حمله غافلگیرانهای رو به گئوم موگوک توی ذهنش تصور کرد.
برای یه آدمکش، داشتن چنین افکاری موقع ملاقات با یه استاد رزمی کاملاً طبیعی بود.
آیا اون مرد میتونه جلوی حمله غافلگیرانه من رو بگیره؟ اگه حمله کنم، اون اینطوری دفاع میکنه، بعد من با یه حمله دیگه ادامه میدم... اون میتونست تقریباً تصور کنه که اوضاع چطور پیش میره.
اما به دلیلی، نمیتونست چنین تصویری رو درباره گئوم موگوک توی ذهنش بسازه.
حتی بعد از خوندن اونهمه اطلاعات درباره اون.
در همین حین، گئوم موگوک ناگهان پرسید:
«چرا تو؟»
سؤال ناگهانی و بدون هیچ مقدمهای بود، اما میونگ شین منظور اون رو فهمید.
میونگ شین گفتگوش با پادشاه آدمکشها رو به یاد آورد.
— چرا من؟
— رهبر جوان فرقه شبیه توئه.
میونگ شین اون حرفها رو بازگو نکرد.
«حتماً خار چشم سازمان بودم.»
گئوم موگوک این خودکمبینیِ شوخیآمیز رو اصلاح کرد:
«یا شایدم ماهرترینشون هستی.»
میونگ شین انکارش نکرد.
توی عمارت دنیای زیرین، بعد از پادشاه آدمکشها، اون بدون شک ماهرترین آدمکش بود.
«فکر میکردم چون مسئله مربوط به دنیای بازرگانانه، کسای دیگهای باشن. انتظار نداشتم تو پشت این قضیه باشی.»
میونگ شین دلیلش رو میدونست.
سازمان مسائل مالی خودش رو به عمارت دنیای زیرین سپرده بود، چون احتمالاً میدونستن پادشاه آدمکشها طمعی به پول نداره.
اونها چه قولی بهش داده بودن؟
برای میونگ شین، به حرکت درآوردنِ قلب خالیِ پادشاه آدمکشها، سختترین کار دنیا به نظر میرسید.
«راستی، اون روز دیدم که مهارتت توی ساخت سلاح در حد یه استاد صنعتگره.»
«فقط یه سرگرمیه.»
«استعدادت باارزشتر از اونیه که برای کشتن آدمها هدر بره.»
اگه این یه حرفِ نسنجیده بود، میونگ شین عصبانی میشد، اما رهبر جوان فرقه واقعاً چیزی رو که اون ساخته بود تحسین میکرد.
«اگه استاد صنعتگر گواک از کارگاه آهن فرقه اصلیمون اون رو میدید، حتماً ازم میخواست بدزدمت و پیشش ببرمت.»
«شاید هم از روی حسادت ازت میخواست من رو بکشی.»
در مقابل این غرورِ میونگ شین، گئوم موگوک با لبخند گفت:
«اون دیگه اونقدرها هم تندرو نیست.»
این حرف باعث شد میونگ شین بفهمه که تعریف گئوم موگوک فقط برای خوشحال کردنش نبوده.
«دفعه بعد، چندتا از خنجرهایی که ساختی رو بهم بفروش. از قضا خنجرهام تموم شده.»
«که با همونها من رو بکشی؟»
«اونقدر ضعیف به نظر نمیرسی که با خنجری که دستم بهش عادت نداره کشته بشی.»
میونگ شین از داشتن این گفتگو با رهبر جوان فرقه اصلاً احساس ناراحتی نمیکرد.
رهبر جوان فرقه قطعاً مهارت خاصی توی پیش بردنِ راحتِ گفتگوها داشت.
حتی موضوعات ناراحتکننده هم وقتی اون مطرحشون میکرد، اونقدرها ناخوشایند به نظر نمیرسیدن.
و به این ترتیب، اون دو در حالی که جملاتی رو با هم رد و بدل میکردن، به بازار رسیدن.
مکانی که به عنوان تله آماده شده بود، اینجا توی بازار نبود؛ بلکه یه استراحتگاه بین این شهر و شهر بعدی بود.
«کجا بنوشیم؟»
میونگ شین انتخاب میخانه رو به عهده گئوم موگوک گذاشت.
گئوم موگوک نگاهی به چند میخانه اونجا انداخت و یکی رو انتخاب کرد.
«بریم اونجا.»
جایی که گئوم موگوک انتخاب کرد، داغونترینشون بود.
میونگ شین مطیعانه دنبال گئوم موگوک راه افتاد.
فضای داخلی میخانه شباهت زیادی به جایی داشت که پادشاه آدمکشها داشت آماده میکرد.
«این رهبر جوان فرقه واقعاً میخانههایی با این فضا رو دوست داره.»
