چپتر 486: متاسفم، اما دفعه بعدی وجود نخواهد داشت
چپتر 486: متاسفم، اما دفعه بعدی وجود نخواهد داشت
میونگ شین بیصدا به سکهای که گئوم موگوک به سمتش گرفته بود خیره شد.
او چیزی شبیه به این را به پادشاه آدمکشها گفته بود.
-گفتی رهبر جوان فرقه شبیه منه؟ اگه اینطوره، خیلی دستبالا منو گرفتی.
آن حرفها خطاب به پادشاه آدمکشها نبود. کسی که واقعاً او را دستبالا گرفته بود، همینجا بود.
میونگ شین سکهای را که گئوم موگوک پیشنهاد داده بود نگرفت.
«من از اون آدمکشهایی نیستم که برای یه سکه قرارداد قبول میکنن.»
میونگ شین دوباره شروع به راه رفتن کرد.
گئوم موگوک هم دنبالش رفت.
«آه، البته. خوب میدونم که تو دومین آدمکش گرونقیمت توی دفتر کل دنیای زیرین هستی.»
اما فکری متفاوت از حرفهایش از ذهن گئوم موگوک گذشت.
«نه، تو دقیقاً همونجور آدمکشی هستی.»
قبول کردن قرارداد برای یک سکه، اتفاقی بود که هنوز رخ نداده بود.
در آینده، او سازمان را ترک میکرد و در سرزمینهای مرکزی سرگردان میشد؛ و به عنوان آدمکشی زندگی میکرد که یک سکه را از یک کودک به عنوان دستمزدش قبول میکرد.
وقتی کسی با بیعدالتی روبهرو میشد، او انتقامش را میگرفت.
در عوض، گاهی یه کوفتهبرنجی میگرفت یا بعد از شنیدن یه آواز، راهی ماموریت ترور میشد.
و در نهایت، به دست پادشاه آدمکشها کشته میشد.
دلیل ترک سازمان این بود که پادشاه آدمکشها او را مجبور کرده بود ماموریتی را انجام دهد که اصولش را زیر پا میگذاشت.
پادشاه آدمکشها بیرحم بود.
کسی که او با فریب دادن میونگ شین به عنوان یک شرور به قتل رسانده بود، در واقع مردی ستودنی بود.
انسانی فوقالعاده خوب که مورد احترام و ستایش همگان بود.
مثل همیشه، میونگ شین به روش خودش درباره هدف قرارداد تحقیق کرده بود، اما نتوانسته بود از نقشه پادشاه آدمکشها که مصمم به فریب دادنش بود، فرار کند.
بعد از آن ماجرا، میونگ شین عمیقاً شوکه شد و مخفی شد.
دلیلی که او به عنوان آدمکشی که به مردم کمک میکرد زندگی میکرد، احتمالاً به خاطر ذات ذاتا خوبش بود که با گناه کشتن یک فرد بیگناه آمیخته شده بود.
و پادشاه آدمکشها در نهایت او را پیدا کرد و کشت.
پادشاه آدمکشها موقع کشتنش چی گفته بود؟
آیا قبل از کشتنش زخم عاطفی عمیقی به او زده بود؟ یا چیز دیگری گفته بود؟ این نامشخص بود.
در هر صورت، قبل از بازگشت، پادشاه آدمکشها زنده مانده بود و میونگ شین مرده بود.
اما در این دنیا، کسی که باید زنده بمونه میونگ شینه و کسی که باید بمیره پادشاه آدمکشهاست.
آن دو برای مدتی طولانی در سکوت راه رفتند.
میونگ شین در حال تامل بود.
این در واقع یک فرصت بود.
در این لحظه معذبکننده، به نظر میرسید گئوم موگوک هر جا که او برود دنبالش خواهد آمد.
«الان ببرمش اونجا؟»
حتی اگر دنبالش نمیآمد، همیشه میتوانست برای زمان دیگری برنامهریزی کند.