میونگ شین از گئوم موگوک پرسید:
«شنیدم جلسه سهجانبه هم توی یه میخانه مثل همین برگزار شده بود.»
«دنج و باصفاست، مگه نه؟»
گئوم موگوک به صاحب میخانه نگاه کرد.
«نوشیدنی و غذای اینجا هم باید خوب باشه.»
«چطور اینقدر مطمئنی؟»
«فقط با نگاه کردن به صورت صاحب میخانه میتونم مزه غذا رو بفهمم. یه تواناییِ ذاتیه.»
اما لحظهای بعد، گئوم موگوک با چهرهای درهمکشیده چوپستیکهاش رو زمین گذاشت.
مزه پیشغذایی که آورده بودن افتضاح بود.
علاوه بر اون، نوشیدنی هم تعریفی نداشت.
گئوم موگوک با چهرهای وا رفته گفت:
«صاحب میخانه حتماً چهرهش رو عوض کرده. شاید اینجا جایی باشه که یه آدمکش سابق دست از کار کشیده و یه کسبوکار راه انداخته.»
میونگ شین لبخند کمرنگی به شوخی گئوم موگوک زد.
ردی از تلخی توی لبخندی که این شوخی رو پذیرفته بود، دیده میشد.
کلمات «آدمکش سابق» براش سنگینی میکرد.
تا الان، اون ماموریتهای ترورش رو طبق اصول خودش انجام داده بود.
بچهها رو نمیکشت، همینطور کسایی که هنرهای رزمی بلد نبودن.
کسایی که پلید نبودن رو نمیکشت، اما از یه جایی به بعد، پادشاه آدمکشها شروع کرد به چالش کشیدنِ این اصل.
مخصوصاً اصلِ آخر رو.
— کی میتونه تصمیم بگیره چی پلیده و چی خوب؟ اگه با چنین اصولی آدم بکشی، یعنی آدم خوبی هستی؟
میونگ شین نمیتونست به اون سؤال جواب مثبت بده.
— قبول میکنم که بچهها رو نکشی. اینم قبول میکنم که سراغ غیررزمیکارها نری. اما نمیتونم قبول کنم که کسایی که پلید نیستن رو نکشی.
منظورش این بود که اگه دستوری از سازمان برسه، اون باید بدون هیچ حرفی بکشه.
— این برای خیر و صلاح خودت هم هست. اگه بعداً با تعیینِ چنین اصولِ بیهودهای اشتباه کنی چی؟ میخوای از روی عذاب وجدان دست از کار بکشی؟ یا میخوای خودت رو بکشی؟ چرا سعی میکنی زندگیای رو که خودش سخت هست، سختتر کنی؟
ترغیبهای پادشاه آدمکشها رفتهرفته داشت بهش فشار میآورد.
میونگ شین میتونست حسش کنه.
لحظهای که باید به پادشاه آدمکشها جواب نهایی رو میداد، داشت نزدیک میشد.
اینکه قراره اصولش رو بشکنه.
یا اینکه پاشون میایسته.
در انتهای این دوراهی، همیشه یه تردید انتظارش رو میکشید.
«اگه دومین فرد ماهر دنیای زیرین نبودم چی؟»
آیا باز هم تا الان زنده میموند؟ آیا میتونست به صخرهی یخیِ قلب پادشاه آدمکشها چنگ بزنه؟ آیا چون رفیقش بود زنده مونده بود؟ یا چون مهارتهاش اونقدر ارزشمند بودن که نمیشد دورشون انداخت؟
اخیراً، با نزدیک شدن به لحظهی تصمیمگیری دربارهی اصولش، ذهنش از جهات مختلفی آشفته بود.
حرفهایی که قبلاً به گئوم موگوک زده بود، صرفاً یه مشت کلمات توخالی نبودن.
اینکه گفته بود چون خاری توی چشمشون بوده فرستادنش اینجا.
شاید واقعاً سعی داشتن با کمک یه دشمن قدرتمند مثل گئوم موگوک، اون خار رو از سر راه بردارن.
گئوم موگوک که بیصدا به فنجونش خیره شده بود، نگاهی به میونگ شین انداخت و بعد به بیرونِ پنجره چشم دوخت.
برای لحظهای، هر دو در افکار خودشون غرق شدن.
کسی که این سکوت طولانی رو شکست، گئوم موگوک بود.
«یه سوال دارم، میتونم بپرسم؟»
«هر چی میخوای بپرس.»
«چرا فرار نکردی؟ حتماً میدونی که تا الان چندتا از همرزمهات به دست من کشته شدن، نه؟»
و مگه اون همرزمها فقط استادهای معمولی بودن؟ اونا استادهای مطلقی بودن که بعدها قرار بود به دوازده پادشاه زودیاک تبدیل بشن.
به عنوان دست راستِ پادشاه آدمکشها، اون احتمالاً کموبیش از ماجرا خبر داشت.