با وجود این فرصت غیرمنتظره، میونگ شین تردید داشت.
دلیلش حرفی بود که گئوم موگوک زده بود.
-فقط فکر کردم خوب میشه اگه یه جایی توی این دنیا، یه آدمکش باحال وجود داشته باشه که برای کشتن یه آدم پلید، از یه بچه فقط یه سکه قبول کنه.
لحظهای که آن حرفها را شنید، قلبش لرزید.
آیا به این خاطر بود که واقعاً میخواست به عنوان چنین آدمکشی زندگی کند؟
یا به خاطر خشمی بود که از گئوم موگوک داشت که سعی میکرد با چنین حرفهایی او را بفریبد؟
برای لحظهای کوتاه، احساساتش با حرفهای گئوم موگوک متزلزل شده بود.
اگر آدمکش دیگری سعی داشت او را بکشد، از آن لحظه استفاده میکرد.
گئوم موگوک، بیخبر از این آشفتگی درونی پیچیده، بیخیال بود.
«خب، برای حل کردن این فضای معذب بینمون، به یه نوشیدنی نیاز داریم، مگه نه؟ بیا بریم.»
گئوم موگوک حتی پیشقدم شد.
میونگ شین هم پشت سرش راه افتاد.
«اگه ببرمش به اون مکان... رهبر جوان فرقه امروز میمیره.»
اگر در انجام این ماموریت شکست میخورد.
«من میمیرم.»
این به معنای خراب کردن بزرگترین ماموریت ترور در تاریخ بود؛ ماموریتی که حتی آدمکشهای سطحبالا را از بیرون جذب کرده بود.
علاوه بر این، در زمانی که رابطهاش با پادشاه آدمکشها تیره و تار بود، فرار از مسئولیت سختتر هم میشد.
«داری به چی اینقدر عمیق فکر میکنی؟»
به اینکه بکشمت یا نه.
«نمیتونی فقط بری؟»
«چرا یهو اینو میگی؟»
رهبر جوان فرقه ناگهان آنجا را ترک کرد.
این چیزی بود که او میخواست به پادشاه آدمکشها گزارش دهد.
او نمیخواست تنها کسی را که باعث شده بود به اعماق قلب خودش نگاه کند، بکشد.
و آیا فقط همین بود؟ لحظهای که رهبر جوان فرقه اهریمنی را میکشت، باید تا آخر عمرش در خفا زندگی میکرد.
پادشاه آدمکشها شاید دلیل واضحی برای قبول این کار داشت، اما او نداشت.
این وظیفهای بود که او از نظر عاطفی تمایلی به انجامش نداشت.
«راستی، نکنه دستور مرگم صادر شده؟»
میونگ شین از سوال ناگهانی گئوم موگوک در باطن جا خورد، اما هیچ نشانی از آن بروز نداد و فقط به راه رفتن ادامه داد.
«مثل اینکه واقعاً همینطوره.»
میونگ شین ایستاد.
«من حتی یه کلمه هم نگفتم.»
«مگه اکثر مردم وقتی چیزی درست نیست، فقط برای اینکه دچار سوءتفاهم نشن، نمیگن "نه"؟»
«چه اهمیتی داره اگه یه ذره در موردم سوءتفاهم پیش بیاد؟»
گئوم موگوک اجازه نداد حتی یک کلمه هم از زیر دستش در برود.
«آدمهایی که میگن براشون مهم نیست دچار سوءتفاهم بشن، معمولاً همونهایی هستن که بیشتر از همه ازش متنفرن؛ درست مثل آدمهایی که عاشق انتقاد کردن از دیگرانن ولی خودشون از اینکه مورد انتقاد قرار بگیرن متنفرن.»
او این را به وضوح میدید.
با وجود اینکه حرفهایش چیز دیگری میگفت، میونگ شین از اینکه مورد سوءتفاهم قرار بگیرد متنفر بود.
او از آدمهایی که بدون دانستن حقایق، بیپروا حرف میزدند بیزار بود.
«دنیا فقط بر اساس تجربههای تو تعریف نمیشه.»
گئوم موگوک طوری که انگار موافق است، به شدت سر تکان داد.
هر چه میونگ شین بیشتر با گئوم موگوک حرف میزد، عصبانیتر میشد.
برای آدمکشی که کارش دیدن درون دیگران بود، مدام مجبور میشد به درون خودش نگاه کند.
گئوم موگوک، بیخبر از این احساسات، بیرحمانه احساسات او را متزلزل میکرد.
«طبق اصول تو، من کسی هستم که باید کشته بشه، یا نه؟»
میونگ شین به یاد آورد که پادشاه آدمکشها هم همین سوال را پرسیده بود.
—گفتی کسی رو که آدم پلیدی نباشه نمیکشی، درسته؟ رهبر جوان فرقه پلیده؟ یا آدم خوبیه؟
میونگ شین نه میتوانست به پادشاه آدمکشها جواب بدهد و نه به خودِ گئوم موگوک.
بر اساس اطلاعات جمعآوری شده، او آدم پلیدی نبود.
تنها توجیه برای کشتن او، جایگاهش به عنوان رهبر جوان فرقه اهریمنی بود.
اگه رهبر جوان فرقه آدم پلیدی نباشه چی؟
آن وقت به معنای شکستن اصل خودش بود.
آیا او حالا سعی داشت با این بهانه که او متعلق به فرقه اهریمنی است، روی آن سرپوش بگذارد؟ به این امید که همه اینها فقط بگذرد.
«تو بهم بگو. تو یه آدم پلیدی، یا نه؟»
گئوم موگوک بدون تردید جواب داد.
«من کسی هستم که نباید کشته بشه.»
«چرا؟»
«اگه اصل تو اینه که تا کسی پلید نباشه نکشیش، اصل من اینه که پلیدی باید کشته بشه. من کسی هستم که یه قدم فراتر از اصل تو رفته. در نهایت، میشه ما رو از یه قماش آدم دید.»
حتی شنیدن مستقیم اصل گئوم موگوک هم باورکردنی نبود، اما حقیقت داشت.
این به عنوان مهمترین جزئیات در اطلاعات مربوط به او ذکر شده بود.
رهبر جوان فرقه اهریمنی که پلیدی رو نمیبخشه؟
طبیعتاً او فرض کرده بود که اینها فریب و تظاهر است.
اما اگر حقیقت داشت چه؟ این یک فریب و تظاهر واقعاً باشکوه میشد.
این فکر که اطلاعات ممکن است واقعیت داشته باشند، مدام به ذهنش خطور میکرد.
تحقیقات اولیه داشت تبدیل به زهر میشد.
اگر به خاطر آن نبود، او در وهله اول هرگز حرف رهبر جوان فرقه اهریمنی را باور نمیکرد.
در این میان، آن دو به بازار رسیدند.
«خیلی خب، همونطور که گفتم، امروز به جایی میریم که تو انتخاب کنی.»
قلب میونگ شین به تپش افتاد.
«ببرمش اونجا؟ یا امروز رو بیخیال بشم؟»
اگر در نهایت مجبور بود او را به آنجا ببرد، آیا نیازی به تاخیر بود؟
با وجود اینکه میدانست امروز همان فرصت است، میونگ شین تردید داشت.
«اگه جای بهتری از این شهر میشناسی، بیا بریم اونجا.»
اگرچه طوفانی در قلب میونگ شین برپا بود، اما چهرهاش به آرامی یک دریاچه آینهای بود.
«یه میخانه میشناسم که یه کم از اینجا فاصله داره. اونجا خوبه؟»
اگر او پیشنهاد میداد که همینجا غذا بخورند، قصدی برای مجبور کردنش نداشت.
اما گئوم موگوک نزدیکتر آمد و آستینش را کشید.
«باید زودتر میگفتی. بیا، بریم. حتی اگه فقط یه پیاله باشه، باید توی یه جای خوب خوردش.»