از روی چهرهاش میشد فهمید که میدونه.
این حقیقت که اونا به گروه خاصی تعلق داشتن.
میونگ شین با آرامش جواب داد.
«چون ما آدمهایی هستیم که برای چنین مواقعی لازمیم. وقتی بحث کشتن آدمها وسط باشه، ما متخصصیم.»
میونگ شین در حالی که به تایید بیصدای گئوم موگوک نگاه میکرد، با بیخیالی اضافه کرد.
«مگه شماها هم به اندازهی ما توی کشتن تخصص ندارین؟ نه، شما بدتر از مائین. ما هیچوقت دست به کار نمیشیم مگر اینکه پولش رو بگیریم، اما شماها بدون توجه به پول، بیرویه آدم میکشین، مگه نه؟»
این دیدگاهی بود که دنیای رزمی تا به حال نسبت به فرقه الهی اهریمن آسمانی داشت.
«بیرویه؟ اون مال گذشتهست. فرقه اصلی اخیراً خیلی تغییر کرده. باید توی اون گزارش تو با جزئیات اومده باشه.»
البته که میونگ شین میدونست.
این رو هم میدونست که کسی که در خط مقدم این تغییرات بوده، همین رهبر جوان فرقه است که روبروش نشسته.
«خیلی خب، حالا که بحث به اینجا کشید، بذار یه چیز ازت بپرسم.»
گئوم موگوک یه سوال غیرمنتظره پرسید.
«شغل آدمکشی خوش میگذره؟»
به نظر میرسید یه حرفِ همینطوری باشه، اما سوالی بود که هدفی پشتش داشت.
«فکر میکنی برای خوشگذرونی این کار رو میکنم؟ چون شغلمه انجامش میدم. اما چرا این رو میپرسی؟»
میونگ شین فکر میکرد همهچیز رو دربارهی گئوم موگوک تحقیق کرده، اما در واقع، گئوم موگوک هم دربارهی میونگ شین چیزهایی میدونست.
میونگ شین اطلاعات جزئیِ بیشتری داشت، اما گئوم موگوک یه حقیقت حیاتی رو میدونست.
پایانِ کارِ اون رو.
اینکه چرا به پادشاه آدمکشها وفادار بود و چرا در نهایت به دست همون پادشاه آدمکشها کشته شد.
«به یه دلیلی، به نظر نمیاد برای آدمکش بودن ساخته شده باشی.»
«نمیتونم به این حست اعتماد کنم.»
نگاه میونگ شین به سمت صاحب میخانه که پشت پیشخوان نشسته بود چرخید و اضافه کرد.
«مگه قبلاً ثابت نشده که قضاوتت دربارهی آدمها چقدر ضعیفه؟»
گئوم موگوک با خوشرویی خندید.
با اون خندهی صادقانه، میونگ شین هم باهاش خندید.
در این لحظه، فکری به ذهنش خطور کرد.
کدومشون در این لحظه گاردش بازتر بود؟
گئوم موگوک از میونگ شین پرسید.
«نوشیدنیاش تعریفی نداره، بیا بریم یه جای دیگه. میخونهی دیگهای میشناسی؟»
میونگ شین به آرومی سرش رو به نشونهی منفی تکون داد.
«نه.»
میخواست بگه که یه پاتوق همیشگی کمی دورتر از اینجا داره.
اما نگفت.
حدس زد که گئوم موگوک داره برای امتحان کردنش این سوال رو میپرسه.
باید کاری میکرد که اون به طور طبیعی به اون مکان بره.
در لحظهای که گاردش رو پایین میآورد، لحظهای که آدم با خودش میگه: «واقعاً این همون آدمه؟»
در عوض، میونگ شین اولین کسی بود که بلند شد.
«برای امروز بسه، دفعه بعد دوباره مینوشیم.»
«میخوای همین الان تمومش کنی؟ بیا بیشتر وقت بگذرونیم!»
«سرم شلوغه. آدمهای زیادی توی صف منتظرن تا کشته بشن.»
میونگ شین قبل از رفتن پرسید.
«چرا خطر رو به جون خریدی و اومدی با من بنوشی؟»
یه جواب غیرمنتظره از گئوم موگوک شنید.
«احتمالاً توی گزارشت هست، ولی من از رفیق پیدا کردن خوشم میاد. اما حتی یه دوست هم ندارم که آدمکش باشه.»
میونگ شین چهرهای متعجب و سردرگم از خودش نشون داد.
گئوم موگوک بهش گفت.
«همه اولش همین قیافه رو میگیرن.»
***
وقتی میونگ شین به میخونهی پادشاه آدمکشها برگشت، خیابونها کاملاً چیده شده بودن.
آدمکشها صاحب و شاگردِ هر ساختمون شده بودن.