درست همانطور که از کارگاه آهن بیرون زده بود، دستش را گرفته بود و با هم دستگیره را کشیده بودند، امروز هم گئوم موگوک داشت خودش سرنوشت خودش را رقم میزد.
ساما میونگ باید احساس آرامش میکرد و با خودش میگفت: «آره، این سرنوشتیه که خودت برای خودت انتخاب کردی.»
اما همانطور که از بازار خارج میشدند و به راهشان ادامه میدادند، دلِ ساما میونگ آرام نبود.
سکهای که کف دست گئوم موگوک بود مدام جلوی چشمش میآمد.
«نباید خامش بشم.»
آن سکه چیزی نبود جز سلاح پنهانِ یه پیرو طریقت اهریمنی که قلب او را نشانه رفته بود.
در حالی که غرق در فکر قدم میزد، حرفی از گئوم موگوک او را سر جایش میخکوب کرد.
«بهزودی، رهبرت فریبت میده و بهت میگه کسی که اصلاً نباید کشته بشه، آدم پلیدیه و مجبورت میکنه بکشیش. اونوقت چیکار میکنی؟ میکشیش؟ یا عمارت دنیای زیرین رو ترک میکنی؟»
«چرا باید همچین کاری با من که نفر دوم عمارت دنیای زیرین هستم بکنه؟»
اما برخلاف اطمینانی که داشت و فکر میکرد چنین چیزی هرگز ممکن نیست، ساما میونگ حرفهای پادشاه آدمکشها را به یاد آورد.
— اگه بعداً بعد از تعیین همچین اصول بیهودهای اشتباه کنی چی؟ میخوای از روی عذاب وجدان دست از کار بکشی؟ یا شاید، خودکشی کنی؟
حالا که فکرش را میکرد، آن اشتباه، اشتباهِ پادشاه آدمکشها میبود.
اشتباهِ گرفتنِ یک آدم خوب به جای یک آدم بد و صادر کردن دستور قتل.
پادشاه آدمکشهایی که او میشناخت کسی نبود که چنین اشتباهی بکند، پس چرا آن حرف را زده بود؟
اما ساما میونگ خیلی زود این را هم به عنوان تاکتیک حریف از سرش بیرون کرد.
«اون فهمیده که بین ما اختلاف افتاده و داره بیرحمانه از همین نقطه ضعف استفاده میکنه.»
ساما میونگ ایستاد و به گئوم موگوک خیره شد.
«داری سعی میکنی بین من و اون تفرقه بندازی؟»
البته که انتظار داشت او انکار کند.
«آره.»
گئوم موگوک با کمال میل اعتراف کرد.
«برای اینکه بیارمت سمت خودم، حتی به تفرقهاندازی هم متوسل میشم.»
و تلاشِ وقیحانهی گئوم موگوک برای تفرقهاندازی، قدرتمند بود.
«اون کسی که نجاتت داد واقعاً خودش بود؟»
چهرهی ساما میونگ فوراً درهم رفت.
«توی بچگی، تو تنها بازماندهی خاندانت بودی که قتلعام شد. در حالی که داشتی زیر یه کمدِ افتاده جون میدادی، نجات پیدا کردی.»
ساما میونگ غافلگیر شد.
رهبر جوان فرقه میدانست که پادشاه آدمکشها او را نجات داده است.
آن هم با جزئیات دقیق.
«این چیزیه که هیچکس دیگه ازش خبر نداره.»
گئوم موگوک به پرسش بیکلامِ او که چطور این را میداند، با آرامش پاسخ داد.
«من رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی هستم. اگه بخوام چیزی رو بدونم، میتونم از همهچیز باخبر بشم، حتی اینکه رهبر اتحاد رزمی توی چه سنی و عاشق کی بوده.»
چیزی که ساما میونگ را شوکه کرد، این نبود که او از آن حقیقت باخبر شده است.
«منظورت چیه که اون کسی نبود که منو نجات داد؟»
«بذار اینطوری بگم، اگه کسی رو بندازی توی رودخونه و بعد نجاتش بدی، واقعاً نجاتش دادی؟»
فکری هولناک باعث شد چشمهای ساما میونگ از حدقه بیرون بزند.
«اونایی که قرارداد نابودی خاندانت رو قبول کردن، عمارت دنیای زیرین بود.»
این تلاش برای تفرقهاندازی قدرتمند بود، چون مواد اولیهاش حقیقت بود.
ساما میونگ آموزشهای بیشماری دیده بود تا خونسردیاش را به عنوان یک آدمکش حفظ کند.
اما حداقل در این لحظه، نمیتوانست جلوی فورانِ احساسات و سردرگمیای که در وجودش شعلهور شده بود را بگیرد.
خاطرهای از دوران کودکیاش زنده شد.
وقتی کمد سنگینی که رویش افتاده بود بلند شد، تاریکی عقب رفت و نور نمایان شد.
در آن نور، پسری داشت به او نگاه میکرد.
با چشمهایی سرد و بیروح که هیچ احساسی در آنها نبود، آن پسر در سکوت به او خیره شده بود.
«خودت هم میدونستی، مگه نه؟»
نه، نمیدانست.
آن موقع فقط هفت سالش بود.
او فقط با این فکر مبهم زندگی کرده بود که باید لطفِ نجات داده شدنش را جبران کند.
حتی خوابِ انتقام گرفتن برای خاندانش را هم نمیدید.
نه، او حتی فرصتِ خواب دیدن هم نداشت.
درست بعد از آن اتفاق، آموزشهای آدمکشیاش را شروع کرده بود.
از آن زمان تا به حال به عنوان یک آدمکش زندگی کرده بود.
اما چیزی که الان بر او غلبه کرده بود، حس خیانت نبود، بلکه شکی بود که نسبت به خودش پیدا کرده بود.
این گمان که شاید، همانطور که گئوم موگوک میگفت، خودش هم میدانسته است.
برای همین بود که هیچوقت نتوانسته بود بپرسد؟
چرا اون موقع منو نجات دادی؟
نه، اصلاً چرا داشتی از اونجا رد میشدی؟
او حتی یک بار هم از پادشاه آدمکشها نپرسیده بود.
ممکن بود که از قبل حدس زده باشد؟
اینکه پادشاه آدمکشها با بیخیالی بگوید: «ما خاندانت رو نابود کردیم. همونطور که میدونی، فقط یه ماموریت بود.»
آیا از شنیدن این حرفها میترسید؟
آیا تمام این مدت عمداً چشمش را روی حقیقت بسته بود؟
«دارم به چی فکر میکنم! نباید گول این نقشه رو بخورم!»
این به معنای واقعی کلمه، یک تلاش زیرکانه برای تفرقهاندازی بود.
نقشهای از طرف فرقه اهریمنی بر اساس اطلاعاتی که نشان میداد بین او و پادشاه آدمکشها شکاف ایجاد شده است.
«چقدر رذل!»
او تیغهی ملامت را از خودش به سمت گئوم موگوک برگرداند، اما دستی که قبضه را گرفته بود داشت میپرسید:
«آیا این هم فرارِ تو از چیزی نیست که باهاش روبرو شدی؟»
گئوم موگوک پرسید:
«تفرقهاندازی یه ذره جواب داد؟»
ساما میونگ میخواست با لبخندی آرام جواب بدهد، اما حالا حرفهایش ناخواسته و لبریز از احساسات بیرون پریدند.
«لحظهی تفرقهاندازی هیجانانگیزه، مگه نه؟ اما میدونی چیه؟ با همین یه لحظه هیجان، اعتماد من رو برای همیشه از دست دادی.»
ساما میونگ دوباره با قدمهای بلند شروع به راه رفتن کرد.
گئوم موگوک هم کنارش قدم برمیداشت.