بهترین آدمکشها حالا صاحب پارچهفروشی، صاحب میخانه و حتی مشتری شده بودن.
حتی یه آدمکشِ دیگه هم متوجه هیچ چیز مشکوکی نمیشد.
علاوه بر این، مسافرهای معمولی که آدمکش نبودن هم قاطیِ اونا شده بودن.
در واقع، حضور اونا از همه مهمتر بود.
اونا به عنوان عالیترین سپرها برای مخفی کردن آدمکشها عمل میکردن.
«اگه رهبر جوان فرقه بیاد اینجا، قطعاً میمیره.»
میونگ شین به میخونهی پادشاه آدمکشها رسید.
اونجا هم مسافرهایی که در حال عبور بودن، مشغول خوردن و نوشیدن بودن.
پادشاه آدمکشها که حتی سر میز اونا نشسته بود و داشت باهاشون گپ میزد، به میونگ شین خوشآمد گفت.
«خوش اومدی!»
میونگ شین روی یه صندلی در گوشهای نشست و یه غذای ساده و نوشیدنی سفارش داد.
پادشاه آدمکشها بعد از آوردن سفارش، دوباره رفت سراغ گپ زدن با مشتریها.
درست مثل یه صاحب میخانهی پرحرف به نظر میرسید که ممکنه موقع سفر در سرزمینهای مرکزی باهاش روبرو بشی.
کی فکرش رو میکرد اون مرد، ارباب دنیای زیرین باشه؟
وقتی مسافرها رفتن، پادشاه آدمکشها بالاخره پیش میونگ شین اومد.
«رهبر جوان فرقه رو دیدی؟»
«آره، دیدمش.»
«چطور بود؟»
«گفتی شبیه منه؟»
البته که منظورش از راهِ خوب نبود.
چون اون، که یه پیرو طریقت اهریمنی بود، و یه آدمکش، سعی داشتن مسیر متفاوتی رو طی کنن، گفته بود که شبیه هم هستن.
«پس من رو دستبالا گرفتی.»
منظورش این بود که گئوم موگوک یه آدم معمولی نیست.
«از چه لحاظ؟»
«عجیبه. نمیشه با کلمات توصیفش کرد.»
پادشاه آدمکشها یه لیوان از نوشیدنیِ روی میز میونگ شین رو برای خودش ریخت و سر کشید.
همونطور بود که انتظار داشت.
از قبل میدونست که گئوم موگوک مردِ معمولیای نیست.
«گفتی تا وقتی پلید نباشن نمیکشی، درسته؟ اون آدم پلیدیه؟ یا آدم خوبیه؟»
میونگ شین نتونست جواب بده.
عموماً، آدم فکر میکرد که رهبر جوان فرقه اهریمنی طبیعتاً باید پلید در نظر گرفته بشه.
اما آیا مردی که امروز باهاش همکلام شده بود، آدم پلیدی بود؟
پادشاه آدمکشها سعی کرد از طریق گئوم موگوک، میونگ شین رو متقاعد کنه.
«واسه همینه. این سوالیه که نمیشه بهش جواب داد. بذار اون اصولت رو بذاریم به حساب حماقتهای جوونی.»
میونگ شین جوابی نداد.
دیدن اینکه حرف آخر باعث ناراحتیاش شده، نشون میداد که هنوز نمیتونه قبولش کنه.
«این کار رو میتونی انجام بدی؟»
«انجامش میدم.»
در وضعیتی بود که بهش گفته شده بود اگه رفیق نبودن، تا حالا چند بار کشته شده بود.
ماموریت ترور از قبل شروع شده بود و دیگه راه برگشتی وجود نداشت.
«با این ماموریت ترور، نام ما در تاریخ دنیای رزمی موندگار میشه.»
میونگ شین به حرفهای پادشاه آدمکشها جوابی نداد.
«اگه نمیتونی همینطوری بیاریش، از قبیله اژدهای زرین استفاده کن. وقتی این کار تموم بشه، اونا هم باید حذف بشن و برن. حتی اگه ما نکشیمشون، قبیلهشون نابود میشه. لحظهای که رهبر جوان فرقه بمیره، فرقه اهریمنی هر کسی رو که دخیل بوده، بدون اینکه حتی یه ساقه علف باقی بذاره، از دم تیغ میگذرونه.»
میونگ شین از جاش بلند شد و مودبانه تعظیم کرد.
«من دیگه مرخص میشم.»
وقتی داشت میرفت، پادشاه آدمکشها باهاش حرف زد.
چیزی که گفت، همون صبرِ یه آدمکش بود که هوی ازش حرف زده بود، و عزمِ مردی که در اوجِ اون صبر ایستاده بود.
«اگه نتونی رهبر جوان فرقه رو بیاری، بقیه عمرم رو به عنوان صاحب همین میخونه زندگی میکنم.»