«توی دفترهای قدیمی باید سوابقی از خاندانت باشه. اگه رهبرت اونا رو نابود نکرده، شاید امیدوار بوده که یه روزی ببینیشون.»
ساما میونگ دندانهایش را به هم سایید.
حتی با اینکه این را نقشهی حریف میدانست، نمیتوانست کاملاً انکارش کند، چون پادشاه آدمکشهایی که او میشناخت همچین آدمی بود.
چرا آن آدمِ تهی نجاتش داده بود؟
چرا اجازه داده بود فقط او به صخرهی یخیِ درونش بچسبد؟
او هنوز پاسخی برای این سوال پیدا نکرده بود.
نبرد احساسی با گئوم موگوک یک خوبی داشت.
توانست او را به راحتی به محل استراحت بکشاند.
خیابان کوچک پر از مسافران مختلف بود.
«نمیدونستم همچین جایی هم وجود داره.»
گئوم موگوک طوری حرف زد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است و ساما میونگ با لحنی ملایمتر جواب داد:
«اینجا جاییه که گهگاهی بهش سر میزنم.»
اما در قلب ساما میونگ، دو فکر با هم در تضاد بودند.
تمایل به تمام کردن سریع ماموریت.
و این امید که گئوم موگوک ناگهان بگوید: «اشتهام برای نوشیدن کور شد» و آنجا را ترک کند.
این آدم آنقدر آزاردهنده و خشمبرانگیز بود، اما نمیفهمید چرا میل به زنده ماندنِ او مدام در وجودش میجوشید.
«فقط برو، همین الان!»
اما گئوم موگوک زودتر قدم برداشت و وارد خیابان شد.
قدمهایش به سمت تلهی مرگ بیش از حد سبک بود.
«ابریشم تازه همین دیروز رسیده. بیاین و ببینین!»
در نقش شاگردِ یک بزاز.
در نقش صاحب میخانهای که چرت میزد.
در نقش زنی که برای کودکی در حال دویدن دست تکان میداد.
در نقش بازرگانی با بساط پهنشده که مشتریها را صدا میزد.
و در نقشهای دیگر،
آدمکشها به شکلی بینقص با این خیابان ترکیب شده بودند.
آنها آدمکشهای سطح بالا و ماهرترینها در نوع خودشان بودند.
آیا واقعاً میتونی در برابر این سمفونی بینقصِ کسایی که به اوج آدمکشی رسیدن، دووم بیاری؟
ساما میونگ به گئوم موگوک نگاه کرد.
او در واقع هیجانزده به نظر میرسید.
«چون یه خنجر هدیه گرفتم، امروز من مهمونت میکنم. دفعهی بعد تو حساب کن. بیا امروز آشتی کنیم و حسابی بنوشیم.»
متاسفم، اما دفعهی بعدی در کار نخواهد بود.
«اون میخانهی اونجاست؟»
«آره.»
«فضا که از همین الان عالیه. باید زودتر پیشنهاد میدادی بیایم اینجا.»
به این ترتیب، آن دو وارد میخانه شدند.
صاحب خوشبرخورد که داشت با مشتریها گپ میزد، به استقبالشان آمد.
«خوش اومدین.»
صاحب میخانه ساما میونگ را شناسایی کرد.
«بفرمایین، هر جا که راحتین بشینین.»
گئوم موگوک رو به صاحب میخانه گفت:
«من فقط با نگاه کردن به صورت صاحب میخانه میتونم بفهمم. اینکه شرابش خوبه یا نه.»
گئوم موگوک با دقت به صورت صاحب میخانه خیره شد و بعد دربارهی طعم شراب قضاوت کرد.
«عجب، عجب. حس میکنم این طعمیه که تا آخر عمرم هیچوقت فراموشش نمیکنم.»
با این حرف، صاحب میخانه لبخند درخشانی زد و دستهایش را با صدای بلندی به هم کوبید.
«امروز به بهترین شکل ازتون پذیرایی میکنم!»